ตอนที่ 7 บรรลุถึงความสมบูรณ์แบบ

“อาจารย์ครับเริ่มการประลองเถอะครับ”

หมีทรราชหันไปรอบๆ เขาสวมชุดยิมสีขาวพูดกับครูที่อยู่ข้างๆ ที่เป็นหนึ่งในผู้ตัดสิน เป้าหมายคือไม่ให้ทั้งสองคนทำลายกฎของการต่อสู้ด้วยวิธีที่รุนแรง

ครูพยักหน้า “อืมเริ่มการต่อสู้ขึ้น แต่จำไว้อย่าลงมืออะไรที่รุนแรงถึงตายไม่อย่างนั้นข้าจะลงมือ” เขาหันไปพูดกับหมีทรราช

“ครูอย่ากังวล ข้าชอบเขามากครับ” น้ำเสียงหมีทรราชพูดออกมาเล็ดลอดจากฟันด้วยน้ำเสียงโกรธแค้น

เสียงดังฟุบ ครูโดดลงไปจากลานประลองเวทีมังกรเหินหาวเพื่อเริ่มในการต่อสู้ตัวต่อตัว

“เซียะปิงเจ้าได้มาเป็นคู่ต่อสู้ของข้านี่เป็นเกียรติที่เจ้าจะได้รับแล้ว ข้าจะสอนเจ้าว่าอะไรคือผู้เชี่ยวชาญการต่อสู้ที่แท้จริง เจ้าจะได้ไม่ไปหาเรื่องคนอื่นไม่อย่างนั้น ต่อไปภายภาคหน้าเจ้าจะต้องได้ชดใช้มันอย่างหนัก”

หมีทรราชตะโกนและคำรามออกมา เขากระทืบเท้าลงไปที่ลานประลองมังกรเหินหาว ลานประลองสั่นสะเทือนไปทั่ว บนลานประลองมีรอยเท้าเดินไปมา เสียงดังจากที่เขาเดินไปมาเหมือนกับเสียงฟ้าร้อง กำปั้นขนาดใหญ่พุ่งเข้า รอบๆ มีแต่เสียงเงียบ มีเพียงเสียงหมีคำรามดังออกมา

ทักษะการต่อสู้ระดับกลางกำปั้นหมีทรราชสายฟ้า

หากหมัดนี้โดนร่างกายของคนธรรมดามันจะกลายเป็นชิ้นๆ

“หมัดของหมีทรราชแข็งแกร่งและน่ากลัวมาก แม้แต่เหล็กก็ยังต้องแตกสลาย แม้กระทั่งผู้ฝึกฝนนักรบสวรรค์ขั้นที่หกก็ยังไม่อาจจะรับมือได้”

“มันคือทักษะการต่อสู้ระดับกลางกำปั้นหมีสายฟ้า ไม่ใช่หมีดำบ้าคลั่ง สายฟ้านั้นเร็วมากหากรวมทั้งสองอย่างเข้าด้วยกันทุกอย่างมันก็จะสมบูรณ์แบบ ทั้งสง่างามและรวดเร็ว”

“คิดไม่ถึงว่าหมีทรราชจะใช้พลังอย่างเต็มที่ เขาไม่คิดจะให้เจ้าเด็กบ้านั่นได้มีโอกาสโต้กลับเลย มันเป็นอะไรที่โหดร้ายมันทำลายความหวังในการเอาชนะไปจนหมด”

"เสือล่ากระต่ายยังต้องใช้พลังเต็มที่ คนอย่างหมีทรราชไม่ยอมอ่อนข้อให้ศัตรู เขาคงจะเอาชนะเจ้าเด็กเหลือขอด้วยกำปั้นแรก"

นักเรียนต่างจับกลุ่มคุยกันใต้สังเวียน ทุกคนต่างร้องออกมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นหมัดของหมีทรราช โอกาสชนะของเซียะปิงไม่มีเลย

"ช้าเกินไป"

นักเรียนคนอื่นอาจจะเห็นว่าหมัดนี้เร็วมากและแข็งแกร่ง แต่สำหรับเซียะปิงในตอนนี้มันช้าเกินไป ยิ่งไปกว่านั้นเขายังเห็นข้อบกพร่องของร่างกายอีกด้วย

เขาได้รับเพลงหมัดห้ากระบวนท่า สายตาของเขาจึงเหมือนกับปรมาจารย์มารับมือกันกับเด็กที่มาฝึกฝนทักษะการต่อสู้ เป็นธรรมดาที่เขาจะได้เปรียบและไม่ได้สนใจอะไรมาก

ปัง

หมัดห้ากระบวนท่า กระบวนท่าแรกท่า เสืออำมหิตบ้าคลั่งทะยานออกมา

ในพริบตาเดียวร่างของเซียะปิงก็เปลี่ยนไป ร่างที่เป็นกระต่ายน้อยสีขาวก็ไม่ได้รับการโจมตีใดๆ มันเปลี่ยนกลายเป็นราชันสัตว์ดุร้ายเสืออำมหิตทันที

แม้ว่าข้างล่างลานประลองจะปลอดภัย พวกเขาก็รู้สึกได้ถึงกลิ่นอายราชันแห่งสัตว์ป่าออกมาล่ากระต่ายขาวตัวเล็กๆ ที่ร่างสั่นเทา

"เป็นไปไม่ได้ เพลงหมัดห้ากระบวนท่าที่อยู่ในระดับสมบูรณ์แบบ? " ครูรู้สึกได้ถึงกระบวนท่าที่สมบูรณ์แบบ อดไม่ได้ที่จะตกใจ ดวงตาของเขาหดตัว

เป็นธรรมดาและใครก็รู้กันว่า หมัดห้ากระบวนท่าเป็นทักษะการโจมตีที่ไม่รุนแรง ไม่มีใครอยากจะเรียนรู้มัน แน่นอนเขาต้องฝึกฝนมันอย่างเข้าใจทักษะวิชานี้จึงรุนแรงมากขึ้น

อะไร?!

หมีทรราชรู้สึกตกใจกลัวเมื่อมองเห็นท่าทางที่น่ากลัวเหมือนเสือดุร้ายพยายามใช้ฝ่าเท้าตะปบเพื่อพยายามกลืนกินร่างของเขา

แม้เขาจะได้ฉายาหมีดำ แต่ร่างของเขายังคงเป็นมนุษย์ไม่ใช่หนังหมี ร่างกายของเขาไม่ใช่พระเจ้า แต่ฝ่ายตรงข้ามเหมือนกับสัตว์ร้ายกลับชาติมาเกิดจริงๆ

ปัง

หมัดชนกันดังปัง พลังลมปราณจากทั้งสี่หมัดพุ่งออกมา เสียงระเบิดดังปังๆ ๆ ขึ้นไปบนท้องฟ้า หมีทรราชทนไม่ไหวแสดงท่าทางตกใจหวาดกลัวออกมาเป็นระยะๆ ฝ่ายตรงข้ามรับมือกับหมัดที่แข็งแกร่งของเขาได้ มันผ่านเข้าไปลึกหนึ่งนิ้ว ร่างของเขาเหมือนจะบิดเป็นเกลียวคลื่นที่จะทำลายกระดูกแขนกับกระดูกซี่โครงที่อยู่ด้านหน้าเขา

"เป็นไปไม่ได้ เจ้าอยากจะเอาชนะข้า อย่างที่เจ้าคิดเหรอ? " หมีทรราชตะโกนออกมาด้วยความโกรธ หลอดเลือดบนหน้าผากของเขาเปลี่ยนเป็นสีดำนูนออกมา เขาพยายามระงับความเจ็บปวด ใช้หมัดชกเข้าไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"สายไปแล้ว"

เซียะปิงตอบโต้รวดเร็วดั่งสายฟ้า หลังจากใช้หมัดแรกผ่านออกไป กระบวนท่าต่อไปของหมัดเสือห้ากระบวนท่า เสือหิวตะปบหมาป่า

ปัง

กำปั้นหมัดที่ส่งออกมายิ่งรุนแรงขึ้นมาเรื่อยๆ หมัดเสือมีจุดมุ่งหมายคือตะปบเหยื่อต่อไปเรื่อยๆ จนไม่หยุด

หมัดชกออกไปที่หน้าอกของหมีทรราช ปังๆ ๆ เหมือนเสือพยายามฉีกและกัด ซี่โครงหักไปเจ็ดแปดซี่ หน้าอกระเบิดออกมาสองสามครั้งปังๆ เสียงระเบิดดังออกมา

"เป็นไม่ได้" หมีทรราชใจเสียยิ่งกว่าเดิม เขาทนไม่ไหวกระอักเลือดออกมาคำใหญ่ ร่างของเขาส่งเสียงดังปัง ทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า

ร่างของเขาพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าหลายเมตร เขาร่วงลงพื้นอย่างแรง บนพื้นดินมีฝุ่นละอองหมอกลอยขึ้นมา

"เป็นไปไม่ได้ เจ้าเป็นผู้ฝึกฝนนักรบสวรรค์ขั้นที่สาม ขยะอย่างเจ้าจะเอาชนะหมีทรราชอย่างข้า? " หมีทรราชรู้สึกว่าร่างกายของเขาเจ็บปวดมีมดมากมายกัดที่ผิวของเขา เขาบาดเจ็บหนักไม่อยากที่จะเต็มในใจการต่อสู้

"ไปซะเถอะ เจ้าแพ้แล้ว"

ปัง เซียะปิงมาอยู่ตรงด้านหน้าของเขา จะมองเหมือนไม่ได้มอง เท้าเหยียบลงไปที่ท้องของเขา เตะร่างของเขาเหมือนขยะบินออกไปตรงลานประลองทางใต้

"อ๊าก"

หทีทรราชส่งเสียงร้องออกมาด้วยความไม่เต็มใจ มันส่งเขาไปที่ลานประลองทางใต้ นักเรียนที่อยู่รอบๆ มองเขาด้วยท่าทางที่ไม่น่าเชื่อ เขาไม่อยากจะมองเหมือนกับว่าเขาขุดหลุมศพฝังตัวเอง

เขาถูกตีบนลานประลองมังกรเหินหาว ยิ่งไปกว่านั้นเขาถูกทำเหมือนเป็นขยะ เขาเสียหน้า หมีทรราชเสียหน้าเสียความมั่นใจไป

"หมีทรราช"

เซียะปิงยืนบนลานประลอง เขามองลงมาด้วยท่าทางสังเวช "เจ้าบอกว่าจะให้ข้าเรียนรู้ว่าว่าผู้เชี่ยวชาญการฝึกตนคืออะไร? เพื่อให้ข้าสนใจ? จะให้ข้าไปโรงพยาบาบ? ดูสารรูปเจ้าสิมันไม่ต่างจากขยะ เจ้าคิดว่าเจ้าสูงส่ง หากเจ้าสำคัญตัวเองต่ำก็คงไม่สร้างปัญหาให้ทุกคนรู้หรอก? "

"เจ้าๆ "

เมื่อได้ยินคำพูดนี้แล้ว หมีทรราชอับอายและเศร้า ความไม่พอใจเกิดขึ้น คำพูดนี้เขาเคยพูดกับมัน เขาทำแบบนี้มันกลับกัน ตาของเขาเบิกกว้างเต็มไปด้วยคำสาปแช่ง

"ส่งเข้าไปที่ห้องพยาบาลทันที" อาจารย์ยืนขึ้นแล้วเข้าไปที่ลานประลองมังกรเหินหาว นักเรียนที่อยู่รอบๆ ช่วยกันแบกหมีทรราชที่ยังงงอยู่ในตอนนี้

สายตาของคุณครูจ้องมองไปทางเซียะปิง สายตาของเขาดูน่ากลัวมาก "การต่อสู้นี้เจ้าชนะแล้ว แต่เจ้ายังได้ฝึกเพลงห้ากระบวนท่าได้ถึงขั้นสมบูรณ์แบบ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าแบบนี้เจ้าถึงได้ชนะหมีทรราชได้ ระดับการฝึกฝนของเจ้าอยู่ในระดับผู้ฝึกฝนนักรบสวรรค์ขั้นที่สี่แล้ว โรงเรียนคงจะไม่สนใจตัวตนของเจ้าจริงๆ "

ทักษะการต่อสู้แบ่งออกเป็นระดับ ธรรมดา ชำนาญ ดีเลิศ บรรลุถึงความสมบูรณ์แบบ นักเรียนธรรมดาจะฝึกฝนอยู่ในชั้นชำนาญเท่านั้น

รี่ไม่ใช่แค่ดีเลิศแต่ยังสมบูรณ์แบบ ไม่ใช่แค่ฝึกฝนอย่างหนักแล้วจะใช้มันมาได้ง่ายๆ แต่ความเข้าใจทักษะการต่อสู้ยังต้องลึกซึ้งอย่างมาก

เพราะทักษะการต่อสู้บรรลุถึงความสมบูรณ์แบบ การที่มีทักษะการต่อสู้ธรรมดาไปสู้พลังของมันจึงแข็งแกร่งอย่างหาจับตัวได้ยาก

"โชคดี" เซียะปิงพูดออกมาอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว

ครูมองไปที่เซียะปิงแวบหนึ่ง ก่อนที่จะยิ้มออกมา "โชคดี? วิชาการต่อสู้ไม่มีคำว่าโชคดี ครูรู้ ในอนาคตเธอต้องพัฒนาขึ้นไปเรื่อยๆ พยายามเข้ามากๆ นะ"

จากนั้นเขาก็จากไป เขาก็พาหมีทรราชเข้าไปในห้องพยาบาลของโรงเรียน