ชีวิตอมตะเริ่มจากสุรากู่ที่ข้าสร้างเอง บทที่ 9 ราชาหิน

เมื่อได้แมลงวิญญาณระดับสูงแล้ว หลงเสวียนก็สามารถเริ่มคิดค้น ‘ตำราหลอมกู่ระดับสูง’ ได้ทันที และนั่นจะทำให้เขาหลอมกู่ระดับสูงตัวแรกในเส้นทางของการเป็นกู่ซิ่วได้สำเร็จ

ต้องรู้ไว้ว่าภายในตลาดแห่งนี้ แม้แต่กู่ระดับสูงเพียงตัวเดียวก็ยังหาไม่ได้ การได้ครอบครองกู่ระดับสูงสักตัวหนึ่ง สำหรับเขาแล้ว นั่นคือเสน่ห์ที่ยากจะต้านทานได้

‘ราชาหิน’ ก้อนนี้ เรียกได้ว่าล่อลวงใจเขาอย่างถึงที่สุด

ต้องทำอย่างไร ถึงจะ ‘ได้มาฟรี’ แบบแนบเนียน โดยที่ไม่ต้องใช้เงิน?

หลงเสวียนครุ่นคิดหนัก เพราะหากจะซื้อโดยตรงนั้น…แน่นอนว่าเขาไม่มีเงินพอแน่ๆ

เขานึกถึง ‘กลยุทธ์เก็บของตก’ ที่มักพบในนิยายหลายเรื่องที่เคยอ่าน เช่น การซื้อเศษหินแล้วพลิกฟื้นโชคชะตา แต่ทุกวิธีล้วนต้องการสภาพแวดล้อมที่เอื้ออำนวย และต้องมีคนร่วมมือด้วย

ทว่า...ราชาหินก้อนนี้ จะมีใครที่มีเงินพอซื้อจริง ๆ หรือ?

สายตาหลงเสวียนเลื่อนลงมา

พอเห็นป้ายราคาที่ติดกับหินก้อนนั้น…เขาถึงกับปวดฟัน

“ตั้งไว้สิบล้านเหรียญวิญญาณเนี่ยนะ!?”

อยากได้หินวิญญาณจนเพี้ยนไปแล้วรึไง!?

ต่อให้เขาขายเลือดขายไตก็ยังไม่พอจ่ายราคานี้!

หลงเสวียนหันไปหาชายร่างท้วมที่ยืนอยู่ข้างหิน ถามด้วยความข้องใจ

“เถ้าแก่ ราคานี้มันเกินไปหน่อยไหม? ถึงแม้ราชาหินก้อนนี้จะสามารถให้แมลงวิญญาณระดับสูงได้จริง ๆ แต่ราคานี้มันก็สูงเกินไปกระมัง? ต้องรู้ว่าการหลอมกู่มีโอกาสล้มเหลวสูงมาก!”

ชายอ้วนคนนั้นมีนามว่า ‘เฉียนโต้วโต้ว’ เป็นผู้ดูแลร้านนี้โดยตรง

ได้ยินเช่นนั้น ใบหน้ากลมของเขาก็ปรากฏรอยยิ้มกว้าง หันไปมองเด็กหนุ่มผู้มีผ้าปิดหน้า กล่าวเสียงหัวเราะว่า

“ดูท่าจะเป็นมือใหม่ล่ะสิ?”

“ใครบอกเจ้ากัน ว่าแมลงที่เปิดออกมาสูงสุดได้แค่ระดับสูง?”

เฉียนโต้วโต้วเริ่มอธิบายอย่างภาคภูมิ

“การถือกำเนิดของกู่ ไม่ได้มีเพียงการหลอมด้วยฝีมือมนุษย์เท่านั้น แต่ยังสามารถเกิดจากแมลงจำนวนมากกัดกินกันเองในธรรมชาติด้วย! กฎของโลกแมลงก็คือ 'อ่อนแอย่อมถูกกลืนกิน' หากแมลงที่กินแมลงมาก ๆ เข้าสู่ภาวะจำศีลในช่วงสั้น ๆ จะมีโอกาสถือกำเนิดเป็นกู่ขึ้นมา!”

“แม้จะมีจำนวนน้อยนิด แต่ 'กู่ที่ถือกำเนิดเองตามธรรมชาติ' นั้นมีอยู่จริง”

“ข้าจะบอกเคล็ดลับให้… นี่เป็นเรื่องที่มีแต่ ‘ปรมาจารย์เดิมพันหิน’ เท่านั้นที่รู้— เมื่อแมลงหลับใหลและสร้างเปลือกหินขึ้นมา เปลือกนั้นจะหนามาก!”

“เพราะงั้น หินก้อนนี้—ถึงเรียกว่า ‘ราชาหิน’ ก็ไม่เกินไป มันมีโอกาสเปิดได้ ‘กู่ระดับเทพ’ เลยก็ว่าได้!”

“หากเปิดได้กู่ระดับเทพขึ้นมา… จะขายเป็นพันล้านก็ยังมีคนซื้อ!”

“ราคาสิบล้านนี่ ข้าเห็นว่ายังถูกเกินไปด้วยซ้ำ!”

ได้ยินเช่นนี้ หลงเสวียนหันไปมองราชาหินอีกครั้ง ก่อนจะเอ่ยลองเชิงว่า

“ถ้าอย่างนั้น... มีวิธีอื่นไหม เช่น เล่นเกมชนะแล้วได้ก้อนหินนี่ไปฟรี ๆ?”

เฉียนโต้วโต้วถึงกับตะลึงงันไปพักหนึ่ง

เล่นเกมแจกฟรี!?

เจ้าคิดว่าข้าโง่หรือไง!? ใครมันจะเอาของที่มีค่าขนาดนี้ไปแจกง่าย ๆ แบบนั้นกัน!

เฉียนโต้วโต้วแทบอยากตะโกนออกมา “เจ้าคิดว่าข้าเสียสติหรืออย่างไร!? ของนี่มูลค่าสิบล้านเชียวนะ!”

ทว่าแม้จะหัวเราะบ้า ๆ ในใจ เขาก็ยิ้มแหย ๆ แล้วเอ่ยว่า

“เจ้าหนุ่ม ความคิดของเจ้าก็น่าสนใจนะ นับว่าดีสำหรับเรียกคนมุง แต่ของรางวัลต้องไม่ใช่อะไรที่มีมูลค่ามากมายเช่นนี้แน่!”

“ทว่า ก็ยังมีวิธีไม่ต้องใช้หินวิญญาณแลกเปลี่ยนราชาหินก้อนนี้อยู่วิธีหนึ่ง เพียงแต่...ไม่มีใครทำได้หรอก!”

ดวงตาหลงเสวียนพลันเป็นประกาย รีบถามอย่างกระตือรือร้นว่า

“โอ้? ช่วยเล่าให้ข้าฟังที!”

เฉียนโต้วโต้วเอ่ยเสียงทุ้ม

“เจ้ารู้หรือไม่ว่าความสามารถของกู่สามารถพัฒนาได้?”

หลงเสวียนส่ายหัว เขาเป็นเพียงผู้ฝึกตนอิสระตัวเล็ก ๆ ไม่มีอาจารย์ ไม่มีคัมภีร์วิชา ทุกสิ่งต้องพึ่งพาตนเอง

เรื่องความรู้ของวงการกู่ แน่นอนว่าเขารู้เพียงผิวเผิน

เฉียนโต้วโต้วเห็นดังนั้นก็ยิ้มอย่างเข้าใจ ก่อนจะอธิบายด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

“ข้อแตกต่างระหว่างมนุษย์กับกู่ก็คือ มนุษย์มีสติปัญญาสูง ส่วนกู่มีพลังอันน่าสะพรึงกลัวแต่ไร้สติปัญญา!”

“ดังนั้น มนุษย์สามารถใช้สติปัญญา เพิ่มศักยภาพของกู่ให้เกินกว่าที่มันทำได้เอง”

“เช่นกู่พ่นไฟ — พวกมันมีแต่จะพ่นลูกไฟธรรมดา ๆ ไม่รู้จักพลิกแพลง”

“แต่มนุษย์สามารถพัฒนาการใช้กู่พ่นไฟนี้ให้กลายเป็นไฟลูกยักษ์ หรือแม้แต่พ่นออกมาเป็นฝนเพลิงได้!”

“สิ่งนี้เองที่ทำให้กู่ธรรมดา ๆ กลายเป็นอาวุธร้ายแรง และราคาพุ่งทะยาน!”

“กู่ที่ธรรมดาที่สุด ก็สามารถเปลี่ยนเป็นกู่มหากาฬได้ในมือผู้มีปัญญา!”

“โดยปกติ กู่หนึ่งตัวจะมีเพียงความสามารถเดียว แต่หากเจ้าคิดนอกกรอบได้มากพอ อาจพัฒนาความสามารถที่สอง สาม หรือแม้แต่สิบออกมาได้!”

“เห็นกล่องไม้ข้างราชาหินนั่นหรือไม่?”

เฉียนโต้วโต้วชี้นิ้วไปยังกล่องไม้ขนาดใหญ่

“คุณหนูของข้า เคยจับกู่สายธรรมชาติได้ตัวหนึ่ง”

“กู่สายธรรมชาติ เป็นกู่หายากที่สุด รองจากกู่สายเนตร!”

“กู่ตัวนั้นชื่อว่า 'กู่แสงสว่าง' มีร่างเป็นพลังงานบริสุทธิ์ ไม่มีรูปร่างจริง ถูกโจมตีได้ยากยิ่ง!”

“ทว่ามันมีสติปัญญาต่ำเตี้ย และตอนนี้มีความสามารถเพียงแค่ 'ส่องสว่าง' เท่านั้น”

“คุณหนูของข้าจึงจัดการแข่งขันขึ้นเพื่อเปิดรับแนวคิดจากทุกคน ขอเพียงเสนอแนวคิดใหม่ๆ ว่า กู่แสงสว่างนี้จะสามารถพัฒนาความสามารถแบบไหนได้อีก!”

“ใครก็ตามที่เสนอความสามารถที่ทำให้คุณหนูของข้าพอใจ ก็จะได้ครอบครองราชาหินนี้ไป!”

เฉียนโต้วโต้วยิ้มกว้าง ดูมีความสุขที่ได้อธิบาย

หลงเสวียนได้ยินเช่นนั้น ใจเต้นระรัว แต่ไม่นานก็สงบสติลงแล้วเอ่ยอย่างระแวงว่า

“ไม่ถูกต้อง... แล้วจะวัดอย่างไรว่า 'ความสามารถ' นั้นดีพอหรือไม่? สุดท้ายก็ขึ้นอยู่กับเถ้าแก่พูดคำเดียวไม่ใช่หรือ?”

ถ้าเขาไม่อยากเสียหินก้อนนี้ ก็แกล้งพูดว่าไม่ถูกใจได้เหมือนกัน!

“เช่นนั้นไม่ใช่พวกเรากลายเป็นเหยื่อ ถูกหลอกขโมยแนวคิดหมดหรือ?”

เฉียนโต้วโต้วได้ฟัง ก็หัวเราะเสียงดังแล้วตอบอย่างใจเย็นว่า

“เจ้าหนุ่ม เจ้าคิดมากไปแล้ว!”

“ทั่วทั้งแผ่นดินนี้ ใครเล่าไม่รู้ว่าตระกูลเฉียนของข้า 'ฝึกฝนกู่แห่งความสัตย์จริง'!”

“กู่แห่งความสัตย์จริงนั้น หากเจ้าของทำผิดสัจจะ จะโดนกู่ย้อนคืน!”

“เบาที่สุดคือเกิดมารในใจ ตัดขาดจากการฝึกฝนตลอดชีวิต!”

“มีโทษมากก็มีประโยชน์มาก ด้วยเหตุนี้เอง ตระกูลเฉียนจึงมีชื่อเสียงด้านความซื่อสัตย์ที่สุดในโลกกู่!”

“การค้าขายของตระกูลข้า ถึงได้เจริญรุ่งเรืองยิ่งขึ้นเรื่อย ๆ และเป็นกฎเหล็กของตระกูลว่า ทุกคนที่เป็นเจ้าของกิจการต้องฝึกกู่แห่งความสัตย์จริง!”

“เพราะฉะนั้น เจ้าหมดห่วงได้เลย! ถ้าเจ้าชนะจริง ๆ ราชาหินนี้ต้องตกเป็นของเจ้าแน่นอน!”

“สำหรับตระกูลเฉียนเรา เงินแค่สิบล้าน ไม่ถึงกับต้องเอาอนาคตทั้งชีวิตมาเสี่ยงหรอก!”