บทที่ 17 ติวตัวต่อตัวกับนักศึกษาสาว สี่คลาสรวด!
บทที่ 17 ติวตัวต่อตัวกับนักศึกษาสาว สี่คลาสรวด!
ไม่นานนัก จ้าวรุ่ยหลงก็เอนกายพิงหัวเตียงอย่างสง่างาม กล้ามเนื้อของเขาราวกับรูปสลักที่สมบูรณ์แบบ มือข้างหนึ่งถือแท็บเล็ต ส่วนมืออีกข้างกลับกำลังลูบไล้ไปทั่วร่างของนักศึกษาสาวอย่างตามอำเภอใจ
บนหน้าจอแท็บเล็ต แสดงภาพจากกล้องวงจรปิดของห้องเพรสซิเดนเชียลสวีท 888 ของโรงแรมไคเยว่ กล้องวงจรปิดนี้เป็นสิ่งที่เขาให้หญิงสาวที่เป็นเอดส์แอบเอาเข้าไปติดตั้ง โดยจ่ายเงินเพิ่มให้ด้วย! ช่วยไม่ได้ เขาแค่อยากจะเห็นภาพของเหลียงจื้อเจียนกับหญิงสาวที่เป็นเอดส์ด้วยตาตัวเอง!
ภาพค่อนข้างมืด แต่ก็พอมองเห็นได้ชัดเจน ตอนนี้ เหลียงจื้อเจียนเมาจนไม่ได้สติ นอนแผ่หลาอยู่บนเตียง กรนเสียงดัง หญิงสาวที่เป็นเอดส์ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่ก็แข็งใจเดินเข้าไปหาเขา เขย่าตัวเรียกเสียงเบา “คุณชายเหลียง? คุณชายเหลียง?”
เหลียงจื้อเจียนครางอืออา ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้สายตาของเขาพร่ามัว แต่สัญชาตญาณทำให้เขามองเห็นว่านี่คือ “สาวสวย” เขายิ้มกว้าง เผยให้เห็นสีหน้าที่ลามกและหื่นกระหาย “ที่รัก ในที่สุดเธอก็มา... ฉันรอจนเหงือกแห้งแล้วนะ...”
เขายื่นมือออกไป คว้าแขนของผู้หญิงคนนั้นไว้ แล้วดึงอย่างแรง ผู้หญิงคนนั้นร้องอุทานออกมา แล้วล้มลงไปบนตัวเขา เหลียงจื้อเจียนหัวเราะหึๆ เริ่มลูบไล้ไปทั่วร่างกาย ในแววตาของผู้หญิงคนนั้นฉายแววรังเกียจ แต่ก็ยังคงยอมตามอย่างว่าง่าย ในภาพจากกล้องวงจรปิด ทั้งสองคนก็เริ่มนัวเนียกันอย่างรวดเร็ว...
จ้าวรุ่ยหลงมองภาพบนหน้าจอ มุมปากมีรอยยิ้มเยือกเย็น เขายกแก้วไวน์แดงข้างๆ ขึ้นมาแกว่งเบาๆ เรื่องนี้ สำเร็จแล้ว! ไอ้โง่เหลียงจื้อเจียนเมาขนาดนี้ คงจะแยกไม่ออกหรอกว่าคนตรงหน้าเป็นใคร ส่วน “ที่รัก” ที่เขารอคอยอย่างใจจดใจจ่อ ตอนนี้กำลังอยู่ข้างๆ เขา!
นักศึกษาสาวที่ซบอยู่ในอ้อมแขนของเขาเงยหน้าขึ้น พูดลมหายใจหอมกรุ่น “พี่... พี่กำลังดูอะไรอยู่คะ?”
จ้าวรุ่ยหลงปิดกล้องวงจรปิด โยนแท็บเล็ตไปข้างๆ อย่างไม่ใส่ใจ แล้วก้มลงมองเธอ ใบหน้าที่อ่อนเยาว์และงดงามของเธอดูน่าดึงดูดเป็นพิเศษ
เขาจับคางของหญิงสาว ยิ้มแล้วพูดว่า “ดูละครฉากเด็ด แต่ตอนนี้ ละครของคนอื่นจบแล้ว ถึงเวลาทำเรื่องของเราแล้วล่ะ”
ไม่พูดพร่ำทำเพลง จ้าวรุ่ยหลงก็เริ่ม—เรียนรู้ความรู้กับนักศึกษาสาวทันที...
จ้าวรุ่ยหลงที่ไม่ค่อยจะรักการเรียนเท่าไหร่ ตอนนี้กลับรู้สึกว่า การสอนพิเศษแบบตัวต่อตัวนี่มันดีจริงๆ... บวกกับเรื่องของเหลียงจื้อเจียนทำให้เขาอารมณ์ดี ความกระตือรือร้นในการเรียนรู้ก็ยิ่งเพิ่มขึ้น! แม้แต่นักศึกษาสาวก็อดไม่ได้ที่จะชื่นชมและร้องเรียกออกมา...
...
เช้าวันรุ่งขึ้น จ้าวรุ่ยหลงตื่นขึ้นมาอย่างสดชื่น นักศึกษาสาวที่อ่อนเยาว์และยั่วยวนยังคงหลับสนิท
“การสอนพิเศษตัวต่อตัว” เมื่อคืนนี้ได้ผลดีเยี่ยม เพราะเรื่องของเหลียงจื้อเจียน ทำให้จ้าวรุ่ยหลงอารมณ์ดี มีพลังงานเต็มเปี่ยม คืนเดียวทั้งสองคนเรียนพิเศษไปสี่คลาสรวด! นักศึกษาสาวเหนื่อยจนหมดแรง! จนกระทั่งจ้าวรุ่ยหลงอาบน้ำเสร็จแล้วเดินออกไป เธอก็ยังคงหลับอยู่ ต่อให้ตื่นขึ้นมาก็คงจะลุกไม่ขึ้นไปอีกนาน
...
หลังจากที่จ้าวรุ่ยหลงขึ้นรถแล้ว เขาก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาหลิวชิ่งจู้
“ฮัลโหล พี่หลง!”
“ชิ่งจู้ ช่วงนี้ตลาดหุ้นเป็นยังไงบ้าง?” ช่วงนี้จ้าวรุ่ยหลงขี้เกียจจะเทรดเอง เลยให้หลิวชิ่งจู้เป็นคนเทรดให้ตามแผนที่เขาส่งไป
หลิวชิ่งจู้รีบรายงาน “พี่หลง ตามคำสั่งของพี่ หลังจากปรับพอร์ตแล้ว หุ้นที่ซื้อใหม่ก็ขึ้นมาอีกเยอะเลยครับ! เงินทุนของเราทะลุสามสิบล้านแล้วครับ!”
มุมปากของจ้าวรุ่ยหลงปรากฏรอยยิ้มที่พึงพอใจ “ดีมาก”
หลิวชิ่งจู้พูดต่ออย่างตื่นเต้น “แหะๆ ต้องขอบคุณพี่หลงเลยครับ เงินก้อนเล็กๆ ของผมก็ได้กำไรมาไม่น้อยเลย เพิ่มขึ้นมาสามเท่ากว่าแล้ว! พี่หลง พี่เก่งเกินไปแล้วครับ ราวกับเทพเจ้าแห่งหุ้นเลย!”
“เลียแข้งเลียขาให้น้อยหน่อย” จ้าวรุ่ยหลงยิ้ม ไม่ได้ประหลาดใจ ช่วงเวลานี้ เขาให้หลิวชิ่งจู้เอาเงินทุนบางส่วนมาเล่นหุ้นตามเขา หนึ่งคือเพื่อให้เขาได้ลิ้มรสความหวาน จะได้ติดตามตัวเองอย่างภักดีมากขึ้น สองคือเพื่อให้เขาได้ฝึกฝน ทำความคุ้นเคยกับการทำงานของตลาดทุน
หลังจากวางสาย สีหน้าของจ้าวรุ่ยหลงกลับมืดครึ้มลงเล็กน้อย เขาพูดกับตัวเองว่า “สามสิบล้าน... ยังน้อยเกินไป”
[จบตอน]