บทที่ 5 เทียนไขมีค่ามาก

### บทที่ 5 เทียนไขมีค่ามาก

เช้าวันรุ่งขึ้น ซูเหลียงตื่นแต่เช้ามาทำกับข้าว มีกากน้ำมันที่เหลือจากเมื่อวาน กินแล้วหอมมากทั้งยังอยู่ท้องอีกด้วย

วันนี้เนื่องจากต้องออกไปข้างนอก การกินของสิ่งนี้จึงเหมาะสมพอดี

ซูอี้ได้กลิ่นหอม ก็ลุกขึ้นจากเตียงทันที ใช้กิ่งหลิวอ่อนทำความสะอาดฟัน แล้วล้างหน้าหนึ่งที ถึงได้รู้สึกสดชื่นขึ้นมาก

เมื่อวานทำงานมาทั้งวัน ซูอี้ปวดไปทั้งตัว แต่ก็ยังคงยืนหยัดออกกำลังกาย ซูอี้รู้ว่ายิ่งไม่ขยับ ความปวดเมื่อยก็จะยิ่งหายช้า

หลังจากออกกำลังกายแล้ว อาหารเช้าก็กินได้อย่างเอร็ดอร่อย

ซูเหลียงไปจ้างรถม้าในหมู่บ้านมาคันหนึ่ง ซึ่งเก่ากว่ารถม้าในเมืองมาก แต่ราคาถูกกว่าครึ่งหนึ่ง ไปกลับเที่ยวเดียวแค่ยี่สิบเหวิน บวกกับเวลารอทั้งวัน รวมเป็นสามสิบเหวิน

ราคานี้คุ้มค่ามาก ซูอี้ก็ไม่รังเกียจว่ารถม้าจะเก่า ขึ้นไปนั่งโดยตรง

พอถึงในเมือง ซูอี้ก็ไปสืบราคาเทียนไขก่อน เทียนไขที่ขายในตลาดราคาเล่มละหนึ่งร้อยเหวิน หรือก็คือหนึ่งสลึงเงิน นับว่าแพงทีเดียว

แต่สำหรับครอบครัวใหญ่แล้ว การจุดเทียนไขเป็นเรื่องที่มีหน้ามีตามาก ค่าใช้จ่ายเพียงเท่านี้ก็สามารถรับผิดชอบได้อย่างสบาย

ซูอี้ซื้อกระดาษมาอีกหน่อย เทียนไขสิบเล่มมัดรวมกันหนึ่งมัด ใช้กระดาษห่อเทียนไขไว้

ให้รถม้าจอดอยู่ใกล้ๆ ร้านค้าที่ขายเทียนไขโดยเฉพาะ พอเห็นคนดูแลของบ้านใหญ่มาซื้อของก็รีบเข้าไปทักทาย

“คารวะพี่ชาย!” ซูอี้โค้งคำนับเล็กน้อยกล่าว

“เจ้าเป็นใครกัน ข้าเหมือนจะไม่รู้จักเจ้านะ!” ชายผู้นั้นมองซูอี้อย่างสงสัยกล่าว แต่เมื่อเห็นว่าเสื้อผ้าที่ซูอี้สวมใส่ก็ไม่เลว จึงไม่ได้หันหน้าหนีไปทันที

“เฮะๆ ไม่รู้จักไม่เป็นไร วันนี้ข้ามาให้ผลประโยชน์แก่ท่าน!” ซูอี้กล่าวพลางยิ้ม

“ผลประโยชน์? เจ้าจะให้ผลประโยชน์อะไรแก่ข้า?” ชายผู้นั้นยังคงมองซูอี้อย่างระแวดระวังถาม

“เป็นเช่นนี้ ข้าได้เทียนไขมาล็อตหนึ่ง คุณภาพดีเยี่ยม ไม่เพียงแต่ทนทาน แสงสว่างยังไม่มีควันอีกด้วย ส่วนราคาก็ถูกกว่าที่ร้านขายอยู่หนึ่งส่วน เป็นอย่างไร? หากท่านซื้อสิบเล่มก็เท่ากับได้กำไรเปล่าๆ หนึ่งสลึงเงิน! คุ้มค่ามากใช่หรือไม่?”

ซูอี้กล่าวพลางยิ้ม

พร้อมกันนั้นก็หยิบตัวอย่างออกมาหนึ่งเล่มยื่นให้ฝ่ายตรงข้ามดู

ชายผู้นั้นรับเทียนไขมาดู ดูแล้วก็ไม่เลวจริงๆ สภาพดีกว่าเทียนไขที่ขายในร้านเสียอีก

ชายผู้นั้นฟังแล้วก็มีใจเอนเอียง ซื้อของใครก็เหมือนกัน ได้ผลประโยชน์ย่อมเป็นเรื่องดี

“เทียนไขของเจ้านี่ยังไม่เคยใช้ก็ไม่รู้ว่าดีจริงหรือไม่ เอาอย่างนี้ ลดให้อีกหนึ่งส่วน ข้าจะซื้อสักหน่อย!” ชายผู้นั้นกล่าว

ซูอี้คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า “ลดอีกหนึ่งส่วนก็ได้ แต่ต้องซื้อเยอะหน่อย อย่างน้อยห้าสิบเล่ม ข้าจะบอกให้นะ สินค้ามีเท่านี้ รอครั้งหน้าไม่รู้ว่าจะซื้อได้เมื่อไหร่!”

ชายผู้นั้นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ในเมื่อที่บ้านใช้เทียนไขเยอะ ซื้อเยอะหน่อยก็ได้ คราวนี้ก็ได้กำไรหนึ่งตำลึงเงิน ไม่ใช่เงินน้อยๆ เลยนะ จึงพยักหน้ากล่าวว่า “ได้ ห้าสิบเล่มก็ห้าสิบเล่ม ทั้งหมดสี่ตำลึงเงิน เจ้ารับไว้ดีๆ!”

ซูอี้ให้เทียนไขแก่เขาสิบห่อ แล้วก็ถามที่อยู่ของบ้านคนดูแล เผื่อครั้งหน้ามีโอกาสจะได้ไปหาเขาโดยตรง

การขายครั้งแรกก็ได้เงินมาสี่ตำลึง ซูอี้ก็มีความมั่นใจขึ้นมา

ซูเหลียงเห็นเงินขาวๆ ราวกับฝันไป คุณชายช่างเก่งกาจจริงๆ ทำของออกมานิดหน่อยก็แลกเป็นเงินก้อนโตได้

ซูอี้มอบเงินให้ซูเหลียงเก็บไว้ แล้วก็มองหาเป้าหมายต่อไป

แม้จะถูกปฏิเสธหลายครั้ง แต่ตลอดช่วงเช้ากลับขายเทียนไขไปได้สามร้อยกว่าเล่ม

ซูเหลียงถือถุงเงิน ยิ้มจนปากแทบฉีกถึงหู กิจกรรมครึ่งวันไม่น้อยเลย ซูอี้รู้สึกหิวขึ้นมา

ทั้งสามคนหาแผงลอยแห่งหนึ่ง สั่งซาลาเปาสองเข่ง คนขับรถม้าก็ได้กินอิ่มไปด้วย ดีใจจนเนื้อเต้น

พอถึงช่วงบ่าย ซูอี้ใช้คารมคมคายขายเทียนไขไปได้อีกสี่ร้อยกว่าเล่ม พูดมาทั้งวัน ซูอี้เหนื่อยจนไม่ไหวแล้ว ตอนกลับก็นอนแผ่บนรถม้าโดยตรง

“คุณชายพักผ่อนให้ดีๆ นะขอรับ พรุ่งนี้ใช้เวลาไม่ถึงวัน ก็คงจะขายหมดแล้ว!” ซูเหลียงกล่าวอย่างตื่นเต้น

“พรุ่งนี้คงจะไม่ได้แล้ว ขายไปมากมายขนาดนี้ พอให้พวกบ้านใหญ่ใช้ได้นานเลย ข้าคาดว่าอย่างน้อยต้องรออีกครึ่งเดือน รอให้พวกเขาใช้กันใกล้หมดแล้วค่อยมาขายใหม่!” ซูอี้กล่าว

“ได้ เช่นนั้นก็ฟังคุณชาย!” ซูเหลียงผ่านเรื่องนี้มาแล้ว ก็เกิดความนับถือในตัวซูอี้ขึ้นมา

ซูอี้หักนิ้วคำนวณ วันนี้วันเดียวทำเงินได้เกือบหกสิบตำลึง หรือก็คือหกสิบคะแนนสะสม แต่ของที่มีประโยชน์ที่สามารถแลกได้กลับมีน้อยมาก

การพนันแม้จะทำเงินได้เร็ว แต่ถ้าชนะมากเกินไป ย่อมต้องถูกจับตามองและแก้แค้นแน่ ตนเองตอนนี้ยังไม่มีความสามารถที่จะปกป้องความปลอดภัยของตนเองได้ ดังนั้นเส้นทางนี้จึงใช้ไม่ได้

หากต้องการพัฒนาในระยะยาว ก็ยังคงต้องทำธุรกิจที่สุจริต

พอกลับถึงบ้านซูเหลียงก็ยุ่งอยู่กับการทำกับข้าว ส่วนซูอี้ก็เหนื่อยจนนอนแผ่บนเตียงพักผ่อน

พอถึงเวลาอาหารเย็น ซูเหลียงกล่าวว่า “คุณชาย ตอนนี้พวกเรามีเงินในมือแล้ว ไม่สู้ซื้อสาวใช้สักคนเถอะขอรับ ดูแลท่านจะได้สะดวกขึ้น!”

“ได้สิ ท่านดูจัดการเถอะ! หาคนทำกับข้าวมาอีกคน แล้วก็จ้างบ่าวชายสักคน ลุงเหลียงอายุมากแล้ว ก็ควรจะมีความสุขสบายได้แล้ว เรื่องต่างๆ ก็ให้บ่าวทำ ท่านคอยดูอยู่ก็พอแล้ว!” ซูอี้กล่าว

ซูเหลียงฟังแล้วก็ซาบซึ้งจนเกือบจะร้องไห้ออกมา “ขอบคุณคุณชายที่เข้าอกเข้าใจ บ่าวเฒ่ายังทำงานได้อีกหลายปีขอรับ!”

“ฮ่าฮ่า บ่าวที่ควรจะจ้างก็จ้างมาเถอะ! ลานบ้านก็หาคนมาซ่อมแซมเสียหน่อย ลุงเหลียงวางใจได้เลย ต่อไปโอกาสทำเงินมีอีกเยอะ! ไม่ต้องกลัวว่าจะเสียเงิน นี่เป็นสิ่งที่ควรจะจ่าย!

ท่านก็มีความสุขสบายไปเถอะ!” ซูอี้กล่าวพลางยิ้ม

“ดี ดี ในเมื่อคุณชายพูดเช่นนี้แล้ว ก็ฟังคุณชาย พรุ่งนี้ข้าจะไปซื้อสาวใช้กับบ่าวชาย!” ซูเหลียงกล่าว

…