ตอนที่ 26 - นิ่งหรงหรงบุกยามวิกาล!

𖣔𖣔𖣔𖣔𖣔𖣔

ถังซานมีความแค้นเคืองต่อตนเองรึ?

ถังหลานขอแสดงความเห็นว่า...

ต้อง ‘ใช้คุณธรรมตอบแทนความแค้น’ ทำให้เขารู้สึกผิดจนตายไปเลย!

เขาจึงส่งเสียงผ่านจิตไปทันที——

「เจ้าซานน้อย แดนเงินครามคือการสัมผัสถึงหญ้าเงินคราม แล้วควบแน่นจนเกิดเป็นสนามพลังงานชนิดหนึ่ง」

「พลังจิตของเจ้าแข็งแกร่งที่สุดในบรรดาพวกเราทุกคน」

「สามารถลองไปสัมผัสดูได้ บางทีอาจจะมีผลลัพธ์」

ถังซานชะงักไป!

จากนั้นก็เข้าใจได้ทันทีว่าตนเองเผลอปล่อยความคิดรั่วไหลออกไป

สีหน้าของเขาดูไม่เป็นธรรมชาติอยู่บ้าง

「ข้าเข้าใจแล้วพี่ใหญ่」

จากนั้นก็ปิดกั้นจิตใจของตนเองเงียบๆ ตัดการเชื่อมต่อทางจิตใจฝ่ายเดียว

——เขามีความลับมากเกินไป เกรงว่าจะถูกถังหลานล่วงรู้

ถังหลานหัวเราะเหอะๆ

เขายกเลิกแดนเงินคราม เดินไปยังนิ่งหรงหรงแล้วแบมือออก

นิ่งหรงหรงกลอกตาไปมา

นางเก็บปืนลูกโม่ไพธอนเข้าไปในเครื่องมือวิญญาณเก็บของโดยตรง แล้วหยิบแท่งทองคำขนาดใหญ่ออกมาสองแท่ง วางลงบนมือของถังหลาน

“เครื่องมือวิญญาณสองกระบอกนั้น ข้าซื้อแล้ว!”

นางที่เป็นวิญญาจารย์สายเสริมพลังที่ไม่มีพลังโจมตี ย่อมไม่อาจตัดใจคืนปืนลูกโม่ไพธอนไปได้

เพียงแต่ว่า...

ถังหลานเลิกคิ้ว บังคับซื้อบังคับขายรึ?

เขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง เก็บแท่งทองคำแล้วหันหลังกลับเดินจากไป

นิ่งหรงหรงในตอนนี้ ยังคงมีนิสัยคุณหนูปีศาจอยู่

สื่อสารด้วยยาก

รอให้ฟรานเดอร์สั่งสอนแล้ว ค่อยมาคุยกันอย่างละเอียด

และอีกอย่าง...

กระสุนของปืนลูกโม่ไพธอนก็ยิงจนหมดแล้ว นางถือไว้ก็ไม่มีประโยชน์

แต่ถังซานกลับเดินเข้ามาใกล้

“พี่ใหญ่ เครื่องมือวิญญาณนั่น มาจากไหนหรือขอรับ?”

เอาล่ะสิ!

ตนเองมีความลับ ไม่ยอมแบ่งปัน

แต่ความลับของคนอื่น กลับขยันถามเสียจริง

“เป็นของเล่นเล็กๆ น้อยๆ ที่ข้าดัดแปลงมาจากลูกดอกแขนเสื้อ” ถังหลานกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ “หากเจ้าสนใจ เดี๋ยวข้าจะวาดแบบแปลนให้เจ้า”

อย่างไรเสียโครงสร้างของปืนลูกโม่ไพธอนก็เรียบง่าย

ถังซานในฐานะปรมาจารย์ด้านอาวุธลับ มองไม่กี่ครั้งก็ทำเป็นแล้ว

สู้ให้ไปเลยจะดีกว่า

“เช่นนั้นก็ขอบคุณพี่ใหญ่แล้ว!” ถังซานยิ้ม

เขาหยิบถุงเงินออกมาจากอกเสื้อ ยื่นให้ถังหลาน

“พี่ใหญ่ ในนี้คือ 300 เหรียญวิญญาณทอง”

ถังหลานรับมาด้วยมือเดียว แสร้งทำเป็นสงสัย

“ไม่ใช่ว่าจะไปซื้อแร่อะไรนั่นรึ อย่างไรกัน?”

สีหน้าของถังซานดำคล้ำลง

“เจ้าของร้านนั่นบอกว่า แร่ก้อนนั้นถูกขโมยไปเมื่อคืน...”

“ที่ไหนจะมีเรื่องบังเอิญเช่นนี้กัน!”

“ข้าว่าต้องเป็นเขาที่หาคนมาประเมินใหม่ แล้วมีคนอื่นให้ราคาสูงกว่าแน่!”

โอ้โฮ!

ถังซานคงไม่ได้ไปพูดกับฟรานเดอร์แบบนี้โดยตรงใช่ไหม?

เดิมทีฟรานเดอร์ก็ถูก ‘บังคับซื้อบังคับขาย’ ไปแล้ว ยังจะมาถูกใส่ความเช่นนี้อีก

วิญญาณพรหมยุทธ์เจ็ดวงแหวนที่น่าเกรงขาม จะทนรับความโกรธนี้ได้อย่างไร?

ไม่น่าแปลกใจที่บาดหมางกัน

ในตอนนี้

ไต้มู่ไป๋ก็ยืนขึ้นกล่าวว่า——

“ทุกคนตามข้ามา หอพักอยู่ข้างหลัง ไปพักผ่อนกันก่อน”

“การสอบเข้ายังดำเนินต่อไป พรุ่งนี้ถึงจะเปิดเรียน”

ทุกคนไม่มีข้อโต้แย้ง

เพราะมีถังหลานอยู่

ครั้งนี้ถึงแม้ทุกคนจะเหนื่อยล้ามาก แต่โดยพื้นฐานแล้วไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร สามารถเดินได้เอง

เมื่อมาถึงที่หมาย ไต้มู่ไป๋ก็กล่าวอีกว่า——

“หอพักชายหญิงแยกกัน”

“สองคนต่อหนึ่งห้อง”

“เสียวอู่, จู๋ชิง, หรงหรง พวกเจ้าสามคน...”

เสียวอู่ดึงจูจู๋ชิงไปโดยไม่ลังเล

——นางไม่อยากจะอยู่หอพักเดียวกับนิ่งหรงหรง

ประจวบเหมาะ

จูจู๋ชิงก็อยากจะทำความรู้จักกับถังหลานอยู่แล้ว เลยตอบตกลงไปตามน้ำ

“พี่ พวกเราไปก่อนนะ~”

เสียวอู่โบกมือให้ถังหลาน แล้วเดินไปยังหอพัก

“หึ!”

นิ่งหรงหรงเชิดหน้าขึ้น แล้วเดินจากไปเพียงลำพัง

ไต้มู่ไป๋อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้า

“เจ้านิ่งหรงหรงนี่ นิสัยคุณหนูหนักเกินไปแล้ว ไม่รู้ว่าท่านผู้อำนวยการฟรานเดอร์จะคุมอยู่หรือไม่...”

ถังหลานและถังซาน ต่างก็เงียบ

“พวกเจ้าสองคน ก็จะอยู่ด้วยกันรึ?” ไต้มู่ไป๋เอ่ยถาม “หอพักชายก็มีเพียงสองห้อง พักอยู่โดยเจ้าเอ้าซือข่ากับเจ้าอ้วน ส่วนข้าพักอยู่นอกโรงเรียน”

ถังหลานและถังซานสบตากัน

“พี่ใหญ่ หรือว่าท่านจะสร้างขึ้นมาอีกสองห้อง?” ถังซานลองหยั่งเชิง “ข้างๆ นี้ยังมีที่ว่างอยู่”

ถังหลานพยักหน้า

เขาเดินมาที่กึ่งกลางระหว่างหอพักชายหญิง ประสานมือทั้งสองข้าง——

“แดนเงินคราม·สามห้องหนึ่งโถง!”

หญ้าเงินครามเติบโตอย่างรวดเร็ว ภายใต้การควบคุมของถังหลาน ก็ถักทอกลายเป็นกระท่อมสองหลัง

ทำเอาไต้มู่ไป๋ถึงกับตาค้าง!

แดนยังจะเล่นแบบนี้ได้อีกรึ?

“มู่ไป๋ เช่นนั้นข้าไปพักผ่อนก่อนนะ”

ถังหลานทักทาย

เลือกห้องที่อยู่ทางซ้ายมือ ติดกับหอพักของเสียวอู่และจูจู๋ชิง

ถังซานไม่คุ้นเคยกับไต้มู่ไป๋ พยักหน้าแล้วเข้าไปในอีกห้องหนึ่ง

ไต้มู่ไป๋ลูบหน้าตัวเอง

มองไปยังหอพักที่จูจู๋ชิงอยู่ แล้วหันหลังกลับเดินไปยังหน้าประตูโรงเรียน

อาจารย์จ้าวไป ‘รักษาอาการบาดเจ็บ’ แล้ว หวังว่าต่อไปจะไม่ต้องเจอปีศาจอย่างถังหลานอีก

รอให้การสอบสิ้นสุดลง

เขาก็เตรียมที่จะเก็บข้าวของ ย้ายกลับมาอยู่ที่โรงเรียน

ส่วนเหตุผลน่ะหรือ...

ย่อมเป็นเพราะจูจู๋ชิง

เพียงแต่ว่า...

ไม่รู้ว่าเป็นภาพลวงตาหรือไม่ จูจู๋ชิงดูเหมือนจะสนใจถังหลานมากกว่า?

ในวันนั้น ไม่มีสมาชิกใหม่เข้าเรียนเพิ่ม

แต่ในตอนกลางคืน กลับมีความเคลื่อนไหวเล็กน้อยภายนอก

ถังหลานเปิดแดนเงินครามไว้ตลอดเวลา อาศัยมุมมองของหญ้าเงินคราม ชมดูถังเฮ่าใช้มือเปล่าซ้อมจ้าวอู๋จี๋อย่างหนัก

ที่น่าสนใจคือ...

อาจจะเป็นเพราะฟรานเดอร์ ‘เล่นงาน’ ถังซาน เขาที่ควรจะดูละครอยู่ ก็ถูกลากเข้าไปซ้อมด้วยหนึ่งยก

น่าสงสารจริงๆ

จากนั้นประโยคที่ว่า “ตีเด็กแล้ว ผู้ใหญ่ย่อมต้องออกมา” ของถังเฮ่า ก็ทำให้ถังหลานรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่ง

ความรู้สึกที่มีแบ็กดี นี่มันยอดเยี่ยมจริงๆ!

เขาก็ไม่ได้ไปหาถังเฮ่า ก้มหน้าแล้วนอนหลับไป

อย่างไรเสียสิ่งที่ถังเฮ่าจะสอนเขาได้ในตอนนี้ ก็สอนไปหมดแล้ว

จะไปหาเขาทำไม?

รำลึกความหลังรึ?

ผู้ชายอกสามศอก ไม่ได้จู้จี้จุกจิกขนาดนั้น

เพียงแต่ว่า...

ถังเฮ่ากลับไม่คิดเช่นนั้นอย่างเห็นได้ชัด

ประตูใหญ่ค่อยๆ เปิดออก ถังเฮ่าลอยเข้ามาในห้อง

ถังหลานไม่มีความเคลื่อนไหวใดๆ

ราวกับหลับสนิทแล้ว

ถังเฮ่ามองดูอยู่ครู่หนึ่ง ก็ลอยจากไป

ก็ถือโอกาสปิดประตูไปด้วย

แต่ไม่ถึงครึ่งนาที...

เอี๊ยด——

ประตูใหญ่ถูกผลักเปิดออกอย่างระมัดระวัง ร่างหนึ่งย่องเข้ามาอย่างเงียบเชียบ

สายตากวาดมองไปรอบหนึ่ง แล้วจับจ้องไปที่ถังหลาน

ปักธูปที่จุดแล้วไว้ที่หัวเตียง

จากนั้นก็ทำท่าจะถอด...

...แหวนหลานหวังของถังหลานอย่างอาจหาญ

แล้วถังหลานก็ลืมตาขึ้น

นิ่งหรงหรง: Σ(っQДQ;)っ

นางตกใจจนถอยหลังไปหนึ่งก้าว แล้วมองดูธูปที่จุดอยู่

“เจ้าไม่ถูกธูปสลบไสลทำให้สลบรึ?” นิ่งหรงหรงกล่าวอย่างประหลาดใจ “นั่นมันขนาดวิญญาณพรหมยุทธ์แปดวงแหวนดมเข้าไปยังต้องหลับสนิทเลยนะ เจ้า...”

“ขออภัย ข้าต้านทานพิษได้” ถังหลานกล่าวอย่างสงบ “เจ้าแอบเข้ามากลางดึกเช่นนี้ หากไม่หวังร่างกายก็คงหวังทรัพย์สินสินะ?”

คำพูดนั้นทำให้นิ่งหรงหรงหน้าแดง

“ถุย!” นิ่งหรงหรงถ่มน้ำลาย “เครื่องมือวิญญาณที่เจ้าขายให้ข้ามันใช้ไม่ได้แล้ว... มันต้องมีอุปกรณ์สำหรับเติมพลังงานอะไรทำนองนั้นใช่หรือไม่?”

ถังหลานก็จนปัญญาเช่นกัน

แค่นี้รึ?

“อย่างแรก เครื่องมือวิญญาณนั่นเจ้าบังคับซื้อ ข้าไม่ได้ตั้งใจจะขาย”

“อย่างที่สอง ถึงแม้เจ้าจะต้องการกระสุน ก็สามารถมาพูดกับข้าตอนกลางวันได้ แอบเข้ามาขโมยกลางดึกนี่มันอะไรกัน?”

“สุดท้าย...”

ถังหลานกระดิกนิ้ว

ปัง!

ประตูใหญ่ปิดแน่น หญ้าเงินครามงอกขึ้นมาเต็มไปหมด

ปิดตายโดยตรง

ทำให้นิ่งหรงหรงถึงกับใจหายวาบ!

แล้วมองไปยังถังหลานที่เผยรอยยิ้มมาตรฐาน

“ในเมื่อมาแล้ว คืนนี้ก็ไม่ต้องไปไหนแล้ว อยู่เล่นเป็นเพื่อนข้าเถิด!”

นิ่งหรงหรง: ヾ(﹏)

นางรีบหยิบปืนลูกโม่ไพธอนออกมา เล็งปากกระบอกปืนไปที่ถังหลาน

“เจ้าอย่าเข้ามานะ!”

“ข้าคือผู้สืบทอดของสำนักเจ็ดสมบัติวิเศษนะ!”

“เจ้ากล้าขืนใจข้า พ่อข้าไม่ปล่อยเจ้าไว้แน่!”

“ท่านปู่กระดูกกับท่านปู่กระบี่ของข้า ก็เป็นถึงราชทินนามพรหมยุทธ์นะ!”

“พวกเขาต้องฆ่าเจ้าแน่!”

นิ่งหรงหรงร่ายยาว

ก็พบว่าถังหลานนั่งอยู่บนเตียง มองนางด้วยรอยยิ้ม

ราวกับกำลังดูเรื่องตลก

เขายกมือขึ้น

หญ้าเงินครามสองเส้นพันรอบปืนลูกโม่ไพธอน ดึงมาส่งถึงหน้าถังหลาน

ถังหลานหยิบกระสุนออกมาหนึ่งนัด บรรจุเข้าไปในลูกโม่

สะบัดมือปิดลูกโม่ แล้วหมุนอย่างรวดเร็ว

ยกปืนลูกโม่ไพธอนขึ้นมาทางนิ่งหรงหรง เผยรอยยิ้มของปีศาจ

องค์หญิงน้อยหนิง รัสเซียนรูเล็ตต์สนใจไหม?

𖣔𖣔𖣔𖣔𖣔𖣔

[จบบท]