บทที่ 29 การขึ้นฝั่งของโจรสลัด

บทที่ 29 การขึ้นฝั่งของโจรสลัด

เป็นวันที่สามหลังจากที่ฌอนมาถึงเกาะโรสไอส์เเลนด์

สภาพอากาศวันนั้นไม่ค่อยดีนัก ท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆ แต่เป็นเมฆแบบที่ฝนไม่ตกง่ายๆ

คนส่วนใหญ่บนเกาะโรสไอส์เเลนด์กำลังอยู่ที่บ้าน พวกเขากำลังยุ่งอยู่กับการสร้างแนวป้องกันที่ตึงเครียด บางคนเอาไม้ตอกปิดหน้าต่าง บางคนก็เอาทรายมาอุดประตูหน้าต่าง

ทั้งหมดนี้ก็เพื่อกันไม่ให้โจรสลัดบุกเข้ามาได้ง่ายๆ แน่นอนว่าถึงบางบ้านจะป้องกันแน่นหนา แต่ก็ไม่ใช่ว่าทุกคนจะซ่อนตัวอยู่ในบ้านจริงๆ

หลายครั้งที่โจรสลัดบุกมาแบบไม่ทันตั้งตัว ถ้ารู้ล่วงหน้าว่าพวกมันกำลังมา คนที่ห่วงชีวิตก็ไม่มีทางไปยืนสู้โง่ๆ หรอก

สิ่งที่ควรทำก็คือ เก็บของสำคัญแล้วหนีไปแอบในป่าเก่าหรือภูเขาใหญ่แทน

โรสไอส์เเลนด์ก็ไม่ได้เล็กซะทีเดียว มีป่าให้หลบ มีเขาให้หนี แถมพวกโจรสลัดมันก็สนใจแต่ทรัพย์สินซะมากกว่า โดยเฉพาะรอบนี้ที่เป้าหมายคือ “ราชวงศ์” โดยตรง

เลยมีพลเรือนบางส่วนหนีเข้าภูเขาตั้งแต่เช้า แต่ก็ใช่ว่าทุกคนจะยอมหนี บางส่วนก็ยังดื้อดึงอยู่ในเมืองเพราะเหตุผลต่างๆ

โรสซิตี้เองก็เป็นเมืองใหญ่ มีที่หลบซ่อนเยอะ โดยเฉพาะหลังจากบางครอบครัวหนีออกไปแล้ว

ช่วงบ่ายแก่ๆ ใกล้ค่ำ ระฆังเตือนภัยก็ดังขึ้นจากท่าเรือ!

เมืองบนเกาะมักตั้งติดทะเล โรสซิตี้ก็เหมือนกัน การป้องกันแนวหน้าก็คือการหยุดพวกโจรสลัดไม่ให้ขึ้นฝั่งนั่นเอง

"เร็วเข้า! พวกโจรสลัดมันมาแล้ว!!"

"ตรวจอาวุธให้พร้อม! พลปืน เตรียมปืนใหญ่ให้เรียบร้อย!"

กองทัพโรสธอร์นเริ่มเคลื่อนพลที่ท่าเรือ ชาวบ้านส่วนใหญ่ที่ยังอยู่ในเมืองต่างหลบซ่อน แต่ก็ยังมีพวกกล้าบ้าบิ่นออกมายืนดูอยู่เหมือนกัน

พวกนั้นเห็นกองทัพราชอาณาจักรกำลังวุ่นวาย และยังเห็นสองคนยืนอยู่บนตึกสี่ชั้นด้านหลังท่าเรือ...

ฌอนกับทันเต้นั่นเอง

"เรือโจรสลัดหกลำเองหรอ? ดูน้อยกว่าที่คิดไว้นะ"

ฌอนยืนอยู่บนหลังคาตึกสูงสุด มองออกไปเห็นเรือโจรสลัดทั้งหกที่แล่นมาอย่างใหญ่โตอลังการ

คนที่ยืนสูงๆ แบบนั้นมันอดคิดไม่ได้หรอก ว่าตัวเองกำลังเป็นพระเอกเท่ๆ มีแสงส่องจากด้านหลังเป็นเงา ดูโคตรลึกลับและทรงพลัง

ทันเต้ยังยืนข้างๆ ส่วนพวกอื่นๆ มีกันคนละภารกิจ

เอเลบูซกับลูกเรือเฝ้าอยู่บนเรือแบล็กแพนเธอร์ เพราะถ้าพวกโจรสลัดมันบุกมา เรือคงโดนเละไม่เหลือแน่ๆ ต้องมีคนคอยดูแลไว้ อีกอย่าง แบล็กแพนเธอร์ก็ไม่ได้อยู่ที่ท่าเรือหลัก เพราะถ้ามีปืนใหญ่ถล่มมา คงสู้ไม่ไหว

ดาซโบนส์กับไลน่าก็ออกไปทำภารกิจอื่น

เพราะงั้นกำลังหลักที่จะสู้พวกโจรสลัดตอนนี้ก็มีแค่ฌอนกับทันเต้ ร่วมกับกองทัพโรสธอร์นกับพวกตลาดมืด

ทันเต้เหลือบไปมองเรือโจรสลัดหกลำที่แล่นใกล้เข้ามาแล้วพูดว่า

"แค่หกลำเอง มันน้อยไปหน่อยรึเปล่า?"

"ถ้าเทียบกับอิทธิพลของแก๊งโจรสลัดสูทนะ แถมเป้าหมายคือโรสไอส์เเลนด์ที่รวยที่สุดในทะเลแถวนี้ ปกติน่าจะสิบลำขึ้นไปด้วยซ้ำ"

"แล้วนายไม่สังเกตเหรอ? กองกำลังโจมตีหลักยังไม่โผล่มาเลยนะ"

ทั้งสองยังไม่ทันคุยต่อ ปืนใหญ่ที่เตรียมไว้ก็เริ่มยิงใส่กันแล้ว!

ปัง! บูม! ปังงง!!

รอบแรกแทบไม่มีอะไรโดนเลย มีแค่ลูกเดียวที่โดนเรือโจรสลัดนิดหน่อย แบบเสียหายไม่มาก แต่ก็เป็นการยั่วพวกมันชัดๆ ฌอนนึกภาพกัปตันโจรสลัดบนเรือนั้นสบถด่าโคตรลั่นเลย

ไม่นานการโต้กลับก็ตามมา เรือโจรสลัดเองก็มีปืนใหญ่เหมือนกัน

ทักษะยิงปืนใหญ่ของกองทัพโรสธอร์นก็ไม่ได้ดีเท่าไร แต่พวกโจรสลัดก็ไม่ได้แม่นอะไรนัก ยิงกันมั่วๆ ทั้งคู่

อย่างไรก็ตาม เรือโจรสลัดมันเคลื่อนที่ได้ ทำให้ได้เปรียบกว่าปืนใหญ่ที่อยู่ตายตัวบนท่าเรือเยอะ

ผลคือ พลปืนใหญ่ฝั่งเมืองโดนกดดันหนักขึ้นเรื่อยๆ...

ฌอนกำลังคิดจะร่วมมือกับทันเต้เพื่อกันกระสุน แต่ทันใดนั้นเสียงตะโกนก็ดังขึ้นมา

เสียงของมาร์ชา ที!

"ท่านฌอน! พวกโจรสลัดสูทกับพวกอีกเพียบมันขึ้นฝั่งทางตะวันตกแล้วนะ! ที่เห็นอยู่ข้างหน้านั่นมันแค่ตัวล่อ!!"

ฌอนตาโตขึ้นมาทันที ไม่แปลกเลยว่าทำไมพวกโจรสลัดตรงหน้าดูอ่อนหัดนัก ที่แท้หัวกะทิไปอยู่ด้านหลังนั่นเอง

กลยุทธ์แบบทหารเต็มๆ ถ้าประมาทนี่ซวยแน่ๆ พวกมันรู้ว่าโรสไอส์เเลนด์เตรียมพร้อมอยู่ แต่ยังยอมเปิดแนวรบ แสดงว่าต้องมีแผนรอดเอาไว้แล้ว

ก็เหมือนตอนหนวดดำซ่อนเรือเพื่อบุกกองบัญชาการทหารเรือนั่นแหละ!

“ไปกันเถอะ! ไม่ว่าที่นี่จะเดือดแค่ไหน พวกมันก็ยังขึ้นฝั่งไม่ได้หรอก!”

การที่โจรสลัดบุกทางตะวันตกทำให้แผนเดิมพังครึ่งหนึ่งทันที กองทัพโรสธอร์นกับพวกตลาดมืดเลยต้องรีบเคลื่อนไหวใหม่เพื่อสกัดมัน

ฝั่งตะวันตกของโรสซิตี้เป็นที่ราบโล่ง พวกโจรสลัดเลือกขึ้นตรงนี้เพื่อบุกเข้ามาได้ไวที่สุด

ถึงกองทัพโรสธอร์นจะไม่ปล่อยให้ฝั่งนี้ว่างเปล่า แต่ก็หยุดพวกมันไม่ได้ก่อนที่มันจะลงฝั่ง ตอนนี้เลยกลายเป็นการสู้รบบนบกเต็มรูปแบบ

พวกโจรสลัดที่ขึ้นฝั่งมีห้าถึงหกร้อย นำโดยกัปตันสิบกว่าคน มีสิบห้าถึงสิบหกคนที่ค่าหัวเกิน 10 ล้านเบรี และหกถึงเจ็ดคนที่เกิน 20 ล้าน

ที่เด่นสุดมีสองคน—

หนึ่งคือหัวหน้าแก๊งโจรสลัดสูท เออร์เคีย ค่าหัว 70 ล้านเบรี ชายวัยกลางคนผ่านร้อนผ่านหนาว ใส่สูทดำเรียบๆ เดินอย่างสง่างาม ไม่รีบร้อนเหมือนพวกอื่นที่วิ่งกรูไปข้างหน้า

อีกคนคือจากแก๊งโจรสลัด “แมดด็อก กู่ทง” ค่าหัว 30 ล้านเบรี ตัวใหญ่สามเมตร กล้ามบึกบึน ใส่ปลอกคอเหล็กแหลมรัดคอเหมือนหมาบ้า ฉายา "แมดด็อก(หมาบ้า)" ไม่ได้มาง่ายๆ แน่นอน

"ใครบุกเข้าโรสซิตี้ได้ก่อน รางวัลใหญ่รออยู่!"

"วันนี้จะรวยหรือเปล่า ก็ขึ้นอยู่กับว่าพวกแกวิ่งได้เร็วแค่ไหน!!"

"ลุยเลย! ก่อนที่กองทัพโรสธอร์นจะรวมพลได้ บุกจับมันให้หมด!!"

กัปตันแต่ละคนพาลูกน้องวิ่งบุกเข้ามาอย่างหิวเงิน

ตอนนี้การจัดทัพฝั่งอาณาจักรก็ยังไม่สมบูรณ์ จุดแข็งคือมีอาวุธหนัก แต่พอเจอการบุกประชิดของพวกโจรสลัดที่มีกัปตันโหดๆ นำทัพ ความได้เปรียบด้านจำนวนคนก็ดูจะไม่ช่วยเท่าไหร่

เมื่อระยะห่างเหลือแค่ราวๆ สองร้อยเมตร เสียงปืนคาบศิลาก็เริ่มดังสนั่น แต่ปืนแบบนี้บรรจุกระสุนใหม่ช้ามาก ถ้าไม่มีระบบยิงพร้อมกันเป็นชุดๆ มันก็ทำอะไรพวกโจรสลัดไม่ได้มากหรอก

"กองทัพอาณาจักรโง่เอ๊ย!"

กัปตัน “สไปเดอร์” โจรสลัด ค่าหัว 18 ล้านเบรี ฟันปัดกระสุนด้วยดาบใหญ่ ก่อนจะโน้มตัวต่ำ เตรียมพุ่งไปข้างหน้าเพื่อเริ่มฆ่าไม่เลี้ยง!