ตอนที่ 7 เลือกคลาส

ตอนที่ 7 เลือกคลาส

พ่อค้าที่ขายคลาสคนนั้น ไม่สนใจที่จะมองมาที่ไมเคิลที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาแม้แต่น้อย

เขายังคงก้มหัวลง ก่อนที่จะมีชายในผ้าคลุมคนหนึ่งเดินมาหาไมเคิล “บนโต๊ะข้างหน้าเจ้าจะมีหินคลาสอยู่สามก้อน เจ้าต้องเลือกมาหนึ่งอัน แต่ก่อนที่เจ้าจะทำแบบนั้น ให้เจ้าเอาโทเค็นของอาจารย์ใส่งลงไปในหีบทางด้านขวาก่อน”

ไมเคิลเหลือบมองไปที่โต๊ะ มีลูกหินแวววาวสามลูกทำด้วยทองสัมฤทธิ์แข็งเรียงกันอยู่ พวกมันต้องเป็นหินคลาสอย่างแน่นอน แต่ทั้งสามก้อนนี้ไม่ได้ดูต่างกันเลย

ไมเคิลขมวดคิ้ว “แล้วข้าจะเลือกยังไง”? ไมเคิลถามต่อ “ข้ายังไม่รู้เลยว่าหินคลาสสามก่อนนี้ ก้อนไหนเป็นคลาสอะไรบ้าง”?

“ไปถามคนตัดสินเอา” พ่อค้าพูดแบบตัดรำคาญ “รีบๆไปเถอะ ยังมีคนอื่นที่ต่อแถวอยู่อีก”

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ไมเคิลทำตามที่พ่อค้าบอก ทันใดนั้นก็มีเสียงลอยเข้ามาในหูของเขา

หินก้อนนี้เป็นประเภท: นักรบ นักรบเป็นคลาสพื้นฐานที่มอบสามทักษะให้ผู้เล่นคือ: ทักษะอาวุธหนักที่ผู้เล่นเลือก ทักษะเกราะที่ผู้เล่นเลือก และทักษะโล่ที่ผู้เล่นเลือก คลาสนี้จะเพิ่มคุณสมบัติ ความแข็งแกร่งของเจ้าอย่างถาวร: +1 และคุณสมบัติพื้นฐานร่างกายของเจ้า: +1

หินนี้เป็นประเภท: สายลับ หน่วยสอดแนมมีคลาสพื้นฐานให้ผู้เล่นมีสามทักษะ: การหลบหลีก สะกดรอย และทักษะอาวุธเบาที่ผู้เล่นเลือก คลาสนี้จะเพิ่มคุณสมบัติ ความคล่องแคล่วของเจ้าอย่างถาวร: +2

หินนี้เป็นประเภท: จอมเวทย์เป็นคลาสที่มอบทักษะพื้นฐานผู้เล่นสามอย่าง: ไม้กายสิทธิ์, เวทมนตร์และเวทมนตร์ไฟ คลาสนี้จะเพิ่มคุณสมบัติจิตใจของเจ้าอย่างถาวร: +1 และคุณสมบัติศักดิ์สิทธ์ของเจ้าถาวร: +1

“เฮ้อ” ไมเคิลถอนหายใจ ทั้งสามคลาสนี้ให้ความรู้สึกคุ้นเคยอย่างแปลกๆ ข้าอาจเคยเห็นพวกมันหรืออะไรที่คล้ายๆกันมาก่อนก็ได้”

“เพราะข้าเป็นเกมเมอร์มาก่อนละมั้ง” ไมเคิลพึมพำ

"มีอะไรหรือเปล่า?" แงทถามแล้วมองมาที่ไมเคิล

“เปล่าหรอก” แค่คิดอะไรนิดหน่อยน่ะ

ในขณะที่ไมเคิลไม่แน่ใจว่าความรู้เกี่ยวกับเกมที่เขาเคยมีมาก่อนจะช่วยเขาได้มากน้อยแค่ไหน แต่ไมเคิลเองก็รู้พื้นฐานบางส่วนบ้างแล้ว อย่างน้อยเขาก็เข้าใจคำพูดของผู้ตัดสินในเกม คุยกับแงทรู้เรื่อง หรือแม้แต่เข้าใจความหมายที่อาจารย์คนนั้นบอกกับเขาในห้อง

นอกจากนี้ไมเคิลเองก็ยังเข้าใจเรื่องอื่นด้วย แม้ว่าจะจำไม่ได้ว่าเขารู้เรื่องพวกเกมเหล่านี้ได้ยังไง แต่เขาจะเชื่อในสัญชาติญาณ แล้วผ่านมันไปอย่างถูกต้อง

ไมเคิลเหลือบมองกลับไปที่หินคลาสทั้งสาม

จริงๆแล้ว ความชอบของไมเคิลคือการเลือกเส้นทางของจอมเวทย์ ในคลาสเวทมนตร์เพราะมันดึงดูดใจไมเคิลอย่างปฏิเสธไม่ได้ ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังเลือกทันทีไม่ได้ เพราะเขาจะมีได้เพียงแค่สามคลาสเท่านั้นและไม่ว่าจะดีขึ้นหรือแย่ลง สิ่งที่เขาเลือกในตอนนี้จะเป็นสิ่งที่กำหนดชะตาชีวิตของเขาในอนาคต

ไมเคิลหลับตาลง ทำจิตใจให้สงบ และปล่อยประสบการณ์บางอย่างที่เขามีค่อยๆปรากฏขึ้นมาในจิตใจ

จอมเวทย์มักจะอ่อนแอในช่วงแรกเกม

ความคิดนั้นปรากฏในจิตสำนึกของไมเคิลอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ เขาขมวดคิ้วเมื่อคิดแล้วว่ามันเป็นจริง เขาเป็นคนเดียวที่ไม่มีกลุ่มแล้วต้องเข้าไปในดันเจี้ยน การเลือกสายจอมเวทย์เลยในตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม

จอมเวทย์นั้นต้องพึ่งพาคาถาของพวกเขาเป็นอย่างมาก

และอีกอย่างคาถาที่ได้มานั้นจะมีแค่สองคาถา ถ้าเขาเลือกจอมเวทย์เป็นคลาสหลัก เขาก็จะใช้ได้แค่สองคาถาจนกว่าเขาจะเลเวลขึ้น เมื่ออ้างอิงจ้างคุณสมบัติพื้นฐานที่ให้มาของคลาสจอมเวทย์ในตอนแรก

เขาถอนหายใจ ไมเคิลระงับความอยากที่จะหยิบหินคลาสจอมเวทย์ และหันความสนใจไปที่หินคลาสอีกสองลูก ลูกหินที่มีคลาสของนักสู้และสายลับไม่ได้ดึงดูดใจไมเคิลเป็นพิเศษ ในตอนนั้นไมเคิลเหลือบไปเห็นลูกแก้วสีทองแดงที่แขวนอยู่ข้างๆพ่อค้าอีกลูกด้านใน

“ทำไมมีแค่นี้ล่ะ”? ไมเคิลถามหงุดหงิด “คลาสพื้นฐานของเจ้ามีให้เลือกแค่นี้เองหรือ”?

"อะไรอีก?" พ่อค้าถามในที่สุดเขาก็เงยหน้าขึ้น

ผิวหน้าของพ่อค้านั้นซีด มีรอยแตก และ… กระเพื่อม เขาไม่ได้เป็นโครงกระดูก แต่ถึงแบบนั้นเขาก็เหมือนคนที่ตายไปแล้ว เมื่อมองเข้าไปใกล้ๆ ไมเคิลเห็นว่าบาดแผลบนใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยหนอนที่ดิ้นไปมา

อุแหวะ ไมเคิลระงับความรังเกียจต่อพ่อค้าและถอยห่างออกมานิดหน่อย “เขาเป็นซอมบี้หรือเปล่า”? ไมเคิลสงสัย.

"อะไรเล่า?" พ่อค้าพูดซ้ำ ทำหน้าบึ้งใส่ไมเคิล

หลังจากที่เลิดสนใจใบหน้าของเขา ไมเคิลก็ชี้ไปที่กระเป๋าของเขา “หินก้อนนั้นมีคลาสต่างจากสามก้อนนี้หรือไม่?”

“ใช่” พ่อค้าตอบ

“ถ้าอย่างนั้นข้าขอดูหินคลาสอันนั้นได้ไหม”? ไมเคิลพูดอย่างนอบน้อม

พ่อค้าคนนั้นถุยน้ำลายที่มีหนอนปนมาด้วย มาที่ไมเคิล

โชคดีที่เขาหลบทัน "ท่านทำอะไรของท่านน่ะ?" ไมเคิลถามพร้อมกับทำหน้าบึ้ง

“นี่เป็นคำตอบจากข้ายังไงล่ะ ถ้าเจ้าไม่อยากเลือกเจ้าก็ไม่ต้องเลือก!”

ไมเคิลรีบพูดสวน “อย่ามางี่เง่านะ!” เอ่อไม่สิ “ข้าแค่จะถามเฉยๆว่า—”

“หุบปากซะ เจ้ามนุษย์!” พ่อค้าคนนั้นเดินเข้ามาหาไมเคิล “ท่านอาจารย์ทำสัญญากับข้าเพื่อจัดหาคลาสทั้งสามให้กับพวกเจ้า การที่ต้องมาคุยกับพวกเจ้ามันก็น่ารังเกียจพอแล้ว ข้าจะไม่พูดอะไรอีกแล้ว” ทุกคำที่เขาพูดมันเหมือนกับมีใครอีกคนกำลังพูดซ้อนอยู่ และตอนนี้ทุกสายตาในห้องก็จับจ้องมาที่ไมเคิลและพ่อค้าซอมบี้ที่กำลังโกรธจัด

“ตอนนี้เจ้าจงเลือกเพื่อที่จะไปต่อได้แล้ว!” พ่อค้าส่งเสียงขู่ไมเคิล

ไมเคิลมองอย่างไม่มั่นใจจากพ่อค้าไปที่คนอื่นๆที่ต่อแถวอยู่ หลายคนจ้องมาไปที่เขาด้วยความโกรธ และเขาได้ยินกร่นด่าที่ลอยดังมา เขาเลยเลือกที่จะค่อยๆออกจากแถวไปอย่างช้าๆ

“อย่าคิดว่าถ้าเจ้ากลับมาอีกครั้งจะมีคลาสอื่นให้เจ้าเลือก!” คนในแถวบางส่วนตะโกนด่าไมเคิล

ในตอนนี้ไมเคิลยังคงเดินต่อไปโดยไม่สนใจอะไร เขาสงสัยเหลือเกินว่าตอนนี้เขากำลังทำอะไรอยู่ ?