ตอนที่ 20 เสียงกรีดร้อง

ตอนที่ 20 เสียงกรีดร้อง

ในยุคนั้นยังไม่มีอะไรให้เล่นมากนัก อย่างมากก็แค่ลงแม่น้ำจับปลา ปีนต้นไม้เอาไข่นก วิ่งจับตั๊กแตนในไร่

ไม่เหมือนกับตอนนี้ ที่มีทั้งโทรศัพท์มือถือ คอมพิวเตอร์ โทรทัศน์ และอื่น ๆ อยู่บ้านก็มีกิจกรรมบันเทิงมากมาย

เรื่องลงแม่น้ำจับปลาเราสองคนทำกันอยู่บ่อยครั้งจนเบื่อ ส่วนเรื่องเอาไข่นก รังนกทั้งหมู่บ้าน ในรัศมีไม่กี่กิโลเมตรถูกเราสองคนเอาไปหมดแล้วจนไม่เหลืออะไรให้เอาอีกแล้ว ตอนนี้จึงทำได้เพียงไปจับตั๊กแตนในไร่

ตั๊กแตนในตอนนั้นทั้งอ้วนทั้งใหญ่ จับมาแล้วเอาไม้เสียบเป็นพวง เอาไปย่างไฟกิน รสชาตินั้นหอมอร่อยจริง ๆ

หลังจากมาถึงนอกหมู่บ้าน เราสองคนก็แยกย้ายกันไป ในพงหญ้าถือไม้กิ่งหนึ่งคอยพลิกหาไปทั่ว

วันนี้เสี่ยวพ่างไม่รู้ว่ากินอะไรผิดสำแดงมาหรือเปล่า เราเพิ่งจะมาถึงทุ่งนาได้ไม่นาน เสี่ยวพ่างก็ร้องโอยขึ้นมา บอกว่าปวดท้อง แล้วก็ถอดกางเกงนั่งลงในพงหญ้าทันที พร้อมเสียงโครกคราก

“เสี่ยวพ่าง นายนี่มันคนขี้เกียจที่ขี้ฉี่ราดเยอะแยะจริง ๆ เดี๋ยวฉันจับจะไปตั๊กแตน นายต้องหัดกินให้น้อยลงบ้างแล้วนะ” ผมหันกลับไปมองเสี่ยวพ่าง กลิ่นเหม็นโชยจนเวียนหัว เจ้าหมอนี่ไม่รู้ว่าไปกินอะไรมา อุจจาระช่างเหม็นจริง ๆ ผมจึงต้องหลบไปไกล ๆ

“เสี่ยวเจี๋ย นายจับไปก่อนเถอะ ฉันถ่ายเสร็จแล้วจะไปช่วยเองไม่ต้องห่วง ฉันจับได้ไม่น้อยกว่านายแน่นอน” เสี่ยวพ่างพูดไปพลางสูดลมหายใจเย็น ๆ ไปพลาง

ในตอนนั้นเอง ผมหันกลับไปมอง ก็เห็นตั๊กแตนตัวใหญ่ตัวหนึ่งกระโดดไปทางก้นของเสี่ยวพ่าง

ผมสาบานเลยว่าโตมาขนาดนี้ เพิ่งจะเคยเห็นตั๊กแตนตัวใหญ่ขนาดนี้เป็นครั้งแรก

ตั๊กแตนตัวนั้นกระโดดไปหนึ่งที ก็กระโดดไปเกาะบนก้นของเสี่ยวพ่างโดยตรง

เสี่ยวพ่างร้องโอยออกมา ร่างกายสั่นสะท้าน กำลังจะหลบ ผมเห็นแล้วก็ไม่สนใจกลิ่นเหม็นอีกต่อไป เดินเข้าไปใกล้ ๆ สองสามก้าว แล้วก็พูดกับเสี่ยวพ่างว่า “เสี่ยวพ่าง อย่าเพิ่งขยับ เป็นตั๊กแตนตัวใหญ่ตัวหนึ่ง รีบหนีบไว้ อย่าให้มันหนีไปได้”

เมื่อได้ยินผมพูดเช่นนี้ เสี่ยวพ่างก็รวบรวมลมปราณ ก้นใหญ่ของเจ้านั่นออกแรงหนีบตั๊กแตนตัวนั้นไว้ได้จริง ๆ ผมดีใจ กำลังจะเข้าไปจับตั๊กแตนตัวใหญ่นั้น แต่ไม่คาดคิดว่า ทันใดนั้นจากพงหญ้าก็มีไก่โต้งตัวใหญ่ตัวหนึ่งกระโดดออกมาวิ่งไปทางเสี่ยวพ่างเช่นกัน

ที่แท้ไก่โต้งตัวใหญ่นั้นก็ไล่ตามตั๊กแตนตัวใหญ่นั้นอยู่ ตั๊กแตนตัวนั้นตกใจจนไม่มีที่ไป จึงกระโดดไปเกาะบนก้นของเสี่ยวพ่าง

ไก่ชนิดนี้แถวหมู่บ้านเราเรียกว่าไก่เดินเล่น ปกติไม่ค่อยให้อาหารมันเท่าไหร่ อาศัยจับแมลง ขุดเมล็ดหญ้ากินเอง

ไก่ชนิดนี้มีพลังต่อสู้ที่แข็งแกร่งมาก เคลื่อนไหวได้อย่างรวดเร็ว ไม่ต้องพูดถึงตั๊กแตน ความเร็วในการจับหนูเทียบกับแมวก็ไม่ด้อยไปกว่ากัน บางครั้งยังสามารถจิกงูเล็ก ๆ จนตายได้ และยังกล้าต่อสู้กับแมวหรือสุนัขอีก การจิกคนก็เป็นเรื่องธรรมดา จนกลายเป็นฝันร้ายของเด็กในชนบททุกคน

พูดไม่ทันขาดคำ ไก่โต้งตัวใหญ่นั้นก็กระโดดออกมาจากพงหญ้าอย่างกะทันหัน โดยไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย มันวิ่งไปยังตั๊กแตนที่หนีบอยู่บนก้นของเสี่ยวพ่างก่อนจะลงไปจิกตั๊กแตนตัวนั้นแล้วก็หันหลังกลับวิ่งหนีไปอย่างไร้ร่องรอย

เสียงกรีดร้องโหยหวนของเสี่ยวพ่างดังก้องไปทั่วฟ้าดิน จนสามารถได้ยินไปไกลถึงสิบลี้

ผมยืนงงอยู่ตรงนั้น ทำอะไรไม่ถูก คิดไม่ถึงเช่นกันว่าจะมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น

ตั๊กแตนจับจั๊กจั่น นกขมิ้นอยู่ข้างหลัง กลับกลายเป็นว่าไก่โต้งตัวใหญ่นั้นได้เปรียบไปก่อน

ภายหลังเสี่ยวพ่างบอกกับผมว่า ความรู้สึกนั้นเหมือนกับเหล็กคีบที่เผาจนแดงแล้วจี้ลงบนแก้มก้น เหมือนกับมีมดเป็นหมื่น ๆ ตัวเดินอยู่ยุบยับ ความร้อนไหลจากก้นพุ่งขึ้นไปถึงต้นคอ ความรู้สึกเปรี้ยวซ่าแบบนั้นคนทั่วไปคงไม่เข้าใจ

เสียงกรีดร้องโหยหวนของเสี่ยวพ่างทำให้ผมตกใจ หากเด็กในหมู่บ้านข้าง ๆ ได้ยินเสียงร้องที่น่ากลัวของเขา มีหวังกลางคืนคงเก็บไปนอนฝันร้าย หรือนอนไม่หลับจนอาจต้องไปเชิญหมอผีมา

ที่โชคร้ายที่สุดคือ ที่ทางแยกที่เราจับตั๊กแตนนั้น พอดีมีคุณปู่หวังคนในหมู่บ้านจูงรถลากผ่านมาพอดี

คุณปู่หวังอายุเกือบเจ็ดสิบปีแล้ว เป็นคนขับรถเก่าแก่ของหมู่บ้าน สมัยหนุ่ม ๆ เคยขับรถม้าใหญ่ รถวัวยิ่งไม่ต้องพูดถึง ตอนนี้อายุมากแล้วกำลังกายตามไม่ทัน จึงเลี้ยงลาตัวเล็กไว้ตัวหนึ่ง

ลาตัวเล็กตัวนี้ถูกคุณปู่วังฝึกมาอย่างดีจนเป็นลาอัจฉริยะที่ควบคุมด้วยเสียงได้รอบทิศทาง พร้อมระบบนำทางในตัว ให้ไปไหนก็ไปได้ ไม่เคยผิดพลาด

แต่คนขับรถแก่ ๆ ก็มีพลาดได้เหมือนกัน ลาอัจฉริยะตัวนี้เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของเสี่ยวพ่างก็ตกใจทันที หางตั้งขึ้น เริ่มวิ่งหนี ก้านยาสูบที่คุณปู่หวังคาบอยู่ในปากถูกหางลาปัดปลิวไปไกลหลายเมตร ฟันหน้าซี่เดียวที่เหลืออยู่ในปากก็ต้องอำลาไปอย่างมีเกียรติ

ลาตัวเล็กวิ่งหนีไปอย่างบ้าคลั่ง โยนคุณปู่หวังลงจากรถลาก

เล่ากันว่าลาที่ตกใจตัวนั้นวิ่งไปยี่สิบลี้ถึงจับได้ที่เมืองข้าง ๆ

ครั้งนี้คุณปู่หวังตกพื้นหนักมาก กลิ้งลงไปในหลุมใหญ่ข้างทางครึ่งวันก็ยังลุกไม่ขึ้น ร้องโอย ๆ ไม่หยุด

ผมเห็นท่าไม่ดีจำต้องช่วยคนก่อน

เสี่ยวพ่างแค่ถูกไก่โต้งจิกไปทีหนึ่งไม่มีอันตรายถึงชีวิต แต่คุณปู่หวังอายุมากแล้ว ตกหนักขนาดนี้ คงแย่แน่

ในตอนนั้นผมก็เลิกสนใจเสี่ยวพ่าง และรีบวิ่งไปที่ร่องน้ำ หมายจะช่วยพยุงคุณปู่หวังขึ้นมา และคาดว่าเอวคงจะหัก

แต่คุณปู่หวังยังมีสติดี เมื่อเห็นผมวิ่งเข้ามาก็โกรธจัดด่าว่า “ไอ้เด็กเวรตะไล ร้องอะไรกันวะ! อยากจะให้ฉันตกตายหรือไง?”

“คุณปู่หวัง ไม่ใช่ผม เป็นเสี่ยวพ่าง...” ผมอธิบาย

ยังไม่ทันพูดจบ คุณปู่หวังที่โกรธจัดก็ตบหน้าผมไปทีหนึ่ง “ไอ้เด็กเวรตะไลนี่ยังจะกล้าโกหกอีก ไม่ใช่แกแล้วเป็นใคร? ทั้งภูเขาทั้งป่าก็มีแค่แกคนเดียว”

ตบหน้าทีหนึ่งทำให้ผมมึนหัว คนแก่ที่ล้มหนักขนาดนี้ แรงกลับยังเยอะอยู่เลย

หลังจากที่ผมถูกตบไปทีหนึ่ง ทันใดนั้น ผมก็เห็นในพงหญ้ามีเพียงพอนเหลืองสองสามตัว และมีจิ้งจอกกำลังจ้องมองคุณปู่หวังอยู่

เมื่อเห็นพวกมันปรากฏตัว ผมก็ได้แต่คิดในใจว่าแย่แล้ว

ในตอนนั้นผมเริ่มโตพอจะรู้เรื่องราว รู้ดีว่าการที่เพียงพอนเหลืองปรากฏตัวขึ้นมาย่อมไม่ใช่เรื่องดี ครั้งก่อน ๆ ก็เพราะมีคนตีผมเลยต้องถึงขั้นเสียชีวิต

คุณปู่หวังตีผมเพราะโกรธ ผมเข้าใจได้ดี หากต้องเสียชีวิตเพราะเรื่องนี้ ก็คงจะยุ่งยากกว่าเดิม

ผมมองไปยังทิศทางของเพียงพอนเหลืองและจิ้งจอกสองสามตัวนั้น พลางโบกมือไม่หยุด “ไม่เกี่ยวกับเขา พวกแกอย่าทำร้ายเขาเด็ดขาด”

คุณปู่หวังเห็นผมยืนอยู่ตรงนั้น พูดคนเดียวก็โกรธจัดตีผมเข้าอีกทีหนึ่ง พลางตวาดว่า “ยืนนิ่งทำไม ยังไม่รีบพยุงฉันขึ้นมาอีก”

ผมที่รู้สึกตัวแล้วก็พยุงคุณปู่หวังต่อ แต่แรงน้อยเกินไป พยุงไม่ไหว

ในตอนนั้นเอง พอดีมีชาวบ้านผ่านมา ผมร้องเรียก จึงช่วยกันยกคุณปู่หวังขึ้นมาจากร่องน้ำได้สำเร็จ

แต่ที่ผมไม่คาดคิดเลยก็คือ สุดท้ายคุณปู่หวังก็เกิดเรื่องขึ้นจนได้

[จบแล้ว]