บทที่ 2149 จระเข้สามขา

หลินเสวียนเป็นจักรพรรดิ แต่เขาแข็งแกร่งเหนือกว่าสองขอบเขตย่อย ดังนั้นไม่เพียงแค่สามารถบดขยี้ขั้นสามลี้ลับทั่วไปได้เท่านั้น แต่ยังพอสู้กับขั้นสี่ลี้ลับทั่วไปได้ อย่างน้อยก็สามารถถอยหนีออกมาได้อย่างปลอดภัย

แต่กับขั้นห้าลี้ลับ เขามีทางเดียวคือต้องพ่ายแพ้

ไม่ใช่แค่เขา แม้แต่อันหรานผู้เป็นสุดยอดจักรพรรดิ ก็ไม่อาจต่อต้านผู้แข็งแกร่งขั้นห้าลี้ลับได้

เพราะฉะนั้น เมื่อสัตว์ยักษ์ปรากฏตัวขึ้น สีหน้าของหลินเสวียนกับอันหรานก็เปลี่ยนไปทันที

หากไม่อาจสู้ได้ การต่อสู้ก็เท่ากับความตาย หนทางเดียวคือหนีเท่านั้น

จระเข้สามขาโจมตีทันที มันอ้าปากกว้างโชกเลือด พุ่งกัดหลิงฮันกับคนอื่น

“ไป!” อันหรานตะโกนเบา ๆ ขณะลุกพรวดขึ้น แต่ก็ไม่ลืมจะคว้าตัวหลิงฮันติดมือไปด้วย นางไม่มีวันลืมคำสั่งของราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยที่ให้คุ้มครองหลิงฮัน

เมื่อเห็นเช่นนั้น หลินเสวียนก็แทบคลั่งด้วยความริษยา

เขาย่อมไม่รู้ถึงคำสั่งของราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ย มีเพียงความเข้าใจว่านางห่วงหลิงฮันเท่านั้น จึงเกิดความหึงหวงจนแทบบ้า อยากฉีกหลิงฮันเป็นชิ้น ๆ

แม้กายหยาบของหลิงฮันจะแข็งแกร่งอย่างยิ่ง แต่ในแง่พลังต่อสู้ ก็ยังไม่อาจเทียบจักรพรรดิขั้นลี้ลับได้ เขาจึงถูกอันหรานคว้าไปได้โดยไร้ทางตอบโต้

ฟึ่บ! อันหรานใช้ทักษะเคลื่อนไหว รวดเร็วราวแสงวูบไหว

หลินเสวียนตามมาติด ๆ สายตาไม่ละไปจากหลิงฮัน พร้อมแผ่กลิ่นอายสังหารออกมาโดยไม่ปิดบัง

เมื่อเห็นเช่นนั้น หลิงฮันก็อดรู้สึกหงุดหงิดไม่ได้

พี่ชาย ข้าเองก็ไม่ได้อยากให้สตรีอุ้มหรอก หนึ่ง มันเสียศักดิ์ศรี สอง ข้าจะหนีได้อย่างไร?

หากหลินเสวียนรู้ว่าหลิงฮันคิดเช่นนี้ คงยิ่งคลั่งหนักเข้าไปอีก เพราะในมุมมองของเขา มันคือการได้เปรียบโดยสมบูรณ์ไม่ใช่หรือ?

อันหรานกับหลินเสวียนหลบหนี ขณะที่จระเข้สามขาไล่ล่า มันกลิ้งตัวด้วยสามขา ทว่ากลับไม่แตะพื้นแม้แต่น้อย ราวกับมันเหยียบย่างในอากาศดุจผืนน้ำทะเล

แต่โดยทั่วไป หากพลังบ่มเพาะเท่ากัน ความเร็วของจอมยุทธ์ก็จะใกล้เคียงกัน เว้นแต่จะใช้กฎเกณฑ์ที่เด่นด้านความเร็ว เช่น กฎเกณฑ์แห่งสายฟ้า หรือกฎเกณฑ์แห่งมิติ ซึ่งก็ใช่ว่าจะทุกชินดที่เด่นด้านความเร็ว

และเจ้าจระเข้สามขาตัวนี้ก็เชี่ยวชาญกฎเกณฑ์แห่งสายฟ้า แถมยังเน้นหนักไปทางความเร็วโดยเฉพาะ ทุกครั้งที่มันเหวี่ยงขา สายฟ้าก็แผ่กระจายวาบออกมา ทำให้มันระเบิดความเร็วได้อย่างน่าตกตะลึง

ทั้งที่มันออกตัวช้ากว่า

และยังอยู่ไกลกว่ามาก แต่กลับไล่ตามระยะห่างได้อย่างรวดเร็ว

“หนีไม่พ้นแล้ว…สู้!” อันหรานตัดสินใจในฉับพลัน หากตอนนี้พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรขั้นห้าลี้ลับ หรือแม้แต่ระดับข้ามผ่านต้นกำเนิดแท้ มีเพียงจุดจบเดียวเท่านั้น—ความตาย

“ตกลง!” หลินเสวียนเองก็เป็นจักรพรรดิ ย่อมไม่ไร้จิตวิญญาณนักสู้

ทั้งสองหยุดฝีเท้า อันหรานโยนหลิงฮันทิ้งไปด้านข้างอย่างไม่ใยดี จากนั้นในมือนางก็ปรากฏกระจกเงาบานหนึ่ง ดูคล้ายกับกระจกเทวราชสุริยันอยู่ไม่น้อย

นี่คือสมบัติลอกเลียน ระดับตำหนักอมตะ

ฮัม!

แสงจากกระจกลอกเลียนสาดออกมา พุ่งใส่ร่างของอันหรานบางส่วน และอีกส่วนสาดไปยังร่างของจระเข้สามขา ผลที่ได้กลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง

แสงนั้นเสริมพลังให้อันหราน แต่กลับลดทอนพลังของจระเข้สามขาลงอย่างรุนแรง

แม้แต่กับผู้แข็งแกร่งขั้นห้าลี้ลับ สมบัตินี้ก็ยังมีอานุภาพมหาศาล

ตูม!

อันหรานพุ่งเข้าโจมตีใส่จระเข้สามขา หมัดกระแทกเข้าหาสัตว์ยักษ์เต็มแรง ทว่าร่างของนางกลับกลายเป็นลำแสง ถูกสะบัดกระเด็นออกไปอย่างรุนแรง

แม้นางจะได้รับพลังเสริม และพลังของฝ่ายตรงข้ามถูกลดลง แต่ความต่างระดับถึงสี่ขอบเขตย่อยก็ยังมากเกินไป แม้จะเป็นจักรพรรดิพร้อมสมบัติ ก็ยังไม่อาจถมช่องว่างนั้นได้

หลินเสวียนพุ่งเข้าแทนที่ทันที เขาชักหอกยาวออกมาเล่มหนึ่ง ฟาดฟันดุจมังกรฟ้าทะยาน

นี่ก็เป็นอาวุธกึ่งนิรันดร์เช่นกัน ทรงพลังอย่างน่าตกตะลึง

แต่น่าเสียดาย จระเข้สามขานั้นแข็งแกร่งเกินไป เพียงสะบัดหางเบา ๆ ก็ส่งหลินเสวียนปลิวกระเด็นออกไปไกล

อย่างไรก็ตาม อันหรานกลับเข้ามาขวางไว้ทัน พร้อมดึงความสนใจของจระเข้สามขาไป ทำให้มันไม่มีโอกาสไล่ตามไปสังหารหลินเสวียน

เช่นนั้น ทั้งสองผลัดกันรุกและรับ กดดันจระเข้สามขาไว้ แม้สถานการณ์โดยรวมจะเสียเปรียบชัดเจน แต่หากต่อสู้นานเข้าโดยไร้ผล ฝ่ายสัตว์อสูรก็อาจล่าถอยไปเอง

หลิงฮันมองอยู่ครู่หนึ่งก็รู้ว่าอันหรานยังปลอดภัยดี อีกทั้งราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยยอมปล่อยให้นางออกมาอย่างมั่นใจเช่นนี้ ก็คงมอบสมบัติบางอย่างเอาไว้ให้ เพียงแต่น่าจะใช้ได้จำกัด หรือมีราคาที่ต้องจ่ายสูงลิ่ว

เขารู้สึกย้อนแย้งต่อราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยอยู่ลึก ๆ เขาโกรธอีกฝ่ายที่สังหารราชานิรันดร์หลงเยว่ซี แต่ความห่วงใยที่อีกฝ่ายมีต่อเขานั้นก็เป็นเรื่องจริง ทำให้เขาอดรู้สึกซาบซึ้งไม่ได้ ดังนั้น แม้แต่ศิษย์ของราชานิรันดร์ผู้นั้น เขาก็ยังอดใส่ใจเล็กน้อยไม่ได้

เมื่อแน่ใจว่าอีกฝ่ายปลอดภัยดี เขาก็ยิ้มบาง ๆ แล้วกล่าวว่า “ข้าอยู่ต่อไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ มีแต่จะเป็นตัวถ่วง พวกเจ้าสู้กันไปเถอะ ข้าขอถอนตัวก่อน”

พูดจบ เขาก็วิ่งหนีทันที

“หยุด!” อันหรานตะโกนอย่างโกรธเกรี้ยว นางไม่เพียงแค่ให้คำมั่นว่าจะปกป้องหลิงฮัน แต่ยังมีภารกิจอีกอย่าง—ไม่ให้เขาคลาดสายตา เพราะในสมบัติมิติของอีกฝ่าย มีคนที่อาจารย์ของนางต้องสังหารให้ได้

นางไม่รู้ว่าทำไมราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยที่แข็งแกร่งถึงเพียงนั้นถึงไม่ลงมือเอง แต่ในเมื่อได้รับคำสั่ง นางก็ต้องปฏิบัติโดยไม่ลังเล

เมื่อสตรีลงมือ บางครั้งก็ไร้เหตุผลสิ้นดี

นางหมุนตัวกลับ พุ่งไล่ตามหลิงฮันทันที

หลินเสวียนตกใจแทบบ้า เขาจะรับมือสัตว์อสูรขั้นห้าลี้ลับตัวนี้เพียงลำพังได้อย่างไร?

ตูม!

ก่อนที่เขาจะตั้งตัว จระเข้สามขาก็สะบัดหางฟาดใส่เขาอย่างเต็มแรง ส่งเขากระเด็นออกไปไกลไม่รู้เท่าไร โชคดีที่มันไม่ไล่ตามเขา แต่หันไปมุ่งเป้าใส่หลิงฮันกับอันหรานแทน

หากจะพูดให้ชัด มันจ้องที่หลิงฮัน เพราะมันสัมผัสได้ว่าในร่างของเขามีบางอย่างที่มันต้องการ

แก่นกำเนิดแห่งสวรรค์และปฐพี!

อันหรานเร่งฝีเท้าเข้าประชิดหลิงฮันอย่างรวดเร็ว ใบหน้าแสดงความเดือดดาล

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายใกล้จะถึงตัว หลิงฮันก็รีบเปิดใช้งานพื้นที่มิติเสมือน อากาศบิดเบี้ยว กระจกเงานับไม่ถ้วนปรากฏขึ้น เขาดูเหมือนจะอยู่ทุกที่

หากเป็นสถานการณ์ปกติ อันหรานย่อมสามารถทำลายภาพสะท้อนทั้งหมดได้อย่างง่ายดาย และหลิงฮันก็ไม่อาจหนีรอดได้ ทว่าตอนนี้มีสัตว์อสูรขั้นห้าลี้ลับไล่หลัง นางจะมีเวลามาสนใจเรื่องนั้นได้อย่างไร?

นางทำได้เพียงชะงักไว้ชั่วคราว ทว่าจระเข้สามขาก็โผล่มาถึงในพริบตา มันสะบัดหางกวาดภาพสะท้อนทั้งหมดกระจุยในครั้งเดียว

หือ? แล้วหลิงฮันอยู่ที่ไหน?

อันหรานขมวดคิ้วทันที นางเฝ้ารอให้ร่างจริงของหลิงฮันปรากฏ แต่เมื่อพลังของจระเข้สามขากวาดผ่าน ภาพสะท้อนทั้งหมดก็สลายหายไป แต่ร่างของหลิงฮันก็ยังไม่โผล่มา

เขาหายไปได้อย่างไร?

สมบัติมิติ? นางไม่ได้คิดถึงความเป็นไปได้นี้เลย เพราะสมบัติมิติที่จะใช้หลบหนีแบบนี้ได้ ต้องเป็นของที่สร้างจากแร่โลหะนิรันดร์โดยราชานิรันดร์เท่านั้น

สมบัติมิติโดยทั่วไปไม่อาจทนแรงปะทะเช่นนั้นได้

เพราะสมบัติมิติโดยทั่วไปสร้างจากแร่ศักดิ์สิทธิ์ระดับยี่สิบ ไม่ใช่แร่โลหะกึ่งนิรันดร์ หากใช้แร่ศักดิ์สิทธิ์หลายระดับทับซ้อนกัน จะลดทอนประสิทธิภาพของมิติ และมักไม่อาจสร้างได้สำเร็จ

แต่หากใช้แร่โลหะนิรันดร์มาสร้างสมบัติมิติ นั่นย่อมเป็นสิ่งที่สิ้นเปลืองเกินไป แม้แต่ตำหนักสี่สมุทรก็ยังไม่มีใครใช้แร่ชนิดนั้นสร้างสิ่งอื่นนอกจากอาวุธนิรันดร์ ราชานิรันดร์นับไม่ถ้วนต่างก็รอแร่โลหะนิรันดร์เพื่อสร้างอาวุธของตนเองกันอยู่เลย

งั้นหลิงฮันหายไปไหน?

ต่อให้เขาถูกจระเข้สามขาบดขยี้จนแหลก ก็ต้องเหลือซากหรือไม่ก็เศษวิญญาณบ้าง

ช่างน่าประหลาดนัก!

ฟึ่บ! จระเข้สามขาโจมตีนางอีกครั้งหลังจากชะงักไปเพียงครู่เดียว