บทที่ 2138 นครสี่สมุทร

หลิงฮันยิ้มบาง ๆ ก่อนส่ายศีรษะ “ท่านป้าเว่ย ข้ามีสตรีงดงามเช่นหรูอวี๋อยู่ข้างกายแล้ว ย่อมพอใจในสิ่งที่มี ไม่ต้องการถ่วงรั้งผู้อื่นให้เสียเวลา”

“ไม่ได้!” ราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยส่ายหน้าด้วยท่าทีเด็ดขาด นางผิดหวังในความรักจนมีนิสัยสุดโต่ง อีกทั้งหลิงฮันยังเป็นผู้สืบทอดของมหาปราชญ์สวรรค์หยวนเซิ่ง ส่วนอันหรานก็เป็นศิษย์ของนาง ในสายตาของนาง นี่คือการสืบทอดความสัมพันธ์จากรุ่นก่อน เพื่อเติมเต็มความเสียดายในอดีต

คนหนึ่งขัดขืนทุกวิถีทาง อีกคนบังคับดื้อดึง ทั้งยังต่อรองไม่เลิกรา

ทุกคนถึงกับพูดไม่ออก นี่หรือราชานิรันดร์ระดับเก้า? เหตุใดจึงดูคล้ายแม่สื่อแม่ชักนัก? หากธิดาศักดิ์สิทธิ์อันหรานรู้เรื่องนี้ นางคงเดือดดาลเป็นแน่

ข้ายังไม่ทันได้รังเกียจเจ้า เจ้ากล้าปฏิเสธข้าได้อย่างไรกัน?

“เจ้านี่ดื้อดึงจริง ๆ!” ราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยส่ายหน้า แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความเอ็นดู ราวกับมองหลิงฮันเป็นบุตรแท้ ๆ และใช้วิธีนี้สร้างภาพว่าตนได้แต่งงานกับมหาปราชญ์สวรรค์หยวนเซิ่งไปแล้ว

นางไม่เสียเวลาพูดจาอีกต่อไป ยื่นมือออกไปคว้าหลิงฮันทันที ด้วยพลังเหนือธรรมชาติ หลิงฮันถูกจับตัวไว้โดยไร้ทางต่อต้าน ร่างเล็กลงกลายเป็นเมล็ดพืชในพริบตา

“กลับตำหนัก!” นางเอ่ยเสียงเบา

ทันใดนั้น ผู้คนรอบข้างต่างถอยห่างราวคลื่นพัด ราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยฉีกเปิดห้วงมิติพุ่งตรงไปยังตำหนักสี่สมุทร

แม้นางจะไม่ได้บรรลุกฎเกณฑ์แห่งมิติ แต่ด้วยการอยู่ในระดับราชานิรันดร์ระดับเก้ามาเป็นเวลานาน ทำให้นางมีเวลาศึกษากฎเกณฑ์อื่น ๆ อย่างลึกซึ้ง จนสามารถเคลื่อนย้ายผ่านมิติได้อย่างอิสระ

แทบจะกล่าวได้ว่า ราชานิรันดร์ระดับเก้าแทบทุกคนล้วนเชี่ยวชาญทุกแขนง จึงทำให้การเอาชนะผู้ที่อยู่ในระดับเดียวกันเพื่อก้าวขึ้นเป็นจอมราชันแห่งเก้าชั้นฟ้าเป็นเรื่องยากอย่างยิ่ง

ราชานิรันดร์หลิงเยว่ฉีกห้วงมิติตามราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยไปเช่นกัน

แม้เขาจะยังไม่ได้บรรลุเก้าชั้นฟ้า แต่ด้วยพรสวรรค์อันสูงส่ง ก็ยังต้องใช้เวลานับไม่ถ้วนในการทะลวงระดับชั้นแรก และติดอยู่กับกำแพงขอบเขตนานนับหลายร้อยล้านปี ดังนั้นเขาจึงมีเวลาศึกษากฎเกณฑ์อื่น ๆ อย่างเต็มที่ โดยเฉพาะกฎเกณฑ์แห่งมิติและกาลเวลา ซึ่งนับว่าเป็นสองตัวเลือกที่ดีที่สุด

ทว่าการทำความเข้าใจกฎเกณฑ์สองแขนงนี้ แม้แต่ราชานิรันดร์เองก็จำเป็นต้องอาศัยสมุนไพรนิรันดร์หรือแก่นกำเนิดแห่งสวรรค์และปฐพี มิฉะนั้น หากใช้เพียงการขบคิดด้วยตน ความก้าวหน้าย่อมเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น

ผลลัพธ์คือ เขาถูกราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยทิ้งห่างไปไกลในพริบตา

ราชานิรันดร์หลิงเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย พลางครุ่นคิด

เดิมทีเขาตั้งใจจะสารภาพรักกับราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยหลังตำหนักมัจฉาวายุภักษ์ถูกทำลาย เพราะตอนนั้นราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยได้ตัดขาดความผูกพันในอดีตไปแล้ว

ทว่าไม่คาดคิดว่า หลิงฮันจะปรากฏตัวขึ้นมากะทันหัน ปลุกสัญชาตญาณความรักของมารดาในตัวของราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยขึ้นมา แผนการของเขาจึงพังทลาย

เขาหลงรักราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ย จึงไม่อาจทนได้ที่จะเห็นนางมีผู้ชายคนอื่นอยู่ในใจ แม้ว่าจะเป็นเพียงการมองหลิงฮันเป็นหลานชายก็ตาม

ดังนั้น หลิงฮันจึงกลายเป็นหนามตำใจเขา

อีกสาเหตุหนึ่งก็คือ ศิษย์ของเขา หลินเสวียน ก็ตกหลุมรักธิดาศักดิ์สิทธิ์อันหรานอย่างลึกซึ้งเช่นกัน บัดนี้ราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยตั้งใจจะหมั้นอันหรานให้กับหลิงฮัน ความปรารถนาของหลินเสวียนย่อมพังทลาย เขาย่อมไม่อาจยอมรับได้

สองเหตุผลนี้ทำให้จิตสังหารในใจของราชานิรันดร์หลิงเยว่พวยพุ่ง

แน่นอน เขาไม่มีทางลงมือกับหลิงฮันด้วยตนเอง

หากเขาลงมือ ราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยย่อมมองออก แม้นางจะไม่สังหารเขาเพราะเยื่อใยในอดีต แต่นางก็จะขับไล่เขาอย่างไร้เยื่อใย และความสัมพันธ์ระหว่างเขากับนางจะสิ้นสุดลงอย่างไม่มีวันกู้คืน

แต่การสังหารคนในระดับแบ่งแยกวิญญาณ เขาจำเป็นต้องลงมือด้วยตนเองหรือ?

ยังมีคนมากพอที่จะปราบหลิงฮันได้

ตัวอย่างเช่น ศิษย์ของเขา หลินเสวียน ที่ตอนนี้บรรลุขั้นหนึ่งลี้ลับของระดับตำหนักอมตะแล้ว และกระทั่งเป็นถึงจักรพรรดิ จะปราบหลิงฮันก็เป็นเรื่องง่ายดาย

ในการประลองย่อมไม่มีการยั้งมือ การพลั้งสังหารก็เกิดขึ้นได้เสมอ ราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยไม่มีทางตำหนิได้ ใช่หรือไม่?

ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยความหยิ่งผยองของธิดาศักดิ์สิทธิ์อันหราน เมื่อทราบว่าราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยหมั้นหมายตนให้หลิงฮัน นางคงโกรธจนเป็นฝ่ายลงมือกับหลิงฮันเสียเอง

ธิดาศักดิ์สิทธิ์อันหรานเองก็บรรลุขั้นหนึ่งลี้ลับ และพลังต่อสู้ของนางยังเหนือกว่าหลินเสวียนเสียอีก

โอกาสสังหาร...มีอยู่เหลือเฟือ

ตำหนักสี่สมุทรและตำหนักมัจฉาวายุภักษ์อยู่ห่างกันมาก แม้แต่ราชานิรันดร์ระดับเก้าก็ต้องใช้เวลาถึงเจ็ดวันกว่าจะเดินทางถึง

ในชั่วพริบตา ร่างของราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยก็ปรากฏเบื้องหน้านครอันยิ่งใหญ่แห่งหนึ่ง

ตำหนักสี่สมุทรหาใช่เพียงตำหนักธรรมดา หากแต่เป็นนครใหญ่ที่ลอยอยู่กลางมหาสมุทร ขนาดใหญ่เทียบได้กับดวงดาว

นครลอยอยู่บนมหาสมุทรได้อย่างไร?

ไม่ใช่เพราะมีค่ายกลวิเศษค้ำจุน แต่เป็นเพราะเบื้องล่างมีเต่ายักษ์ตัวหนึ่งแบกรับอยู่ เต่ายักษ์ตัวนี้ล่องลอยอยู่ในมหาสมุทรอย่างไม่หยุดหย่อนมาหลายต่อหลายยุค นครนี้จึงลอยอยู่ตลอดเช่นนี้

ตำหนักสี่สมุทรปกครองนครแห่งนี้ ส่วนสถานที่สั่งสอนจริง ๆ ตั้งอยู่ตรงกลางนคร มีพระราชวังเรียงรายเป็นแนวยาว ทุกหลังล้วนมีสีน้ำเงินส่องประกายแวววาวประหนึ่งเกลียวคลื่นต้องแสงตะวัน

“คารวะท่านประมุขตำหนัก!” ตลอดทางที่ราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยเดินผ่าน ผู้คนต่างโค้งคำนับด้วยความเคารพ

แม้ว่าขุมอำนาจหลักของตำหนักจะถูกระดมไปโจมตีตำหนักมัจฉาวายุภักษ์เกือบหมด แต่ก็ยังคงมีเหล่าผู้รับใช้และกองกำลังคุ้มกันไว้เพื่อป้องกันไม่ให้ข้าศึกตีโต้กลับยึดฐานทัพได้

เมื่อมาถึงโถงใหญ่ ราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยสะบัดมือ ร่างของหลิงฮันขยายกลับคืนสู่สภาพเดิม

“ร่างเกิดใหม่ของเทียนอวิ๋น” นางกล่าวอีกครั้ง แต่คราวนี้น้ำเสียงไม่ได้เคร่งขรึมเท่าไร

หลิงฮันทำได้เพียงเล่นตามบท ส่ายหัวแล้วกล่าว “ฮูหนิวก็คือฮูหนิว หาเกี่ยวข้องกับอาวุโสเทียนอวิ๋นไม่”

เขามีสองสิ่งที่ค้ำจุนตนเองอยู่ หนึ่งคือความรักของราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ย อีกหนึ่งคือพลังของหอคอยทมิฬ หอคอยน้อยมั่นใจว่าสามารถพาเขาบินหนีไปได้ แม้แต่มหาปราชญ์สวรรค์ก็จับตัวเขาไม่ได้

แน่นอน หากสามารถเจรจาสันติได้ก็ย่อมดีที่สุด

ราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยจ้องหลิงฮันเขม็ง ใบหน้างดงามเปี่ยมด้วยแรงกดดันราวกับต้องการข่มขู่ให้เขายอมจำนน

น่าเสียดาย หลิงฮันไม่ได้หวั่นเกรงต่อแรงกดดันเช่นนี้แม้แต่น้อย

หลังผ่านไปครู่หนึ่ง ราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยพลันเผยรอยยิ้ม “อันหรานใกล้จะออกจากการปิดด่านแล้ว ให้พวกเจ้าได้ทำความรู้จักกันก่อน”

การทำให้หลิงฮันยอมจำนนไม่ใช่เรื่องยาก ทว่าสิ่งสำคัญคือการเปิดหอคอยสามภพ และนางเองก็มองหลิงฮันเป็นบุตรชายอย่างแท้จริง ไม่ต้องการบังคับให้เขาทำในสิ่งที่ไม่ต้องการ

ด้วยเหตุนี้ นางจึงคิดแผนการใหม่ขึ้นมา ปล่อยให้หลิงฮันตกหลุมรักอันหรานเอง เมื่อนั้นเขาก็จะยอมมอบร่างเกิดใหม่ของเทียนอวิ๋นอย่างเต็มใจ

แม้หลิงฮันจะไม่สนใจอยากรู้จักอันหราน แต่เมื่อราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยไม่กล่าวถึงฮูหนิว เขาก็ไม่มีความจำเป็นต้องกล่าวเช่นกัน เพราะความสัมพันธ์เป็นเรื่องของสองฝ่าย หากเขาไม่กระตือรือร้น อันหรานจะมาหลงรักเขาได้อย่างไร?

เช่นนั้นก็ดีแล้ว

เขาพยักหน้า “ข้าขอรับฟังการจัดการของท่านป้าเว่ย”

ราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง ความรักที่ไม่สมหวังในรุ่นก่อน ต้องเบ่งบานในรุ่นถัดไปให้ได้

“ไปเถอะ เจ้าเดินชมตำหนักและนครได้ตามสบาย”

แม้อนุญาตให้เดินเล่นได้ แต่ความหมายแฝงก็คือ ไม่อนุญาตให้ออกจากนคร เพราะร่างเกิดใหม่ของเทียนอวิ๋นยังอยู่กับเขา ราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยย่อมไม่มีทางปล่อยตัวเขาไปก่อนที่จะได้รับมันมา

หลิงฮันล่าถอยออกจากโถงใหญ่ ทันทีที่ก้าวพ้นประตู ก็มีชายชราในชุดดำปรากฏตัวขึ้นอย่างเงียบงัน โค้งคำนับแล้วเอ่ยว่า

“คุณชายหลิง บ่าวเฒ่าผู้นี้จะนำท่านไปชมรอบ ๆ และจัดหาที่พักให้ท่าน”