บทที่ 37 พ่อตา-แม่ยาย มาเยือน

บทที่ 37 พ่อตา-แม่ยาย มาเยือน

แปล Tarhai

กลุ่ม https://www.facebook.com/groups/1743836472377756/

ลงตอนที่ 1-200 ราคา 200

ติดต่อที่ https://www.facebook.com/profile.php?id=100002039138559

 

วันรุ่งขึ้นดวงอาทิตย์ขึ้นและแสงแดดส่องลงในห้องผ่านหน้าต่าง สถานที่ที่แสงส่องไปถึงนั้นอบอุ่นมาก

 

"คุณตื่นแล้ว รู้สึกเป็นยังไงบ้าง ?" เมื่อเห็นว่าหลินซู่ลืมตาขึ้น ฉิงเฟิงก็กล่าวถามเธออย่างเสน่ห์หา

 

หลินซู่เป็นแค่คนธรรมดา หลังจากที่ถูกแมงมุมพิษทำร้ายเขากลัวว่าอาจมีผลข้างเคียงถาวร

 

"ดีขึ้นมาก ไก่ดำระดับจักรพรรดิ์ได้ผลดีมาก" หลินซู่รู้สึกว่าร่างกายของเธอเต็มไปด้วยพลังงาน เธอรู้สึกว่าเธอฟื้นตัวได้เร็วขึ้นเพราะไก่ดำ

 

ถึงแม้เธอจะฟื้นฟูพละกำลังของเธอได้บ้าง แต่มันก็ยังมีอาการช้ำที่หน้าผากของเธอจากการกระแทกเมื่อวานนี้ มันส่งผลกระทบต่อรูปโฉมของเธออยู่บ้าง

 

หลังจากได้ยินว่าหลินซู่พูดฉิงเฟิงก็หยุดกังวล ทุกอย่างจะไม่เป็นไรตราบเท่าที่ภรรยาของเขาปกติสุขดี

 

"ที่รัก รอยช้ำบนหน้าผากของฉันน่าเกลียดมาก ฉันอยากพักอยู่บ้านสักวันหนึ่งและค่อยไปทำงานวันพรุ่งนี้"

หลินซู่พูดเบาๆ ในขณะที่เธอสัมผัสหน้าผากที่ช้ำของเธอ

 

"โอเค งั้นวันนี้ผมก็จะพักด้วย ฉันจะอยู่บ้านกับคุณ"

ฉิงเฟิงยิ้มบางๆให้เธอและตัดสินใจที่จะพักอยู่บ้านกับเธอ

 

ความสัมพันธ์ของเขากับหลินซู่เริ่มดีขึ้น เขาจะไม่ทำอะไรที่ทำให้หลินซู่เสียใจ

 

และการสร้างความสัมพันธ์เป็นกระบวนการที่ต้องค่อยๆเป็นค่อยๆไป พวกเขาไม่สามารถเร่งมันได้และพวกเขาสามารถทำได้เพียงก้าวไปตีละสเต๊บเท่านั้น

 

สำหรับการหย่า ฉิงเฟิงไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้ในตอนนี้เพราะราชันย์เสือยังคงอยู่ในเมืองทะเลตะวันออกและอาจมาโจมตีได้ตลอดเวลา

 

เพื่อให้แน่ใจว่าหลินซู่ปลอดภัย เขาไม่สามารถหย่ากับเธอได้

 

หลินซู่เหมือนนกน้อยที่หวาดกลัว เธอต้องการคนปกป้องและดูแล

 

 

กริ๊งๆๆ ...

 

 

เมื่อทั้งสองคนกำลังพูดคุยกันโทรศัพท์ของหลินซู่ก็ดังขึ้น เธอก็หยิบโทรศัพท์ออกมาและสังเกตเห็นว่าเป็นโทรศัพท์จากพ่อของเธอ ใบหน้าของเธอเปลี่ยนไปอย่างกระทันหัน

 

ความสัมพันธ์ของเธอกับพ่อไม่ค่อยดีนัก ทั้งสองคนมักทะเลาะกันเนื่องจากเหตุผลที่ว่าพ่อของเธอมีผู้หญิงคนอื่นอยู่อีก

 

"คุณโทรมาหาฉันมีเรื่องอะไร?"

หลินซู่รับสายและถามเบา ๆ

 

"โอ้ลูกสาว ฉันกับแม่ของเธออยากจะมาเยี่ยมเธอและลูกเขยของเราวันนี้ พวกเธออยู่บ้านกันหรือเปล่า ?"

เสียงผู้ชายฟังดูมีอายุ ดังจากอีกด้านของโทรศัพท์

 

"วันนี้ฉันยุ่ง วันอื่นก็แล้วกัน"

หลินซู่ปฏิเสธพ่อของเธอทันที เธอไม่อยากเห็นเขา

 

เมื่อเธอยังเด็ก พ่อของเธอไม่เคยมาเยี่ยมเธอมาก่อนและไม่เคยห่วงใยเธอ แต่ตอนนี้เขาอยากมาเยี่ยม ? เขาจะล้อเล่นอะไรอีก ?

มันเป็นเรื่องโกหกที่พ่อของเธออยากจะมาเยี่ยมเธอ บางทีอาจจะเป็นไปได้ว่าเขาต้องการมาเยี่ยมตัวทำเงินอย่างฉิงเฟิงซึ่งเป็นสามีของเธอซะมากกว่า  เพราะพวกเขารู้ว่าฉิงเฟิงสามีเธอเป็นผู้สืบทอดของตระกูลลี่ที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง

 

"งั้นเธอลองคุยกับแม่เธอดูก็แล้วกัน"

ผู้ชายคนนี้รู้อย่างชัดเจนว่าลูกสาวของเขาไม่ชอบเขา ดังนั้นเขาจึงส่งโทรศัพท์ไปให้ภรรยาของเขา

 

"เสี่ยวซู่ (คำว่าเสี่ยว ใช้นำหน้าชื่อบุคลที่อายุน้อยกว่าครับ ประมาณว่าหนูน้อย)

วันนี้พ่อของเธอกับแม่ต้องการไปหาลูกและลูกเขยของเราให้พวกเราไปหาเถอะ"

มีเสียงที่ดูใจดีเสียงหนึ่งดังมาจากอีกด้านของโทรศัพท์

 

หลังจากได้ยินเสียงนี้แล้ว หลินซู่ก็มีรอยน้ำตา นี่คือเสียงของแม่ของเธอ

 

เพราะพ่อของเธออยากได้ลูกชายแต่แม่ของเธอให้กำเนิดลูกสาวคนหนึ่งซึ่งก็คือเธอ จากนั้น โชคไม่ดี เธอป่วยและไม่สามารถมีบุตรได้อีกต่อไป เรื่องนี้ทำให้พ่อของเธอโกรธ

 

เมื่อเธอยังเด็ก พ่อของเธอเคยไล่เธอออกจากบ้านและปล่อยให้เธอหนาวและหิวโหย

เรื่องนี้ทำให้เธอบอบช้ำ จากนั้นมาเธอก็เกลียดผู้ชายและกลายเป็นคนเย็นชามาก

กล่าวได้บุคลิกที่เย็นชาของเธอเกิดขึ้นโดยการกระทำของพ่อเธอตั้งแต่เธอยังเด็ก

เมื่อหลินซู่ที่กำลังหิวโหยจนจะอดตาย  เป็นแม่ของเธอที่แอบให้อาหารและเครื่องดื่มแก่เธอ

ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ของเธอหลินซู่คงจะตายข้างนอกไปแล้วตั้งเมื่อตอนที่เธอยังเด็กดังนั้นเธอจึงรู้สึกขอบคุณและเคารพแม่ของเธอมาก

 

"แม่ ถ้าคุณอยากมาก็มาแล้วกัน ฉันจะรอพวกคุณที่บ้าน."

หลินซู่ ยิ้มและกล่าวเบา ๆ

 

เธอสามารถปฏิเสธพ่อที่ไร้หัวใจ แต่เธอไม่สามารถปฏิเสธแม่ที่รักเธอได้

หลินซู่ รู้ว่าแม่ของเธอไม่ได้มีช่วงเวลาที่ดีในครอบครัวหลิน พ่อของเธอเย็นชากับเธอนายหญิงและพี่ชายทั้งสองมีไม่ค่อยสนใจเธอ

 

หลินซู่เป็นลูกสาวที่กตัญญู เธอเคยบอกแม่ของเธอมาหลายครั้งแล้วว่าให้มาอยู่กับเธอ แต่แม่ของเธอก็ปฏิเสธเสมอมา แม่ของเธอยังไม่สามารถปล่อยวางสามีที่ไร้หัวใจได้

"เอาล่ะเสี่ยวซู่เราจะไปถึงในไม่ช้า"

เสียงจากอีกด้านหนึ่งฟังดูตื่นเต้นมากและพวกเขาก็วางสายโทรศัพท์

"ภรรยา ทำไมคุณดูไม่มีความสุข?"

เมื่อฉิงเฟิงเห็นว่าหลินซู่มีท่าทางโกรธ ฉิงเฟิงถามเงียบๆ

"พ่อและแม่ของฉันกำลังจะมาถึง คุณควรจะเตรียมตัว"

"พ่อตากับแม่ยายกำลังจะมา?"

"อืม... ไปหาซื้ออาหารมาหน่อยก็แล้วกัน เพื่อพวกเขาจะได้กินกันเมื่อพวกเขามาถึง"

"ภรรยา ฉันไม่มีเงินเลย  คุณต้องเอาเงินสดให้ฉันติดตัวไว้สักหน่อยนะ"

ฉิงเฟิงถูมือของเขาและกล่าวด้วยความเขินอาย

เขาเป็นราชันย์หมาป่าที่ยิ่งใหญ่ แต่ตอนนี้เขากำลังขอเงินจากผู้หญิงและเป็นภรรยาของเขาอีกด้วย เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกอาย

"เอ้านี่ 1000 หยวน"

หลินซู่หยิบเงิน 1000 หยวนออกจากกระเป๋าของเธอและส่งให้ฉิงเฟิง

 

"ภรรยา รอก่อนนะ เดี๋ยวฉันจะกลับมา"

ฉิงเฟิงหยิบเอา 1000 หยวน เดินออกจากบ้านและเดินไปที่ Walmart

Walmart เป็นร้านสะดวกซื้อที่ใหญ่ที่สุดในโลก มันมีทุกอย่าง

ที่ร้านเขาซื้อ ไก่อบ เป็ดย่าง ปลากะพง หมู 500 กรัม ผักบางชนิด ไวน์ขาวสองขวดและสีแดงขาว

 

หลังจากซื้อเสร็จฉิงเฟิงไม่ต้องการเสียเวลาและกลับมาที่บ้านอย่างรวดเร็ว

เมื่อเขาเปิดประตูมาเขาสังเกตเห็นชายหญิงคู่หนึ่งกำลังนั่งอยู่บนโซฟา

 

ผู้ชายมีอายุประมาณ 40 กว่าปี เขาสวมชุดสูทจากแบรนด์ Seven Wolves ใส่นาฬิกา Rolex  โกนหนวดเกลี้ยงเกลาและร่างกายของเขาอวบเล็กน้อย ฉิงเฟิงสามารถบอกได้เลยว่าจากใบหน้าที่หล่อเหลาแบบนี้ ตอนที่เขายังเป็นวัยรุ่นเขาต้องเป็นคนที่หล่อเหลามากๆ

 

ผู้หญิงที่อยู่ข้างๆเขาดูคล้ายหลินซู่ พวกเธอทั้งสองมีใบหน้ารูปไข่และคิ้วบางๆ เธออายุมากกว่าหลินซู่ เธอเป็นหญิงวัยกลางคน เธอมีความสง่างาม มีบรรยากาศรอบตัวและการวางตัวที่เหมาะสมมาก

 

ผู้ชายคนนี้ชื่อหลินชิและผู้หญิงชื่อมู่เสี่ยวหยุน (แม่นางเอกแต่งงานไม่เปลี่ยนนามสกุลนะครับเพราะน่าจะแยกกันอยู่ผัวเธอมีเมียน้อยเยอะ) ทั้งสองคนเป็นพ่อแม่ของหลินซู่และพ่อตาแม่ยายของฉิงเฟิง

 

"เฟิงกลับมาแล้ว"  (เฟิง เป็นชื่อท้ายของพระเอก ฉิงเฟิง เขาเรียกแบบนี้ประมาณว่าอยากทำตัวสนิทด้วยมากๆ)

เมื่อเห็นว่าฉิงเฟิงเข้ามาหลินชิก็ลุกขึ้นยืนและพูดขึ้น

 

แม้ว่าเขาจะเป็นพ่อตาของฉิงเฟิงแต่เขาก็ไม่สามารถวางท่าต่อฉิงเฟิงได้ เพราะฉิงเฟิงเป็นลูกหลานของตระกูลลี่สถานะทางสังคมของฉิงเฟิงสูงกว่าเขามาก

 

"สวัสดีพ่อตาแม่ยาย พวกคุณรอสักครู่ผมจะไปทำอาหารให้ที่ห้องครัว"

ฉิงเฟิงทักทายพวกเขาและเทชาให้จากนั้นเขาก็เอาอาหารเข้าไปในห้องครัว

"ฉิงเฟิง ไม่เป็นไร ให้ซู่น้อยเป็นคนทำอาหารเถอะ คุณเป็นลูกหลานของตระกูลลี่

คุณจะทำอาหารในห้องครัวได้อย่างไร?"

หลินชิขมวดคิ้วและพูดขึ้น

 

"ไม่เป็นไร ซู่น้อยไม่ค่อยสบาย เดี๋ยวผมทำเอง"

ฉิงเฟิงปฏิเสธข้อเสนอของหลินชิ เขาเดินเข้าไปในห้องครัวและเริ่มทำอาหาร

 

ตอนที่เขาอยู่ในทวีปหมาป่า เขาอาศัยอยู่ลึกเข้าไปในทะเลทรายและเขามักทำอาหารด้วยตัวเอง ดังนั้นเขาค่อนข้างมีฝีมือในการทำอาหาร

 

 

ครึ่งชั่วโมงต่อมา บนโต๊ะเต็มไปด้วยอาหารที่ดูน่าทาน

 

 

มีทั้งหมด 8 จาน สองซุป มีไก่ เป็ด ปลาและเนื้อสัตว์ รวมทั้งอาหารผักสี่ชนิด แกงจืดซี่โครงและซุปสาหร่ายทะเล อาหารครอบคลุมทุกรสชาติในโลก แค่มองพวกมันคุณก็จะรู้สึกหิวแล้ว

"เฟิงน้อย พวกเราไม่คิดว่าคุณจะทำอาหารได้  อาหารเหล่านี้ทำไม่ง่ายเลย"

บนโต๊ะอาหารหลินชิกล่าวชมเชยฉิงเฟิงแววตาของเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจ

 

สำหรับแม่ยาย ที่อยู่ข้างๆเขามู่เสี่ยวหยุนเธอไม่สามารถหยุดการสรรเสริญฉิงเฟิงได้ว่าอาหารอร่อยแค่ไหนหลังจากที่เธอได้ลองกินมัน

 

ตอนแรกมู่เสี่ยวหยุนเป็นกังวล เธอกลัวว่าลูกเขยจะมีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับลูกสาวเธอและไม่ทำอาหารให้เธอ สามีของลูกสาวของเธอเป็นถึงลูกหลานของตระกูลลี่

 

แต่มันก็สมเหตุสมผลแม้ว่าเขาจะไม่ทำอาหารให้ภรรยาของเขาก็ตาม

 

แต่สิ่งที่มู่เสี่ยวหยุนไม่เคยคิดเลยก็คือไม่เพียงแค่เขาจะสามารถทำอาหารเป็นเท่านั้น แต่อาหารที่เขาทำก็อร่อยมากด้วย

 

ในฐานะแม่ เธออยากให้ลูกสาวของเธอแต่งงานกับผู้ชายที่ดีเสมอ  ผู้ชายบางคนที่รอบรู้ทุกอย่าง สำหรับฉิงเฟิงเห็นได้ชัดว่าผ่านเกณฑ์  ถ้ามาตรฐานของเธอไม่สูงเกินไป

 

บนโต๊ะอาหารค่ำ ฉิงเฟิงเก็บอาหารไว้ให้หลินซู่ด้วยทำให้พ่อตาแม่ยายทั้งสองมีความสุขมาก

เมื่อเห็นว่าทั้งคู่รักกันมาก พ่อตาแม่ยายก็มีความสุขมาก ๆ

 

แน่นอนว่ามู่เสี่ยวหยุนได้ถามถึงเหตุผลว่าทำไมหลินซู่ต้องหุ้มผ้าพันแผล หลินซู่บอกเธอว่าเธอหกล้มเองและไม่ได้บอกพวกเขาเกี่ยวกับการลอบสังหารเพื่อไม่ให้พวกเขากังวล