บทที่ 6 - เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจ ก็เร้นกายจากไป

บทที่ 6 - เมื่อเสร็จสิ้นภารกิจ ก็เร้นกายจากไป

🅢🅐🅛🅣🅨

"สวรรค์..."

"พระเจ้าช่วย!"

"นี่มันเกิดอะไรขึ้น?"

ทุกคนต่างตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

ที่นี่ ที่นี่มันคือการสังหารหมู่ชัด ๆ!

บนสมรภูมิที่เละเทะ ต้นไม้เกือบทั้งหมดถูกโค่นราบเป็นหน้ากลอง

บนพื้นดินที่เต็มไปด้วยหลุมบ่อ ในตอนนี้ทุกหลุมทุกร่องต่างเต็มไปด้วยซากศพ

เลือดสีดำของเผ่าพันธุ์ใต้ดินสาดกระเซ็นไปทั่วทุกหนทุกแห่ง ไหลรวมกันเป็นลำธารสายเล็ก ๆ ค่อย ๆ ไหลไปยังที่ลุ่ม

"นี่ นี่มันน่าจะมีซากศพไม่ต่ำกว่าหลายพันหรืออาจจะถึงหมื่นเลยนะ?"

ในกลุ่มมีคนหนึ่งที่เห็นแล้วถึงกับเสียวฟัน

"บ้าไปแล้ว นี่มันดาวมรณะจากไหนกัน มาจัดปาร์ตี้สังหารหมู่ที่นี่ได้ยังไง?!"

ทีมผู้มีอาชีพทีมนี้ เป็นทีมแรกที่มาถึงใจกลางป่าชิ้นส่วนที่ถูกซูเหวินกวาดล้างไปแล้ว

เพราะว่าพวกเขามีฝีมือไม่ธรรมดา ก่อนหน้านี้ก็เคลื่อนไหวอยู่ในบริเวณตอนกลางพอดี

การที่สามารถเคลื่อนไหวในบริเวณตอนกลางของป่าชิ้นส่วนได้ ก็ถือได้ว่าเป็นผู้เยี่ยมยุทธ์ที่มีฝีมือแข็งแกร่งที่สุดในบรรดาทีมทั้งหมดที่อยู่ในแดนเร้นลับแห่งนี้ในปัจจุบันแล้ว

ในทีมไม่เพียงแต่มีผู้มีอาชีพระดับสองอยู่หนึ่งคน แต่ยังมีอีกหลายคนที่ใกล้จะเลื่อนเป็นระดับสองแล้ว

อีกทั้งการจัดทีมยังสมเหตุสมผลมาก ไม่เพียงแต่ไม่ขาดสายดาเมจที่แข็งแกร่งอย่างนักล่า, ผู้ร่อนเร่, นักฆ่า, พระนักสู้ แต่ยังมีอาชีพสายป้องกันและรักษาอย่างผู้พิพากษา, นักรบโล่, ชาแมนอีกด้วย

มีหน่วยสอดแนมที่ออกไปเปิดวิสัยทัศน์ มีฮีลเลอร์และแทงค์ มีสายโจมตีระยะประชิดและ ADC ระยะไกล แถมยังมีสายเวทสุดเทพอีก เรียกได้ว่าครบเครื่อง

ทีมแบบพวกเขา หากไปอยู่ข้างนอก ก็ถือได้ว่าเป็นระดับหัวกะทิแล้ว

ทว่า...

ถึงกระนั้น ในระหว่างการสำรวจป่าชิ้นส่วน ก็ยังคงเป็นไปอย่างยากลำบาก

เพราะนี่ไม่ใช่โลกเสมือนจริงแบบในเกม!

จริงอยู่ที่ดาวเคราะห์สีน้ำเงินภายใต้การรุกรานจากต่างมิติ เต็มไปด้วยแดนเร้นลับ ไม่ต่างจากเกมออนไลน์เสมือนจริงมากนัก

แต่ผู้มีอาชีพก็ยังเป็นคนมีเลือดมีเนื้อ ไม่ใช่ผู้เล่นที่ประกอบขึ้นจากโค้ดโปรแกรม

เมื่อบาดเจ็บ พลังต่อสู้ก็จะลดลง ไม่สามารถสู้รบสามวันสามคืนโดยมีเลือดเหลือแค่ขีดเดียวได้

กระหายก็ต้องดื่ม หิวก็ต้องกิน ง่วงก็ต้องนอน ไม่สามารถใช้สคริปต์ตัวเดียวขับเคลื่อนให้อยู่โต้รุ่งได้หลายวัน

เมื่อถูกโจมตี ขวัญกำลังใจก็จะลดลง เมื่อเจออุปสรรค ก็จะลังเลไม่กล้าเดินหน้าต่อ...

ที่สำคัญกว่านั้นคือ คนถูกฆ่า ก็จะตาย!

ดังนั้น แม้จะรู้ว่าทีมของตนสามารถลองเข้าไปในแดนเร้นลับระดับสอง หรือแม้กระทั่งระดับสามได้

หัวหน้าทีม หวงเสี่ยวหู่ ก็ยังเลือกที่จะตั้งฐานที่มั่นในการฟาร์มประจำวันไว้ที่ 'ป่าชิ้นส่วน' ซึ่งเป็นแดนเร้นลับระดับหนึ่งที่ค่อนข้างสูง

ไม่ใช่เพื่ออะไร ก็เพื่อความมั่นคง!

ความจริงได้พิสูจน์แล้วว่า การตัดสินใจของเขาถูกต้อง

เพราะแม้แต่ในป่าชิ้นส่วน พวกเขาก็ยังรู้สึกถึงแรงกดดันที่ชัดเจน นับประสาอะไรกับแดนเร้นลับระดับสูง

เผ่าพันธุ์ใต้ดินที่โผล่ออกมาจากมุมที่ไม่คาดคิดต่าง ๆ ไหนจะหลุมพราง ร่องลึก และไอพิษในป่า ทำให้ทุกคนรู้สึกเหมือนเป็นทหารอเมริกันที่ถูกล้อมอยู่ในป่าเวียดนาม หวาดระแวงไปหมด

แค่ต้นไม้สักต้นถูกลมพัดไหว ก็ทำให้คนสงสัยว่ามันพูดได้หรือเปล่า

กลัวว่าใต้ต้นไม้จะมีคนใส่หมวกกะโล่ถือปืน AK กระโดดออกมา

ผลปรากฏว่า ไม่น่าเชื่อ

ไม่รู้ว่าทำไม ถึงมีดาวมรณะโผล่มา

ถางป่าที่พวกเขาหวาดกลัวเหมือนเป็นสวนหย่อมจนราบเป็นหน้ากลอง

ทุกคนต่างมองหน้ากันไปมา

ภาพของภูเขาซากศพและทะเลเลือดนั้นส่งผลกระทบต่อจิตใจอย่างรุนแรง พวกเขาต้องใช้เวลาสักพักเพื่อย่อยข้อมูลมหาศาลที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังความตกตะลึงนี้

"นี่ต้องเป็นผู้ยิ่งใหญ่ระดับสามมาแน่ ๆ เลยใช่ไหม?"

ครู่ต่อมา ฮีลเลอร์ที่ถือคทาอยู่ก็พูดขึ้นอย่างอาย ๆ

พอเธอพูดจบ ก็เหมือนกับว่าได้ปลดล็อกคาถาใบ้ของทุกคน

ทุกคนต่างก็อยากจะระบายความในใจออกมา ราวกับว่าจะเทความตกตะลึงและความอยากเล่าเรื่องที่แทบจะล้นปรี่ออกมาพร้อมกัน

"ระดับสาม? ระดับสี่ต่างหาก!"

"ข้าว่าไม่น่าใช่ นี่ไม่ใช่พลังทำลายล้างที่แค่ระดับอาชีพจะทำได้นะ"

"หรือว่าจะเป็นคาถาระดับต้องห้าม?"

"ไม่น่าใช่นะ ผู้ยิ่งใหญ่ระดับหกที่ใช้คาถาระดับต้องห้ามได้ เวลาลงมือมันไม่ใช่แบบนี้นะ"

"อีกอย่างผู้ยิ่งใหญ่จะว่างขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่ไปแย่งชิงทรัพยากรสุดยอดในแดนเร้นลับระดับเจ็ดระดับแปด แต่มาที่หมู่บ้านเริ่มต้นระดับหนึ่งเพื่อใช้คาถาระดับต้องห้ามทำไม?"

"พลังเวทมันล้นจนต้องหาที่ระบายเหรอ?"

พอพูดแบบนี้ ทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย

คาถาระดับต้องห้ามเป็นความสามารถที่มีขอบเขตการทำลายล้างและพลังทำลายล้างที่น่ากลัวที่สุดในสายอาชีพเวทมนตร์ ล้วนเป็นไพ่ตายที่ผู้ยิ่งใหญ่ตัวจริงเท่านั้นที่จะใช้ได้

พลังทำลายของมัน แทบจะเป็นสัดส่วนโดยตรงกับการใช้พลังงาน

แถมแต่ละครั้งยังอลังการงานสร้างมาก แทบจะรู้สึกได้ถึงคลื่นพลังเวทที่สั่นสะเทือนฟ้าดินได้จากระยะสิบกิโลเมตร

ไม่เหมือนตอนนี้เลย

"การรับรู้ของข้าค่อนข้างสูง ข้ามั่นใจว่าไม่ได้ยินผิด ตอนนั้นต้องเป็นเสียงปืนใหญ่ดังสนั่นแน่นอน"

ผู้มีอาชีพนักล่าที่เป็นหน่วยสอดแนมพูดอย่างหนักแน่น

ทุกคนยิ่งงงกันไปใหญ่

เสียงปืนใหญ่ดังสนั่น?

งั้นก็เป็นผู้มีอาชีพสายเทคโนโลยีแล้วสิ

ช่างเครื่อง?

ปัญหาคือ...

ช่างเครื่องระดับไหนกัน ถึงจะมีพลังทำลายล้างที่แข็งแกร่งขนาดนี้ได้?

เป็น 'จ้าวแห่งกระแสเหล็ก' ระดับห้า หรือ 'จักรวรรดิเครื่องจักร' ระดับหก?

จะว่าไปแล้ว ช่างเครื่องที่สามารถไปถึงระดับห้าหกได้ ทั่วทั้งประเทศฮว๋าเซี่ย หรือแม้แต่ทั่วทั้งดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ก็มีนับนิ้วได้

แล้วคนไหนกันแน่ที่มาเยือนที่นี่?

"ศพที่นี่ถูกเก็บวัตถุดิบไปหมดแล้ว"

หวงเสี่ยวหู่ย่อตัวลง ค้นหาซากศพของเผ่าพันธุ์ใต้ดินที่กองเป็นภูเขาอยู่ตรงหน้าอย่างละเอียด

พื้นที่โล่งในป่าขนาดประมาณสองสามสนามฟุตบอล แทบจะถูกทำลายจนไม่มีต้นหญ้าเหลืออยู่เลย

ซากศพในนั้นถูกเก็บวัตถุดิบไปแล้ว สมุนไพรที่มีค่า และวัตถุดิบจากพืชและสัตว์อื่น ๆ ก็ถูกเก็บไปหมดแล้ว

ในที่เกิดเหตุ นอกจากซากศพที่ไม่มีค่าแล้ว เขาก็เจอแค่หัวกระสุนกับสะเก็ดกระสุน และร่องรอยวิถีกระสุนกับการระเบิดจำนวนมาก

"พวกเราไม่เดินหน้าต่อแล้ว"

"ทางที่ดี... อย่าไปรบกวนผู้ยิ่งใหญ่เลย"

เขายืนขึ้นอีกครั้ง มองไปยังป่าที่ถูกถางเป็นทางยาวไกล และฝูงนกที่ตกใจบินขึ้นจากป่า

หวงเสี่ยวหู่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงตัดสินใจ

เพื่อนร่วมทีมทุกคนต่างมองมาที่เขา

"ไม่ว่าเขาจะเป็นใคร ในเมื่อเขาอุตส่าห์มาฟาร์มมอนสเตอร์ในที่ห่างไกลแบบนี้ ก็แสดงว่าเขาไม่ต้องการให้ใครเห็น งั้นพวกเราก็อย่าไปหาเขาเลยดีกว่า"

หวงเสี่ยวหู่วิเคราะห์อย่างใจเย็น "ถึงจะอยากไปตีสนิท แต่สถานการณ์แบบนี้มันไม่เหมาะที่จะไปทำความรู้จัก"

"ตั้งค่ายพักแรมอยู่ชายขอบสนามรบ รอให้เขาฆ่ามอนสเตอร์รอบ ๆ จนหมดแล้ว พักสักหน่อย แล้วค่อยกลับค่าย"

เพื่อนร่วมทีมฟังการวิเคราะห์ของเขาแล้ว ก็รู้สึกว่ามีเหตุผล

จริงด้วย ผู้ยิ่งใหญ่เขามาไวไปไว ไม่เกี่ยวกับพวกเราสักหน่อย!

ตอนแรกนึกว่าผู้ยิ่งใหญ่จะไม่สนใจเก็บวัตถุดิบจากมอนสเตอร์ระดับหนึ่ง กะว่าจะมาเก็บตกของเหลือ

แต่ในเมื่อเขาเก็บวัตถุดิบไปแล้ว งั้นพวกเราก็อย่าไปคิดเลยดีกว่า

ครั้งนี้ก็ได้ของมาพอสมควรแล้ว กลับไปที่เมืองฐานที่มั่น ก็ทำหน้าที่ของตัวเองต่อไป

โลกของผู้ยิ่งใหญ่ พวกเราที่เป็นแค่ตัวประกอบถ้าเข้าไปยุ่งสุ่มสี่สุ่มห้า อาจจะไม่ใช่เรื่องดี อาจจะหาเรื่องเดือดร้อนใส่ตัวก็ได้

แต่ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่เมื่อคนกลุ่มนี้มาถึง สมรภูมิภูเขาซากศพและทะเลเลือดก็ไม่สามารถปิดบังได้อีกต่อไป

ข่าวเกี่ยวกับที่นี่ พร้อมกับการมาถึงของพวกเขา ก็แพร่กระจายไปตามเครือข่ายข้อมูล ไปยังค่ายทหาร

แล้วจากค่ายทหาร ก็ส่งต่อไปยังอีกฟากหนึ่งของประตูมิติ ไปยังเมืองฐานที่มั่นทีละแห่ง...

..

อีกด้านหนึ่ง

ซูเหวินยังไม่รู้ว่า มีกลุ่มผู้มีอาชีพระดับหัวกะทิที่ในสายตาของเขาในอดีตนั้นสูงส่งเกินเอื้อม ได้เข้าใจผิดว่าเขาเป็นผู้ยิ่งใหญ่ระดับสูงที่ผ่านมาโดยบังเอิญ

ยิ่งไม่รู้ว่า ข่าวลือเกี่ยวกับเขา ในไม่ช้าก็จะถูกคนว่างงานในเมืองฐานที่มั่นต่าง ๆ ตีความไปจนผิดเพี้ยน

ในตอนนี้ เขากำลังศึกษาปัญหหาเกี่ยวกับการขุดแร่ อยู่ในหุบเขาแห่งหนึ่งในส่วนลึกของป่าชิ้นส่วน

ในหุบเขาที่ถูกกวาดล้าง ก็เต็มไปด้วยซากศพเช่นกัน

แต่ในตอนนี้ ซากศพทั้งหมดถูกนำไปกองไว้ที่ปากหุบเขาแล้ว

ภายในหุบเขา เป็นหน้าผาที่ถูกพลังอะไรบางอย่างตัดขาดกลางอากาศ แล้วก็ผุดขึ้นมาจากใต้ดินลึกอย่างน่าประหลาด

หน้าผาขนาดมหึมาปรากฏอยู่บนพื้นผิวโลก สามารถมองเห็นสายแร่เหล็กแดงที่ควรจะถูกฝังอยู่ใต้ดินลึกได้

โดรน 'ตัวคลาน' ครึ่งกองร้อยได้ปิดปากกระบอกปืน และติดตั้งอุปกรณ์ขุดเจาะแล้ว

"ตึง ๆ ๆ!"

"โครม ๆ ๆ!"

เสียงสว่านเจาะทะลุชั้นหินดังสนั่นหวั่นไหว

ซูเหวินสวมหูฟังลดเสียงขนาดใหญ่ มองดูอยู่ไกล ๆ

🅢🅐🅛🅣🅨

[จบแล้ว]