บทที่ 35 อัปเกรดพรสวรรค์

“ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่อัปเกรดพรสวรรค์สำเร็จ ความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นอย่างเห็นได้ชัด”

ในขณะที่หลินเทียนเวยเลียร่างกายของตัวเองจนสะอาด ความรู้สึกซาบซ่านก็ค่อย ๆ จางหายไปราวกับกระแสน้ำ

สิ่งที่ตามมาคือ พลังที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้น

ความสามารถในการควบคุมคลื่นเสียงความถี่สูงที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้น

ในขณะเดียวกันก็สามารถปล่อยคลื่นเสียงความถี่สูงที่ทรงพลังยิ่งขึ้นมาเป็นอาวุธโจมตีของตัวเองได้

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หลินเทียนเวยก็ทำความเข้าใจการเปลี่ยนแปลงในร่างกายของตัวเอง

ลำคอสั่นไหวเล็กน้อย

คลื่นเสียงความถี่สูงที่ทรงพลังยิ่งขึ้นถูกปล่อยออกมา

แม้จะเชี่ยวชาญพลังใหม่แล้ว แต่เขาก็ยังต้องผ่านการฝึกฝนอีกบ้าง ถึงจะสามารถควบคุมได้อย่างชำนาญ

ภายใต้การควบคุมของหลินเทียนเวย คลื่นเสียงความถี่สูงที่เคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงก็ถักทอเป็นตาข่ายในอากาศอีกครั้ง

เพียงแต่ครั้งนี้ไม่เหมือนเดิม

ตาข่ายผืนนี้ละเอียดกว่า แข็งแกร่งกว่า และมีความสามารถในการจับข้อมูลที่สูงกว่า

ภายใต้การควบคุมของหลินเทียนเวย ตาข่ายยักษ์ผืนนี้ก็แผ่ขยายออกไปอย่างต่อเนื่อง ในไม่ช้าก็ครอบคลุมไปทั่วทั้งพื้นที่

ข้อมูลจำนวนมหาศาล ไหลเข้าสู่สมองของหลินเทียนเวยพร้อมกับการสะท้อนกลับของคลื่นเสียงความถี่สูง

ทำให้เขาได้สัมผัสกับความรู้สึกที่สมองถูกอัดแน่นไปด้วยข้อมูลจำนวนมหาศาลอีกครั้ง

อย่างไรเสียก็มีสติปัญญาของมนุษย์ ความสามารถในการประมวลผลข้อมูลของหลินเทียนเวยจึงแข็งแกร่งอย่างยิ่ง

บวกกับมีข้อมูลซ้ำซ้อนอยู่มาก ครั้งนี้ เขาจึงไม่ได้รู้สึกทรมานเหมือนครั้งก่อน

หลังจากวิเคราะห์ข้อมูลเหล่านี้เสร็จสิ้น

ในพื้นที่ทั้งหมดนี้มีสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์กี่ตัว

สิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์แต่ละตัวหน้าตาเป็นอย่างไร

เขารู้แจ้งทุกอย่าง

กระทั่งขนบนตัวของพวกมันก็ยังมองเห็นได้อย่างชัดเจน

กระทั่งยังมีคลื่นเสียงความถี่สูงบางส่วน เล็ดลอดออกไปตามรอยแยกระหว่างอาคาร

นำข้อมูลเพียงเล็กน้อยมาให้หลินเทียนเวย

น่าเสียดายที่ปริมาณข้อมูลไม่เพียงพอ หลินเทียนเวยจึงยังไม่สามารถรับรู้สถานการณ์ภายนอกได้

หลังจากได้รับข้อมูลเหล่านี้แล้ว หลินเทียนเวยก็หยุดปล่อยและรับคลื่นเสียงความถี่สูง

ความสามารถนี้แม้จะแข็งแกร่ง แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีข้อเสีย

การใช้พลังงานของมัน สูงถึงระดับที่น่าสะพรึงกลัว

แม้แต่ร่างกายที่แข็งแกร่งของหลินเทียนเวย ก็ยังไม่ใช่ว่าจะไม่มีภาระเลย

เพียงแค่ไม่ถึงสิบนาที พลังงานในร่างกายก็เริ่มลดลงถึงค่าเตือนภัย

ค่าเตือนภัยที่หลินเทียนเวยตั้งขึ้นเอง

เขาต้องแน่ใจว่าในร่างกายของเขามีพลังงานเพียงพอ ที่จะรับมือกับปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ

ดังนั้นเขาจึงทำได้เพียงหยุดการสำรวจในวงกว้างเช่นนี้

เปลี่ยนมาควบคุมคลื่นเสียงความถี่สูงในขอบเขตที่เล็กมาก

รักษาสถานะการใช้พลังงานที่ต่ำที่สุด เพื่อฝึกฝนความสามารถในการควบคุมมัน

หนึ่งชั่วโมง

สองชั่วโมง

…

สิบชั่วโมง!

การฝึกฝนยาวนานถึงสิบชั่วโมง ในที่สุดก็ทำให้หลินเทียนเวยควบคุมความสามารถใหม่ของตัวเองได้อย่างสมบูรณ์

อย่างน้อยในขอบเขตเล็ก ๆ เขาก็สามารถควบคุมคลื่นเสียงความถี่สูงได้อย่างคล่องแคล่ว

การสำรวจ และการโจมตี!

คลื่นเสียงความถี่สูงที่อัปเกรดแล้ว จะมีพลังโจมตีระดับไหนกันนะ แค่คิดก็ทำให้เสืออย่างเขาตื่นเต้นแล้ว

จากการสำรวจก่อนหน้านี้ หลินเทียนเวยก็เข้าใจสถานการณ์โดยรวมของที่นี่แล้ว

ในไม่ช้า เขาก็พบเป้าหมายการโจมตีของเขา

นี่คืออสรพิษยักษ์ตัวหนึ่ง

ร่างกายใหญ่โตแข็งแรง

ขดตัวอยู่บนพื้น กำลังหลับสบาย

สำหรับสิ่งมีชีวิตกลายพันธุ์ส่วนใหญ่ กรงเหล็กสำหรับพวกมันแล้วคือพันธนาการ และในขณะเดียวกันก็คือการคุ้มครอง

ทำให้พวกมันสามารถพักผ่อนในสถานที่ที่ไม่ปลอดภัยแห่งนี้ได้อย่างสบายใจ

เพียงแต่กรงเหล็กสามารถป้องกันได้เพียงการโจมตีที่มีรูปร่าง แต่ไม่สามารถป้องกันการโจมตีที่ไร้รูปร่างได้

คลื่นเสียงความถี่สูงของหลินเทียนเวย ก็จัดอยู่ในประเภทหลังอย่างไม่ต้องสงสัย

คลื่นเสียงความถี่สูงที่ไร้รูปร่างถูกปล่อยออกมา ในไม่ช้าก็แทรกซึมเข้าไปในสมองของอสรพิษตัวนี้

รวมตัว แล้วก็ระเบิดออก!

ราวกับระเบิดลูกหนึ่ง สังหารอสรพิษตัวนี้ในทันทีโดยตรง

ร่างกายที่ดูแข็งแกร่งของมัน ต่อหน้าการโจมตีที่ไร้รูปร่างของหลินเทียนเวยแล้ว กลับไร้ผลโดยสิ้นเชิง

“ติ๊ง ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่สังหารเป้าหมายใหม่สำเร็จ”

“ติ๊ง สกัดพรสวรรค์สำเร็จ โฮสต์ได้รับพรสวรรค์: ปากมหึมา (ธรรมดา)”

“ติ๊ง กรุณายืนยันว่าจะใช้พรสวรรค์นี้หรือไม่”

“ปากมหึมา (ธรรมดา): พรสวรรค์ระดับธรรมดา มีความสามารถในการอ้าปากให้กว้างขึ้นได้”

มีประโยชน์ แต่ก็ไม่มาก

หลินเทียนเวยเลือกที่จะปฏิเสธการใช้งาน

อย่างไรเสียก็ไม่มีโครงสร้างร่างกายและอวัยวะย่อยอาหารที่เป็นเอกลักษณ์ของงู หลินเทียนเวยจึงไม่จำเป็นต้องกลืนอาหารจำนวนมากในคราวเดียว

การกินจนอิ่มเกินไป กลับจะส่งผลกระทบต่อพลังการต่อสู้

หลังจากลองชิมเล็กน้อย หลินเทียนเวยก็หาวออกมา ปิดตาลง เตรียมที่จะพักผ่อนให้เต็มที่

แม้ว่าคลื่นเสียงความถี่สูงที่อัปเกรดแล้วจะมีพลังทำลายล้างสูง ประสิทธิภาพในการล่าก็สูงขึ้นเช่นกัน

แต่เมื่อความตื่นเต้นจากการแข็งแกร่งขึ้นจางหายไป ก็ใช้พละกำลังไปเป็นจำนวนมาก ต่อให้เป็นเขาก็ยังรู้สึกเหนื่อยล้าอยู่บ้าง

โดยเฉพาะตอนที่ใช้คลื่นเสียงความถี่สูง ซึ่งสิ้นเปลืองพละกำลังอย่างมาก

บวกกับไม่ได้กินอะไรมาทั้งวัน เขาจึงต้องลดการใช้พลังงานเพื่อรักษาพลังการต่อสู้ของตัวเองไว้

เพียงแต่ในขณะที่เขากำลังจะหลับ ประตูเหล็กบานใหญ่ที่คุ้นเคยก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง

เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงสั่นสะเทือนที่มาจากกรงเหล็ก หลินเทียนเวยก็ประหลาดใจเล็กน้อย

เพิ่งจะผ่านไปเพียงวันเดียว ทำไมถึงได้ตาตัวเองลงสนามอีกแล้ว

แต่เรื่องนี้ก็เข้าทางเขาพอดี

ร่างกายที่แข็งแกร่งนี้ ตอนนี้กำลังต้องการอาหารเพื่อเสริมพลังงาน

เพียงแต่ไม่รู้ว่าผู้โชคดีคนไหน จะได้รับเกียรติมาเป็นอาหารของข้า

เมื่อมาถึงโคลอสเซียมที่คุ้นเคยอีกครั้ง หลินเทียนเวยก็มองไปยังป้ายบอกข้อมูลขนาดยักษ์เป็นอันดับแรก

ที่นั่นคือวิธีที่ง่ายที่สุดที่เขาจะได้รับข้อมูลของคู่ต่อสู้

เป็นไปตามคาด ตัวเลขใต้ชื่อของเขาเปลี่ยนเป็น “2” แล้ว

หมายความว่าเขาได้รับชัยชนะติดต่อกันสองครั้งแล้ว

อีกด้านหนึ่งของป้ายบอกข้อมูล เขียนว่า “สิงโตดาบ”, “47”

ตัวเลขนี้ กระทั่งยังน้อยกว่าราชาค้างคาวตัวก่อนหน้าเสียอีก

แต่หลินเทียนเวยก็ไม่ได้ดูถูกคู่ต่อสู้ของเขาเพราะเรื่องนี้

ที่นี่ สัตว์ป่ากลายพันธุ์ทุกตัวล้วนต่อสู้เสี่ยงชีวิต

ความหยิ่งผยอง มีแต่จะเร่งให้ตัวเองก้าวสู่ความตายเร็วขึ้น

ในเมื่อชื่อสิงโตดาบ ศัตรูของหลินเทียนเวยก็ย่อมเป็นสิงโตตัวหนึ่งอย่างแน่นอน

ขนสีทอง แผงคอที่สวยงาม หางที่ยาวสลวย

ล้วนเป็นลักษณะเด่นที่สุดของสิงโต

ที่โดดเด่นที่สุดคือฟันของสิงโตดาบ

ขาวบริสุทธิ์ไร้ที่ติ ราวกับหยกขาวชั้นเลิศ

กลายเป็นดาบยาวสองเล่ม โผล่ออกมาจากปากของสิงโตดาบอย่างกะทันหัน

ส่องประกายแสงเย็นเยียบ คมกริบอย่างหาที่เปรียบไม่ได้!

เห็นได้ชัดว่า นี่คือศาสตราวุธอันศักดิ์สิทธิ์สองเล่มอย่างแน่นอน

สิ่งมีชีวิตที่คล้ายกับเสือเขี้ยวดาบงั้นเหรอ?

หลินเทียนเวยประหลาดใจเล็กน้อย สิ่งมีชีวิตแบบนี้จะอยู่รอดในที่นี่ได้ยังไง?

เขี้ยวดาบสองเล่มที่ดูสง่างามน่าเกรงขามนั้น ก็เป็นเพียงภาระเท่านั้น

มิฉะนั้นเสือเขี้ยวดาบก็คงไม่ถูกธรรมชาติคัดสรรออกไป ปล่อยให้เสือธรรมดารอดชีวิตมาจนถึงที่สุด

ยังไม่ทันที่หลินเทียนเวยจะได้เคลื่อนไหว สิงโตดาบฝั่งตรงข้ามก็กลายเป็นสายฟ้าสีเหลือง พุ่งเข้าโจมตีหลินเทียนเวย

ความกระหายเลือดในดวงตา แม้จะมองผ่านหน้าจอ ก็เพียงพอที่จะทำให้คนหวาดกลัวจนใจสั่น

“มาแล้ว มาแล้ว ศึกสิงโตปะทะเสือที่ทุกคนรอคอย”

“ในขนาดตัวที่เท่ากัน ตกลงว่าสิงโตเก่งกว่า หรือเสือเก่งกว่ากันแน่”

“ในที่สุดพวกเราก็ได้ข้อสรุปกันเสียที!”

“ไม่ยุติธรรม นี่มันไม่ยุติธรรม”

“สิงโตดาบตัวนี้เล่นสกปรก สู้ประชิดตัวยังพกอาวุธเย็นมาด้วย ต่อให้ชนะก็เป็นชัยชนะที่ไม่น่าภาคภูมิใจ”

“นี่มันคือการต่อสู้ที่ไม่ยุติธรรมอย่างสิ้นเชิง!”

“ไม่จริงน่า ไม่จริงน่า ยังมีคนคิดว่านี่เป็นเสือโคร่งไซบีเรียธรรมดาอีกเหรอ?”

“มันก็แค่เก่งแบบไม่โจ่งแจ้งเท่านั้นแหละ”

“ถ้าเป็นเสือโคร่งไซบีเรียธรรมดาจริง ๆ ก็คงกลายเป็นอุจจาระของหมีกริซลีไปตั้งแต่ตอนที่เจอกับซานดรูในครั้งแรกแล้ว”

“ดูเหมือนเจ้าจะมั่นใจในเสือโคร่งไซบีเรียตัวนี้มากสินะ?”

“แล้วเจ้าลงเดิมพันว่ามันจะชนะไปเท่าไหร่ล่ะ?”

“แม้ว่าอัตราต่อรองจะมีแค่ 2.2 เท่า แต่ขอเพียงลงเดิมพันมากพอ ก็สามารถทำกำไรได้อย่างมหาศาล”

“แม้ว่าเสือโคร่งไซบีเรียตัวนี้จะเก่งมาก แต่ข้าย่อมเลือกลงเดิมพันสิงโตดาบอยู่แล้ว”

“ต่อให้มันจะเก่งแค่ไหน ก็ไม่มีทางเก่งไปกว่าสิงโตดาบตัวนี้ได้”

…

ในห้องพักของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย เฮกเตอร์กำลังมองหน้าจอด้วยสีหน้าตื่นเต้น

มือขวากำกระดาษแผ่นหนึ่งไว้แน่น นั่นคือใบเดิมพันที่เขาทุ่มหมดตัวเพื่อลงเดิมพันหลินเทียนเวย!

[จบแล้ว]