เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

บทที่ 108 คุกเข่าลงและถูกกำราบ

บทที่ 108 คุกเข่าลงและถูกกำราบ

บทที่ 108 คุกเข่าลงและถูกกำราบ


บทที่ 108 คุกเข่าลงและถูกกำราบ

แปล Tarhai

กลุ่ม https://www.facebook.com/groups/1743836472377756/

ลงตอนที่ 1-200 ราคา 200 ลงทุกวัน วันละ 6-7 ตอน

ติดต่อที่ https://www.facebook.com/profile.php?id=100002039138559

อ่านบนเว็บอีกแห่ง

https://amnovel.com/cat.php?id=58

 

"ฉันขอถามนาย  นายจะทำตามฉันหรือไม่?"

ลี่ฉิงเฟิงยิ้มเยาะและถามจางเทียนเฮา ตราบเท่าที่จางเทียนเฮากล้าที่จะบอกว่าไม่ เขาก็จะทุบตีชายคนนี้ต่อไป

"ทำ ฉันทำแล้ว"

เมื่อมองดวงตาเย็นชาของฉิงเฟิง, จางเทียนเฮาก็หน้าซีดและพูดขึ้น ในเวลานี้จางเทียนเฮาเต็มไปด้วยความกลัว คนฉลาดย่อมรู้ว่าเมื่อใดที่ควรต่อต้าน เขารู้ว่าเขาถึงคาดแน่ถ้าเขาพูดว่าไม่

"จางเทียนเฮา ในเมื่อนายบอกว่าเข้าใจแล้วงั้นก็คุกเข่าลงและร้องเพลง 'Conquest'" (ผู้แปล: เป็นเพลงที่เนื้อหาเกี่ยวกับสู้กันแล้วแพ้ใครบางคน)

ลี่ฉิงเฟิงยิ้มเยาะและพูดกับจางเทียนเฮา

อะไรนะ?

ให้คุกเข่าลงและร้องเพลง 'Conquest'?

ใบหน้าของจางเทียนเฮาดูน่ากลัว คุกเข่าลงและร้องเพลงให้ลี่ฉิงเฟิงต่อหน้าคนอื่น ถ้าเขาทำแบบนี้เขาจะไม่สามารถไปไหนมาไหนในเมืองทะเลตะวันออกได้อีกแล้วและจะกลายเป็นที่หัวเราะของผู้คน

"ไม่ร้องก็ไม่เป็นไร งั้นก็ตายซะ"

ลี่ฉิงเฟิงยิ้มเยาะราวกับว่าเขาเป็นเสือโหดร้ายที่เต็มไปด้วยความตั้งใจในการฆ่า

"ฉันร้อง  ฉันจะร้องเพลง"

เมื่อรู้สึกถึงเจตนาฆ่าจากลี่ฉิงเฟิง, จางเทียนเฮายอมแพ้ เพื่อการอยู่รอด เขาต้องคุกเข่าลงและร้องเพลง

"ดังนั้นเมื่อฉันถูกคุณพิชิต ฉันก็ถอยหนีไป หัวใจฉันเข้มแข็งแต่การตัดสินใจของฉันมันบ้าสิ้นดี ... "

จางเทียนเฮาคุกเข่าลงบนพื้น ร้องเพลง 'Conquest (พิชิต)' แต่เหมือนมีเลือดออกในหัวใจของเขา เพลงนี้เล่าเกี่ยวกับการถูกพิชิต ซึ่งเหมาะสำหรับสถานการณ์ในตอนนี้

เมื่อเห็นนายน้อยสองของบริษัทจางคุกเข่าลงและร้องเพลง 'Conquest' ผู้คนรอบ ๆ ตัวก็รู้สึกสับสน พวกเขาซ่อนรอยยิ้มไว้ในดวงตา พวกเขาอยากจะหัวเราะ แต่ก็ไม่กล้าทำ มันเป็นเรื่องยากที่จะทนได้

"พวกนายด้วย  ร้องเพลง 'Conquest'ซะ"

ลี่ฉิงเฟิงเอามือไขว้หลังและพูดกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยอีกหลายสิบคน

ปีศาจ

นี่เป็นปีศาจที่ไม่สามารถต่อกรได้

เพื่อความอยู่รอดยามรักษาความปลอดภัยอีกหลายสิบคนคุกเข่าลงบนพื้นและเริ่มร้องเพลง 'Conquest' กับจางเทียนเฮา  ฉากยังกับในละครปรากฏขึ้นในห้อง มีคนหลายสิบคนคุกเข่าลงหน้าลี่ฉิงเฟง พวกเขาจับมือกันและร้องเพลง 'Conquest'

พรู่ดด!

ลู่เสี่ยวม่านปิดปากหัวเราะ พี่ใหญ่ลี่คนนี้เลวร้ายมากเขาให้คนกลุ่มนี้คุกเข่าลงและร้องเพลง Conquest เหมือนว่าพวกเขาถูกลี่ฉิงเฟิงพิชิต

"เสี่ยวม่าน, นายน้อยจาง, ไปกันเถอะ"

ลี่ฉิงเฟิงยิ้มบางๆ เรียกหาลู่เสี่ยวม่านและนายน้อยจาง จากนั้นทั้งสามคนก็ออกจากสปาจักรพรรดินิ้วหยก

เมื่อเห็นด้านหลังของลี่ฉิงเฟิงจางหายไป ผู้คนรอบ ๆ ก็มีความหวาดกลัวบนใบหน้าของพวกเขา  เรื่องนี้ทำให้ทราบว่าลี่ฉิงเฟิงเป็นบุคลอันตรายอันดับหนึ่งที่ไม่สามารถยุแหย่ได้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

การคุกเข่าลงและร้องเพลง 'Conquest' เป็นเรื่องที่น่าอับอายมาก

เวลาสองทุ่ม แสงไฟนีออนกระพริบด้านนอกเมืองทะเลตะวันออก ทำให้เมืองนี้มีเสน่ห์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในเวลากลางคืน

"ขอบคุณมากพี่ใหญ่ลี่"

ใบหน้าของลู่เสี่ยวม่านกลายเป็นสีแดงเหมือนแอปเปิ้ลและพูดอย่างสนิทสนม

ถ้าไม่ใช่เพราะลี่ฉิงเฟิง  วันนี้เธอคงจะถูกข่มขืนไปแล้ว ลี่ฉิงเฟิงไม่เพียงแต่ช่วยชีวิตเธอเท่านั้น แต่เขายังแก้แค้นให้เธอ เธอซาบซึ้งมาก ถ้าเธอไม่เป็นคนหัวโบราณ เธอคงจะมอบกายให้เขาไปแล้ว

"เสี่ยวม่านไม่ต้องไปทำงานที่นั่นอีกแล้ว สถานที่แบบนั้นค่อนข้างอันตรายเล็กน้อย"

ลี่ฉิงเฟิงเหลือบมองไปที่ลู่เสี่ยวม่านและพูดขึ้น

"อืม ฉันจะฟังคุณ"

ลู่เสี่ยวม่านตอบตกลง ขนตาบางของเธอกระพริบขึ้นและลงเล็กน้อย

เหตุผลที่เธอยังคงไปที่นั่นเพื่อรอพบกับพี่ใหญ่ลี่ ตอนนี้เธอได้พบเขาและบรรลุความปรารถนาของเธอแล้ว  เป็นธรรมดาที่เธอจะไม่มาที่นี่อีก

นอกจากนี้ลี่ฉิงเฟิงยังทุบตีจางเทียนเฮาไปอีกด้วย เธอไม่สามารถไปที่นั่นได้อีกต่อไป

"พี่ใหญ่ลี่ น้องชายของฉันเจ้าคิดเจ้าแค้นแม้กระทั่งเรื่องเล็กๆ คุณทุบตีเขาในวันนี้ ฉันกลัวว่าเขาจะแก้แค้นคุณในอนาคตคุณต้องระวังให้ดีนะ"

ใบหน้าของนายน้อยจางแสดงออกถึงความห่วงใยและเตือนเขาให้ระมัดระวัง

เขารู้อารมณ์น้องชายตัวเองดีกว่าใคร น้องชายของเขาเป็นคนหยิ่งยโสและเป็นคนพาลตั้งแต่เด็ก เมื่อโตขึ้นเขารังแกทั้งผู้ชายและผู้หญิง เขาเป็นไอ้เลวคนหนึ่ง

ในฐานะพี่ชายของจางเทียนเฮา, นายน้อยจางได้ตักเตือนเขามาหลายครั้ง แต่เขาไม่ฟังและด่านายน้อยจางแทน

เขาด่าว่านายน้อยจางเป็นสัตว์ชั้นต่ำ

"นายน้อยจาง ฉันหักขาน้องชายของนาย  อย่าเกลียดฉันเลย"

ลี่ฉิงเฟิงขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดกับนายน้อยจาง

จะยังไงก็ตาม จางเทียนเฮาก็เป็นน้องชายของนายน้อยจาง  เขาทุบตีจางเทียนเฮาไปแล้วในวันนี้

"พี่ใหญ่ลี่ คุณมีความชอบธรรมที่จะทุบตีเขา คนคนประเภทนี้ควรจะถูกสั่งสอนบ้างมาตั้งนานแล้ว  ฉันขอบคุณสำหรับการล้างแค้นให้ฉัน"

เมื่อคิดถึงจางเทียนเฮา, นายน้อยจางมีอาการโกรธทั่วใบหน้าของเขา น้องชายเลวๆคนนี้ไม่เพียงแค่เรียกเขาว่าเป็นคนไร้ค่า แต่ยังทุบตีเขาอีกด้วย

ในเมื่อจางเทียนเฮาไม่ได้นับถือเขาเป็นพี่ชาย, เป็นธรรมดาที่นายน้อยจางก็ไม่จำเป็นต้องคิดว่าเขาเป็นน้องชาย

"เอาละ งั้นเราไม่ต้องพูดถึงเรื่องจางเทียนเฮาแล้ว ฉันจะส่งคุณกลับ"

ลี่ฉิงเฟิงไม่ต้องการพูดถึงจางเทียนเฮา เพราะการพูดถึงชายคนนี้ทำให้ทุกคนไม่มีความสุข

มันกำลังจะดึกแล้ว เขาตัดสินใจที่จะส่งทั้งสองกลับ

"พี่ใหญ่ลี่ ส่งเสี่ยวม่านกลับหอเถอะ ฉันสามารถกลับเองได้"

นายน้อยจางเหลือบมองไปที่ลู่เสี่ยวม่านและพูดด้วยรอยยิ้มอันชั่วร้ายเล็กน้อย

วันนี้พวกเขาไปที่นั่นเพื่อ "นวด" และไม่ได้คาดคิดว่าจะไปมีเรื่องกับจางเทียนเฮา จนไม่ได้นวด  แต่ตอนนี้นายน้อยจางกำลังจะสร้างโอกาสใหญ่ให้กับพี่ใหญ่ลี่ของเขา

โอกาสที่จะอยู่สองต่อสองกับสาวงาม "งั้นก็ระวังตัวด้วยละนายน้อยจาง ฉันจะไปส่งเสี่ยวม่านก็แล้วกัน"

ลี่ฉิงเฟิงโบกมือให้กับนายน้อยจาง เขาเรียกรถแท็กซี่และเดินเข้าไปในรถพร้อมกับลู่เสี่ยวม่าน

คนขับรถเป็นชายวัยประมาณ 40 ปี อ้วน มีพุงและดูเป็นคนพูดมาก

"น้องชายตัวน้อย คุณจะไปไหน?"

คนขับรถอ้วน หยีตาพูดและยิ้ม

"ถามเธอดู ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"

ลี่ฉิงเฟิงชี้ไปที่ลู่เสี่ยวม่านที่อยู่ข้างๆเขาและยิ้ม

เขารู้แค่ว่าเสี่ยวม่านเป็นนักศึกษา  แต่ไม่รู้ว่ามหาลัยไหน

เนื่องจากเขาไม่รู้มหาวิทยาลัยที่เสี่ยวม่านเรียนอยู่  เขาจึงไม่รู้ที่อยู่ด้วย

"คุณคะ ไปมหาวิทยาลัยแพทย์ทะเลตะวันออก"

ลู่เสี่ยวม่านยิ้มเล็กน้อยและพูดกับคนขับรถที่ด้านหน้า

"มหาวิทยาลัยแพทย์ทะเลตะวันออก ? นี่เป็นโรงเรียนแพทย์ที่ดีที่สุดในเมืองทะเลตะวันออก สาวน้อยเธอต้องเรียนเก่งแน่ๆ"

คนขับอ้วนได้แสดงอาการประหลาดใจไปทั่วใบหน้าของเขาและเอ่ยชม

เขามาจากเมืองทะเลตะวันออกและเขาก็เป็นคนขับรถแท็กซี่มาเป็นเวลาหลายสิบปี  เขารู้จักเมืองทะเลตะวันออกเหมือนนับนิ้วบนฝ่ามือเขา เป็นธรรมดาที่เขาจะรู้ว่ามหาวิทยาลัยแพทย์ทะเลตะวันออกเป็นมหาวิทยาลัยที่ดีที่สุดในเมืองทะเลตะวันออก ที่นี่เป็นแหล่งกำเนิดนักศึกษาแพทย์

ในสังคมปัจจุบันมีอาชีพที่น่านับถือสองอาชีพได้แก่หมอและครู (ที่จีนนะไทยไม่เกี่ยว)

แพทย์ช่วยชีวิตและบรรเทาความเจ็บปวด ขณะที่ครูนำทางนักเรียนและแก้ปัญหา อาชีพทั้งสองเป็นอาชีพที่ดีมีมีคุณธรรม

คนขับอ้วนชอบหมอมาก เพราะเมื่อหลายปีก่อนเขาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์และเกือบตาย หมอเป็นคนที่ช่วยเหลือเขาจากความตาย

นับตั้งแต่ที่เขารู้ว่าลู่เสี่ยวม่านเป็นนักศึกษาของมหาวิทยาลัยแพทย์คนขับอ้วนก็กระตือรือร้นอย่างมากและพูดคุยกับลู่เสี่ยวม่านไม่หยุด ไม่สนใจลี่ฉิงเฟิงที่อยู่ข้างๆ

พูดมากชิบ  ลี่ฉิงเฟิงกลอกตาของเขาและพูดไม่ออกเกี่ยวกับคนขับอ้วนคนนี้

จบบทที่ บทที่ 108 คุกเข่าลงและถูกกำราบ

คัดลอกลิงก์แล้ว