ชีวิตอมตะเริ่มจากสุรากู่ที่ข้าสร้างเอง บทที่ 28 สำเร็จลุล่วง

หลงเสวียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกทึ่ง—ให้ร่างแยกช่วยฝึกฝนแทนตัวจริง เป็นแนวคิดที่สร้างสรรค์ถึงขีดสุด! ช่างเป็นความคิดที่ราวกับเทพเจ้าบันดาล เขาอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่า ผู้ที่คิดค้นเคล็ดวิชานี้ขึ้นมา มีกระโหลกแบบไหนกันแน่!

“ใครกันที่สามารถสร้างเคล็ดวิชาสวนกระแสฟ้าดินเช่นนี้ได้?” หลงเสวียนรู้สึกเลื่อมใสอย่างยิ่ง รีบพลิกไปที่หน้าปกเพื่อค้นหาชื่อของผู้แต่ง

ท้ายที่สุด เขาก็เจอชื่อเล็กๆ อยู่ที่มุมล่างขวา...

—— แต่งโดย: จักรพรรดินีเย่ากวง

“เป็น...ผู้หญิง?” หลงเสวียนขมวดคิ้ว ครุ่นคิดเท่าไรก็ไม่คุ้นชื่อเลยแม้แต่น้อย ในฐานะผู้ฝึกตนกระจอกระดับล่าง วิสัยทัศน์ของเขายังจำกัดอยู่มาก

แต่เขามั่นใจ—ผู้หญิงคนนี้ต้องเป็นบุคคลระดับตำนานแน่นอน หากเปิดบันทึกประวัติศาสตร์ดู คงมีร่องรอยของนางปรากฏอยู่บ้างไม่มากก็น้อย

ตอนนี้หลงเสวียนไม่มีเวลามานั่งใคร่ครวญเรื่องนี้อีกแล้ว เพราะเขาตัดสินใจแน่วแน่แล้วว่า...

《คัมภีร์สิบหายนะ》จะต้องใช้คุณลักษณะพิเศษแบบเดียวกันกับ《คัมภีร์สุริยันจันทรา》 นี้

แน่นอนว่าเขาไม่ได้ ‘ลอก’ …แค่ ‘หยิบยืมแนวคิด’ เท่านั้น!

ในเมื่อ《คัมภีร์สุริยันจันทรา》สามารถสร้างร่างแยกได้สามร่าง คือ สุริยัน จันทรา และดารา...

งั้นทำไม《คัมภีร์สิบหายนะ》 ของเขาจะสร้างร่างแยกห้าร่างที่สอดคล้องกับห้าธาตุ ได้แก่ ทอง, ไม้, น้ำ, ไฟ, ดิน ไม่ได้เล่า?

หากทำได้ เท่ากับเขามีร่างแยกมากกว่าต้นฉบับถึงสองร่าง ความเร็วในการฝึกฝนย่อมมากขึ้นเป็นเท่าตัว—บางทีอาจเหนือกว่าต้นฉบับเสียอีก!

หากเจ็ดศิษย์สำนักฉวนเจิน (ช้วนจินก่า) ยังรวมพลังกันสร้าง ‘ค่ายกลดาวเหนือเทียนกัง’ ได้ งั้นร่างแยกห้าธาตุของเขาก็อาจสร้าง ‘ค่ายกลห้าธาตุเทียนกัง’ ขึ้นมาเองได้เช่นกัน — แถมยังล้ำหน้ากว่าต้นฉบับเสียอีก!

เมื่อถึงเวลานั้น ร่างแยกทั้งห้าจะฝึกฝนพลังวิญญาณธาตุแปรผันที่แตกต่างกัน แล้วส่งผลลัพธ์จากการฝึกกลับมายังร่างหลัก ตัวเขาเองไม่จำเป็นต้องทำอะไรอีกต่อไป แค่นั่งคิดค้นวิชาใหม่ๆ อยู่บ้านก็พอ — ใช้ชีวิตสบาย ๆ เหมือนคนแก่หลังเกษียณ ช่างเป็นชีวิตที่งดงามอะไรเช่นนี้!

งานหนัก งานสกปรก การทรมานตนด้วยการฝึกฝน... ทั้งหมดมอบให้ร่างแยกจัดการ ส่วนเขาเพียงนอนเฉย ๆ ก็สามารถแข็งแกร่งขึ้นได้—แค่คิดก็สุขใจแล้ว!

หลงเสวียนเผยรอยยิ้มพึงพอใจ พลางพลิกอ่านเนื้อหาต่อไปข้างหลัง

แต่โชคร้าย —《คัมภีร์สุริยันจันทรา》ฉบับที่เขาได้มานั้น เสียหายเป็นอย่างมาก ทั้งต้น กลาง และท้าย ล้วนมีช่องโหว่ที่ขาดหายไป

โดยเฉพาะในส่วน ‘วิชาเสริมจิตวิญญาณ’ ตอนท้ายเล่ม ไม่เหลือซักบทเดียว

ยังดีที่ส่วนของคุณลักษณะพิเศษซึ่งอยู่ตรงกลางเล่ม แม้จะมีบางจุดขาดหาย แต่ก็ยังถือว่าพอใช้การได้อยู่ — สำหรับเขา แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

จากนั้น หลงเสวียนก็ก้าวเข้าสู่ช่วงเวลาอันยาวนานของการ ‘ฝืนสมองแบบหนักหน่วง’

เพราะการสร้างร่างแยกไม่ใช่เรื่องง่ายดาย มันคือวิชาที่ลึกล้ำเกินกว่าผู้มีประสบการณ์น้อยอย่างเขาจะเข้าใจได้ ข้อความทุกบรรทัดดูราวกับเป็นอักษรจากสวรรค์—อ่านแล้วงุนงง ไม่เข้าใจสิ่งใดเลย

หัวของเขาแทบจะระเบิด

ทว่า— ‘บทความในโลกนี้ล้วนแต่ลอกกันมาทั้งนั้น อยู่ที่ว่าใครลอกเก่งกว่าใคร!’

ในเมื่อเข้าใจไม่ได้ งั้นก็… ก็อปวาง มันตรงๆ เลยแล้วกัน

แน่นอนว่าการลอกทั้งหมดมาใส่นั้นใช้ไม่ได้แน่ ๆ อย่างไรก็ต้องปรับให้เข้ากับ《คัมภีร์สิบหายนะ》ด้วย—ขืนลอกมาทั้งดุ้นมีแต่เจ๊งกับเจ๊ง

โชคดีที่เขามี ‘นิ้วทองคำ’ คอยให้คำแนะนำ หากใส่ส่วนไหนผิด แถบความก้าวหน้าก็จะหายไป — พอรู้ว่าผิดก็ลบทิ้งแล้วลองสุ่มเดาใหม่ไปเรื่อย ๆ จนกว่าค่าความก้าวหน้าจะเพิ่มขึ้น

ด้วยเหตุนี้เอง หลงเสวียนฝืนใช้สมองแบบหามรุ่งหามค่ำ ใช้เวลาร่วมหนึ่งปี ในที่สุดก็ประสบความสำเร็จในการสร้างคุณลักษณะพิเศษของ《คัมภีร์สิบหายนะ》ขึ้นมาโดยสมบูรณ์แบบ

พร้อมกับการบรรลุขั้นแรกของคัมภีร์!

เขาอาจเป็นบุคคลแรกในประวัติศาสตร์ที่ไม่เข้าใจหลักการสร้างร่างแยก แต่กลับสามารถคิดค้นวิชาร่างแยกได้ด้วยตัวเอง — คนประหลาดโดยแท้!

ตอนนี้ แถบความคืบหน้าของเคล็ดวิชาขึ้นมาอยู่ที่ 12.5% แล้ว—ซึ่งเทียบเท่ากับ 1 ใน 8 ของเคล็ดวิชา แปลว่า 《คัมภีร์สิบหายนะ》นี้ มีทั้งหมดแปดขั้น ถือเป็นเคล็ดวิชาที่มีเพดานสูงยิ่ง หลงเสวียนพึงพอใจมาก

ขั้นแรกของเคล็ดวิชา ใช้สำหรับ ‘ขั้นรวมพลัง’ ขั้นที่สองจึงจะใช้กับ ‘ขั้นชำระไขกระดูก’

ตอนนี้เขายังอยู่ห่างจากขั้นชำระไขกระดูกอีกไกล จึงไม่จำเป็นต้องเร่งศึกษาขั้นต่อไป ถึงเวลาก็ค่อยว่ากันอีกที ตอนนี้ควรออกไปเดินเล่นพักผ่อน เปลี่ยนบรรยากาศสักพัก

หลงเสวียนยืดตัว ลุกขึ้นอย่างขี้เกียจ

ตอนนี้เขาไม่ได้อยู่ในโรงเตี๊ยมอีกต่อไปแล้ว แต่กลับมาอาศัยอยู่ที่บ้านในหมู่บ้านต้าซื่อ

หอสมบัติของตระกูลเฉียนเขาขูดจนเกลี้ยงแล้ว ถ้าไม่มีของใหม่เข้าไปเติม เขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องกลับไปอีก

เขาหันมองไปยัง ‘ห้าร่างแยก’ ที่นั่งหลับตาฝึกตนอยู่ในห้อง สีหน้าเปี่ยมด้วยความพึงพอใจ

ร่างแยกทั้งห้านั้น หน้าตาเหมือนกันราวกับหล่อออกมาจากแม่พิมพ์เดียวกัน ยิ่งไปกว่านั้น...นี่ยังเป็นพิมพ์ที่หลงเสวียนออกแบบขึ้นมาเอง—ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นพี่น้องแท้ๆ จนทำให้เขารู้สึกซับซ้อนในใจ

ร่างแยกทั้งห้านี้คือ ‘ห้าร่างแยกนอกกาย’ ที่ได้จากการฝึกขั้นแรกของ 《คัมภีร์สิบหายนะ》ได้แก่

• ร่างทอง
• ร่างไม้
• ร่างน้ำ
• ร่างไฟ
• ร่างดิน

แต่ละร่างจะเชี่ยวชาญพลังวิญญาณธาตุแปรผันเฉพาะทาง ฝึกเฉพาะสายของตน แล้วส่งผลกลับมาหาร่างหลัก ทำให้เขาไม่ต้องขยับนิ้วก็เลื่อนขั้นได้

ต้องไม่ลืมว่านี่คือ ‘ห้าร่างแยก’ ที่ช่วยเขาฝึกพร้อมกัน หมายความว่าเขาจะฝึกฝนได้เร็วขึ้นถึงห้าเท่า — นอกจากนี้ ‘ความสุข’ ยังเพิ่มขึ้นห้าเท่าด้วย!

ความเร็วนี้เพียงพอที่จะทำให้เขาก้าวหน้าอย่างรวดเร็วในแต่ละวัน ทั้งที่ตัวเขาไม่ได้ทำอะไรเลย — ไม่ต้องเหนื่อยก็แข็งแกร่งขึ้น

สิ่งนี้ไม่ต่างอะไรกับการ ‘โกงเกม’ หรือ ‘เปิดสูตรลับ’ — ‘โกงทีหนึ่งฟินทีหนึ่ง โกงตลอดไปก็ฟินตลอดกาล’

หลงเสวียนตอนนี้...ฟินจนตัวลอยไปแล้ว!

แม้จะได้รับประโยชน์ถึงห้าเท่า แต่ด้วยความพิเศษของ ‘ร่างสิบหายนะ’ ความเร็วในการฝึกของเขาก็ยังไม่อาจเทียบกับอัจฉริยะผู้มีพรสวรรค์ได้อยู่ดี

เขาถูกลิขิตให้ต้องใช้เส้นทาง ‘ยืนหยัดยาวนาน’ เท่านั้น จึงจะไปถึงจุดสูงสุดได้

แต่ด้วยคุณลักษณะพิเศษนี้ ประกอบกับโอสถร้อยบุปผา ทำให้ความเร็วในการฝึกของเขาสามารถแตะ ‘ค่ามาตรฐานของโลกนี้’ ได้โดยไม่ยาก

เคล็ดวิชาเฉพาะทางที่เขาสร้างขึ้นสำหรับร่างสิบหายนะ จึงถือว่าประสบความสำเร็จโดยสมบูรณ์แล้ว!

หลงเสวียนรู้สึกตื่นเต้นจนอยากตะโกนออกมาดังๆ

ไม่ว่าอนาคตจะเป็นเช่นไร แค่ความสำเร็จในครั้งนี้ ก็เพียงพอให้เขาถูกจารึกชื่อไว้ในประวัติศาสตร์แล้ว!

“ตอนนี้เคล็ดวิชาก็มีแล้ว ต่อไป…ข้าควรเตรียมเพิ่มพลังการต่อสู้!”

หลังจากความตื่นเต้นผ่านพ้น หลงเสวียนก็หรี่ตาลง คิดวางแผนก้าวต่อไป

การคิดค้นขั้นที่สองของ《คัมภีร์สิบหายนะ》ยังไม่จำเป็นในตอนนี้ เพราะยังไม่มีความต้องการใช้ แถมระดับพลังยังไม่ถึงขั้นชำระไขกระดูก การฝึกวิชาที่เกินระดับของตนไปไกล เป็นเรื่องยาก

การคิดค้นเคล็ดวิชาขั้นต่อไป ต้องใช้ทั้งพื้นฐานและประสบการณ์ในระดับหนึ่ง เมื่อตนมีพร้อมเมื่อไร ค่อยย้อนกลับมาคิดต่อก็ไม่สาย

ตอนนี้ สิ่งสำคัญเร่งด่วนที่สุดคือ เพิ่มพลังต่อสู้ของตัวเอง

เพราะจุดอ่อนของเขาคือเรื่องนี้ — ปัจจุบันเขามีแค่ ‘หยกห้าธาตุ’ และ ‘แดนกำเนิด’ เท่านั้น ที่ใช้ในการต่อสู้ได้

ทว่า ‘แดนกำเนิด’ นั้นก็ยังมีข้อจำกัดใหญ่หลวง

เขาเคยนึกเล่น ๆ ว่าจะลากศัตรูทั้งแคว้นเข้าไปในภาพลวงตาของแดนกำเนิด

...แต่ก็นั่นแหละ เขาก็ได้แค่ ‘นึก’ เท่านั้น — เพราะมันทำไม่ได้จริง!

การ ‘คัดลอกโลก’ ต้องใช้เวลา แม้ ‘นัยน์ตาฟ้าลิขิต’ จะเปรียบเสมือนซูเปอร์คอมพิวเตอร์ แต่ก็ยังต้องใช้เวลาโหลดข้อมูล

ไม่อาจ ‘คัดลอก’ โลกขนาดใหญ่ได้ในพริบตา

หากศัตรูไม่พูดมาก — ไม่ยืดเวลา — และเริ่มโจมตีแบบฉับพลันในสนามรบ เขาอาจไม่มีเวลาใช้แดนกำเนิดเลยด้วยซ้ำ

หากเป็นเช่นนั้น…เขาก็จะเหลือแค่หยกห้าธาตุเป็นอาวุธเดียว!

แน่นอน ถ้ามีโอกาสให้เขาใช้แดนกำเนิดได้ล่ะก็…ใครมาก็ตายหมด! แม้แต่พระเยซูก็ไม่รอด — นั่นเขากล่าวเอง!

เพราะแดนกำเนิดของเขา…ไร้ทางต้านทานอย่างแท้จริง!