บทที่ 19 ใต้ขั้นสมุทรวิญญาณข้าไร้เทียมทาน!
บทที่ 19 ใต้ขั้นสมุทรวิญญาณข้าไร้เทียมทาน!
ดวงอาทิตย์โผล่ขึ้นจากขอบฟ้าทางทิศตะวันออกแสงแรกของวันสาดส่องไล่ความมืดมิดออกไป
แสงแดดกระทบใบหน้าของหนิงฟาน
ตูมมม!!!
ทันใดนั้นเอง พลังจากร่างตะวันนิรันดร์ ที่เขาเพิ่งได้รับกลับเริ่มทำงานโดยอัตโนมัติ!
ทันใดนั้น หนิงฟานถูกห่อหุ้มด้วยรัศมีทองคำ ราวกับสวมใส่อาภรณ์แห่งเทพเจ้า เปล่งรัศมีอันศักดิ์สิทธิ์ออกมา
ผู้คนที่กำลังต่อสู้อยู่รอบ ๆ ต่างตกตะลึงจนยืนนิ่งไปชั่วขณะ พวกเขาถึงกับแยกไม่ออก
แยกไม่ออกว่า... หนิงฟานเป็นมนุษย์หรือเทพ?
แยกไม่ออกว่า... แสงที่เปล่งออกจากร่างเขานั้นเป็นเพียงแสงแดด หรือเป็นเกราะแห่งทวยเทพ?
"ร่างตะวันนิรันดร์!!"
หนิงฟานเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความปีติยินดี ร่างตะวันนิรันดร์ นั้นมีลักษณะคล้ายกับ ร่างวัวปีศาจ ที่เขาฝึกฝนมาก่อนหน้านี้ ทั้งสองวิชาล้วนเสริมสร้างร่างกายให้แข็งแกร่ง แต่ความน่ากลัวของ ร่างตะวันนิรันดร์ นั้นเหนือชั้นยิ่งกว่า
ตามคำอธิบายของระบบ หากฝึกฝนถึงขั้นสูงสุด ร่างกายจะเป็นอมตะ ไม่อาจถูกทำลาย!
และเมื่อก้าวเข้าสู่ระดับแรก หนิงฟานสามารถจุดประกาย แสงอาทิตย์ศักดิ์สิทธิ์ เพื่อเปิดใช้งานพลังจิตสัมผัสของตนได้
"สะสมค่าประสบการณ์ให้ครบพัน แต้ม! ข้าจะทะลวงระดับของ ร่างตะวันนิรันดร์!"
ตูมมมม!!
หนิงฟาน ผู้ถูกห่อหุ้มด้วยแสงทองคำ มือกุมดาบศึก เทียนหวง พละกำลังเดือดพล่านราวกับอสูรร้าย เขาทะยานเข้าใส่กองทัพศัตรูอีกครั้ง!
ด้วยพลังแห่ง ร่างตะวันนิรันดร์ เบื้องล่างขั้นหลังฟ้าทั้งหมดเป็นเพียงมดปลวกในสายตาของเขา! แม้แต่ยอดฝีมือระดับขั้นสมุทรวิญญาณ ต่อให้ไม่อาจสังหารได้ในพริบตา ก็สามารถต่อกรแลกชีวิตหนึ่งต่อหนึ่งได้!
หากไม่ติดว่าในสมรภูมิแห่งนี้มีจอมยุทธ์ระดับ สมุทรวิญญาณ กว่าร้อยชีวิต แถมยังมีผู้แข็งแกร่งระดับ เซียนไร้เทียมทาน เขาคงกู่ร้องออกมาด้วยความสะใจแล้ว
สมรภูมินี้มีผู้คนนับแสน ต่อให้เป็นสุดยอดจอมยุทธ์ก็ไม่อาจชี้ขาดศึกได้ในพริบตา
ยอดฝีมือระดับส มุทรวิญญาณ หากถูกล้อมโดยทหารพันนายที่รวมพลังเป็นหนึ่งเดียว ก็ยังอาจถูกบดขยี้จนไม่มีชิ้นดี!
แม้บุคคลหนึ่งจะไร้เทียมทาน แต่หากเผชิญหน้ากับกองทัพสิบหมื่นเล่า?
แผ่นดินแห่งนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นขุมนรกอเวจี!
เสียงกรีดร้องดังไปทั่วทุกสารทิศ เลือดสด ๆ นองท่วมทุ่งหญ้า แสงแดดที่ทอประกายสีทอง ทำให้สีแดงของโลหิตฉายเด่นราวกับทาสีด้วยพู่กันเทพ
ตึง! ตึง! ตึง!
ใจกลางกองทัพต้าจ้าว กองทัพจำนวนหลายหมื่นนายกำลังจัดขบวนรบภายใต้คำบัญชาของ เซียวเฟิง
ไม่นานนัก กระบวนทัพประตูแปดบาน ก็ถูกตั้งขึ้น!
หนึ่งเชื่อมโยงกับหนึ่ง วงจรปิดล้อมอันไร้ช่องโหว่!
เสียวเฟิง ผู้ควบม้าอยู่เบื้องหน้ากองทัพ พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ
กระบวนทัพประตูแปดบาน นี้ ไม่เพียงแข็งแกร่งด้านรับมือ หากแต่ยังสามารถสับเปลี่ยนตำแหน่ง ประตูแห่งชีวิต ได้ตลอดเวลา ทำให้ศัตรูไม่อาจคาดเดาได้
และทหารภายในขบวนนี้ ล้วนเป็นยอดฝีมือทั้งสิ้น! ต่อให้เป็นยอดฝีมือ ทะเลวิญญาณ หากพลาดพลั้งเข้าสู่ขบวนรบนี้ ก็มีแต่จะถูกบดขยี้เป็นผุยผง!
"เป้าหมายของข้าคือทำให้ทัพเป่ยหมางสยบแทบเท้า!"
เสียวเฟิง เปล่งเสียงดังกึกก้อง!
เขานำทัพจำนวนหนึ่งแสนห้าหมื่นนายมา หากจะลงมือ ต้องเป็นศึกที่เขย่าฟ้าดิน!
"เงา! ไปเอาหัวขององค์ชายใหญ่แห่งเป่ยหมางมาให้ข้า!"
เสียงคำรามเย็นเยียบดังก้อง เงาหนึ่งเคลื่อนที่หายไปในพริบตา
การฆ่าฟันยังดำเนินต่อไป หนิงฟานเองก็อยู่ในสภาพโชกเลือด
เกราะเงินบนร่างของเขา แปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานไปนานแล้ว
เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นไม่ขาดสาย
กระนั้น เขายังไม่สามารถสังหารครบสองพันนายได้!
ต่างจากศึกที่เมืองเหลียงเมื่อคราวก่อน ครั้งนี้เขาฆ่าช้ากว่าเดิม ด้วยจำนวนศัตรูมหาศาล หนิงฟานต้องคอยระมัดระวังเป็นพิเศษ
"ติ๊ง! ผู้ใช้ทำสำเร็จ สังหารร้อยศัตรูระดับยอดฝีมือ ได้รับรางวัล คัมภีร์หมื่นสรรพชีวิต!"
เสียงแจ้งเตือนนี้ ทำให้หนิงฟานตาเป็นประกาย
"โอ้โห! ระบบ... ภารกิจแบบนี้ยังทำซ้ำได้อีกเรอะ!?"
เมื่อคิดได้เช่นนั้น หนิงฟานยิ่งฟาดฟันดาบในมือหนักหน่วงขึ้น!
ตูมมมม!!!
ทันใดนั้น เสียงกัมปนาทดังก้องไปทั่วทั้งสมรภูมิ
แม้แต่เสียงคำรามของเหล่าทหารนับแสนยังถูกเสียงนี้กลบหมดสิ้น!
บนบ่าอสูรร่างยักษ์ องค์ชายใหญ่แห่งเป่ยหมางกวัดแกว่งศีรษะของชายผู้หนึ่งไว้ในมือ
เงา! เป็นศพไปแล้ว!!!
เสียวเฟิงเบิกตากว้าง จ้องไปยังศีรษะที่ขาดกระเด็นของยอดมือสังหารที่ตนไว้วางใจ
"เป็นไปไม่ได้!"
เสียวเฟิงแทบไม่อยากเชื่อสายตาตนเอง!
ขณะเดียวกัน หนิงฟานก็มองเห็นธงศึก เป่ยหมาง ที่ตั้งตระหง่านกลางสนามรบ
ดวงตาของเขาเป็นประกาย วาบผ่านความเจ้าเล่ห์
"ข้าไม่ชอบเจ้า! งั้นข้าจะฟันเจ้าทิ้งซะ!!"
ฉัวะ!!!
ดาบ เทียนหวง ฟาดลงมาอย่างเฉียบขาด
ทันใดนั้น ธงศึกแห่งเป่ยหมางก็ร่วงลงสู่พื้น!
*"ติ๊ง! ผู้ใช้ทำสำเร็จ โค่นธงศึกศัตรู ได้รับรางวัล เครือข่ายข่าวกรอง 'ครอบคลุมท้องฟ้า!"
"หา! มีรางวัลพิเศษด้วยรึ!?"
หนิงฟานยังไม่ทันดีใจ ทัพเป่ยหมางที่โกรธแค้นก็พุ่งเข้ามาหมายสังหารเขา!
"ชิบหายล่ะ...!!"
เห็นดังนั้น หนิงฟานไม่รอช้า รีบถอยออกไปพร้อมซุ่มโจมตีเป็นระยะ
ณ ตอนนั้นเอง องค์ชายใหญ่แห่งเป่ยหมาง ได้แต่จ้องมองหนิงฟานด้วยความเคียดแค้น ก่อนตัดสินใจ...
ถอยทัพ!!