Chapter 14: ตัวเลือกของเยล

เยล ค่อยๆเดินหน้าไปพร้อมกับล่ามอนเตอร์ 1 ดาวไปด้วย เขาไม่อยากที่จะมั่นใจในตัวเองมากเกินไป

เยล นั้นดูเชี่ยวชาญอย่างมากในตอนล่าเหยื่อ มันยากที่จะเชื่อว่าเขาไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อน กับดักของเขายังไม่ได้ผลแต่ธนูของเขานั้นตรงเข้าที่จุดอ่อนของมอนเตอร์ได้อย่างแม่นยำ

หลายวันหลังจากที่เขาเริ่มต้นการล่าแล้วค่าความว่องไวของเขาได้เพิ่มขึ้นมาเป็น 9 หน่วยแต่แม้ว่าจะมาถึง 9 หน่วยแล้วแต่มันก็ยังคงยากอยู่ดีที่จะเพิ่มมันให้เต็มได้

การทดสอบนี้ไม่ได้ทำให้ เยล ผิดหวัง  เดือนหนึ่งตั้งแต่ที่เริ่มการทดสอบมา เพราะความชำนาญในการใช้ธนูบวกกับเซนส์ทางธนูได้เพิ่มขึ้นมาอยู่เลเวล 3 และการซ่อนตัวที่อยู่ในเลเวล 2

นี่ถือว่าเป็นเรื่องดีอย่างมากแต่หลังจากนั้นอีกไม่กี่วันในที่สุด เยล ก็ได้เพิ่มค่าความแม่นยำมาเป็น 10 หน่วยได้ ตอนนี้สเตตัสด้านพลังจิตใจนั้นเต็มหมดแล้วและยังเป็นการเพิ่มพรสวรรค์ทางเวทย์ของเขาให้ไปอยู่ระดับสูงด้วย

ตอนนี้ก็ยังมีเงื่อนไขในการยกระดับพรสวรรค์ทางเวทย์ต่อแต่เมื่อ เยล รู้เงื่อนไขแล้วเขาก็ต้องช็อค

“ระบบจะไม่อัพเกรดพรสวรรค์ทางเวทย์ให้อยู่ในระดับสมบูรณ์  ผู้ใช้ควรหาทางมันยกระดับด้วยตัวเองรึไม่ก็พอใจกับระดับที่เป็นอยู่  รางวัลเดียวที่สามารถยกระดับไปยังระดับสมบูรณ์ได้คือเควสหลักของเส้นทางเมกัส  เพราะผู้ใช้ได้เลือกเส้นทางกำเนิด รางวัลนั้นจึงไม่ได้รับ”

นี่เป็นครั้งแรกที่ระบบที่น่าเชื่อถือไม่ได้แสดงวี้แววว่าจะช่วยเขา การยกระดับมันขึ้นมาด้วยตัวเองนั้นเป็นไปไม่ได้สำหรับเขาเพราะเขาไม่รู้ว่าต้องทำยังไง  มีบันทึกสำหรับคนที่เพิ่มระดับพรสวรรค์ขึ้นมาระดับสูงได้แต่ในหนังสือแล้ว เยล ไม่เคยอ่านเจอเลยว่ามีใครไปถึงระดับสมบูรณ์ได้เลย

เยล สลดแต่เขาก็หยุดคิดเรื่องนี้และทำการล่าต่อ  เขาได้ถอนหายใจออกมาและเลือกที่จะมองในแง่ดี เขาต้องการอีกสองธาตุเพื่อจะได้ไปให้ถึงสิบหน่วยเพื่อเติมเต็มเงื่อนไขของเส้นทางกำเนิด

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา เยล ไม่ได้มีเวลาคิดเรื่องอื่นเกี่ยวกับสเตตัสรึพรสวรรค์เพราะตอนนี้เขาได้พบกับมอนเตอร์ 2 ดาว  มันเหมือนกับเสือแต่ตัวของมันโตกว่าและขนของมันเป็นสีน้ำตาลแดง

เยล รู้จักมอนเตอร์ตัวนี้ มันคือเสือไม้ไฟ มอนตเอร์ที่มีความสามารถที่เปลี่ยนตัวเองให้เนียนเหมือนกับต้นไม้และคอยซุ่มโจมตีเหยื่อโดยใช้ไฟของมัน มันค่อนข้างมีชื่อเสียงในบรรดานักเดินทาง

แน่นอนว่าเสือไม้ไฟนั้นอ่อนแอเพราะอยู่ระดับ 2 ดาว แต่มันก็แข็งแกร่งพอที่จะสร้างความสิ้นหวังให้กับเด็กที่เข้ามาในการทดสอบนี้ได้

มันแข็งแกร่งอย่างมากแต่ไม่ใช่ว่ามันไม่มีทางที่จะแก้ปัญหาไม่ได้  นี่ไม่ใช่มอนเตอร์ 3 ดาว ดังนั้นแล้วมันจึงเป็นไปได้ที่จะหนีรึเอาชนะมันในการต่อสู้ธรรมดา  ในกรณีที่แย่ที่สุดคงเป็นเด็กโดนมันซุ่มโจมตีเอา

เยล นั้นสงสัยอย่างมากและเขาไม่ได้โดนซุ่มโจมตี เขาคิดว่าจะซุ่มโจมตีมันอยู่แล้วและวางมันเป็นเป้าหมายต่อไป เขาคิดว่าจะซุ่มโจมตีมันตอนที่ทำการออกล่า

เสือไม้ไฟนั้นชอบที่จะทำการซุ่มโจมตีแต่มันเองก็ชอบที่ทำการล่าแบบปกติอยู่ เยล เองก็ทำตามวิธีแบบมันได้อยู่สักพักจนติดเป็นนิสัย

เสือไม้ไฟได้เปลี่ยนตัวเองให้เหมือนกับไม้และคอยซุ่มโจมตีสัตว์ที่เข้าไปใกล้มันและเมื่อไหร่ก็ตามที่มันไม่ได้นอนพัก มันจะทำตัวเหมือนเสือธรรมดาที่ทำการล่า

น่าเสียดายมันไม่ได้วิตกอะไรในตอนที่มันล่าเนื่องจากเหยื่อของมันไม่เพียงพอที่จะให้มันใช้ความพยายามในการล่าเหยื่อได้แต่ เยล นั้นแอบไล่ตามมันและรอคอยเวลาที่เหมาะในการโจมตี

โชคดี เยล นั้นมีสกิลซ่อนตัวและทักษะทางธนูที่ดีอย่างมาก ดังนั้นแล้วแม้ว่าจะตามเสือไม้ไฟไปแต่ไม่ใช่ว่าเขาต้องตามมันไปโดยที่ไม่กินอะไรเลย  เยล ก็แค่ต้องระวังตัวไม่ให้เสือนั้นรู้ตัว  เยล ทำการล่าเหยื่อแค่เพียงเอาตัวรอดได้เท่านั้น

วันหนึ่ง เยล และเสือนั่นก็ได้หยุด พวกเขาได้ไปพบกับหมาป่าสีขาวตัวใหญ่  เยล ไม่มั่นใจว่ามันเป็นสายพันธุ์ไหนเนื่องจากเขาอยู่ไกลแต่ไม่ต้องเดาเลยว่ามันเป็นมอนเตอร์ 3 ดาว แม้ว่าจะดูอ่อนแออย่างมากก็ตาม ใกล้ๆหมาป่านั้นมีหมาป่าตัวสีดำซึ่งมีริ้วสีแดงบนตัวของมันแต่มันเป็นเพียงมอนเตอร์ระดับ 2 ดาวเท่านั้น

ในที่สุดก็มีหมาป่าตัวเล็กสีขาวอยู่ข้างๆหมาป่าตัวใหญ่  มหาป่าตัวเล็กนั้นเพิ่งเกิดใหม่มาและนี่คือเหตุผลที่หมาป่าตัวใหญ่นั้นอ่อนแอ

เยล คิดว่าแม้แต่ตอนที่อ่อนแอแต่เสือไม้ไฟก็ไม่ได้โง่ที่จะโจมตีเพราะยังมีหมาป่าตัวสีดำอยู่ด้วยและนั่นก็คงพามันไปถึงความตายถ้ามันทำแบบนั้น

แต่เสือไม้ไฟนั้นกลับทำสิ่งที่ เยล คาดไม่ถึง มันแอบโจมตีไปยังหมาป่าตัวสีดำเพื่อหวังว่าจะจัดการได้ในการโจมตีครั้งเดียว   ความยั่วยวนของเหยื่อที่เกิดใหม่นั้นเป็นบางอย่างที่เสือนั้นเมินเฉยไม่ได้

เยล รู้สึกว่าเสือนั้นคงหาเรื่องตายแต่มันก็ไม่ได้เป็นอย่างที่เขาคาดไว้ หมาป่าตัวดำได้รับบาดเจ็บแต่มันเป็นเพียงบาดแผลเล็กน้อยและมันไม่ใช่สิ่งที่ทำให้พลังของมันลดลง

แต่หมาป่าดำกลับหันกลับและหนีโดยทิ้งหมาป่าตัวขาวและหมาป่าที่เพิ่งเกิดเอาไว้   แม้แต่ เยล เองก็ยังด่าหมาป่าสีดำตัวนั้น เพราะถ้ามันสู้ต่อ มันอาจได้รับบาดเจ็บอีกแต่มันก็ยังชนะได้แต่มันกลับเลือกที่จะทิ้งครอบครัวและหลีกเลี่ยงความเจ็บปวด

หลังจากที่หมาป่าดำหนีไป หมาป่าขาวก็เริ่มที่จะสู้กับเสือแต่เสือนั้นได้เปรียบในการต่อสู้

ถ้าการต่อสู้ดำเนินต่อไป เยล คงฆ่าทั้งคู่ได้ในตอนที่เกือบถึงจุดไคลแม็กซ์ของการต่อสู้และทั้งคู่ได้รับบาดเจ็บ  เขามั่นใจว่ามอนเตอร์ระดับ 3 ดาวจะให้รางวัลเขาอย่างดีจากเควสไดนามิค

เยล ได้ฆ่าสัตว์อสูรมามากมายและไม่เคยรู้สึกอะไรกับพวกมันแต่เขามีความรู้สึกแปลกๆกับครอบครัวหมาป่านี้เพราะมันทำให้เขานึกถึงเรื่องตัวเอง

ในทั้งสองครอบครัวพ่อได้ทิ้งลูกไป แม้ว่าพ่อของ เยล นั้นจะไม่ได้ทิ้งเขาจริงๆเพราะ เยล นั้นยังคงอยู่ในสมาคมแต่ เยล รู้สึกแบบนั้น

แม่ของ เยล นั้นตายหลังจากที่คลอดเขามาและแม่หมาป่านี้เองก็จะตายในไม่ช้าหลังจากที่คลอดลูกของมัน

และสถานการณ์ของหมาป่าตอนนี้นั้นเลวร้ายกว่าของ เยล  อย่างน้อยเขาก็มีพี่สาวที่คอยปกป้องและรักเขาแต่หมาป่าตัวน้อยนี้ได้แต่รอความตายและไม่มีใครดูแลมัน

มันทำให้ เยล ลังเล  เขาได้ทุ่มเทมาเยอะเพื่อฆ่าเสือไม้ไฟและเขาได้รับโอกาสที่จะได้ฆ่ามอนเตอร์ 3 ดาวด้วยแต่ตอนนี้เขากำลังต่อสู้กับความรู้สึกตัวเองกับผลประโยชน์ที่เขาจะได้รับ

การต่อสู้ดำเนินต่อไปแลเ เยล รูว่าเขาต้องทำอะไรสักอย่างในเร็วๆนี้ไม่งั้นแล้วเขาจะเสียโอกาสไป

เสือนั้นเกือบที่จะกัดเข้าไปที่หมาป่าในตอนที่ธนูนั้นยังเข้าไปในปากของมันทำให้มันครางออกมา  แน่นอนว่ามันทำได้แค่หยุดเสือ เสือไม้ไฟมันไม่ใช่เป้าหมายที่จะฆ่าได้ง่ายๆ

เยล ชักดาบแล้วก้าวออกมาข้างหน้าไปหาเสือ ถ้าเขารอนานกว่านี้ เขาสามารถฆ่ามอนเตอร์ทั้งสองตัวได้แต่สุดท้ายแล้วเขาก็เลือกที่จะช่วยหมาป่า

“ข้าใจอ่อนเกินไป”

เยล พึมพำกับการตัดสินใจที่เอาชีวิตตัวเองมาเสี่ยงเพื่อฆ่าเสือไม้ไฟ  เขารู้สึกว่ามันเป็นไปได้ที่จะชนะถ้าร่วมมือกับหมาป่าและเขาคงเมินเฉยกับหมาป่าตัวน้อยไม่ได้

เขาไม่มั่นใจว่าหมาป่าตัวใหญ่นั้นจะหันหลังกลับรึเปล่าและไม่รู้ว่าหลังจากนี้มันจะโจมตีเขาหรือไม่แต่ตอนนี้เขาเลือกที่จะทำตามความรู้สึกที่เขามี