ระบบใช้จ่าย ตอนที่ 92

ติดตามอ่านนิยายเพิ่มเติมของผู้แปลและนิยายทุกตอนได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay

บทที่ 92: ข้าอยาก ข้าอยากจะนอนกับท่าน!

“อะ…เอาล่ะ…” หงต้าหลี่นั้นเป็นนักใช้จ่ายระดับมืออาชีพ ถังมู่ซินก็ได้แต่ยอมแพ้ในตัวของหงต้าหลี่ ในความเป็นจริงแม้ว่าเธอจะฉลาด แต่เธอก็ไม่สามารถเข้าใจความหมายที่แท้จริงในการตัดสินใจของหงต้าหลี่ที่จะทำสะอาดขยะรอบ ๆ ภูเขาได้เลย อย่างไรก็ตาม มีสิ่งหนึ่งที่เธอมั่นใจ ก็คือต้าหลี่คงคิดหาวิธีใหม่ในการถลุงเงินใหม่ได้อย่างแน่นอน …

"โอเค โอเค ทุกคนเตรียมตัว เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เรียบร้อย ได้เวลาที่จะเริ่มถ่ายทำกันแล้ว!" คำสั่งของหงต้าหลี่เหมือนอย่างกับฝนตก มันเป็นคำสั่งที่ศักดิ์สิทธิ์ทำให้ทุกคนต้องปฏิบัติตามทันที เพราะไม่มีใครไม่อยากได้เงิน หากท่านนายน้อยพอใจ นายน้อยก็จะให้รางวัลแก่พวกเขาอย่างไร้เหตุผลแน่นอน

10 นาทีต่อมา

ชายร่างเตี้ยที่รูปร่างอวบอ้วนสวมเครื่องแต่งกายโบราณและนั่งลงกับพื้น ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ เขาจ้องมองพระอาทิตย์ตกและพูดเบา ๆ ว่า: "ข้าใช้ชีวิตอย่างไม่เสียดาย พอนึกย้อนไปถึงสมัยที่ข้าได้วิ่งรอบ ๆ ใต้ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าแล้วมันก็ ... " ในขณะเดียวกันชายคนที่สองที่แต่งตัวในชุดโบราณก็เริ่มวิ่งจ๊อกกิ้งมาด้านข้างอย่างช้าๆ และกล้องก็แพลนมุมมองด้านหลังของเขาไว้ให้ดูเศร้าๆ หลังจากนั้นชายอวบอ้วนก็พูดอีกครั้งว่า: "เด็กสาวคนนั้นก็ได้จากข้าไป อ่า~"

"อ่า ~" หลังจากจบประโยคของเขา ทุกอย่างก็เต็มไปด้วยความโศกเศร้า แม้ว่ามันจะเป็นเพียงเสี้ยวนาที แต่มันก็เต็มไปด้วยอารมณ์ที่แตกต่างและหลากหลาย ความไม่พอใจ การถูกปฏิเสธ และอื่น ๆ อีกมากมาย

ผู้คนในบริเวณใกล้เคียงที่ได้ยินและเห็นการกระทำ ในขณะเดียวกันพวกเขากลับหัวเราะ ลี่เนียนเหว่ยเอามือเล็ก ๆ ของเธอปิดปากและเธอก็ยิ้มหวาน ๆ ถังมู่ซินที่อายุน้อยกว่าก็ได้แต่กุมท้องของเธอ ในขณะที่เธอก็หัวเราะจนไม่สามารถยืดตัวได้ หลิงเสี่ยวหยี่ผู้ยืนอยู่ข้างหลังนั้นกำลังคิดว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ในใจของเธอ: นายน้อยเริ่มตลกมากขึ้นทุกวันๆแล้ว ฉันสงสัยจริงๆว่าใครเป็นคนที่คิดเรื่องราวสร้างสรรค์แบบนี้ให้กับเขา

"ทำได้ดีมาก! ให้ทิปเงิน!" หงต้าหลี่รู้สึกพึงพอใจอย่างมากกับการแสดงของทั้งคู่ "ให้ทิปเงินพวกเขาทั้งสอง คนละ 5,000!" มีคนกล่าวไว้ว่าทุกคนควรมีโอกาสและไม่ควรด้อยกว่าเมื่อปฏิบัติต่อผู้อื่น "ให้ทิปเงินที่เหลือ คนละ 3000!"

ผู้คนต่างก็ทำความเคารพและบูชาเทิดทูนหงต้าหลี่ "ขอบคุณความมีเมตตาที่ท่านนายน้อยได้มอบให้ค่ะ/ครับ!"

การถ่ายทำก้าวหน้าไปอย่างมาก ทำให้สามารถเข้าถึงฉากสุดท้ายของฉากจบได้ในเวลาเพียงครึ่งชั่วโมง ชายผู้อวบอ้วนก็กอดแขนของหงต้าหลี่ไว้แน่น เขาเอาหัวถูที่แขนของหงต้าหลี่ ในขณะที่พูดว่า: "ท่านเป็นผู้ช่วยชีวิตข้าไว้ ข้าต้องการ ข้าต้องการนอนกับท่านคืนนี้! ข้าขอ ข้าขอนะ ได้โปรดให้ข้าได้นอนกับท่านในคืนนี้เถิด!"

ผู้คนรอบข้างหัวเราะอีกครั้งจนกระทั่งพวกเขาล้มลงกับพื้น

ณ เวลานี้แม้จะไม่มีคำอธิบายของหงต้าหลี่ แต่ทุกคนก็ได้เห็นโอกาสที่เรื่องราวนี้จะโด่งดังแล้ว จางไกก็ออกมาข้างหน้าแล้วพูดพร้อมกับยิ้มว่า "ท่านนายน้อยค่ะ เราถ่ายทำตอนนี้เสร็จแล้วค่ะ ที่เหลืออยู่หลังการผลิต ตอนนี้พวกเรา…จะกลับไปก่อนไหมคะ?”

ทุกคนรู้สึกลังเลที่จะออกจากสถานที่ถ่ายทำ เพราะพวกเขายังไม่ได้เที่ยวรอบ ๆ และยังไม่ได้เพลิดเพลินกันเลย อย่างไรก็ตาม พวกเขารู้ว่าวันนี้มันไม่ใช่วันหยุดและมีหลายส่วนของภาพยนตร์ที่ต้องตัดต่อหลังการผลิต เช่น ตอนที่ราชาปีศาจตกลงมาจากหน้าผา …

ในทางตรงกันข้าม หงต้าหลี่ก็ไม่ได้รีบเร่งอะไร ในความเป็นจริง เขาไม่สนใจว่าซีรี่ย์จะออกอากาศวันไหนด้วยซ้ำ อยู่ๆหงต้าหลี่ก็ได้พูดออกไปว่า "ไปที่เย่ไหลเซียงกันเถอะ ไม่จำเป็นต้องรีบทำงานในคืนนี้หรอก มาพักผ่อนและสนุกกันดีกว่า!"

ทุกคนต่างก็ปรบมือพร้อมเพรียงกันเหมือนกองเชียร์

หงต้าหลี่ลูบคางของเขา ก่อนที่จะพูดต่อ ว่า "เอ๊ะ เราไม่ควรทิ้งคนอื่นๆนะ มิสจางไกเรียกพนักงานจากเว็บไซต์จงเตียนมาร่วมด้วยสิ บอกให้มาพักผ่อนกัน เย็นนี้ทุกคนจะปาร์ตี้กันที่นู้นกัน! ทุกคนไปกันเถอะ!?"

ดังนั้นผู้คนมากมายต่างก็รีบไปที่เย่ไหลเซียง

เมื่อพูดถึงเย่ไหลเซียง หงต้าหลี่ก็ไม่ได้มาที่นี้ซักพักแล้ว และนั้นจึงเป็นผลให้เขามาที่นี่ หลังจากที่ถ่ายทำซีรี่ย์ต้าหลี่สร้างปาฏิหาริย์อย่างไม่คาดคิด

ปัจจุบันเย่ไหลเซียงเต็มไปด้วยหมอกควัน ที่แห่งนี้ในปัจจุบันไม่เหมือนในอดีต ก่อนหน้านี้คงจะมีรถเพียงสองสามคันที่เห็นในบริเวณใกล้เคียง แต่ตอนนี้ไม่สามารถหาที่จอดรถได้เลย มีถึงขนาดรถยนต์จำนวนมากที่ต้องจอดห่างออกไปหลายสิบเมตร ถนนทั้งสายเต็มไปด้วยรถยนต์หลายยี่ห้อ รถพวกนี้ล้วนแต่เป็นแบรนด์หรู ทั้ง ๆ ที่รอบ ๆ ก็เป็นเพียงตึกเล็ก ๆ หลายแห่งข้างถนน ซึ่งแต่ก่อนยังเป็นที่ว่างเปล่า แต่ตอนนี้กลับมีตึกมากมาย รวมถึงรถจำนวนมาก

"นี่…นี้มันเกิดอะไรขึ้น?" หงต้าหลี่ตกตะลึงจนดวงตาของเขาเบิกกว้าง "ฉันจำเย่ไหลเซียงแต่ก่อนไม่ได้แล้ว วันนี้ทำไมมันเปลี่ยนไป ทำไมถึงมีรถและผู้คนเยอะแบบนี้?" เมื่อพูดแบบนั้นจบ ดวงตาของต้าหลี่ก็แวววาวขึ้น "คืนนี้ต้องมีอะไรสนุกๆ เกิดขึ้นแน่ๆ!"

ถังมู่ซินผู้รู้สถานการณ์ในตอนนั้นที่หงต้าหลี่ซื้อเย่ไหลเซียง แต่ตอนนี้หงต้าหลี่ที่เพิ่งซื้อก็รู้สึกตกใจเช่นกัน “ต้าหลี่ นี่…นี่คือเย่ไหลเซียงแต่ก่อนจริงๆใช่ไหม?”

"น่าจะ... " หงต้าหลี่มองไปรอบ ๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองดูตัวอักษร "เย่ไหลเซียง" ตัวใหญ่บนป้าย "มันน่าจะใช่แล้วล่ะ ไป เข้าไปข้างในแล้วดูว่าเกิดอะไรขึ้นในนั้นกัน!"

ทุกคนเข้าไปในเย่ไหลเซียงเป็นขบวน เมื่อเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเห็นพวกเขา เขาก็รายงานทันทีที่ชั้นบน

หงต้าหลี่และคนอื่น ๆ เข้ามาเรื่อย ๆ จนกระทั่งพวกเขามาถึงห้องโถงใหญ่ ในเวลานี้ก็เต็มไปด้วยผู้คน หงต้าหลี่เหลือบมองไปรอบ ๆ แล้วพูดว่า "ฮ้ะ! วันนี้ไม่มีที่ว่างเลยหรอ? ฉันจำได้ว่า ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ทำไมมีคนมากมายมาที่นี้ได้กัน?"

ไม่แปลกใจเลยที่เขาสงสัย ในไนท์คลับแห่งนี้มีผู้คนอย่างน้อย 1,700-2,043 คน ที่อยู่ที่นี้ ห้องโถงเป็นเหมือนรถบัสที่แออัด แทบไม่มีที่นั่งว่างเหลืออยู่เลย

"ท่านนายน้อย!" เมื่อหงต้าหลี่กำลังสงสัยอยู่ ทันใดนั้นก็ได้มีผู้จัดการล็อบบี้รีบวิ่งมาหาเขาที่ด้านข้าง เมื่อเขาเห็นหงต้าหลี่ เขาก็ได้ทักทายอย่างรวดเร็ว "ยินดีต้อนรับครับท่านนายน้อย สวัสดีครับท่านนายน้อยต้าหลี่ โปรดติดตามผมมา ผมไม่แน่ใจว่าท่านนายน้อยจะมาเมื่อไหร่ ผมจึงจัดห้องส่วนตัวที่ใหญ่ที่สุดไว้ให้อยู่นอกขอบเขตโดยที่ไม่มีใครเข้าไปได้ครับ ดูเหมือนว่าในที่สุดห้องส่วนตัวก็จะถูกใช้งานในวันนี้นะครับ"

"ฮ่าฮ่า ไม่เลว" หงต้าหลี่โบกมือและพูดว่า "ให้ทิปเงินเขา 5,000!"

หลังจากขอบคุณหงต้าหลี่ เขารีบพูดกับลี่เนียนเหว่ย ว่า: "มิสเนียนเหว่ย โปรดเข้าไปก่อนเลยครับ ตอนนี้คุณดังพอสมควร ถ้าเกิดมีคนมาเห็นว่าคุณอยู่ในห้องโถง ... "

ก่อนที่พวกเขาจะไปยังห้องส่วนตัว ก็เกิดความโชคร้ายขึ้น มีคนไม่กี่คนที่เห็นลี่เนียนเหว่ย แล้วพวกเขาก็ส่งเสียงร้องและทุบกระจกหน้าต่างทันที "อ้าาาาาาา!!" นั่นเทพธิดา! เทพธิดาลี่เนียนเหว่ย!"

เสียงกรีดร้องพวกนี้เกือบทำให้หงต้าหลี่ตกใจกลัว ทุกคนหันมามองแทบจะในทันทีและรีบวิ่งพุ่งไปยังหน้าประตู หากพวกเขาช้าเพียงเล็กน้อย คงจะถูกรายล้อมไปด้วยแฟนคลับที่คลั่งไคล้ของลี่เนียนเหว่ยแล้ว จากนั้นพวกเขาจะกลายเป็นเหมือนคนที่ถูกฝูงลิงรุมทึ้งแน่นอน

ทุกคนวิ่งออกจากเย่ไหลเซียง  หงต้าหลี่แทบหยุดลืมหายใจ เนื่องจากเขาตกใจกลัวมาก ในขณะที่เดิน เขาก็ได้ถามว่า "ทำไมที่นี่ถึงมีผู้คนมากมายแบบนี้? ฉันจำได้ว่า ช่วงที่ให้บริการฟรีมันผ่านไปแล้วนิ?" ในขณะที่เดิน เขายังไม่ลืมเรียกจางไก "พี่สาวจางไก คอยช่วยเหลือพนักงานจากเว็บไซต์จงเตียนที่กำลังจะมาด้วยนะ พวกเราวิ่งกันเถอะ!"

"พักก่อนไหมครับ ท่านนายน้อย" การที่จะจัดการสถานะการณ์แบบนี้ พี่สาวจางไกเหมาะสมที่สุด

"ท่านนายน้อย มาตรงนี้เร็วๆ มีตรอกเล็ก ๆ อยู่ที่นี่ครับ" คนที่เดินนำหน้าคือผู้จัดการล็อบบี้ที่กล่าว ในขณะเดียวกันเขาก็กำลังวิ่งไปด้วย "ผมจะบอกรายละเอียดและรายงานทุกเรื่องแก่ท่านเมื่อเราไปถึงสถานที่พักผ่อนนะครับ ท่านนายน้อย!"

ติดตามอ่านนิยายเพิ่มเติมของผู้แปลและนิยายทุกตอนได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay