ตอนที่ 6 ไม่กังวลอะไรเลย

หยางเว่ยได้สติจากความตื่นเต้น เขาคิดเอาเองว่าหากเขาคุยกับไอ้ห่านี้ต่อไปปอดของเขาต้องฉีก กระบี่แทงเขาพรุนแน่ๆ (หมายถึงโกรธจนบ้าคลั่ง)

"เจ้าไม่กัวลอะไร เจ้าจะยอมรับเดิมพันใช่ไหม? " หยางเว่ยมองเซียะปิงแล้วเดินเข้ามา

กั้วว่านตะโกนออกมา "ใช่เจ้ามั่นใจตัวเอง? แค่นี้ก็กลัวเหรอไอ้ลาโง่"

"นี่ไม่ใช่ปัญหาของข้า ข้ากลัวว่าเจ้า......."เซียะปิงเอามือลูบคาง

หยางเว่ยพูดขัดจังหวะเซียะปิง " ไม่ต้องกลัว พวกเราไม่มีปัญหาอะไรในตอนนี้ อย่าสนใจเลยพวกเรามาทำสัญญากันดีกว่า"

เขาจับชิบนาฬิกาบนแขน กล่องคลื่นสีขาวก็ออกมามันคือชุดสัญญาตามกฏหมาย

เซียะปิงรู้กฎหมายในโลกกับดาวเหยียนฮวงต่างกัน การเล่นพนันในโลกนี้เป็นที่ยอมรับ หากใครไม่ทำตามที่พนันเอาไว้จะได้รับการลงโทษตามกฎหมาย

หากสถานหนักก็จะถูกจับขังคุก หากสถานเบาก็จะเสียเครดิตไป หากในอนาคตต้องการจะกู้ยืมเงินธนาคาร ก็จะไม่มีธนาคารไหนให้กู้ คนรอบข้างก็ไม่เชื่อใจถูกทิ้งไว้ในความโดดเดี่ยว

หากการเล่นพนันนี้เลยเถิดเกินไปก็จะไม่ได้รับการยอมรับตามกฎหมายอย่างเอาชีวิตมาเดิมพัน การเปลือยการวิ่งล้อมรอบโรงเรียนถือเป็นเรื่องเล็กน้อยที่เป็นที่ยอมรับกันโดยทั่วไป

"เอาชิปนักเรียนออกมาพวกเราจะทำสัญญากัน" กั้วว่านบอก

ชิปนักเรียนของเซียะปิงถูกติดตั้งไว้ในกล้องมือถือของเขา ชิปบันทึกข้อมูลของเขาตั้งแต่เกิด บัญชีธนาคาร ข้อมูลทางโรงเรียน สภาพร่างกาย เรียกว่าเป็นบัตรประชาชนของดาวเหยียนฮวง

โทรศัพท์มือถือของเขาสัมผัสชิปนักเรียนของหยางเว่ยกับกั๊วว่านทันที มันเด้งให้เขาป้อนรหัสผ่านคลิกยืนยันการทำสัญญา แล้วมีการคลิกให้ยืนยันว่าทำสัญญาแล้วจะไม่เสียใจในภายหลัง

"ดีอย่างนั้นทำสัญญาเสร็จแล้ว"

กั๊วว่านกับหยางเว่ยก็สบตากันพวกเขายิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย ตอนนี้พวกเขากำลังพอใจมาก ตอนนี้พวกเขากำลังรอคอยเห็นท่าทางไอ้ห่านี่ทำท่าทางโง่ๆ

เมื่อถึงเวลานั้นไอ้ห่านี่จะไม่โดนหมีทรราชตีอย่างเดียว แต่ยังต้องแก้ผ้าวิ่งรอบโรงเรียนด้วย ถูกนักเรียนคนอื่นหัวเราะเยาะเย้ย โดนตำรวจจับเข้าขังคุกเพราะว่าเป็นโรคจิต

"ไอ้ห่านี่น่าเกลียดมากๆ มันท้าทายความสามารถพวกเราทั้งที่ไม่มีอะไรดี พวกเราจะหัวเราะเยาะเย้ยมันในตอนที่มันชื่อเสียงตกต่ำ" หยางเว่ยกัดฟันพูดออกมาด้วยความโกรธแค้น "เมื่อถึงเวลานั้นข้าคงจะต้องมองดูเขาอย่างสนุกสนานสุดๆ ไปเลย"

กั๊วว่านยังคงมีความคิดที่คล้ายๆ กัน เขาวางแผนจะสร้างความลำบากใจและความอับอายให้เซียะปิงโดยการเอาไปเผยแพร่ในโซเซียล ทำให้ไอ้ห่านี่อับอายไปทั่วโลก

"นี่ นี่" เจียงหย่าหรู่ที่อยู่ไกลออกไป เห็นเซียะปิงทำสัญญาท่าทางของเธอก็หงุดหงิด เจ้าโง่นี่กล้าทำสัญญาเขาไม่กลัวว่าตัวเองจะแพ้หรือไง?

"หย่าหรู่ เจ้าไม่ต้องห่วงหรอก ข้าคิดว่าไอ้บ้านี่มันจงใจทำ" เหลียงเสี่ยวเสวียเริ่มพูดออกมา

เจียงหย่าหรู่จ้องมองมาด้วยความแปลกใจ "จงใจทำ? นี่เป็นแผนการที่เซียะปิงวางเอาไว้เหรอ? "

"ใช่ ฉันตรวจสอบบนอินเทอร์เน็ตแล้ว มีคนโรคจิตบางคนชอบแบบนี้ พวกเขาถูกเรียกว่าพวกโชว์นกเขา" เหลียงเสี่ยวเสวี่ยมองมาที่เซียะปิงอย่างดูถูกและเกลียดชังเอามากๆ "เซียะปิงอย่างจะเป็นแบบนี้ เขาคงหาโอกาสแสดงความต้องการของเขามานานแล้ว ตอนนี้เขาเป็นโรคจิตที่ตอบสนองความต้องการของตัวเอง ตอนที่หยางเว่ยกับกั๊วว่านมาหาเขาแบบนี้เขาจึงมีความสุขมาก เหมือนกับว่าช่วยกันดันเรือไปคนละครึ่งทาง"

เมื่อเจียงหย่าหรู่ฟังที่พูดออกมามันก็ดูสมเหตุสมผล มันไม่อาจจะหาเหตุผลมาโต้แย้งได้ เซียะปิงเป็นโรคจิตที่แอบปิงบังอำพรางตัวเอาไว้จริงๆ เหรอ?!

............

หลังจากตอนบ่ายจบลงนักเรียนชั้นปีที่สามห้องที่สิบหก แทบไม่มีใครสนใจการเรียนการสอน พวกเขาเอาแต่สนใจเรื่องเซียะปิงกับหมีทรราชจะสู้กัน

ตอนนี้เองตรงมุมตะวันตกเฉียงใต้ของลานประลองมังกรเหินหาว มีผู้คนล้อมรอบหนาแน่น นักเรียนหลายคนที่รู้ข่าว วิ่งออกมาดูอย่างมีชีวิตชีวา ภายใต้ลานประลองมังกรเหินหาวดูเหมือนพวกเขามาดูการแสดงอะไรสนุกๆ

หมีทรราชขึ้นไปอยู่บนลานประลองเหินหาว เขาปิดตารักษาท่าทางสงบเอาไว้ เขาเอามือยืนกอดอก ท่าทางและความแข็งแกร่งของเขาดูสงบมากๆ ท่าทางเขาดูเหมือนจะรอเซียะปิงมา

"ในที่สุดหมีทรราชก็มาทำไมการต่อสู้นี้จึงมีคนมากมายแบบนี้? " นักเรียนคนหนึ่งถามนักเรียนหลายคน พวกเขาเข้ามาที่นี่โดยไม่รู้รายละเอียดใดๆ

นักเรียนคนหนึ่งก็พูดว่า "มีคนบอกว่ามีนักเรียนคนหนึ่งชื่อเซียะปิงเป็นนักเรียนที่อยู่ในระดับผู้ฝึกฝนนักรบสวรรค์ขั้นที่สามถูกหมีดำทรราชท้าประลองเพราะเพื่อนคนหนึ่งบนลานประลองมังกรเหินหาว"

"ไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้? ใครบางไม่รู้ว่าหมีทรราชอยู่ในระดับผู้ฝึกฝนสวรรค์ขั้นที่ห้า ถูกจัดอันดับเป็นผู้เชี่ยวชาญ แล้วมีความแข็งแกร่งระดับเทพแต่กำเนิดอีก เจ้าบ้านั้นคงโดนหมัดชกส่งเข้าโรงพยาบาลได้เลย"

นักเรียนคนนั้นพูดออกมาด้วยท่าทางแปลกใจแทบที่จะไม่เชื่อ

"เจ้ารู้ไหม? เจ้าบ้านั้นประเมินตัวเองไว้สูงมาก"

"คนหลายคนเข้ามาดูเพราะอยากจะดูเจ้าเด็กนั้นถูกตีอย่างน่าสังเวช"

"เจ้าบ้านั้นคงไม่สู้ตรงๆ เขาคงจะหนีไปมาแล้วเสียท่าหมีทรราชแล้วรักษาตัวอยู่หลายวัน"

นักเรียนหลายคนพูดออกมาอย่างตื่นนเต้น

"ดูเร็วเซียะปิงมาแล้ว" นักเรียนคนหนึ่งตะโกนออกมาดังๆ

ไกลออกไปมีนักเรียนหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามา เขาสวมชุดขาวท่าทางธรรมดา แต่มันดูผิดปกติท่าทางของเขาดูสงบอย่างมาก แม้จะเผชิญหน้ากับคนหลายคนท่าทางของเขาก็ไม่ได้หวั่นเกรงเลย

ภายในกลุ่มนักเรียน พวกเขาส่วนใหญ่เป็นคนชั้นปีที่สามห้องสิบหก และห้องอื่นๆ วิ่งมาดูลานประลองมังกรเหินหาวเพื่อมาดูท่าทางที่ตลกๆ ของเซียะปิง

"เจ้ามาแล้ว

หมีทรราชลืมตาขึ้น เขามองขึ้นไปที่ลานประลองมังกรเหินหาว เห็นเซียะปิงอยู่ด้านล่าง ท่าทางของเขาแปลกๆ "ข้าคิดว่าเจ้าจะหนีไปแล้ว เจ้ากล้าขึ้นมาอย่างไม่คาดฝันเลย เมื่อเป็นแบบนี้แล้วข้าจะเมตตาเจ้า หักกระดูกซี่โครงของเจ้าห้าซี่" เขาเหยียดนิ้วมือออกมาห้านิ้ว

"ไม่จำเป็น"

เซียะปิงกวักมือเรียก "เข้ามาเดี๋ยวก็จบ เจ้าคิดว่าเจ้าจะทำลายแม้กระทั่งเส้นผมของข้าได้ ข้าจะเมตตาเจ้าหากเจ้ากลัวก็ไม่ต้องขยับ"

"หยิ่งยโสมาก"

หมีทรราชกรีดร้องออกมาอย่างเหน็บ เขารู้สึกไม่ดีเมื่อมองมาที่เซียะปิง ผู้ฝึกฝนระดับนักรบสวรรค์ขั้นที่สามสามารถพูดเรื่องนี้ออกมาได้อย่างไม่คาดฝัน

รอการแข่งขันเริ่มก่อน เขาจะต้องรู้จักความสิ้นหวัง เขาจะไม่เมตตาปล่อยให้เจ้าเด็กนี่ได้รับบทเรียน ไม่อย่างนั้นเขาคงจะไม่รู้สึกถึงความหวาดกลัวของผู้เชี่ยวชาญ

เมื่อได้ยินคำพูดของเซียะปิง นักเรียนหลายคนก็พูดไม่ออก บนเวทีมังกรเหินหาวยังกล้าบ้าบิ่นอีก หากเขาถูกตีอย่างโหดเหี้ยม เขาคงไม่กล้าพูดอะไรอีก

กั๊วว่านกับหยางเว่ยหัวเราะอยู่ไกลออกไป พวกเขารอมองดูเซียะปิงถูกหมีทราชทุบตี ตอนนั้นไม่แค่เจ้าโง่นั้นจะแพ้แล้วเสียหน้า เขาจะต้องโดนตำรวจจับเพราะเป็นโรคจิตอีกด้วย