ตอนที่ 16 พี่รองเสียสติ

ตอนที่ 16 พี่รองเสียสติ

หลิวปัวจื่อเคาะเบา ๆ บนหน้าผากน้องเล็กของบ้านจางครั้งหนึ่ง พร้อมใช้เขม่าไฟวาดอักขระแปลก ๆ ราวกับยันต์ แล้วตบลงบนกระหม่อมของน้องเล็กอย่างแรง น้องเล็กของบ้านจางตัวสั่นพลันล้มลงบนเตียง ไม่ไหวติงอีก กลายเป็นเพียงศพธรรมดาอีกครั้ง

จากนั้น ดวงตาสีเขียวเข้มของหลิวปัวจื่อก็กลับมาเป็นปกติ เธอปล่อยน้องเล็กของบ้านจางแล้วถอยหลังไปหลายก้าว

ท่านปู่เดินเข้ามามองดูศพของน้องเล็กของบ้านจาง พลางถามอย่างระมัดระวัง "น้องหญิง เพียงพอนเหลืองไปแล้วหรือ?"

หลิวปัวจื่อสูดหายใจเข้าลึก ๆ "ถูกฉันส่งไปแล้ว พี่อู๋ พี่เรียกคนบ้านจางให้เข้ามาเถอะ"

ท่านปู่จึงรีบเดินออกไป เรียกพี่น้องของบ้านจางเข้ามาคุยในห้อง พวกเขายังคงตกใจกลัวน้องเล็กที่จู่ ๆ ก็ฟื้นขึ้นมาย่างกะทันหัน เช่นนั้นจะกล้าเข้าไปได้อย่างไร จนท่านปู่ต้องพูดจาหว่านล้อมอยู่นาน พวกเขาถึงยอมเข้ามาในห้องพร้อมกัน

เมื่อเห็นน้องเล็กของบ้านจางนอนนิ่งไม่ไหวติงอยู่บนเตียง พี่น้องทั้งหลายจึงค่อย ๆ วางใจลง

"ศพนี้ห้ามเก็บไว้ที่บ้าน ควรจะฝังในเช้าวันพรุ่งนี้ทันที คืนนี้เพียงพอนเหลืองคงไม่มาทรมานศพของเขาอีกแล้ว แต่พวกพี่น้องพึงระวัง เพราะพวกมันอาจจะไปหาเรื่องพวกแกแทนก็เป็นได้ โดยเฉพาะพี่รอง ตอนกลางวันแกใช้พลั่วเหล็กตบศพของเพียงพอนเหลืองจนเนื้อเละไปหมด พวกมันอาจจะไปจัดการแกเป็นรายต่อไป" หลิวปัวจื่อกล่าว

เมื่อพี่รองของบ้านจางได้ยินดังนั้นก็ตกใจจนตัวสั่น รีบกล่าวว่า "ทำไมล่ะ? เพียงพอนเหลืองฆ่าน้องเล็กของบ้านเรา ฉันระบายอารมณ์กับศพของเพียงพอนเหลืองหน่อยไม่ได้เลยหรือไง?"

"แกก็รู้ว่าเพียงพอนเหลืองมันประหลาด ยังกล้าไปยุ่งกับศพของมันอีก หากไม่ใช่แก ศพของน้องเล็กจะถูกเพียงพอนเหลืองเข้าสิงได้หรือ?" ท่านปู่ตวาดด้วยความโกรธ

เมื่อพูดเช่นนี้ พี่รองของบ้านจางก็ก้มหน้าไม่พูดอะไรต่อ

"เพียงพอนเหลืองคิดอย่างไร คนธรรมดาที่ไหนจะรู้ แต่พวกเธอควรจะรู้ไว้ว่าเพียงพอนเหลืองเป็นสัตว์ที่จดจำความแค้น หากพวกเธอล่วงเกินมัน มันจะทรมานพวกเธอจนบ้านแตกสาแหรกขาด สองวันนี้ฉันจะพักอยู่ที่บ้านพี่อู๋ พวกเธอมีเรื่องอะไรก็ไปหาฉันได้เลย แน่นอนว่าเก็บเงินค่าครู เหล่าพี่น้องก็ช่วยรวบรวมมาแล้วกัน" หลิวปัวจื่อกล่าวเรียบ ๆ

เหล่าพี่น้องจนปัญญาจึงรวบรวมเงินหนึ่งร้อยหยวนให้หลิวปัวจื่อ

ศิษย์ทรงมีกฎอยู่ข้อหนึ่งคือห้ามดูดวงให้คนอื่นโดยไม่รับเงินเด็ดขาด

เงินของบ้านอู๋เธอจะไม่รับก็ได้ แต่เงินของบ้านอื่นต้องรับ นี่คือกฎ

หลังจัดการเรื่องน้องเล็กของบ้านจางเสร็จ หลิวปัวจื่อก็กลับบ้านพร้อมกับท่านปู่

ก่อนจากไป หลิวปัวจื่อได้กำชับพี่รองของบ้านจางว่าให้หาเลี้ยงสุนัขบ้านไว้สักสองสามตัว และเลี้ยงห่านขาวใหญ่ไว้ในห้อง

พี่รองของบ้านจางก็รับปาก

หลิวปัวจื่อรู้สึกได้ว่ายังต้องมีเรื่องเกิดขึ้นอีกแน่ ดังนั้นจึงตั้งใจจะพักอยู่ที่บ้านผมต่ออีกสองสามวัน เพื่อรอให้ผมผ่านเคราะห์กรรมนี้ไปก่อน

ไม่คาดคิดว่ากลางดึก จะเกิดเรื่องขึ้นอีกครั้ง

ช่วงประมาณเที่ยงคืน ในหมู่บ้านมีเสียงกรีดร้องดังขึ้น ครึ่งหนึ่งของชาวบ้านต่างได้ยินเสียงกันทั่ว

เสียงกรีดร้องนี้ปลุกคนในบ้านที่กำลังหลับสนิทให้ตื่น หลังจากนั้นไม่กี่นาที ก็มีเสียงเคาะประตูหน้าบ้านดังขึ้นอย่างรวดเร็ว

ท่านปู่รีบลุกขึ้นไปเปิดประตู พบว่าเป็นภรรยาคนรองของบ้านจางที่กำลังยืนตัวสั่นอยู่ที่หน้าประตูบ้าน พูดด้วยน้ำเสียงที่เจือปนด้วยเสียงร้องไห้ "ลุง รีบเรียกย่าหลิวไปดูที่บ้านฉันหน่อยเถอะ สามีฉันบ้าไปแล้ว คงจะถูกเพียงพอนเหลืองเข้าสิงแน่ ๆ"

เมื่อท่านปู่ได้ยินดังนั้นก็รีบไปเรียกหลิวปัวจื่อให้ในทันที หลิวปัวจื่อที่ได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวตื่นแต่ก่อนแล้ว จึงตามภรรยารองของบ้านจางไป

ตอนที่ท่านปู่จากไปคืนนั้น ยังคงถือดาบเล่มใหญ่พกติดตัวไปด้วย ไม่คาดคิดว่าพี่รองของบ้านจางจะถูกเพียงพอนเหลืองสิงเข้าให้จริง ๆ

บ้านจางตายไปแล้วหนึ่งคน เพียงเพราะตีหลานชายเขาไปหนึ่งทีถึงกับต้องแลกกับชีวิตคนบ้านจางสองคนเชียวหรือ?

นี่มันจะมากเกินไปแล้ว…!

เมื่อไปถึงบ้านพี่รองของบ้านจาง ทั้งสองต่างก็ตกใจ

บ้านพี่รองของบ้านจางเต็มไปด้วยความโกลาหล ทั่วทั้งผนังของลานบ้านเต็มไปด้วยเลือดไก่สด ยังมีไก่อีกสองสามตัวที่ยังไม่ตายดีกำลังดิ้นอยู่บนพื้น ส่วนพี่รองของบ้านจางก็เปลือยท่อนบนยืนอยู่กลางลานบ้าน สองมือกำไก่ตัวหนึ่งไว้แน่น กำลังแยกเขี้ยวเคี้ยวคอไก่ ดื่มเลือดไก่อย่างตะกละตะกลาม

ข้าง ๆ พี่รองของบ้านจาง มีเพียงพอนเหลืองตัวหนึ่งนอนนิ่งอยู่ หัวถูกทุบจนแบน เห็นได้ชัดว่าตายไปนานแล้ว

เมื่อเห็นท่านปู่และหลิวปัวจื่อเข้ามาในลานบ้าน พี่รองของบ้านจางก็ไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย ทั้งยังหรี่ตามองพวกเขาด้วยความแค้น ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดไก่ ชวนดูน่ากลัวอย่างยิ่ง

ในตอนนั้นเอง พี่รองของบ้านจางก็โยนไก่ครึ่งตัวในมือทิ้งไป ในลำคอมีเสียงแปลก ๆ ดังขึ้น สี่ขาแนบติดอยู่บนพื้น เดินด้วยท่าทีแปลกประหลาดตรงเข้าหาท่านปู่และหลิวปัวจื่อ

"พี่รองของบ้านจาง ถ้าแกกล้าเข้ามาอีกก้าวเดียว ฉับสับแกเละแน่" ท่านปู่แกว่งดาบใหญ่ในมือ ตวาดด้วยความโกรธ

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะดาบในมือของท่านปู่หรือไม่ จึงทำให้พี่รองของบ้านจางตกใจ เขากราบอยู่บนพื้น เอาแต่ร้องเสียงแปลก ๆ และไม่กล้าเข้ามาใกล้อีก

ภรรยาของพี่รองของบ้านจางยืนอยู่ข้างหลัง เอาแต่ร้องไห้ด้วยความตกใจ

ท่านปู่ถาม "สะใภ้รอง นี่มันเรื่องอะไรกัน?"

"กลางดึก พวกเรานอนกันอยู่ในห้อง ได้ยินเสียงไก่ในลานบ้านร้องลั่น พี่รองจึงลุกขึ้นไปดู แล้วก็เห็นไก่ในเล้าถูกกัดตายจนหมด ตอนนั้นมีเพียงพอนเหลืองตัวใหญ่ตัวหนึ่งยืนอยู่กลางลานบ้าน จ้องมองพี่รองตาเขม็ง พี่รองเห็นไก่ในบ้านถูกกัดตายหมดแล้วจึงคว้าจอบขึ้นมาทุบเพียงพอนเหลืองตัวนั้นจนตาย จากนั้นพี่รองก็เป็นบ้าไปทันที เขากรีดร้องโวยวาย ฉัน...ฉันจึงวิ่งไปเรียกพวกลุงมา" ภรรยาของพี่รองกล่าวเสียงสั่น

"เพียงพอนเหลืองต้องการแลกชีวิตกับพี่รองของบ้านจาง รอให้มันทรมานจนพอใจ พี่รองคนนี้ก็จะตายไปเอง" หลิวปัวจื่อกล่าว

ท่านปู่เมื่อได้ยินดังนั้น ความโกรธก็พลุ่งขึ้น ปักดาบใหญ่ในมือลงพื้น เดินตรงไปหาพี่รองของบ้านจาง พี่รองของบ้านจางก็ไม่คิดวิ่งหนี จ้องมองท่านปู่ตาเขม็งพร้อมยิ้มอย่างประหลาด

ท่านปู่กระชากผมของพี่รองของบ้านจางพร้อมตบหน้าไปสองสามที ระหว่างตบไปพลางก็ตวาดไปพลาง "เพียงพอนเหลือง ถ้าแกยังกล้าทรมานคนอีก เฒ่าอู๋คนนี้จะสู้ตายกับพวกแก พวกมันแค่ตีหลานชายฉันไปหนึ่งทีเท่านั้น ถึงกับต้องแลกกับชีวิตคนมากมายเชียวหรือ?"

เสียงตบหน้าดังสนั่น ใบหน้าของพี่รองของบ้านจางบวมขึ้นอย่างรวดเร็ว

พี่รองของบ้านจางถึงแม้จะถูกตีอย่างแรงแต่ก็ยังคงส่งยิ้มอย่างประหลาด ในตอนนั้นเอง ก็ได้ยินพี่รองของบ้านจางร้องเสียงแปลก ๆ เป็นเสียงที่แหลมคมอย่างมาก ซึ่งไม่ใช่เสียงที่คนจะทำได้

จากนั้น ตาของพี่รองของบ้านจางก็เหลือกขึ้น ก่อนจะล้มลงไปข้างหลัง ขาก็สั่นกระตุกไม่หยุด เลือดไหลออกจากจมูก ท่านปู่เพียงคนเดียวไม่อาจควบคุมเขาได้

สภาพของพี่รองของบ้านจางในตอนนี้ เหมือนกับถูกคนบีบคอจนหายใจไม่ออก นอกจากเลือดไหลออกจากจมูกแล้ว ในปากก็ยังมีฟองขาวฟอดทะลักออก ดูเหมือนพร้อมจะตายได้ทุกเมื่อ

"น้องหญิง รีบมาดูหน่อยเถอะ นี่มันเรื่องอะไรกัน?" ท่านปู่พูดไปพลางกดพี่รองของบ้านจางไปพลาง พลางร้องเรียก

หลิวปัวจื่อรีบเดินเข้าไปดู พร้อมรีบกล่าวว่า "รีบกดเขาไว้"

ท่านปู่คนเดียวควบคุมเขาไม่ได้ จึงต้องเรียกภรรยาของพี่รองที่ตกใจจนทำอะไรไม่ถูกให้มาช่วยกัน จึงพอจะควบคุมพี่รองของบ้านจางไว้ได้บ้าง

ในตอนนั้นเอง หลิวปัวจื่อก็หยิบเข็มเงินออกมาสองสามเล่ม แทงลงบนจุดฝังเข็มสองสามจุดบนร่างกายของพี่รองของบ้านจางอย่างแรง

[จบแล้ว]