ตอนที่ 8 กลยุทธ์อันชาญฉลาด

ตอนที่ 8 กลยุทธ์อันชาญฉลาด

ไมเคิลเดินสำรวจส่วนอื่นๆ ของห้อง เขาเดินผ่านแผงลอยอื่นๆ ในขณะที่ค่อยๆเรียกสติของเขากลับคืนมา การเผชิญหน้ากับพ่อค้าคนนั้นทำให้ไมเคิลตกใจอย่างมาก

พ่อค้าคนนั้นอารมณ์เสียใส่แค่เขาหรือเปล่า? หรือว่าเขาเป็นแบบนี้กับทุกคน? ไม่ว่ายังไงก็ตาม ไมเคิลรู้แค่ว่าเขาไม่ควรจะหาเรื่องกับพ่อค้าคนนั้นอีก เพราะทั่วบริเวณทั้งห้องนั้น มีเพียงพ่อค้าคนนั้นเท่านั้นที่ขายหินคลาส

ไม่มีทางที่เขาจะเข้าไปในดันเจี้ยนโดยไม่มีทักษะบางอย่างได้ ถ้าเขาทำอย่างนั้น เขาจะต้องตายอย่างรวดเร็วแน่นอน ไมเคิลถอนหายใจ ไม่ยังไงก็ตาม เขาจะต้องกลับไปหาพ่อค้าคนนั้นอยู่ดี แต่ก่อนที่เขาจะกลับไป เขาจะนั่งดูผู้เขาแข่งคนอื่นๆเลือกก่อน

คนที่มีเพื่อนหรืออยู่เป็นกลุ่มตั้งแต่สามคนจนถึงยี่สิบคน ส่วนใหญ่จะหยิ่งผยองมากเพราะเขาไม่ได้อยู่แค่ตัวคนเดียว แต่ก็มีบางส่วนที่แม้จะอยู่เป็นกลุ่มแต่ก็ยังมีความรู้สึกประหม่าอยู่บ้าง แต่เมื่อคนเหล่านั้นไปที่ร้านขายคลาสกลับไม่มีใครกล้าถามอะไรพ่อค้าคนนั้นเลยแม้แต่คนเดียว

หลังจากเลือกคลาสได้แล้ว คนเหล่านั้นก็ไปที่ผู้ขายอุปกรณ์ และเริ่มเตรียมดาบ โล่ ขวาน และคทาของตนเอง ไมเคิลประหลาดใจมากที่บางกลุ่มได้รวบรวมโทเค็นของพวกเขาและซื้อของให้กับคนๆเดียวนั่นก็คือ ชุดเกราะเหล็ก นั่นแสดงว่าคนที่ใส่เกราะเหล็กชุดนั้นจะเป็นแนวหน้าสุดของคนในกลุ่มนั้นๆ

ไมเคิลส่ายหัว มันเป็นกลยุทธ์ที่กล้าหาญ แต่เขาไม่กล้าไว้ใจคนอื่น ยิ่งหลังจากที่อาจารย์พูดถึงการฆ่าผู้เล่นทั้งหมดซึ่งทำให้ได้รับค่าประสบการณ์มากขึ้น

“การทำแบบนี้มันดูโง่เง่ายิ่งนัก” ไมเคิลพูดออกมาเบาๆ ก่อนที่เขาจะเดินตามคนกลุ่มนี้ไปจนสุดปลายของห้อง

จริงๆแล้วไมเคิลอยากเลือกคลาสแล้วรีบเข้าไปดันเจี้ยนให้ไวที่สุดเพื่อที่เขาจะได้ผ่านมาในอันดับต้นๆ แต่ตอนนี้แม้แต่คลาสเขาเองก็ยังไม่ได้เลือก จึงทำให้ความคิดนี้ของเชาถูกปัดตกไป แล้วถึงแม้เขาจะทำแบบนั้น แต่การที่เขาอยู่ตัวคนเดียวแล้วรีบเข้าไปในดันเจี้ยน นั่นก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีเช่นเดียวกัน

การเริ่มก่อนอาจทำให้เขาผ่านเป็นคนแรกๆ แต่เขาเองก็จะต้องเป็นคนที่เจอกับอันตรายต่างๆในดันเจี้ยนเป็นคนแรกๆเช่นกัน

เมื่อเขาไตร่ตรองความคิดอย่างละเอียด เขาตัดสินใจว่ากลยุทธ์ที่ดีที่สุด คือการตามหลังคนที่อยู่เป็นกลุ่มใหญ่ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพิจารณาจากคำพูดของแงทว่า มันอันตรายแค่ไหน ถึงแม้คนที่นำหน้าเขาจะเลเวลเพิ่มขึ้นมากกว่า แต่เขาก็จะผ่านดันเจี้ยนนี้ไปได้อย่างปลอดภัยมากยิ่งขึ้น

ไปอย่างช้าๆแต่ปลอดภัยวิธีที่ดีกว่า

เมื่อไมเคิลคิดเสร็จแล้ว เขาก็มองไปที่กลุ่มคนทั้งแปดที่เขาตามมา คนที่ใส่เกราะเหล็กพูดเสียงดังมาก และอีกเจ็ดคนที่เหลือนั้นเป็นจอมเวทย์ทั้งหมด พวกเขาเดินผ่านหนึ่งในประตูทั้งหกบานที่ติดอยู่บนกำแพงของห้อง ในประตูนั้นมีแสงระยิบระยับเหมือนกันทั้งหกบาน

“นั่นอะไรอยู่ข้างในประตูนั่นน่ะ แงท?” ไมเคิลถาม

“นั่นคือประตูเข้าสู่ดันเจี้ยนที่จัดสรรไว้สำหรับการทดสอบของอาจารย์” แงทตอบ

“ประตูเข้าสู่ดันเจี้ยน?” ไมเคิลถาม

แงทพยักหน้า “ดันเจี้ยนไม่ได้อยู่ติดกับอาณาเขตของอาจารย์หรอก เมื่อเจ้าก้าวผ่านประตูใดประตูหนึ่ง เจ้าจะถูกเคลื่อนย้ายไปยังส่วนต่างๆ ของแก่นแท้แห่งความชั่วร้ายในดันเจี้ยนไร้จุดจบ”

“ดันเจี้ยนไร้จุดจบคืออะไร?” ไมเคิลถามด้วยความสงสัย

“จักรวรรดิค้ำฟ้าประกอบด้วยสองจักรวรรดิ” แงทตอบ “โลกเบื้องบน เรียกง่ายๆว่าจักรวรรดิโลกและโลกใต้พิภพที่เราอยู่ตอนนี้ เรียกว่าจักรวรรดิใต้พิภพ จักรวรรดิใต้พิภพนี้แผ่กว้างเกือบทั่วทั้งจักรวรรดิค้ำฟ้า และเกือบจะครอบคลุมไปถึงดันเจี้ยนไร้จุดจบด้วย ซึ่งที่ตั้งชื่อแบบนี้ เพราะยังไม่มีใครสามารถไปจนถึงปลายทางของดันเจี้ยนนี้ได้”

“อ๋อ” ไมเคิลถามต่อ “แล้วประตูทั้งหกนี้นำทางไปสู่พื้นที่เดียวกันของดันเจี้ยนไร้จุดจบหรือไม่”?

“ประตูทั้งหกจะนำไปสู่พื้นที่เดียวกัน แต่จะเริ่มในจุดที่แตกต่างกัน” แงทตอบ

ไมเคิลพยักหน้าอย่างครุ่นคิด และพิงกำแพงที่อยู่ติดกันแล้วดูว่าทั้งแปดคนนั้นจะเข้าไปในประตูบานไหน

~~~

ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ไมเคิลก็ยังคงเฝ้าสังเกตว่าใครจะเข้าไปในประตูบานไหนบ้าง บางคนมองมาที่ไมเคิลด้วยความประหลาดใจ แต่ไมเคิลไม่ได้สนใจอะไรและคอยนับจำนวนคนที่เข้าไปในประตูเรื่อยๆ

เมื่อเวลาผ่านไป แงทเริ่มไม่พอใจกับการทำแบบนี้ของไมเคิลมากขึ้น “เมื่อไหร่เจ้าจะเข้าไปในดันเจี้ยน เจ้ามนุษย์?” แงทถามด้วยความสงสัย แงทหยุดเรียกไมเคิลด้วยชื่อเมื่อความหงุดหงิดของเขาเพิ่มขึ้น “ข้าจะบอกกับเจ้าเลยว่า อาจารย์จะไม่พอใจมากที่สุดหากเจ้าล้มเหลวในภารกิจที่เขาตั้งไว้”

“ใจเย็นก่อนแงท ข้าเข้าไปแน่แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้” ไมเคิลตอบ

“แล้วเมื่อไหร่ล่ะ”? แงทถาม

“หลังจากผู้เข้าร่วมกลุ่มสุดท้ายเดินเข้าไป” ที่ไมเคิลทำแบบนี้เพราะเขาจะได้แน่ใจจริงๆ ว่าจะไม่มีใครมาซุ่มโจมตีจากด้านหลังของเขาได้

“ไม่มีผู้เข้าร่วมคนอื่นอยู่ในห้องแล้วนะ” แงทพูดพลางประชด “อีกไม่นานพ่อค้าจะเริ่มปิดแผงแล้ว ถ้าเจ้าไม่รีบ เจ้าจะต้องเข้าไปดันเจี้ยนตัวเปล่าแน่”

เมื่อหันกลับมา ไมเคิลก็รู้ทันทีว่าแงทพูดถูกต้อง ไมเคิลมัวแต่จดจ่อกับการดูทางเข้าดันเจี้ยนมาก จนลืมดูแผงขายของด้านหลังเขา

ไมเคิลรีบเดินออกจากกำแพง “เอาล่ะแงทได้เวลาแล้ว เราจะเริ่มหาข้อมูลเพื่อเข้าไปในดันเจี้ยนแล้ว”