บทที่ 79 คลื่นใต้น้ำ

คาร์ลอยเดินออกจากสนามประลองท่ามกลางสายตาของผู้คนนับไม่ถ้วน... สำหรับคนคนนี้... ภาพลักษณ์ที่ทุกคนมีต่อเขาก็คือ... เป็นเพียงแค่นักเลงหัวไม้ที่รู้จักใช้แต่เล่ห์เหลี่ยมเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น

ตัวตนเช่นนี้... นานๆ ที สามารถเอามาดูเพื่อความบันเทิงได้... แต่จะไม่มีใครไปใส่ใจเขา... ก็เหมือนกับตัวตลก... ทุกคนเพียงแค่เอาเขามาสร้างความสนุกสนาน... แต่ไม่มีใครที่จะไปสนใจเขาจริงๆ

สำหรับคาร์ลอยแล้ว... เขาก็หวังว่าจะได้ผลลัพธ์เช่นนี้... ไม่ว่าเบื้องหลังจะมีใครที่อยากจะรู้ถึงพลังที่แท้จริงของเขา... ผ่านการแข่งขันในวันนี้... พวกเขาก็คงจะผิดหวังในตัวเขาจนถึงขีดสุดแล้วใช่ไหม?

หลังจากการแข่งขันสิ้นสุดลง... ก็เป็นเวลาประมาณสิบโมงกว่า... คาร์ลอยไปหาจอห์น... เอาบัตรนักเรียนของตัวเองมาจากเขา... แล้วก็จากไป... คาร์ลอยย่อมต้องไปที่สมาคมทหารรับจ้างสักหน่อย... ดูว่าวันนี้จะสามารถลงทะเบียนเป็นทหารรับจ้างได้สำเร็จหรือไม่... แล้วพรุ่งนี้ก็จะออกมาทำงานหาเงิน

ตัวเขาเองย่อมจะไม่ไปรับภารกิจที่อันตรายอะไรอยู่แล้ว... แต่ว่า... อย่างเช่นภารกิจตามหาแมวหาหมา... ส่งขวดซอสถั่วเหลืองอะไรทำนองนั้น... ตัวเองรับมาเยอะๆ... เก็บเล็กผสมน้อย... ก็พอจะมีรายได้อยู่บ้าง

เมื่อตัดสินใจได้ดังนั้น... เขาก็ตรงไปยังสมาคมทหารรับจ้างทันที

และหลังจากที่คาร์ลอยจากไปได้ไม่นาน... เกรย์ มอร์ด แห่งสถาบันแสงศักดิ์สิทธิ์หลวงก็ได้เดินเข้ามา... เขารู้จักโอเมก้า... กระซิบกระซาบกับเธออยู่สองสามคำ... ในดวงตาทั้งสองข้างของเกรย์ มอร์ดก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น

คาร์ลอยก็ถือว่าคำนวณมาอย่างดีแล้ว... แต่ก็ยังคงละเลยเรื่องที่สำคัญที่สุดไปอย่างหนึ่ง... นั่นก็คือ... ควรจะเคารพและอยู่ให้ห่างจากผู้หญิง

นับแต่โบราณกาล... เรื่องร้ายส่วนใหญ่มักจะเกิดจากผู้หญิง... แน่นอนว่า... นี่ไม่ได้มีความหมายในเชิงดูถูกผู้หญิง... แต่คือ... ผู้หญิงในสายตาของผู้ชาย... กับเงินทอง... สถานะ... และอื่นๆ... บางครั้งมันก็มีค่าเท่ากันจริงๆ... โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้หญิงที่สวยงามอย่างยิ่ง... ตัวเธอก็จะยิ่งมีพิษสงมาก... คนที่ไปหาเรื่องเดือดร้อนเพราะเรื่องนี้... มีอยู่ไม่น้อยอย่างแน่นอน

คาร์ลอยกลับละเลยข้อนี้ไป... ในตอนนี้... กำลังมุ่งหน้าไปยังสมาคมทหารรับจ้างด้วยความยินดีอย่างยิ่ง... การแข่งขันในวันแรกของเขาก็แพ้ไปแล้ว... นั่นก็หมายความว่า... เรื่องหลังจากนี้ก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขาอีกแล้ว... และการแข่งขันทั้งหมดจะดำเนินไปเป็นเวลาหนึ่งเดือน... เวลาที่เหลือ... เขาก็สามารถใช้ไปกับการเป็นทหารรับจ้างหาเงินได้

ในไม่ช้าก็มาถึงสมาคมทหารรับจ้าง... ข้างในก็เต็มไปด้วยผู้คน... ที่ส่งมอบภารกิจ... อยู่ด้านหนึ่ง... ส่วนที่ลงทะเบียนทหารรับจ้างและเรื่องอื่นๆ... ก็อยู่อีกด้านหนึ่ง... เนื่องจากก่อนหน้านี้เคยมาสำรวจแล้ว... ดังนั้นคาร์ลอยจึงตรงไปยังที่ลงทะเบียนทหารรับจ้างทันที

เมื่อมองไปไกลๆ ที่หน้าเคาน์เตอร์บริการ... ก็มีคนต่อแถวอยู่แล้วสิบกว่าคน... ตัวเองเพิ่งจะมา... ก็ย่อมต้องต่อท้ายสุด... เขาก็ไม่ได้ใจร้อนอะไร... พลางนึกถึงความนุ่มเด้งของร่างกายเอลิน่า... พลางดมกลิ่นหอมที่นิ้ว... สำหรับการฆ่าเวลาแล้ว... ก็เป็นวิธีที่ยอดเยี่ยมไม่เบา

นี่ไม่ใช่ว่าคาร์ลอยชอบเอลิน่าขึ้นมา... ผู้ชายควรจะเข้าใจดีว่านี่มันเรื่องอะไร... คาร์ลอยก็ไม่เคยยกย่องตัวเองว่าเป็นคนดีอะไร... เมื่อผู้คนค่อยๆ ขยับไปข้างหน้า... ข้างหน้าของคาร์ลอยก็เหลือเพียงห้าหกคน... เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงคิวของตัวเองแล้ว... เขาถึงได้ตั้งใจสังเกตการณ์

และในตอนนั้นเอง... ก็มีชายฉกรรจ์ร่างกำยำที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยสักคนหนึ่งเดินมาจากข้างๆ... เจ้าหมอนี่เหมือนกับหมี... เดินอาดๆ มายืนอยู่ข้างหลังคนที่กำลังทำเรื่องลงทะเบียนเป็นคนแรก... คนที่เดิมทีต่อแถวเป็นอันดับสอง... ก็กลายเป็นอันดับสามไปแล้ว

เจ้าอันดับสองรู้สึกว่าตัวเองถูกแซงคิว... อย่างไรเสียก็ต้องแสดงความโกรธออกมาบ้าง... แต่พอเห็นขนาดที่เหมือนกับภูเขาอยู่ข้างหน้า... ก็พลันรู้สึกว่า... คนเราควรจะใจกว้าง... ก็แค่แซงคิว... จะมีอะไรให้ต้องไปทะเลาะกัน?... คุณภาพของคนเรา... ก็สามารถยกระดับขึ้นมาได้ในชั่วพริบตา... ดูสิ... บนถนน... คนที่ด่าขอทานว่าไม่สู้หมาของตัวเอง... พอเจอผู้ดีมีสกุล... ก็สามารถกลายเป็นหมาได้ในทันที... นี่แหละคือคุณภาพ

แต่ว่า... ก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะยืดหยุ่นได้เหมือนกับเจ้าอันดับสอง... ที่อันดับสาม... กลับมีเสียงแค่นเย็นชาดังขึ้น "ไอ้ลูกหมาแซงคิวที่โผล่มาจากไหน! ไสหัวออกไปให้พ้น!"

นี่ได้ชี้ชัดแล้วว่าเป็น "ไอ้ลูกหมาแซงคิว"... ชายฉกรรจ์คนนั้นย่อมไม่สามารถทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นได้... เขาด่ากลับอย่างโหดเหี้ยม "ใครแม่งเบื่อชีวิตแล้ววะ? ปู่ของแกแซงคิวก็ถือว่าให้เกียรติแกแล้ว!"

เมื่อหันกลับไปมอง... กลับเป็นชายชราคนหนึ่ง... ชายชราผู้นี้ดูเหมือนจะเมาเหล้ามา... ไม่อย่างนั้นคงจะไม่ดูสถานการณ์ไม่ออกขนาดนี้

"ไอ้แก่! เบื่อชีวิตแล้วรึไง?" ชายฉกรรจ์ด่า "คิดจริงๆ เหรอว่าหมัดของปู่จะไม่ตีคนแก่? ปู่จะบอกให้... บ้านพักคนชราที่ถนนเหนือข้าก็ซัดมาหลายคนแล้ว!"

คาร์ลอยได้ยิน... ในใจก็คิด: ให้ตายสิ! นี่มันสายแข็งนี่หว่า? ขนาดคนแก่ยังกล้าตี?... ต้องรู้ไว้ว่า... การตีคนแก่นี่ไม่เพียงแต่จะต้องมีความตระหนักว่าตัวเองหน้าไม่อาย... แต่ยังต้องมีฐานะทางการเงินที่มั่นคงอีกด้วย... อย่าว่าแต่จะตีเลย... แค่บนถนนมีคนแก่ล้ม "โครม" ทีหนึ่ง... ก็ถามหน่อยว่าถ้าไม่มีรายได้ปีละหลายสิบล้าน... แกจะกล้าเข้าไปพยุงไหม?

แต่ว่า... คาร์ลอยเหลือบมองคนรอบข้าง... ก็รีบเอามือกุมหน้าผาก... แอบถอนหายใจว่าตัวเองช่างโง่เขลาเสียจริง... นี่มันต่างโลก... ไม่เหมือนกับโลกแล้ว... บางทีที่นี่... ตีคนแก่ก็คงจะไม่เป็นอะไรจริงๆ... และคนรอบข้าง... ก็รีบเข้ามาห้ามทัพ... ชายชราคนนั้นด้านหนึ่งก็พบว่าตัวเองไม่ควรจะหาเรื่อง... อีกด้านหนึ่งในใจก็อัดอั้น

ในตอนนี้ถูกคนเกลี้ยกล่อม... เฮ้อ... ท่านก็อายุขนาดนี้แล้ว... ใจคอจะยังคับแคบอยู่อีกเหรอ? ต้องใจกว้างหน่อยสิ... การเกลี้ยกล่อมนี้กลับดี... ชายชรากลับยิ่งรู้สึกอึดอัด... เขาด่าลั่น "พวกแกมันไอ้ขี้ขลาด! มีคนไม่รักษามารยาท... ไม่เห็นจะมีใครมาห้าม... แต่เรื่องประนีประนอมนี่พวกแกขยันกันจัง! ยังจะมาใจกว้าง... ไอ้ของป่าเถื่อนไร้คุณธรรมแบบนี้... ก็ถูกพวกแกที่อ้างตัวว่าใจกว้างนี่แหละที่ตามใจจนเคยตัว"

ทุกคนได้ยิน... นี่มันจะเกินไปแล้ว... ทำไมความหวังดีถึงกลายเป็นตับปอดลาไปได้?... มีคนก็เลยยุยง "ตาแก่... ท่านพูดจาเก่งจังนะ... งั้นท่านก็ไปลากไอ้คนแซงคิวออกมาสั่งสอนสักทีสิ... ให้พวกเราได้ดูหน่อย... ว่าท่านไม่ตามใจคนอื่นยังไง... อย่าบอกนะว่าได้แต่มาโวยวายกับพวกเรา?"

ชายชราคนนั้นอาศัยฤทธิ์เหล้า... โมโหขึ้นมาก็ออกจากแถว... ชี้ไปที่ชายฉกรรจ์แล้วพูด "มา! แกออกมา! ปู่จะสอนให้แกรู้จักการเป็นคน!"

ชายฉกรรจ์ผลักเจ้าอันดับสอง... แล้วก็ออกมาด่า "ไอ้แก่! นี่มันได้คืบจะเอาศอกแล้วรึไง?"

ปรากฏว่า... โลกใบนี้ไม่มีเรื่องการเรียกร้องค่าเสียหายจริงๆ... คนสองคนเกิดความขัดแย้งกัน... ขึ้นมาก็ลงมือเลย... ตีตายก็ไม่ว่ากัน... ดังนั้นสถานที่อย่างสมาคมทหารรับจ้าง... หรือโรงเตี๊ยม... เพราะเรื่องทะเลาะวิวาทจนตีกันหัวร้างข้างแตก... หรือถึงขั้นมีคนตาย... นี่ก็เป็นเรื่องที่พบเห็นได้ทั่วไป

ชายฉกรรจ์คนนั้นก็เห็นได้ชัดว่าเป็นพวกที่ไม่ยอมคน... ไม่พูดอะไรมาก... ขึ้นมาก็ชกเข้าที่หน้าของชายชราเต็มๆ... ชายชราคนนี้ถึงแม้ตอนหนุ่มๆ จะเป็นนักรบขั้นต้น... แต่คนแก่ไม่ใช้กระดูกเป็นกำลัง... โดนไปทีเดียวก็กระเด็นถอยหลังไป... เมื่อเห็นชายชราจมูกปากเลือดไหล... ไม่ลุกขึ้นมาอีก

นี่ก็ควรจะจบแล้ว... ไม่คิดว่า... ชายฉกรรจ์คนนั้นกลับได้ทีไม่ยอมปล่อย... ยังจะเข้าไปตีชายชราต่อ... นี่ถ้าตีอีกสองสามที... ต้องมีคนตายแน่ๆ... แต่เกือบทุกคนต่างก็ยืนดูอย่างเย็นชา... โดยเฉพาะคนที่ถูกชายชราด่าเมื่อครู่... ต่างก็หัวเราะเยาะในใจอย่างสะใจ

แต่ทว่าความสะใจของทุกคนยังไม่ทันจะได้เต็มที่... กลับถูกร่างเล็กๆ ร่างหนึ่งขวางไว้

"พอได้แล้ว!" คนคนนั้นแค่นเสียงเย็นชา "แกก็ตีเขาไปแล้ว... ยังจะมาไล่ฆ่าให้ตายอีกเหรอ? ใจคอจะโหดร้ายเกินไปแล้ว!"

"นังตัวแสบ! ไอ้แก่นั่นมันชู้แกเหรอไง?" ชายฉกรรจ์ยิ้มอย่างชั่วร้าย "ถึงได้ออกมาปกป้องขนาดนี้? หรือไม่อย่างนั้น... แกยอมมากับปู่..."

ยังไม่ทันที่เขาจะพูดจบ... ก็เห็นหญิงสาวคนนั้นลงมือแล้ว... ไม่เห็นเธอจะร่ายคาถาอะไร... เพียงแค่คทาในมือเปล่งแสงวาบ... สาดเข้าใส่ชายฉกรรจ์ทีหนึ่ง... ชายฉกรรจ์คนนั้นไม่ทันได้ระวัง... ก็ยกมือขึ้นบังตาโดยสัญชาตญาณ... และหญิงสาวก็รีบพุ่งเข้าไปใกล้ทันที... ร่างเล็กๆ นั้นราวกับแมวป่า... "พรึ่บ!" ทีเดียวก็มาอยู่ตรงหน้าชายฉกรรจ์... พร้อมกันนั้นเข่าขวาก็กระแทกขึ้นราวกับสายฟ้า... กระแทกเข้าที่หว่างขาของชายฉกรรจ์เต็มๆ

ชายหนุ่มทุกคนที่อยู่ในที่เกิดเหตุ... ต่างก็รู้สึกขมิบก้น... ปวดท้องน้อย... พวกเขาได้ยินเสียงไข่แตกที่ชัดเจน...

"อ๊าก—โอย—"

ชายฉกรรจ์ร้องโหยหวนจนน่าขนลุก... และน่าเวทนา... เขาถึงกับในความเจ็บปวดขนาดนี้... ยังคิดที่จะโต้กลับได้... ก็ทำให้ทุกคนชื่นชม... ก็เห็นชายฉกรรจ์หน้าตาบิดเบี้ยวจนไม่เป็นคน... น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง... แต่ทว่า... หมัดขนาดเท่าหม้อดินของเขาก็ได้ฟาดลงมายังหญิงสาวแล้ว

แต่ทว่า... หญิงสาวก้าวเท้าทีหนึ่ง... ก็มาอยู่ข้างๆ ตัวของชายฉกรรจ์แล้ว... คทาฟาดขึ้นอย่างแรง... "แปะ!" ทีเดียว... ก็ฟาดเข้าที่สันจมูกและเบ้าตาของชายฉกรรจ์อีกครั้ง... ในชั่วพริบตา... ในหัวของชายฉกรรจ์... ก็มีเพลงนั้นดังขึ้น: ดาวเต็มฟ้า... ส่องสว่าง...... พร้อมกันนั้นก็รู้สึกว่ามีของเค็มๆ... หวานๆ... มาอุดอยู่ที่คอ... เขาในที่สุดก็ทนไม่ไหว... "ตุ้บ!" ทีเดียวก็ล้มลงกระแทกพื้น... ท่ามกลางฝุ่นที่ฟุ้งกระจาย... พื้นก็สั่นสะเทือนตามไปด้วย

หญิงสาวมองดูกองเนื้อที่อยู่บนพื้น... แค่นเสียงเย็นชา... ถึงได้หันกลับไปดูชายชราคนนั้น