บทที่ 25 ในทะเลสาบมีบางอย่าง
บทที่ 25 ในทะเลสาบมีบางอย่าง
“เมื่อคืนมีเงาดำลอยผ่านหน้าต่างไป ไม่รู้ว่าพวกเราคิดไปเองหรือเปล่า…”
หูเสี่ยวคังพูดด้วยน้ำเสียงกลุ้มใจ “สรุปคือ...ผมกับคุณลุงทําไหมถึงรู้สึกใจคอไม่ดีเลยล่ะครับ”
“ถ้าไม่ติดว่าหางานยาก แล้วงานนี้ก็ไม่หนัก แถมสวัสดิการยังโอเค พวกเราคงลาออกไปนานแล้ว”
ลุงที่ยืนข้างๆก็เสริมขึ้นมาทันที “อั๊วใช้ชีวิตมาตั้งแต่หนุ่มยันแก่ เพิ่งเคยเจอเรื่องพรรค์นี้เป็นครั้งแรกเลยนะ”
“เฮ้ย เสี่ยวคัง...ไอ้เต๋านี่ดูหนุ่มขนาดนี้ ไว้ใจได้เหรอ ค่าจ้างสามพันก็เงินตั้งยี่สิบวันของเอ็งเลยนะโว้ย”
“วางใจเถอะลุง” หูเสี่ยวคังรีบตอบทันควัน “อาจารย์ท่านนี้เก่งมาก ผมเชื่อว่าต้องไว้ใจได้แน่นอน”
ในไลฟ์สดตอนนั้น แฟนคลับก็พากันพิมพ์คอมเมนต์รัวๆ
“ตามประสบการณ์หลายปีของฉัน เรื่องนี้เก้าสิบเปอร์เซ็นต์มีผีแน่นอน”
“เวรเอ๊ย มีผีอยู่จริงๆเหรอ ฉันอยู่ห้องเช่าคนเดียวเริ่มขนลุกแล้วนะ…”
“ตั้งแต่ดูไลฟ์ของท่านอาจารย์ ฉันรู้สึกว่าความเชื่อเก่าๆ ที่มีมาทั้งชีวิตถูกทลายไปหมดเลย ฉันเคยเชื่ออย่างแรงกล้าว่าโลกนี้ไม่มีผี…”
“พอเหอะ ฉันเริ่มกลัวแล้วเนี่ย”
“ยี่สิบวันได้ตั้งสามพัน งานนี้ดูไม่แย่นะ เป็น รปภ. ยังไงก็ดูชิลๆ ฉันตัดสินใจแล้ว… เดี๋ยวสมัครเลย”
“ใช่ๆ ฉันก็ไม่อยากดิ้นรนแล้ว เป็นผู้การแห่งบิ๊กโครงการแบบนี้น่าจะสบายดี”
…
“อาจารย์ครับ แบบนี้ถือว่าเป็นเรื่องปกติหรือเปล่า” หูเสี่ยวคังถามเสียงเบาอย่างไม่มั่นใจ
“ถ้าแค่บางครั้งโดนผีอำก็ยังถือว่าพอปกติอยู่นะ” ซูหานยิ้มบางๆแล้วกล่าวต่อ “แต่ถ้าโดนทุกวัน แถมยังเป็นสองคนพร้อมกัน แบบนั้นมันก็ไม่ปกติแล้วล่ะ”
“งั้นพวกเราควรทำยังไงดีครับ”
หูเสี่ยวคังเริ่มลนลาน ใจคิดว่าถ้าเอาไม่อยู่จริงๆจะลากคุณลุงหนีให้ไว งานหายไปยังหาใหม่ได้ แต่ถ้าชีวิตหายไป… มันไม่มีทางได้คืนแน่
“อย่าเพิ่งตกใจ เรื่องนี้ไม่ใหญ่โตอะไรนักหรอก”
ซูหานถามต่อ “คอนโดนี้มี รปภ. แค่พวกนายสองคนเหรอ แล้วคนอื่นๆล่ะ มีใครเคยเจอแบบนี้ไหม แล้วฝั่งลูกบ้านล่ะ”
หูเสี่ยวคังรีบบอก “คอนโดนี้ใหญ่มากครับ มี รปภ. ตั้งสิบกว่าคน แต่เหมือนจะมีแค่ผมกับคุณลุงที่เจอเรื่องแปลกๆ ส่วนลูกบ้านก็ไม่เคยได้ยินว่ามีใครเจอ”
“ซวยจริงๆ ถ้ามีผีทำไมต้องมาหลอกผมกับลุงสองคนเนี่ย พวกเราไม่ได้ทำอะไรไม่ดีสักหน่อย”
“สิ่งที่เจอคือผีแน่นอนแล้วล่ะ”
ซูหานพูดกลั้วหัวเราะ “บางทีพวกมันก็ไม่สนเหตุสนผลหรอก นายไม่ทำอะไรผิด มันก็ยังจะมาหาเรื่องนายอยู่ดี”
ประโยคนั้นทำเอาสีหน้าหูเสี่ยวคังเปลี่ยนทันที หน้าเริ่มซีดเผือดไปแล้ว
แม้จะสงสัยอยู่ในใจ แต่พอได้รับการยืนยันจากปากซูหาน เขาก็เริ่มกลัวจริงจัง
“อาจารย์พูดจริงเหรอครับ” หูเสี่ยวคังรีบถามอย่างตระหนก “ถ้าแบบนี้…ผมว่าเราควรเก็บของแล้วหนีไปก่อนดีกว่า”
ลุงของเขาก็กลืนน้ำลายลงคอช้าๆสีหน้าก็ไม่แพ้กัน
“เป็น รปภ. ดันมาเจอผี…ไม่ได้การล่ะ ต้องให้หัวหน้าเพิ่มเงินเดือนให้”
“โอ๊ยลุง” หูเสี่ยวคังหน้าเหมือนจะร้องไห้ “ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะพูดเรื่องเงินแล้วล่ะ ชีวิตเราสำคัญกว่า ที่สําคัญผมยังไม่เคยมีแฟนเลยนะ”
คอมเมนต์ในไลฟ์สดถึงกับระเบิดความขำ
“นี่มันควรเป็นเรื่องเครียดไม่ใช่เหรอ ทำไมฟังสองคนนี้พูดแล้วอยากขำก็ไม่รู้”
“คุณลุงบอก ผีอะไรก็ช่าง แต่เงินต้องมาก่อนเสมอ”
“โอ๊ยย แม้แต่ท่านอาจารย์ยังยืนยันแบบนี้ งั้นเรื่องนี้ต้องมีผีอยู่จริงๆ”
“ฉันไม่กล้าเข้าห้องน้ำแล้วนะเนี่ย”
…
ซูหานมองสองลุงหลานที่พูดกันไปมาแล้วก็อดถอนหายใจไม่ได้ “เอาล่ะ อย่าเพิ่งแตกตื่น พาฉันไปดูที่พักของพวกนายก่อน”
“ได้เลยครับ” หูเสี่ยวคังพยักหน้าแล้วหันไปบอกลุง “ลุงอยู่เฝ้าทางเข้าก่อนนะ เดี๋ยวผมพาท่านอาจารย์ไปดูห้อง”
“ไปเถอะ” ลุงโบกมือไล่
หูเสี่ยวคังรีบคว้ามือถือแล้วพาซูหานเดินลึกเข้าไปในตัวโครงการ
คอนโดนี้ พอเห็นภาพ หลายคนก็เริ่มจำได้
“เดี๋ยวๆนี่มันโครงการบิ๊กในเมืองหยางใช่มั้ย”
“เห้ย ฉันก็อยู่ที่นี่นะ แล้วจะบอกว่าคอนโดเรามีผีเหรอ”
“เหยียบเบรคก่อน ถ้าอย่างนั้นระวังดีๆล่ะ กลางคืนอาจมีผีลอยผ่านหน้าต่างก็ได้”
“ไม่เป็นไร หนุ่มวัยยี่สิบกว่าอย่างฉัน พลังหยางยังแรง ผีไม่กล้าเข้าใกล้หรอก”
…
หลังเดินมาสักพัก พวกเขาก็มาถึงกระท่อมเล็กริมทะเลสาบ
“ท่านอาจารย์ครับ ผมกับลุงพักอยู่ในกระท่อมหลังนี้แหละ”
ซูหานขมวดคิ้ว “ทำไมถึงไม่พักกับรปภคนอื่นล่ะ”
“พวกเราพึ่งมาทำงานไม่นานครับ ห้องพักของ รปภ เต็มหมดแล้ว เลยจัดให้มาพักที่นี่แทนครับ”
แฟนคลับหัวไวบางคนก็เริ่มจับจุดได้ทันที
“แปลว่าไม่ใช่ที่พักมีปัญหา แต่ที่ดินตรงนี้น่าสงสัย บางทีใต้พื้นอาจจะมีสุสานโบราณก็ได้!”
“เพ้อเจ้อ ที่นี่ไม่ใช่ฉางอาน ไม่มีทางมีสุสานเยอะขนาดนั้นหรอก”
“ใครว่าปัญหาอยู่ที่ตัวบ้าน ลองมองดูสิ…ข้างๆ มันมีทะเลสาบอยู่นะ เผื่อเซอร์ไพรส์จะอยู่ในน้ำ”
“ไม่เคยเห็นผีตัวเป็นๆเลยนะ ถ้าเป็นผีสาวแบบในหนัง…ก็ไม่แน่แฮะ อาจจะโอเคอยู่”
“นายข้างบนนี้มันใจเด็ดจริงๆ”
…
“อาจารย์ครับ เป็นเพราะบ้านหลังนี้เหรอครับ” หูเสี่ยวคังถามอย่างลุ้นระทึก
แต่ซูหานส่ายหน้าแล้วหัวเราะเบา ๆ“ไม่ใช่บ้านหรอก…เป็นเพราะทะเลสาบต่างหาก”
“ที่พวกนายโดนผีอำทุกคืนเป็นเพราะบ้านมันอยู่ใกล้ทะเลสาบมากเกินไป”
“งั้นลองงมหาอะไรดูหน่อยสิ…ในทะเลสาบนี้มีบางอย่างอยู่”
หูเสี่ยวคังชะงักไปครู่หนึ่ง “มีบางอย่าง อะไรเหรอครับ”
ซูหานย้อนถามกลับ “ก็พวกนายสองคนโดนผีอำทุกคืน…นายคิดว่ามันจะเป็นอะไรได้อีกล่ะ”
สีหน้าหูเสี่ยวคังซีดเผือด เขากลืนน้ำลายลงคอ แม้จะไม่ได้ยินคำตอบชัดเจน แต่คำใบ้ก็ชัดยิ่งกว่าสิ่งใด
“ท่านหมายถึง...ศพงั้นเหรอครับ”
ซูหานไม่ตอบ เพียงแต่ยิ้มบาง ๆ “งมดูก็รู้เองแหละ”
ไลฟ์สดถึงกับแตกตื่นกันทั้งแชต
“โอ้โห เรื่องมันเริ่มเข้มข้นเกินไปแล้วนะเนี้ย”
“กลางดึกมานั่งดูไลฟ์นี่มันจะหลอนเกินไปแล้วนะ”
“บรรยากาศมันเหมือนอ่านนิยายสืบสวนเลยแฮะ…ว่าแต่ใครที่อยู่คอนโดนี้บ้างล่ะ กลัวมั้ย”
“@สถานีตำรวจหยางเฉิงทคุณมีงานด่วนเข้ามาแล้ว”
“คุณตำรวจครับ ไปเช็คที่นี่ทีเถอะ อาจารย์ดูแม่นมาก ไม่มีทางผิดแน่นอน! @สถานีตำรวจหยางเฉิง”
…
ในไลฟ์สด แฟนคลับต่างพร้อมใจกันแท็กตำรวจหยางเฉิง
เพราะอิทธิพลของแอปโต่วอินตอนนี้รุนแรงมาก หลายองค์กรภาครัฐจึงมีบัญชีไว้ใช้งานเชิงประชาสัมพันธ์
ผ่านไปไม่กี่นาที ยอดผู้ติดตามบัญชีของสถานีตำรวจก็พุ่งขึ้นจากไม่กี่ร้อยเป็นหลายพันทันที
หูเสี่ยวคังรีบลนลาน “เดี๋ยวผมจะรายงานเรื่องนี้ให้หัวหน้าทีมเรารับรู้ก่อน…”
ซูหานถอนหายใจ “ฉันว่านายโทรแจ้งตำรวจเลยจะดีกว่า…”
ซูหานมองไปยังหูเสี่ยวคังอย่างเอือมๆแอบคิดในใจ…เด็กคนนี้หัวช้าใช่ย่อยเลยแฮะ