บทที่ 10 อายุขัย 0.001 วัน
บทที่ 10 อายุขัย 0.001 วัน
บทที่ 10 อายุขัย 0.001 วัน
มีคำกล่าวว่าฝึกวิชาไม่ฝึกหมัดก็เหมือนเรือไร้พาย
หมัดในที่นี้คือวรยุทธ์
ถ้าเปรียบเคล็ดเต่าดั้งเดิมเป็นพลังภายใน วรยุทธ์ก็เทียบได้กับฝ่ามือปราบมังกร หากไม่มีมัน ถึงแม้พลังจะแกร่งก็อาจสู้ใครไม่ได้ เช่นเดียวกับเสวียจู่อาจสู้ไม่ได้แม้แต่กับอู๋เหล่าต้า
ตั้งแต่เมื่อคืน สวี่หงเอาแต่ฝึกพลังภายในจนระดับฝึกตนแตะถึงนักยุทธ์ห้าขั้น แต่พลังต่อสู้ยังห่างไกลนัก
ที่สำคัญคือ เคล็ดวิชาที่ฝึกเป็นแนวสุขภาพมีพลังโจมตีจำกัดมาก
จะสู้ยังไง?
แน่นอน ต่อให้สู้ไม่ได้ก็ต้องสู้ นั่งรอความตายไม่ใช่ทางเลือก
ความทรงจำของร่างเดิมถาโถมเข้ามา ร่างกายถอยฉับหลบกรงเล็บเหล็กของหมีไปฉิวเฉียด สวี่หงสูดลมหายใจเข้าลึก พลังในกายไหลเวียนสุดกำลัง แล้วพุ่งเข้าใส่เต็มแรง
วรยุทธ์ที่ลูกหลานตระกูลสวี่ต้องเรียนทุกคน หมัดพยัคฆ์ดำเนิน
แม้ร่างเดิมจะติดอยู่ที่ระดับชำระร่างมานานถึงห้าปี แต่พรสวรรค์ด้านวรยุทธ์กลับโดดเด่น ไม่อย่างนั้น คงไม่เหนือกว่าสวี่เจิ้งที่พลังฝึกตนสูงกว่าทุกครั้งยามออกล่า
ด้วยเหตุนี้เอง ขณะที่คนอื่นเพิ่งเข้าใจหมัดพยัคฆ์ดำเนินในระดับต้นหรือเชี่ยวชาญขั้นต้น เขากลับเข้าถึงระดับเชี่ยวชาญขั้นสูงได้แล้ว ถือเป็นอันดับหนึ่งของคนรุ่นเยาว์
วรยุทธ์แบ่งเป็น 5 ระดับ: ขั้นต้น เชี่ยวชาญขั้นต้น เชี่ยวชาญขั้นสูง สมบูรณ์ สมบูรณ์แบบ
ขณะใช้วรยุทธ์จะมีความต้องการต่อท่วงท่า กล้ามเนื้อ พละกำลังสูงมาก โดยทั่วไปไม่ฝึกฝนสิบปีขึ้นไปก็ยากจะถึงระดับเชี่ยวชาญขั้นสูง
ที่เขาทำได้ในเวลาเพียงสามปีนั้น เป็นผลจากทั้งพรสวรรค์และความพยายาม
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาคิดเรื่องนั้น หมัดพยัคฆ์ดำเนินระดับเชี่ยวชาญขั้นสูง เมื่อผสานกับพลังแท้ระดับบำรุงปราณกลับดุดันเหมือนพยัคฆ์ลงจากเขา เปี่ยมไปด้วยจิตสังหาร
หมีแขนเหล็กสัมผัสได้ถึงอันตราย ใช้กรงเล็บอีกข้างปะทะทันที
ผัวะ!
กรงเล็บปะทะหมัด
สีหน้าสวี่หงซีดเผือด ลอยกระเด็นออกไปทันที แขนและหมัดปวดแสบไปหมด
ร่างกายบาดเจ็บ อายุขัย: -50
พริบตาเดียว อายุขัยหายไปห้าสิบวัน
โชคดีที่สองวันมานี้ฝึกอย่างต่อเนื่อง ไม่อย่างนั้นแค่ครั้งเดียวก็คงตายสนิทแล้ว
ถึงอย่างนั้นก็เหลือไม่มากแล้ว ขนาดรับอีกหนึ่งหมัดยังแทบไม่ไหว
แม้เขาจะเสียอายุขัยไปกว่าครึ่ง แต่หมัดพยัคฆ์ดำเนินระดับเชี่ยวชาญขั้นสูงของเขาก็ทำให้หมีแขนเหล็กรู้สึกเจ็บจนโกรธคำรามออกมา แล้วร่างใหญ่ก็พุ่งมาราวกับรถถัง
โฮกกก
หมียังไม่ทันถึงตัว เสียงคำรามก็ดังจนแก้วหูแทบแตกราวกับโลกเงียบเสียงไปชั่วขณะ
“หมัดพยัคฆ์ดำเนินระดับเชี่ยวชาญขั้นสูง ผสานพลังบำรุงปราณ พลังทำลายก็ไม่น้อย แต่หนังเจ้าหมีนี่หนาเกินไป พลังแทบไม่ทะลุมันเลย ถ้าไม่อัปขึ้นถึงระดับสมบูรณ์ก็คงไร้ประโยชน์!”
ยิ่งเข้าใจวรยุทธ์ได้ลึกพลังที่ปลดปล่อยออกมาก็ยิ่งมาก
ระหว่างระดับเชี่ยวชาญขั้นสูงกับสมบูรณ์ แม้ต่างกันแค่ขั้นเดียว แต่ก็คือความต่างระหว่างพลังลึกลับกับพลังภายนอก
เพราะแบบนี้ตลอดทั้งตระกูลมีเพียงบิดา ผู้อาวุโสใหญ่และคนอีกไม่กี่คนเท่านั้นที่เข้าถึงระดับนั้นได้ คนรุ่นเยาว์ยังไม่มีใครทำได้เลย
แม้คิดในใจเช่นนี้ แต่สวี่หงก็รู้ว่าตอนนี้ไม่มีเวลาให้ลังเล พอสัมผัสแรงกดดันจากกรงเล็บเหล็ก เขาก็ออกหมัดพยัคฆ์ดำเนินอีกครั้ง
ไม่ได้ ต้องแข็งแกร่งกว่านี้ แกร่งขึ้นไปอีก
เสียงตะโกนจากหัวใจ ทำให้เขาพลันเข้าสู่สภาวะล้ำลึก ในภาวะนี้ไม่มีความกลัว ไม่มีความตื่นตระหนก มีแต่ความปรารถนาจะดึงพลังของหมัดออกมาให้สมบูรณ์ที่สุด
ผังอมตะเริ่มสั่นไหว
-1, -5, -15
อายุขัยเริ่มถูกเผาไหม้อย่างต่อเนื่อง
หมัดพยัคฆ์ดำเนินถูกขับเคลื่อนถึงขีดสุด หากมีใครยืนอยู่ตรงหน้าคงรู้สึกราวกับเสือโคร่งจากยอดเขากำลังโจนเข้าใส่ พลัง กลิ่นอาย สภาวะจิต ทุกอย่างรวมเป็นหนึ่ง
หมัดพยัคฆ์ดำเนินระดับสมบูรณ์
หมัดพุ่งผ่านแขนหมีทันทีในพริบตา กระแทกเข้ากลางอกของมัน
ผัวะ!
พลังแท้รุนแรงทะลวงผ่านหนังหมี เข้าแทงทะลุถึงหัวใจ
กร๊อบ! กร๊อบ!
หมีแขนเหล็กอันดุดัน มีสีหน้าตกตะลึงอย่างไม่อยากเชื่อ ลอยกระเด็นถลาไปกระแทกพื้นอย่างแรง หัวใจในอกแหลกสลายหมดสิ้นในทันที
“สำเร็จ?”
เมื่อรับรู้ได้ สวี่หงก็ไม่อยากเชื่อตัวเอง
นี่มันสัตว์อสูรระดับนักยุทธ์ขั้นหกเลยนะ เขาแค่พึ่งเข้าสู่นักยุทธ์ขั้นห้าทำไมถึงฆ่ามันได้ด้วยหมัดเดียว?
หรือว่าเคล็ดอายุยืนของจักรพรรดิครองฟ้า ไม่เพียงเพื่อสุขภาพแต่ยังรุนแรงได้ถึงเพียงนี้?
เขารีบเปิดผังอมตะดู
หมีแขนเหล็ก: สัตว์อสูรแห่งช่องเขาตกเมฆ เทือกเขาอวิ๋นตั่ง
พลัง: นักยุทธ์ขั้นหกระยะต้น
อายุขัย: 22 ปี / 22 ปี
ร่างกายบาดเจ็บ อายุขัย: -34 ปี
เขาเพิ่งถอนหายใจอย่างโล่งอก ยังไม่ทันดีใจเต็มที่ก็เห็นข้อมูลของตัวเอง
สวี่หง: ชาวหมู่บ้านสวี่ เมืองจี้หยวน บุตรของสวี่เทียนหลิน
อายุขัย: 16 ปี / 16 ปี (เหลือ 0.001 วัน)
ขโมยกลไกสวรรค์: เคล็ดอายุยืนของจักรพรรดิครองฟ้า หมัดพยัคฆ์ดำเนิน (ระดับสมบูรณ์)
“หา?”
สวี่หงชะงัก รีบก้มดูอีกรอบ หนังหัวแทบระเบิด
0.001 วันเทียบเท่ากับเวลาเพียง 1.44 นาที พูดง่าย ๆ คือหากไม่เกิดอะไรขึ้น อีก 1 นาทีข้างหน้าเขาจะตาย
อะไรกัน? ฆ่ามันไปแล้วไม่ใช่หรือ?
ทำไมอายุขัยของเขาถึงลดหนักขนาดนี้?
สำคัญกว่านั้นคือกรงเล็บของเจ้าหมีไม่ได้ฟาดมาที่เขาเลยนะ
“ข้าจะตายไม่ได้”
ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะคิดอะไรมาก สวี่หงเปิดโหมดบั๊กทันที
“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!”
เสียงหัวเราะก้องสะท้อนทั่วถ้ำ
+0.01, +0.01
เห็นว่าอายุขัยเพิ่มขึ้นอย่างช้า ๆ เขาก็โล่งอกในที่สุด
0.02 วัน เท่ากับเกือบสามสิบนาที เพียงพอรับมือสถานการณ์ฉุกเฉิน
เขาก้าวสองก้าวไปถึงศพหมีแขนเหล็ก รีบคว้ามีดแทงเข้าที่หัวใจทันที ระแวงว่ามันจะลุกขึ้นมาอีก
พอแน่ใจว่ามันตายสนิทแล้ว เขาก็รู้สึกว่าทั้งร่างเหมือนหมดแรง แขนขาอ่อนยวบ
ในเวลาเดียวกัน เลือดก็ไหลออกจากมุมปาก
ไม่น่าแปลกใจเลย อายุขัยใกล้หมดขนาดนี้จะให้ขยับก็ยังยาก อยากนอนยาวอย่างเดียว
“เนื้อสัตว์อสูรระดับหกต้องบำรุงสุด ๆ แน่นอน”
เขารู้ดีว่าตอนนี้ไม่มีเวลาฝึกอีกแล้ว ทางเดียวคือกินให้เร็วที่สุดเพื่อฟื้นฟูอายุขัย เขามองไปยังร่างใหญ่ตรงหน้า
เขากรีดมีดตัดขาตามรอยกระดูก สักพักก็ตัดขาหมีออกมาครบสี่ขา
ส่วนที่อร่อยที่สุดของหมีคือฝ่ามือและที่ดีที่สุดคือฝ่ามือหน้าขวาเพราะหมีใช้ข้างนั้นกินน้ำผึ้งส่วนอีกข้างเอาไว้ปิดก้นตอนจำศีล รสชาติเลยไม่ค่อยดี
แต่สวี่หงไม่สนอะไรทั้งนั้น ขอแค่ฟื้นแรงก็พอ
เขากำลังจะตัดเนื้อเพิ่มมาย่างกิน แต่พอเห็นแสงจากหมู่บ้านสวี่ก็พบว่าเหมือนมีคนกำลังวิ่งมา
“เสียงตอนนั้นคงไปเตะหูพวกเขาเข้าแล้วแน่ ๆ!”
แม้การต่อสู้ระหว่างเขากับหมีแขนเหล็กจะไม่ส่งเสียงมากนัก แต่เสียงคำรามของหมีมันดังเกินไป หมู่บ้านสวี่อยู่แค่ตีนเขา เด็กอาจไม่ได้ยิน แต่พวกพ่อของเขากับผู้อาวุโสใหญ่นั้นไม่มีทางไม่ได้ยินแน่นอน
ถ้าพวกเขาเห็นเขาลอบออกมาตอนกลางคืน แล้วยังฆ่าอสูรตัวเบ้อเริ่มได้อีก จะอธิบายยังไงดี?
ไม่ใช่ว่าอธิบายไม่ได้ แต่ปัญหาคืออายุขัยของเขาใกล้หมด ถ้าโดนเจอ อาจยังพูดไม่จบก็ตายก่อนแล้ว
“ไป!”
เขามองศพหมีด้วยความเสียดาย หยิบเอาฝ่ามือทั้งสี่วิ่งออกจากถ้ำ วนอ้อมรอบใหญ่ก่อนจะมุ่งกลับหมู่บ้านสวี่อย่างรวดเร็ว
ไม่ได้ วิ่งเร็วเกินไป อายุขัยเริ่มลดอีกแล้ว
ต้องเปิดโหมดบั๊กอีก
ในวินาทีนั้น เสียงหัวเราะกึกก้องก็ดังก้องไปทั่วหุบเขา
ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า