บทที่ 4 เมื่อคลื่นเก่ากระทบใจใหม่

ฉีหยวนพักอยู่ในอพาร์ตเมนต์ เขาเรียกแม่บ้านมาช่วยทำความสะอาดและจัดการงานต่างๆ เดิมทีเขาคิดจะให้รองหัวหน้าห้องมาช่วยแต่คนคนนั้นคงไม่ยอมรับเงินแน่

ฉีหยวนเลยรู้สึกเกรงใจ จึงเลือกใช้แม่บ้านแทน เขากินอาหารข้างนอกอยู่หลายวัน กินซ้ำไปซ้ำมาหลายครั้งจนเริ่มเบื่อไม่อยากแตะอีกแล้ว แต่ตัวเขาเองก็ทำอาหารไม่เป็น คิดขึ้นมาได้ว่ารองหัวหน้าห้องพอจะทำอาหารได้ เลยติดต่ออีกฝ่ายมาเพราะอีกฝ่ายก็ไม่ค่อยอยากกินที่โรงอาหารในมหาวิทยาลัยอยู่แล้ว จะได้มาทำกับข้าวที่บ้านฉีหยวนแทน

ฉีหยวนออกเงิน ส่วนหวังหยานทำอาหารแล้วก็กินด้วยกัน แบบนี้ถือว่าเข้าทางพอดีดังนั้นหวังหยานก็จะมาทำอาหารที่บ้านฉีหยวนตอนเที่ยง ทำไว้สำหรับมื้อเย็นด้วย ตอนค่ำฉีหยวนก็นำไปอุ่นไมโครเวฟกิน ส่วนจานชามก็เก็บไว้รอหวังหยานมาล้างในวันถัดไป

…วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว…

เกือบครึ่งเดือนผ่านไป ฉีจงก็เฝ้ารอให้ฉีหยวนปรากฏตัว แต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงา ราวกับอีกฝ่ายหายตัวไปจริงๆ ต่อมาแม่เล่าว่าฉีหยวนได้ส่งข้อความมาบอกว่าไปพักอยู่ที่อพาร์ทเม้นท์ ฉีจงคิดว่าอีกฝ่ายยังคงตั้งใจจะก่อกวน เลยรออยู่ตลอดแต่ฉีหยวนก็ไม่มา

เขาเหมือนจะหมดความอยากสู้จริงๆ ไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว ฉีจงไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนๆหนึ่งจะเปลี่ยนไปได้ง่ายดายขนาดนี้ จะต้องมีแผนการซ่อนอยู่อย่างแน่นอนแต่ถึงอย่างนั้น ฉีจงก็ไม่ได้กลัวสิ่งที่ฉีหยวนจะทำจริงๆเขามั่นใจว่าสามารถหลบเลี่ยงทุกอย่างได้ ต่อให้เป็นอุบัติเหตุก็ไม่หวั่นแน่นอน

ครึ่งเดือนต่อมา

ฉีจงกับเฟิงถันนัดกันไปว่ายน้ำ และนั่นเองก็ได้เจอกับฉีหยวนโดยบังเอิญตอนนั้นฉีหยวนมากับใครบางคน ทั้งคู่มีท่าทีใกล้ชิดสนิทสนมกันเกินเพื่อน ฉีจงที่เคยพูดล้อไว้ก่อนหน้าว่า

“น้องชายต่างแม่ของเขาสวยเกินไป จนแทบเหมือนผู้หญิงออดอ้อน”

ก็อดสงสัยไม่ได้… ฉีหยวนชอบผู้ชายจริงๆงั้นเหรอ? ฉีจงรู้สึกเหมือนอีกฝ่ายตั้งใจมาทำให้เขาหงุดหงิด แต่ตัวเขาเองก็ไม่ได้มีความสุขเลย

ฉีจงขมวดคิ้ว มองฉีหยวนเดินตามเพื่อนๆไปที่สระเล็กด้านใน ตอนแรกเหมือนจะไม่คิดตาม แต่สุดท้ายกลับอดใจไม่ไหว ต้องเดินตามไปดูก่อนที่เขาจะทันได้ตัดสินใจว่าจะทำอย่างไร เสียงของใครบางคนก็ดังขึ้นเสียก่อน

เซี่ยหรงทักขึ้นมา:

“เฮ้ ฉีจง นั่นพี่นายใช่ไหม?”

ด้วยหน้าตาของฉีหยวน ต่อให้ไปที่ไหนก็ไม่มีทางผิดตัว

อีกฝ่ายยังพูดต่อว่า:

“พี่นาย…ดูเหมือนจะอยู่ดีนี่นา คิดว่าจะลำบากหลังจากหนีออกจากบ้านแต่ดูเหมือนจะคิดผิดไป”

หลินเป้ยหนานที่อยู่ข้างๆก็พูดเสริมขึ้นครึ่งประโยค

“คนข้างๆเขา…ไม่ใช่คนที่ตามหาอยู่…” แต่ก็เงียบต่อไม่ยอมพูดจนจบ

จากนั้นก็ยังมีคนพูดแซวเฟิงถันว่า:

“จะว่าไปนะ เฟิงถัน นายก็เคยสนใจฉีหยวนไม่ใช่เหรอ แต่เสียดาย นายได้แต่ชอบหน้าตาของเขา ถ้าเจ้าตัวนิสัยดีกว่านี้ คงได้ขึ้นเตียงกับคุณชายเฟิงไปแล้วสิ”

เฟิงถันได้แต่เงียบหันไปมองทิศทางที่ฉีหยวนจากไป ตอนนั้นเขายังแอบสงสัยอยู่ในใจแต่วันนี้มันชัดเจนแล้ว ฉีหยวนไปหาคนอื่นแล้วจริงๆและคนๆนั้นถึงกับโผเข้ากอดฉีหยวนอย่างไม่ลังเลหัวใจเฟิงถันปั่นป่วนความรู้สึกที่ไม่เคยมีมาก่อนเกิดขึ้น เขาไม่เคยถูกใครเมินเฉยมาก่อนแต่ครั้งนี้ฉีหยวนกลับหันหลังให้เขาโดยไม่ลังเล ช่วงหนึ่งในใจเขาเกิดความคิดอันตรายขึ้นว่าเพียงแค่จับตัวฉีหยวนไว้ข้างกายก็น่าจะดีแต่สุดท้ายเขาก็สลัดความคิดนั้นทิ้งไปเพราะมันไม่ใช่นิสัยของเขา

เฟิงถันหันไปบอกหลินเป้ยหนานว่า “ช่างเถอะ ไม่ต้องสนใจเขา” แต่สายตากลับยังจับจ้องไปที่ฉีจง

ขณะนั่งอยู่บนเก้าอี้นอนริมสระน้ำ เขาบอกกับหวังหยานว่าเขากินอาหารเย็นมากเกินไป หลังจากนั่งย่อยไปสักพัก เขาเผลอมองไปที่น้ำ แล้วภาพความทรงจำอันเลวร้ายก็ผุดขึ้นมา ทำให้เขารู้สึกกลัวน้ำขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ขณะนั้นเอง ฉีหยวนก็กำลังเจอคนที่ไม่อยากเจอที่สุดในที่แห่งนั้น คนๆนั้นคือผู้ที่เคยรู้ความลับเรื่องการตั้งครรภ์ของเขาและครั้งนี้เจ้าตัวก็มายืนต่อหน้าเขาพร้อมกับพวกพ้องอีกหลายคน…

“เป็นอะไรไปล่ะ? ฉันโทรหานาย ส่งข้อความไป นายก็ไม่ตอบซักอย่างเลย นายไม่คิดว่าเราเป็นเพื่อนกันแล้วหรือไง?”สวี่เฟยพูดยิ้มๆ แต่ในแววตามีความกดดันซ่อนอยู่

“ใช่” ฉีหยวนตอบสั้นๆ

ไม่มีใครคาดคิดเลย แม้แต่หวังหยานที่อยู่ในสระน้ำก็ยังตกใจไปกับคำตอบของฉีหยวน

“ฉีหยวน… เรื่องล้อเล่นแบบนี้มันไม่ตลกเลยนะ” สวี่เฟยขมวดคิ้ว เขาไม่ได้เจอฉีหยวนมานานกว่าสิบวัน ทำไมฉีหยวนถึงดูเปลี่ยนไปมาก เขาจำได้ว่าฉีหยวนเกลียดน้องชายของตัวเองอย่างรุนแรง แม้เวลาออกไปข้างนอกก็แทบจะไม่เคยเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาแต่ตอนนี้ฉีหยวนไม่เพียงแต่ยิ้ม เขายังไม่แสดงท่าทีเกลียดเลยแม้แต่น้อย

“ฉันได้ยินมาว่านายย้ายออกจากบ้านฉี ถูกพวกเขาไล่ออกมาแล้วใช่ไหม?” สวี่เฟยถามเสียงแข็ง

“เปล่า ฉันย้ายออกมาเอง เพื่อหลีกทางให้ อีกอย่างที่นั่นคนเยอะเกินไป ฉันชอบความเงียบมากกว่า”

“เงียบงั้นเหรอ?” สวี่เฟยหัวเราะหยัน เขาจำได้ว่าฉีหยวนเป็นคนที่เกลียดความเงียบที่สุดและชอบให้รอบตัวมีคนพลุกพล่าน

“นาย…” ฉีหยวนหันมองไปรอบๆเห็นคน 6-7 คนเดินตามเข้ามา

“อยากเล่นที่นี่ใช่ไหม ได้ ฉันจะหลีกทางให้”

พูดจบ ฉีหยวนก็ลุกขึ้น พร้อมโบกมือเรียกหัวหน้าห้องที่ยังอยู่ในน้ำให้ขึ้นมา หวังหยานรู้สึกได้ว่าบรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยกลิ่นคุกรุ่น เขามองชายหนุ่มที่จ้องฉีหยวนด้วยแววตาไม่เป็นมิตร ฝ่ายนั้นจ้องเขากลับอย่างเอาเป็นเอาตาย เหมือนกลัวจะถูกแย่งของรักไป

คนๆนี้ชอบฉีหยวนอย่างนั้นเหรอ? แต่ก็ไม่เหมือนซะทีเดียว

“เปลี่ยนที่เถอะ” ฉีหยวนพูดเขาเพิ่งก้าวออกไปสองก้าว ก็ถูกใครบางคนคว้าหัวไหล่เอาไว้

“ไปว่ายน้ำด้วยกันเถอะ ไม่ใช่ว่าพวกเราทำแบบนี้มาตลอดเหรอ? ฉีหยวน นายเกลียดทุกคนเลยจริงๆหรือไง!”

สวี่เฟยยิ้มแต่ในน้ำเสียงแฝงไปด้วยความโกรธ

“ใช่ ฉันเกลียดนาย แล้วก็เกลียดพวกนายทั้งหมด แล้วจะทำไม?” ฉีหยวนหันขวับไป เปิดมือที่จับไหล่เขาออกคำพูดเย็นชา แฝงการยั่วยุอย่างจงใจใบหน้าของสวี่เฟยยิ้มจางหายไป ฉีหยวนถอยหลังหนึ่งก้าว เขาเกือบลืมไปแล้วว่าตอนนี้เขากำลังตั้งครรภ์อยู๋ คนท้องจะมามีปัญหาตัวต่อตัวกับใครได้ยังไงต่อให้ได้ชีวิตใหม่มาแต่ก็ยังนิสัยดื้อรั้นที่อยู่ในกระดูก ก็ไม่อาจเปลี่ยนได้ง่ายนัก

“ฉีหยวน นายเปลี่ยนไปเยอะเลยนะ” ประโยคนี้ไม่ใช่สิ่งที่ฉีหยวนในอดีตจะพูดออกมาสวี่เฟยขยิบตาให้พวกที่เหลือ คนอื่นๆก็แยกย้ายล้อมรอบฉีหยวนทันที

“นายพูดอะไรเมื่อกี้ รีบพูดใหม่ซะสิ!” สวี่เฟยก้าวเข้ามาใกล้อีกสองก้าว ฉีหยวนในสายตาของเขา ดูสวยขึ้นยิ่งกว่าเดิมเสียอีก ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เขารู้สึกว่าฉีหยวนที่อ่อนแรงน่าหยาม กลับทำให้เขาอยากจะปราบเองกับมือ ฉีหยวนเองก็อยากจะถอนคำพูดนั้นแต่ในตอนนี้… เขาจะยอมลงไปว่ายน้ำร่วมกับพวกนี้ได้ยังไงแค่เห็นหน้า เขาก็รู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวแปดเปื้อนสกปรก

“ผู้ชายท้องได้แบบผู้หญิง… ฉันว่าที่ท้องอยู่คงไม่ใช่ลูกมนุษย์แล้วล่ะ”

“ถ้ารู้มาก่อนว่าฉีหยวนท้องได้ พวกเราควรนอนกับเขาตั้งแต่แรก เผื่อจะได้มีลูกบ้าง ถ้าเป็นผู้ชายก็คงเป็นปีศาจ ตัวเล็กๆแบบเขานั่นแหละ”

“ฮ่าฮ่า ฉีหยวน นายใช้ชีวิตได้ตลกสิ้นดี เหมือนเรื่องตลกที่น่าสมเพช”

เสียงเยาะเย้ยเหล่านั้นดังขึ้นราวกับเสียงจากอดีต ความทรงจำเลวร้ายก้องอยู่ในหูของฉีหยวน

เมื่อสติกลับมา เขาพบว่าตัวเองเหยียบอยู่บนหน้าอกของสวี่เฟย ฝ่ายนั้นร้องอย่างเจ็บปวด หวังหยานรีบเข้ามาห้ามแต่ฉีหยวนสะบัดแขนออกอย่างแรง ทำให้คนอื่นๆมองเขาด้วยสายตาหวาดกลัว แววตาคู่นั้น…

เหมือนกับตอนที่พวกเขามาเยี่ยมฉีหยวนตอนท้องอยู่ที่โรงพยาบาล ฉีหยวนเดินโซเซออกจากสระน้ำ เหมือนอยู่ในความฝัน เขาไม่แน่ใจว่าตัวเองเกิดใหม่จริงหรือไม่ หรือเพียงแค่กำลังจะขาดอากาศตายอยู่ในน้ำเย็นจัด เขารีบคว้าเกาะผนังไว้พร้อมกับเกาไปที่ลำคอหายใจไม่ออกเขาอ้าปากแต่กลับหายใจไม่ออก

จู่ๆก็มีคนหนึ่งโผล่มาตรงหน้า คนคนนั้นไม่เคยแสดงความรังเกียจต่อเขาเลย รู้ว่าเขาท้องแต่ก็ไม่เคยเกลียดชัง ฉีหยวนก้าวไปข้างหน้า เร่งฝีเท้าและพุ่งเข้าไปในอ้อมแขนของใครคนนั้น

ร่างนั้นก็คือเฟิงถัน

ทำไมทุกครั้งถึงมีคนพุ่งเข้ามาในอ้อมแขนเขาแบบนี้กันนะ

เฟิงถานกำลังจะมองลงอย่างเย็นชาแต่เมื่อก้มลงเห็นใบหน้าที่คุ้นเคย เขากลับชะงักใบหน้านั้น ช่างเหมือนกับคืนนั้น ทั้งเลื่อนลอย ทั้งบอบบางแต่ไม่นานเฟิงถานก็รับรู้ถึงความผิดปกติ ฉีหยวนตัวสั่น มือที่เกาะเขาเย็นเฉียบ

เฟิงถันเบิกตากว้าง เห็นดวงตาของฉีหยวนแดงก่ำ น้ำตาหยดหนึ่งไหลลงมา เขาอ้าปากจะพูดอะไรบางอย่าง

เฟิงถันก้มลงฟังแต่ฉีหยวนกลับผลักเขาออกไป