ระบบใช้จ่ายตอนที่253

บทที่ 253: นักรบศักดิ์สิทธิ์ของเทพธิดา

เมื่อได้ยินว่าหงต้าหลี่กำลังแจกสมาร์ทโฟน ทุกคนก็พากันลุกขึ้นมา

หงต้าหลี่เป็นคนช่างคิด สำหรับสมาร์ทโฟน 20 เครื่องล่าสุดที่เขาประกอบขึ้นมา เขาไม่ได้ใช้ชิ้นส่วนเกรดสมบูรณ์แบบที่ดีที่สุดเพื่อจับคู่เข้าด้วยกัน สิ่งสำคัญที่เขาใช้ คือ การทนต่อแรงรับสัญญาณที่แรงมากและความจุของแบตเตอรี่ที่มากกว่าโทรศัพท์ทั่วไปถึงสามเท่า

ท้ายที่สุดก็เพียงพอแล้วสำหรับตัวเขาเองที่จะรู้เกี่ยวกับทักษะของเขา หากเขาใช้ชิ้นส่วนที่ดีที่สุดสำหรับสมาร์ทโฟนทุกเครื่อง ทุกคนก็อาจจะกลัวเขาได้ หากเป็นเช่นนั้นมันคงไม่ใช่เรื่องดีสำหรับทั้งเขาและคนอื่น ๆ ระบบจะต้องเป็นความลับ จะต้องไม่มีใครรู้ ถ้าไม่อย่างนั้น มันคงไม่ดีแน่ ๆ ถ้าเขาถูกส่งไปที่ห้องทดลองและถูกตัดตอนเหมือนหนูตะเภา

สำหรับการทนต่อแรงรับสัญญาณขั้นสูงและแบตเตอรี่ระดับสูงคุณสมบัติทั้งสามนี้ไม่สามารถสังเกตเห็นได้ง่าย อย่างน้อยมันก็ไม่ชัดเจนขนาดนั้น เขาบอกตรง ๆ ว่าเป็นเพราะคุณภาพของโทรศัพท์ดีมากนั่นคือทั้งหมด ...

ไม่ว่าจะเป็นยังไง หงต้าหลี่ก็ให้โทรศัพท์คุณภาพเยี่ยมกับทุกคนคนละเครื่อง ราวกับว่ามันคือกะหล่ำปลีที่ถูกโยนทิ้งไว้ริมถนน ท้ายที่สุดเขายังมีโทรศัพท์เหลืออยู่สองสามเครื่องและเก็บไว้ให้พ่อแม่ของเขา จากนั้นเขาก็ยิ้มและพูดว่า “ฉันเบื่อ ก็เลยซื้อโทรศัพท์สองสามเครื่องเพื่อมอบให้ทุกคน แต่อย่าบ่นล่ะ นี้แค่ของเล็ก ๆ น้อย ๆ”

ถังมู่ซินถามอย่างอยากรู้อยากเห็นว่า “ต้าหลี่ นายเข้าไปหาช่างตั้งนานและเดินออกมาพร้อมกับโทรศัพท์สองสามเครื่องนี้เหรอ? มันแตกต่างจากที่เราใช้ตามปกติเหรอ?”

“อืม…” หงต้าหลี่แตะคางของเขาและพูดว่า “แตกต่างมากเลยล่ะ โอ้ หยุดถามฉันเถอะ แค่รู้ว่าคุณภาพของโทรศัพท์นี้ดีมากก็พอ ตอนนี้ฉันทดลองใช้มานานแล้ว หน้าจอนี้มีความทนทานมาก ไม่จำเป็นต้องใช้ฟิล์มกันรอยอีกต่อไป!”

“นายพูดจริงเหรอ…” ถังมู่ซินพลิกโทรศัพท์สักพักแล้วเล่นกับมัน จากนั้นเธอใช้เล็บขูดมันอย่างระมัดระวัง จริง ๆ มันไม่มีปัญหาใด ๆ เธอยิ้มทันทีและพูดว่า “นี้เป็นของขวัญจากนาย ฉันจะเก็บมันไว้ เก็บไว้ให้ดีที่สุด ไม่ต้องถึงขั้นระบบป้องกันใช่ไหม ฮิฮิ”

ลี่เนียนเหว่ยเม้มริมฝีปากของเธอ เธอยิ้มและพูดว่า “สมาร์ทโฟนที่ท่านนายน้อยให้ฉัน มันดูดีมากเลยค่ะ”

"ใช่ มันต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว" หลังจากที่ทุกคนรับโทรศัพท์ไป หงต้าหลี่ก็ดีดนิ้วของเขาและพูดว่า “ไปกันเถอะ ฉันง่วงเหลือเกิน พี่หลีและทีมของเขามาถึงแล้วนิ ไปดูกันเลยดีกว่า!”

ก่อนหน้านี้หงต้าหลี่ไม่ได้ต้อนรับพวกเขา ในตอนที่หลีอวนเฉิงและทีมของเขามา ตอนนี้เขารู้สึกกระปรี้กระเปร่าแล้ว เขาก็ต้องไปดู ในที่สุดหงต้าหลี่ก็จำได้ เขาควรจะไปที่บ้านของหลินหยูหยินเพื่อช่วยเธอเคลื่อนย้าย ...

เมื่อพูดถึงห้องทดลองของหลินหยูหยินก็มีของที่มีประโยชน์มากมาย! มองไปที่ขยะที่เธอโยนไปทั่วพื้น เพียงแค่เลือกมันและมันอาจจะเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่ยอดเยี่ยมก็ได้!

กลุ่มคนของหงต้าหลี่เดินลงไปชั้นล่างทันที

ลิฟต์มาถึงชั้น 4 อย่างรวดเร็ว ตอนนี้มีป้ายแขวนอยู่ที่นั่นแล้ว นั่นคือห้องปฏิบัติการแฟนท็อม

เจ๋งไปเลย!

เมื่อเข้าประตูมา พวกเขาก็เห็นว่าชั้น 4 นั้นเต็มไปด้วยเครื่องจักร สายไฟและสิ่งของทุกชนิด ผู้คนจำนวนมากกำลังเดินขวักไขว่ไปมา สำหรับคอมพิวเตอร์เพียงอย่างเดียวมี 20 กว่าเครื่อง นอกจากนี้ยังมีใครบางคนถือคบเพลิงเชื่อมและเชื่อมอะไรบางอย่าง

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือแบบจำลองร่างกายมนุษย์ภายใน เขาสวมชุดสูทฉายภาพและทำท่าทางตลก ๆ ต่าง ...

“ฮ่าฮ่า พี่หลี ฉันมาแล้ว ที่นี่เป็นยังไงบ้าง?” เมื่อเห็นหลีอวนเฉิง หงต้าหลี่ก็เดินตรงมาและพูดว่า “ว้าว ไม่น่าแปลกใจที่พวกคุณใช้เงินเร็วมาก มีหลายอย่างเลย!”

"สวัสดีครับท่านนายน้อย!" เมื่อเห็นว่าหงต้าหลี่อยู่ที่นี่ ทีมงานของหลีอวนเฉิงทั้งแปดคน  รวมถึงหลีอวนเฉิงเองก็เดินมาต้อนรับเขา จากนั้นหงต้าหลี่ก็มองดูพวกเขาแต่ละคนอย่างระมัดระวัง พวกเขาอายุประมาณ 30 ปี แต่งตัวเหมือนคันทรีบัมพ์กินส์และเห็นได้ชัดว่าพวกเขาอยู่ในสาขาการวิจัย หน้าตาของพวกเขาค่อนข้างรก ขนยุ่งเหมือนรังนก ร่างกายมีคราบน้ำมันอยู่ที่ใบหน้าและมีคราบสีดำไปทั่ว

แน่นอนว่า ถึงแม้ภายนอกจะมีสภาพเช่นนั้น แต่สมองของพวกเขานั้นคงจะแตกต่างมาก…

“สวัสดี สวัสดีทุกคน เมื่อกี้ฉันยังไม่ตื่นดีน่ะ” พวกเขาหาที่นั่งและหงต้าหลี่ถามว่า "ที่นี่ทุกอย่างเรียบร้อยไหม? หากต้องการอะไรเพิ่มเติม โทรหาฉันได้เลยนะ ฉันไม่รู้จะทำอะไร แต่ฉันสามารถจ่ายเงินให้พวกนายได้!”

“ผมรู้ครับ ท่านนายน้อยใจกว้างมาก!” หลีอวนเฉิงเป็นคนประเภทที่เกินบรรยาย ไม่ค่อยเก่งในการสนทนา เขาเลือกที่จะแนะนำความก้าวหน้าในการวิจัยของพวกเขาให้กับหงต้าหลี่ฟัง “ท่านนายน้อยครับ ปัจจุบันชุดของเทคโนโลยีนี้เกิดขึ้นโดยพื้นฐานแล้ว ดูสิ นี่คือสิ่งที่สร้างขึ้นใหม่ ซึ่งสอดคล้องกับองค์ประกอบของร่างกายมนุษย์ที่มีคุณภาพของวัสดุยางที่เหมาะสมกับการฉายภาพมากที่สุด การสวมใส่เข้ากับร่างกาย แน่นอนว่าจะไม่ทำให้ร่างกายเสียรูปทรง นอกจากนี้ในชุด เราได้เชื่อมต่อโนดการฉายภาพมากกว่าหนึ่งพันโหนด ด้วยโนดเหล่านี้ไม่ว่าจะมีการกระทำที่ซับซ้อนแบบใดในรูปแบบมนุษย์ก็ตาม มันจะถูกฉายลงในคอมพิวเตอร์อย่างสมบูรณ์แบบ

“ใช่ นี่เป็นการพัฒนาที่ดีมากจริง ๆ!” หงต้าหลี่ดีใจมากเมื่อได้ยินเรื่องนี้ “ด้วยวิธีนี้ มันจะง่ายกว่ามากสำหรับเราในการสร้างแอนิเมชั่น CG ฮ่าฮ่า”

ถังมู่ซินที่กำลังอุ้มเหมียวน้อยมา ก็ได้ถามอย่างสงสัยว่า “ต้าหลี่ นายตั้งใจจะทำภาพยนตร์แอนิเมชั่น CG ด้วยเหรอ?”

เมื่อได้ยินถังมู่ซินถามแบบนี้ ทุกคนก็อยากรู้เหมือนกัน

เห็นได้ชัดว่าหงต้าหลี่ที่มีความคิดที่ยอดเยี่ยมอยู่เสมอ อาจจะใช้จ่ายอะไรสนุก ๆ อีกครั้ง

“ใช่ จริง ๆ แล้วฉันก็วางแผนไว้” หงต้าหลี่แตะคางของเขาและแอบคิดว่าระบบให้ฉันทำภารกิจใช้จ่าย 50 ล้านในสามเดือน สามเดือนไม่นานหรือสั้นเกินไป การสร้างภาพยนตร์การ์ตูน CG เพื่อความสนุกสนานก็น่าสนใจเช่นกัน อย่างไรก็ตามจากรูปลักษณ์ของสิ่งต่าง ๆ ในปัจจุบัน ไม่มีเวลาเพียงพอที่จะสร้างภาพยนตร์การ์ตูน CG ได้จริง อย่างไรก็ตามฉันสามารถพิจารณาและคิดทบทวนได้ ... แล้วฉันควรทำยังไงดี?

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ หงต้าหลี่ก็รู้ดีถึงแอนิเมชั่นที่ดัง ๆ ไม่กี่เรื่อง เช่น ดราก้อนบอล,วันพีช,เซนต์ไซย่า เป็นต้น แอนิเมชั่นเหล่านี้ล้วนมีเพลงฮิตและเนื้อเรื่องสนุกจากชีวิตก่อนหน้านี้ของเขา

หงต้าหลี่แตะคางของเขาและแอบคิดว่า ดราก้อนบอล เป็นแอนิเมชั่นที่มีการเคลื่อนไหวบนท้องฟ้าบ่อย ในการใช้เทคโนโลยีนี้จึงค่อนข้างยากมาก วันพีชเป็นแอนิเมชั่น ฉากอยู่ในทะเลไม่มีเงื่อนไขใด ๆ ในการสร้าง อย่างไรก็ตามแอนิเมชั่นเรื่องเซนต์ไซย่า มีพล็อตที่ค่อนข้างเรียบง่าย… ใช่ ฉันสามารถลองแก้ไขพล็อตได้นิ ฮ่าฮ่าฮ่า!

ยิ่งคิด ดวงตาของเขาก็ยิ่งเปล่งประกาย ทันใดนั้นเขาก็หัวเราะเสียงดังและพูดว่า “พี่หลีช่วยสร้างชุดให้ตามความต้องการของฉันได้ไหม?”

"โอ้? ทำเพิ่มอีกสองสามชุดเหรอครับ?“หลีอวนเฉิงครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งและพูดว่า”นั่นไม่ใช่ปัญหา อย่างไรก็ตาม ผมไม่รู้ว่าท่านนายน้อยต้องการแบบไหน? เราจำเป็นต้องปรับแต่งให้เหมาะกับการฉายภาพ มันจะมีผลต่อเอฟเฟกต์มาก ถ้ามันใหญ่เกินไปหรือเล็กเกินไป”

"นั่นไม่ใช่ปัญหา!" หงต้าหลี่หัวเราะและพูดว่า “เพราะฉันมีไอเดียที่เยี่ยมกว่านั้น ฉันจะสร้างภาพยนตร์แอนิเมชั่น CG!”

"จริงเหรอ!" ถังมู่ซินรู้สึกประหลาดใจ “ถ้าอย่างนั้น.. ต้าหลี่เล่าให้เราฟังหน่อยสิ แอนิเมชั่นเรื่องนี้เกี่ยวกับอะไร?”

“ถ้าจะให้เล่าหมด มันก็จะยาวหน่อย! หงต้าหลี่เข้าสู่โหมดเล่าเรื่องอีกครั้ง”ในอนาคตอันไกลโพ้น เนื่องจากการปะทุของสงครามนิวเคลียร์ สถานที่ส่วนใหญ่บนโลกถูกทำลาย เหลือเพียงดินแดนศักดิ์สิทธิ์ สกายซิตี้ และเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์สุดท้ายของมนุษยชาติ ...

“ผู้ที่ปกครองเมืองลอยฟ้า พวกเขาถูกเรียกว่านักรบ 12 ราศี!

“บนภูเขาใกล้กับเมืองสกายซิตี้ พวกเขาสร้างวิหารทองคำ 12 แห่ง แต่ละแห่งได้รับการปกป้องโดยหนึ่งในนักรบแห่ง 12 ราศี!

“อย่างไรก็ตาม เมื่อต้องเผชิญกับภัยพิบัติจากโลกภายนอก ผู้พิทักษ์ทั้ง 12 ราศีเหล่านี้ไม่เต็มใจที่จะเปิดสกายซิตี้เพื่อให้คนทั่วไปสามารถอาศัยอยู่ภายในได้

“ดังนั้นเทพธิดาผู้ใจดี ซึ่งเป็นตัวตนของหงส์แดง จะต้องแสดงโดยเนียนเหว่ย จึงเป็นตัวแทนของสามัญชนเพื่อเรียกร้องให้นักรบทั้ง 12  วิหารทองคำลอร์ดมังกรเขียว ขอให้เขาเปิดเมืองศักดิ์สิทธิ์เพื่อให้คนทั่วไปได้ซ่อนตัวภายในวิหารจากภัยพิบัติของโลกภายนอก

“จริง ๆ แล้วนี่ควรจะเป็นเรื่องที่ดี แต่ทันใดนั้น ก็มีมารงูพิษทั้ง 12 ตัว แอบอยู่ภายใต้การควบคุมของศัตรูที่ซ่อนอยู่ เมื่อเทพธิดามาอุทธรณ์ เขาก็ยิงเธอด้วยลูกศรพิษ!”

เมื่อมาถึงจุดนี้ ทุกคนต่างก็ร้อง “อัยยา” เสียงหลงกันอย่างพร้อมเพรียง!

หงต้าหลี่พูดต่อว่า “พิษของงูนั้นแข็งแกร่งที่สุด เทพธิดาถูกยิงและกำลังจะตาย โชคดีที่ข้าง ๆ เธอมีนักรบศักดิ์สิทธิ์ห้าคนคอยปกป้องเธอ!

“นักรบทั้งห้านี้สวมชุดจักรกลศักดิ์สิทธิ์ทรงพลังและพวกเขาต่อสู้เพื่อเทพธิดามาโดยตลอด!

“ในเวลานี้ เพื่อช่วยเทพธิดา พวกเขาสามารถรับเลือดของสัตว์ศักดิ์สิทธิ์เต่าดำ ซึ่งสามารถรักษาพิษใด ๆ ก็ได้ เพื่อรักษาเธอ อย่างไรก็ตามสัตว์ศักดิ์สิทธิ์เต่าดำอาศัยอยู่ในวิหารของมังกรเขียวนักรบ 12 ราศี!

“ดังนั้นเพื่อปลุกเทพธิดา นักรบศักดิ์สิทธิ์ทั้งห้าจึงเริ่มการต่อสู้เพื่อบุกเข้าไปในวิหารทองคำทั้ง 12 แห่ง!”

เมื่อหงต้าหลี่มาถึงจุดนี้ ทุกคนก็ปรบมือ "ดี!"

ที่จริงแล้วพล็อตเรื่องนี้เป็นของแอนิเมชั่นเรื่องเซนต์ไซย่า มันค่อนข้างเรียบง่าย โดยพื้นฐานแล้วเกี่ยวกับเทพธิดาอาเธน่าที่ถูกทำร้าย จากนั้นนักรบทั้งห้าก็ช่วยเธอ และเรื่องราวดังกล่าวจากมุมมองที่ใช้งานได้จริงค่อนข้างเหมาะ หงต้าหลี่ก็เลยเล่าให้ทุกคนฟัง เขาจำเรื่องที่ซับซ้อนไม่ได้ ...

ดังนั้นเขาจึงเลือกพล็อตคลาสสิกที่สุดจากเซนต์ไซย่า วิหารทองคำ 12 วิหาร

หากเป็นไปตามงานดั้งเดิม สิ่งเหล่านี้คือกลุ่มดาว 12 ราศีและสถานที่ต่อสู้อยู่ในกรีซ

เห็นได้ชัดว่าหงต้าหลี่รักชาติ เนื่องจากเขาวางแผนที่จะจำลองเซนต์ไซย่าจากชีวิตก่อนหน้าของเขา เขาจึงต้องแก้ไขพล็อตเรื่องเพื่อกระตุ้นเสียงสะท้อนของคนอื่นให้ดีขึ้น

ดังนั้นเรื่องราวที่หงต้าหลี่เล่าให้ฟังจึงเป็นที่ชื่นชอบของทุกคนในตอนนี้

ตอนนี้เขาได้เล่าเบื้องหลังคร่าว ๆ และพล็อตเรื่องของเซนต์ไซย่าเรียบร้อยแล้ว ส่วนที่เหลือคือการแบ่งงานเฉพาะส่วน

หลีอวนเฉิงถามว่า “ท่านนายน้อยต้องการให้เราร่วมมือกันยังไงครับ?”

พูดถึง.. แม้ว่าหลีอวนเฉิงและทีมของเขาจะแข็งแกร่งมาก แต่พวกเขาก็ยังคงมีความกตัญญูอยู่ เพราะสิ่งที่พวกเขาประดิษฐ์ขึ้นมานั้นได้รับความช่วยเหลือจากท่านนายน้อย

“งานของพี่หลีง่ายมาก” หงต้าหลี่ครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งและพูดว่า “ชุดปัจจุบันไม่ได้ออกแบบมาให้เข้ากับยางใช่ไหม? ฉันจะออกแบบชุดจักรกลศักดิ์สิทธิ์แบบคร่าว ๆ จากนั้นสร้างชุดสูทตามการออกแบบนั้น ด้วยวิธีนี้เราสามารถสร้างชุดให้ตัวละครทั้งหมดได้ ฮ่าฮ่า”

"โอเคครับ!" เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องยาก ตราบเท่าที่พวกเขาเต็มใจจ่ายเงินกับมัน ดังนั้นหลีอวนเฉิงจึงพยักหน้าทันที

“อืม ผู้ติดตาม ไปเรียกจือซานให้มาหาที่นี่หน่อย” หงต้าหลี่ออกคำสั่งให้ผู้ติดตามคนหนึ่งไปตามหาเธอ “ฉันคิดได้แค่การออกแบบคร่าว ๆ สำหรับชุดจักรกลศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ เรายังคงต้องการให้จือซานช่วยออกแบบให้เหมาะสม”

"โอเคครับ!" ลี่หยางรับคำสั่งของหงต้าหลี่และวิ่งออกไปจนลมพัด

ไม่นานนัก จือซานก็มาและใบหน้าของเธอก็เกือบจะฟื้นตัวแล้ว เมื่อเธอเห็นหงต้าหลี่ เธอยิ้มและถามว่า “ท่านนายน้อยเรียกฉัน มีอะไรรึเปล่าคะ?”