บทที่ 1 - ยินดีต้อนรับ
บทที่ 1 - ยินดีต้อนรับ
“ฮัลโหล ย่าเฟย์เหรอ มีอะไรหรือเปล่า?”
“ไม่มีอะไรหรอก แค่นึกถึงเธอน่ะ ลี่ลี่ที่รักของฉัน”
“ที่เธออยู่นั่นทำไมเสียงดังขนาดนั้น?”
“ฉันอยู่ที่บาร์น่ะสิ”
“โอ้ น่าอิจฉาจัง ชีวิตอิสระจริง ๆ”
“เฮ้อ อย่าไปพูดถึงเลยว่าอิสระอะไรนั่น เธอล่ะ ทำไมยังไม่นอนอีก ดึกขนาดนี้แล้ว”
“ถ้านอนไปแล้ว จะรับสายเธอได้ยังไงล่ะ”
“หึ! ตอแหล เธอกำลังทำอะไรอยู่?”
“ทำรายงานอยู่ พรุ่งนี้ต้องส่ง”
“เชอะ! เชอะ! ทำงานจนดึกดื่นแบบนี้ เธอไม่ห่วงผิวหน้าของตัวเองเลยหรือยังไง?”
“ผิวหน้าดีแล้วกินเป็นข้าวได้มั้ยล่ะ จ่ายค่าเช่าห้องได้รึเปล่า อีกอย่าง ฉัน
จะมีดวงดีเหมือนเธอได้ยังไงกัน ครอบครัวมีเส้นสายให้เข้าธนาคารง่าย ๆ แบบนั้นน่ะ”
“พอเลยๆ เธอก็รู้ว่าครอบครัวฉันเป็นยังไง พนักงานระดับแรงงานทั้งนั้น อย่ามาประชดประชันฉันเลย พวกเขาน่ะ
ถึงกับไปกราบกรานขอร้องสารพัดให้ฉันได้เข้าไปทำงานในธนาคาร พอใครๆ รู้เข้าก็เอาแต่พูดว่า
‘ลูกสาวฉันมีงานมั่นคงกินเงินเดือนหลวงแล้วนะ’ คิดว่าฉันคงใช้ชีวิตสุขสบาย แต่ความจริงก็แค่พนักงานหน้าเคาน์เตอร์ ต้องยิ้มแย้มรับแขกทั้งวัน
รายเดือนก็โดนภารกิจจิปาถะสารพัด ใช้งานเยอะ สวัสดิการน้อย โดนใครต่อใครข่มเหงง่ายๆ รู้สึกเหมือนตัวเองจะถูกขย้ำจนกลายเป็นเนื้อลำไยอยู่แล้ว”
“ชีวิตก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ”
“แต่ฉันไม่อยากใช้ชีวิตแบบนี้ พวกเราพึ่งเรียนจบกันไม่นานเองนะ ถ้าต้องอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ หาแฟนแต่งงานแล้วมีลูก สุดท้ายทั้งชีวิตก็ผ่านไปแบบงงๆ แล้วเธอดูสิ ผู้หญิงมีช่วงวัยสาวแค่ไม่กี่ปี ฉันยังรู้สึกเสียดายตัวเองเลย”
“เธอเลิกกับจ้าวเอี้ยนแล้วเหรอ?”
“เลิกแล้ว เลิกนานแล้ว ตั้งแต่หลังเรียนจบไม่นานก็เลิกกัน ให้เขาได้กลับบ้านเกิด
เขายังอยากให้ฉันกลับไปกับเขาด้วย ฉันจะกลับไปกับเขาทำไม? ถ้ากลับไปแล้วได้เป็นคุณนายก็ยังพอว่า
แต่นี่บ้านเขาอยู่ชนบทนะ ฉัน ‘ซุนย่าเฟย’ จะต้องลำบากเดินทางไกลไปอยู่บ้านนอกกับเขา ทั้งช่วยหาเลี้ยงครอบครัว ทั้งคลอดลูก ทั้งทำงานบ้าน ทั้งผ่อนบ้านไปกับเขาน่ะเหรอ?”
“จริงๆ แล้วจ้าวเอี้ยนก็ดูเป็นคนดีนะ”
“ถ้าเธอชอบก็ลองติดต่อเขาเองสิ ยังไงพวกเราก็เป็นเพื่อนรักกัน จะไปแบ่งเธอฉันอะไร”
“แหวะ! ไร้ยางอายจริง ๆ”
“ฮ่า ฮ่า ฮ่า… โอ๊ะ! เพื่อนฉันมาแล้ว ไว้คุยกันใหม่นะ ไว้ว่างๆ ออกมาเจอกันบ้าง ลี่ลี่ ราตรีสวัสดิ์ รีบเข้านอนได้แล้ว”
“ราตรีสวัสดิ์ เธอก็ระวังตัวด้วยนะ ดึกขนาดนี้ยังอยู่บาร์อีก”
“โอเคๆ วางแล้วนะ บาย”
….
“ฮัลโหล… ลี่ลี่ ทำอะไรอยู่น่ะ?”
“กินข้าวอยู่”
“ป่านนี้แล้วยังเรียกว่าข้าวเย็นอีกเหรอ หรือว่าเป็นอาหารมื้อดึก?”
“ข้าวเย็น”
“โอ้… ทำโอทีอีกแล้วสินะ?”
“อื้ม ทำไม่รู้จบ”
“คือ… ฉันมีเรื่องอยากให้ช่วยหน่อย”
“ว่ามาเลย”
“อีกประมาณสองชั่วโมงให้เธอโทรหาฉันทีนะ ลองดูว่าฉันจะรับสายมั้ย ถ้าฉันไม่รับสาย ไม่รับจริงๆ เธอแจ้งตำรวจเลยก็แล้วกัน”
“ซุนย่าเฟย์ เธอจะทำอะไร?”
“ฉันอยู่ที่โรงแรมซื่อจี้ ถนนชุนซี จำไว้ให้ดีนะ!”
“ฮัลโหล ซุนย่าเฟย์ เธอจะทำอะไรกันแน่!!!”
“ตู๊ด… ตู๊ด… ตู๊ด…”
….
“ฮัลโหล…”
“ซุนย่าเฟย์ ในที่สุดเธอก็รับโทรศัพท์ ฉันเกือบจะแจ้งตำรวจแล้วนะ!”
“ไม่มี… ไม่มีอะไรแล้วลี่ลี่ ไม่มีอะไรแล้ว ฉันไม่เป็นไรแล้ว”
“เธอไปทำอะไรมากันแน่!?”
“ฮือ ฮือ ฮือ ฮือ…………”
“ย่าเฟย์ เธอร้องไห้ทำไม! เธอเป็นอะไรไป!?”
“ลี่ลี่ ฉันมันไร้ยางอาย ฉันมันเป็นผู้หญิงไร้ยางอาย ฉันทำไปเพราะเงิน ฉันมันไม่รู้จักละอาย ฉันมันก็แค่ผู้หญิงสกปรกคนหนึ่ง!”
“ย่าเฟย์ เธอ…”
“ลี่ลี่ ฉันไม่ยอม! ทำไมคนอื่นถึงได้ใช้ของดี ใส่เสื้อผ้าดีๆ แล้วฉันต้องมานั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ โดนเอาเปรียบทั้งวัน ทำไมกัน?
ฉันไม่ได้ด้อยไปกว่าพวกเธอเลย ฉันไม่ได้ด้อยกว่าพวกเธอเลยจริงๆ ฉันก็อยากมีชีวิตแบบนั้น ฉันก็อยาก…”
“ย่าเฟย์ เธอใจเย็นก่อน…”
“ลี่ลี่ ช่างเถอะ ฉันถึงบ้านแล้ว ฉันจะไปอาบน้ำ เธอก็พักผ่อนเร็วหน่อยนะ ขอโทษด้วยที่เพื่อนคนนี้ทำให้เธออับอาย”
“ไม่ใช่นะ! ไม่ใช่! ย่าเฟย์!…”
“ตู๊ด…ตู๊ด…ตู๊ด…”
….
“ฮัลโหล ลี่ลี่”
“ย่าเฟย์ เธอเป็นยังไงบ้าง?”
“โรงแรมอิ่นเสียงที่หงไพ่โหลว เหมือนคราวที่แล้ว”
“นี่มัน…”
“ลี่ลี่ ฉันคิดถี่ถ้วนแล้ว ไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว”
“ฉันว่ามันไม่ควรจะเป็นแบบนี้ ย่าเฟย์”
“อีกสองชั่วโมงโทรหาฉันนะ เสร็จแล้วฉันจะไปหาเธอ กินข้าวมื้อดึกด้วยกัน”
“ย่าเฟย์! ฮัลโหล ย่าเฟย์!…”
“ตู๊ด…ตู๊ด…ตู๊ด…”
….
“ฮัลโหล ลี่ลี่ ทำอะไรอยู่ วันหยุดแล้วใช่มั้ย?”
“เปล่า วันหยุดก็ยังต้องทำโอที บริษัทช่วงนี้ยุ่งมาก”
“วันหยุดแล้วยังต้องทำโอที เจ้านายพวกเธอนี่มันใจดำจริงๆ ดูท่าทางพวกนายทุนจะเหมือนกันหมด
แล้วเธอพอจะลาหยุดได้มั้ย? ไม่ต้องเอาค่าทำงานวันหยุดก็ได้ ฉันจะพาเธอไปเที่ยวเมืองไทยเอง”
“ไม่ได้หรอก โปรเจกต์นี้กำลังอยู่ในช่วงสำคัญ ยังไงก็ลำบากจะลาหยุด”
“เฮ้อ โปรเจกต์ โปรเจกต์ งาน งาน โปรเจกต์สำเร็จขึ้นมาเธอก็ได้โบนัสไม่กี่บาท ทำไมถึงยังโง่เง่าทนอยู่ในบริษัทนั่นอีกนะ”
“แล้วเธอล่ะ ลาออกแล้วเหรอ?”
“ลาออก? ยัยนี่จะลาออกไปทำไมล่ะ หึหึหึ… ฉันต้องบ้าไปแล้วถึงจะลาออกน่ะ งานนี้แค่ลูกค้ารายเดียวก็ได้มากกว่าคนอื่นสองสามรายรวมกัน ทำแค่ครั้งเดียวก็ได้เงินมากกว่าค่าแรงบวกโบนัสรายเดือนของเธออีกนะ”
“ย่าเฟย์ เธอคิดจะทำต่อจริงๆ เหรอ?”
“ก็ทำไปก่อนนั้นล่ะ ลี่ลี่ เอาจริงๆ ฉันมองทะลุหมดแล้ว สังคมนี้ ต่อให้ไม่มีอะไรอย่างอื่นก็ช่างเถอะ แต่สิ่งที่ขาดไม่ได้คือเงิน ถ้าเธอไม่มีเงิน ชีวิตก็ไม่สุขสบาย ถ้าเธอไม่มีเงิน คนอื่นก็จะดูถูกเธอ!”
“แต่เธอไม่คิดถึงอนาคตเลยเหรอ?”
“อนาคต? คิดไปไกลขนาดนั้นทำไม อยู่กับปัจจุบันก่อนเถอะ เอาจริงๆ นะ ลี่ลี่ เธอเคยหวั่นไหวบ้างหรือเปล่า? ตอนอยู่มหา’ลัยน่ะ เธอสวยกว่าฉันอีกนะ พวกผู้ชายที่ตามจีบเธอก็เยอะกว่าฉันตั้งเยอะ”
“ฉัน…”
“อย่าไปคิดเรื่องนี้เลย ลี่ลี่ เมื่อกี้ฉันแค่ล้อเล่น นี่มันหลุมพรางนะ ถ้าตกลงไปแล้วจะปีนขึ้นมาไม่ได้เลย เธอเป็นคนดี ฉันไม่อยากพาเธอ
เสียคน พูดตรงๆ นะ หลังจากทำไปสองสามครั้ง ฉันก็รู้แล้วว่าฉันถอนตัวไม่ขึ้นจริงๆ
เงินมันมาเร็วเกินไป เร็วเกินไปจริงๆ รายเดียวบวกทิปนู่นนี่ก็ได้มากกว่าทำงานประจำที่เหน็ดเหนื่อยเป็นสิบๆ เท่า
ระบบคุณค่าของฉันพังไปหมดแล้ว ถ้าให้ฉันกลับไปทำงานประจำหาเงินเดือน ฉันคงทำไม่ได้แล้วจริงๆ กลับไปไม่ได้อีกแล้ว”
“ย่าเฟย์ ฉันอยากให้เธอหยุดจริงๆ นะ ไม่อย่างนั้นเธอจะยิ่งจมลึกลงไปเรื่อยๆ”
“แต่ว่า ของฉันมันไม่เหมือนกับพวกในคลับนะ ของฉันระดับสูง คนที่กล้าจ่ายเพื่อฉันล้วนเป็นพวกกระเป๋าหนักทั้งนั้น ฮะฮะ
ฉันบอกพวกเขาว่าเพิ่งเข้าวงการ เพราะพ่อแม่ไม่สบาย ต้องใช้เงินรักษา ลี่ลี่ ตอนนี้มีคนเสนอจะเลี้ยงดูฉันแล้ว ฉันก็กำลังคิดอยู่”
“เลี้ยงดู?”
“ใช่ เงินให้ก็ไม่น้อยหรอก แค่อายุเยอะไปหน่อย แล้วก็มีครอบครัวแล้ว ต้องดูอีกที เอาจริงๆ การทำอาชีพนี้ มันก็ไม่ได้ต่างกับการนัดดูตัวเลย แถมเงื่อนไขของผู้ชายยังดีกว่าพวกที่ได้จากบริษัทจัดหาคู่ตั้งเยอะ”
“ย่าเฟย์ เธอหยุดเถอะ กลับไปใช้ชีวิตปกติ ฉันว่าแบบนั้นถึงจะ…”
“โอเค ไว้ฉันกลับจากเที่ยวแล้วจะติดต่อไปนะ เดี๋ยวซื้อของฝากให้เธอด้วย”
….
“ฮัลโหล ลี่ลี่ เธอดูโพสต์ในโซเชียลฉันหรือยัง?”
“เห็นแล้ว กระเป๋าใบนั้นใช่มั้ย”
“เป็นแสนเลยนะ หนึ่งในลูกค้าฉันซื้อให้ ฉันให้คนช่วยตรวจสอบมาแล้ว เป็นของแท้ ไม่ใช่ของปลอม”
“อืม”
“แถมเขายังอายุน้อยกว่าฉันแค่สองปี ฐานะทางบ้านดี เป็นลูกคนรวย นิสัยก็ออกจะใสซื่อ”
“ทำไมล่ะ เธอเริ่มสนใจเขาแล้วหรือไง?”
“ฉันบอกเลยนะ ไอ้หนุ่มคนนี้เขาขี้อาย ตอนนี้กำลังหลงฉันหัวปักหัวปำ เดือนนี้นัดฉันไปตั้งหกครั้ง ฉันว่าถ้าฉันหว่านล้อมอีกนิดก็น่าจะสำเร็จแล้ว”
“งั้น… ยินดีด้วยนะ”
“ใช่ไหมล่ะ ฉันก็คิดเหมือนกัน อาชีพนี้มันทำได้นานซะที่ไหน สุดท้ายก็ต้องมีวันที่อายุมากเหมือนในบทกวี ‘บทเพลงปี่ผา’ ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมดาราผู้หญิงถึงดิ้นรนอยากแต่งเข้าตระกูลเศรษฐีกันนัก”
“แต่ถ้าครอบครัวเขารวยจริงๆ พ่อแม่เขาคง…”
“ฉันรู้ ไม่ต้องห่วง ฉันหลอกหนุ่มโง่นี่จนหัวปั่นไปหมดแล้ว รอให้ฉันท้องก่อนแล้วค่อยไปตรวจดีเอ็นเอ รับรองว่าเป็นลูกของเขาแน่!
ถึงตอนนั้นพ่อแม่เขาก็ต้องยอมให้ฉันแต่งเข้าไปในบ้านแน่นอน อีกอย่าง เขาก็ไม่ใช่คนโง่ เขาไม่มีทางเอาเรื่องที่ฉันเคยทำไปบอกพ่อแม่หรอก
ฉันยังเคยถามเขาด้วยว่า จะรังเกียจฉันมั้ย รู้ไหมเขาตอบว่าอะไร?
เขาบอกว่า ทุกคนก็ลำบากกันทั้งนั้น ฉันหาเงินเพื่อรักษาพ่อแม่ เขานับถือฉันมาก และให้เกียรติฉัน อยากอยู่กับฉันไปตลอดชีวิต โอ๊ย จะขำตาย!”
“ดูเหมือนว่าเขาก็เป็นคนดีจริงๆ นะ”
“เอาล่ะๆ ไม่พูดแล้วล่ะ ฉันต้องไปทำผมแล้ว ไว้คุยกันอีกทีนะ”
“อืม ไว้คุยกัน”
….
“ฮัลโหล ลี่ลี่ ฉันมีเรื่องจะเล่า สนุกมากเลย”
“เรื่องอะไรเหรอ?”
“เขาบอกว่าเขาอยากให้ฉันมีลูกให้เขา โอ๊ยตายแล้ว เหมือนรู้ใจกันจริงๆ”
“ดูเหมือนว่าเขาจะรักเธอจริงๆ เลยนะ”
“ใช่เลย เฮ้อ ฉันยังรู้สึกผิดอยู่บ้าง เด็กโง่คนนั้นโดนฉันหลอกจนเชื่อสนิท หัวเด็ดตีนขาดก็อยากจะอยู่กับฉัน แถมยังบอกว่าจะพาไปเจอพ่อแม่เร็วๆ นี้อีก”
“งั้นก็ยินดีด้วยนะ ย่าเฟย์”
“ใช่แล้ว ครอบครัวเขาน่าจะทำธุรกิจเสื้อผ้าเกี่ยวกับการส่งออกด้วย รอหน่อยนะ ลี่ลี่ ถ้าฉันได้แต่งเข้าไปจริงๆ จะจัดหางานให้เธอเอง ตอนนั้นเธอต้องเรียกฉันว่า ‘คุณนาย’ แล้วล่ะ”
“ฮ่า ฮ่า ฉันคงไม่ขนาดนั้นหรอก แต่เธอน่ะ ย่าเฟย์ ถ้าเขารักเธอจริงๆ เธอ
ก็ควรจะหยุดได้แล้วนะ”
“พูดอะไรน่ะ ฉันหยุดตั้งนานแล้ว ตอนนี้มีแค่เขาคนเดียว ฉันไม่โง่ขนาดจะทิ้งแตงโมไปเก็บเมล็ดงาแน่ อีกไม่นานจะให้เขาพาไปซื้อรถ สักวันเราจะได้ขับรถไปเที่ยวฟาร์มชานเมืองกันสองคน”
“ดีเลย ฉันรออยู่”
….
“ฮัลโหล ลี่ลี่ ฮ่า ฮ่า ฮ่า …”
“มีเรื่องดีอะไรหรือไง ทำไมขำขนาดนั้น”
“ลี่ลี่ เธอรู้มั้ย เขาเพิ่งโทรมาชวนฉันไป KTV ที่ถนนเจี้ยนกั๋ว ยังทำลับๆ ล่อๆ อีกต่างหาก”
“อาจจะกำลังจะทำเซอร์ไพรส์เธอก็ได้นะ?”
“โอ๊ย เด็กสมัยนี้ประสบการณ์ยังน้อย จะปิดบังฉันเหรอ ฉันคิดว่าเขาคงจะขอฉันแต่งงานแหละ เพราะเมื่อคืนตอนอยู่ด้วยกัน ฉันเห็นในกระเป๋าเงินเขามีใบเสร็จเค้กกับดอกไม้ด้วย”
“งั้นยินดีด้วยจริงๆ นะ เธอจะมีเจ้าของแล้ว”
“ฉันถึงที่ KTV แล้ว… ฮัลโหล สวัสดีค่ะ ขอโทษนะคะ ห้อง ‘จักรพรรดิ’ ไปทางไหนเหรอ ทางนั้นเหรอ ขอบคุณมากค่ะน้องชาย”
“อา ฮา ขอฉันน้ำลืมรักหนึ่งแก้ว แลกกับค่ำคืนที่ไม่มีน้ำตา…”
“ฉันเคยชินกับการที่เธอจากฉันไปอย่างกะทันหัน ทิ้งฉันไว้เพียงลำพังให้เข้าใจสัจธรรมของธรรมชาติ…”
“เสียงดังจะตายไป ขอโทษนะ ทำไมถึงเลือกขอแต่งงานใน KTV ล่ะเนี่ย”
“เธอนี่กำลังอวดชัดๆ อย่าลืมนะ ว่าฉันยังโสดอยู่เลยนะ”
“โอเคๆ ลี่ลี่ ไม่ต้องห่วง ฉันรู้จักเพื่อนของเขาหลายคน เป็นกลุ่มลูกเศรษฐีทั้งนั้น อีกไม่นานฉันจะหาให้เธอคนหนึ่ง เธอเองก็ไม่ได้แย่อะไรนี่นา
หูย… ในที่สุดก็หาจนเจอ ฉันต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้อะไรเลย ฮ่าฮ่า ฉันจะทำหน้าตกใจแบบสุดๆ เฮ้อ… คบกับเด็กหนุ่มมันก็เหมือนเลี้ยงลูกแหละ ต้องคอยคิดแทนเขาทุกเรื่อง”
“แอด…”
“มาแล้ว มาแล้ว!”
“ว้าววว!”
“ยินดีต้อนรับ!!”
“ว้าววว!”
“ดูท่าคนจะเยอะเหมือนกันนะ เชิญเพื่อนมาทุกคนเลยใช่มั้ยย่าเฟย์ ขอให้เธอโชคดีนะ”
“ยินดีต้อนรับสู่พวกเรา!”
“ยินดีต้อนรับสู่พวกเรา!”
“ยินดีต้อนรับ… เข้าสู่ชมรม HIV!”
(จบบท)