ระบบใช้จ่ายตอนที่ 57

ติดตามผลงานของผู้แปลและนิยายทุกตอนได้ที่แฟนเพจ:แปลNiyay

บทที่ 57: ฉันเลือกนาย!

" แม้แต่ ... แม้แต่คนนี้ก็ไม่ผ่านหรอ? " ผู้จัดการฝ่ายทรัพยากรบุคคลรู้สึกเวียนหัว หากเขาไม่ต้องการคนเทพมากมายแล้ว... แล้วเขาต้องการแบบไหนกัน?

ผู้ที่มาสมัครได้ผ่านไปทีละคน หงต้าหลี่ไม่สนใจคนที่มาสมัครเลย คนที่สาม สี่ และ ห้า…และเริ่มที่จะหงุดหงิดมาก ๆ พนักงานโดยรอบดูหงต้าหลี่ด้วยความสับสน ไม่สามารถเข้าใจสิ่งที่เขาคิดได้เลย อย่างไรก็ตาม เนื่องจากหงต้าหลี่เป็นประธาน พวกเขาก็ไม่มีอำนาจที่จะพูดอะไรได้ ยิ่งไปกว่านั้นพวกเขาได้รับทิปเงิน 2,000 หยวนแล้ว ดังนั้นสิ่งที่พวกเขาต้องทำ คือ อดทนและรอให้มันจบลงก็แค่นั้นแหละ

ผ่านไปอย่างรวดเร็ว เหลือเพียงผู้สมัครคนสุดท้ายสำหรับการสัมภาษณ์นี้ พนักงานไม่ได้หวังอะไรเลย เพราะคำแรกที่เขาพูดคือ: " สวัสดีครับทุกคน ผมชื่อจางเหวินหยาง ผมจบการศึกษาจาก ... ผมจะข้ามไปพูดถึงเรื่องอื่นเลยละกัน เพราะมันเป็นแค่มหาวิทยาลัยระดับสาม ไม่ได้มีความสำคัญที่จะพูดอะไรมากนัก

เมื่อได้ยินคำพูดของเขา พนักงานหญิงจำนวนมากก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

ผู้จัดการฝ่ายทรัพยากรบุคคลก็โกรธทันทีกับเรื่องที่เขาบอกว่ามันไม่สำคัญ “เรากำลังจ้างไดเร็คเตอร์เป็นหัวหน้าฝ่ายบริการธุรกิจ คุณ…คุณแน่ใจหรือว่าคุณมีความสามารถมากพอ?”

หงต้าหลี่นอนอยู่บนโต๊ะทำงานและเขาตาปรือพร้อมที่จะนอนได้ทุกเมื่อ แต่เขาก็ยังมองดูอย่างตั้งใจ จางเหวินหยางคนนี้แต่งตัวเรียบร้อย ผมของเขายุ่งเหยิงและเขามีผิวสีแทน เขาดูเหมือนคนงานก่ออิฐจากสถานที่ก่อสร้าง ถึงอย่างนั้น มันก็ไม่ได้ทำให้ความประทับใจครั้งแรกของหงต้าหลี่น้อยลง หงต้าหลี่ไม่ได้ดูถูกเขา แต่หงต้าหลี่กลับถามว่า  " อืมรู้แล้ว นายมีความสามารถอะไร? "

" ผมรู้วิธีการใช้เงิน! " จางเหวินหยางยืนตรงและมีสีหน้าที่มั่นใจพร้อมเชิดอกขึ้น พร้อมกับพูดต่อว่า " ผมเชื่อว่ามันเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับสถานการณ์ปัจจุบัน " จางเหวินหยางคงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุด เพราะเขารู้วิธีการใช้จ่ายเงิน เขาดีที่สุด!

จากนั้นหงต้าหลี่ก็ลุกขึ้นและพูดว่า

" ฉันเลือกนาย! " สายตาของหงต้าหลี่ก็สว่างขึ้นมาทันที เขาตบโต๊ะอย่างแรงด้วยเสียงดังปัง ทำให้ทุกคนตกใจ " ฉันเลือกนาย ในที่สุดฉันก็พบคนที่เหมาะกับรสนิยมของฉันแล้ว นี้ไม่ใช่คนที่จะหาได้ง่าย ๆ เลยนะ ! "

ผู้จัดการฝ่ายทรัพยากรบุคคลเอามือทาบหน้าอกของเขา " หัวใจของฉัน โอ้ ... กฎการรับสมัครของนายน้อยคนนี้มัน... ที่เลือกผู้สมัครงานโดยกฎบ้า ๆ นี้อะนะ ... "

เก้าผู้ติดตามก็ได้แต่กำลังคิดในใจว่า: ดูพวกเขาสิ ไอ้ผู้คนจากบ้านนอกพวกนี้ พวกเขาคิดว่าพวกเขาสามารถเข้าใจความคิดของท่านนายน้อยผู้เป็นดั่งเทพได้จริง ๆ เหรอ?

คนที่มีคุณสมบัติที่ดีที่ได้สัมภาษณ์ไปแล้ว ทุก ๆ คนก็ต่างอุทานและคัดค้านออกมา  คนบ้านนอกอย่างจางเหวินหยางเนี่ยนะ คนที่สำเร็จการศึกษาจากมหาวิทยาลัยชั้นสามได้เอาชนะพวกเขาไปและได้เป็นผู้ถูกเลือก พวกเขารับไม่ได้! เปิ้ลรับไม่ได้ค๊า!

ทันใดนั้นก็ได้มีคนได้ตะโกน ว่า: " มีการยัดเงินใต้โต๊ะแน่ ๆ โกงชัด ๆ! " จากนั้นพวกเขาก็ถูกลากออกจากห้องประชุมโดยผู้ติดตามของหงต้าหลี่

หงต้าหลี่เพิกเฉยและถอนหายใจกับเสียงบ่นจากผู้คนโดยรอบ เขาในตอนนี้ตาแวววาวมาก เขาได้ถามจางเหวินหยาง ว่า " บอกแผนการของนายมาสิ ว่านายจะใช้จ่ายเงินอย่างไร! ถ้าแผนของนายดี ฉันจะให้รางวัลแก่นายเลยเอ้า! "

" ต้องใช้จ่ายครับ " จางเหวินหยางค่อย ๆ กล่าวว่า " ในความคิดของผม หากเว็บไซต์ต้องการประสบความสำเร็จจะต้องมีจำนวนผู้เขียนมากและมีหนังสือหลาย ๆ แนว ดังนั้น ระบบสวัสดิการของพวกเขาจะต้องเพิ่มขึ้น ปัจจุบันเว็บไซต์นวนิยายออนไลน์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ คือ ร้านหนังสือตุรกี และมีกำไร 60% เป็นของเว็บไซต์ และ 40% เป็นของผู้เขียน พวกเขายังได้ให้รางวัลสำหรับการบริการอย่างเต็มเวลา เว็บไซต์ตอบแทนผู้เขียน 100 หยวน หากพวกเขาเขียนนิยายต่อ โดยกำหนดข้อบังคับต้องพิมพ์ 5,000 ตัวอักษรต่อวันเป็นเวลาหนึ่งเดือน นอกจากนี้ยังมีของรางวัลอีกเล็กน้อย "

จางเหวินหยางหยุดพูดก่อนที่จะพูดต่อ  " เนื่องจากร้านหนังสือตุรกีเป็นคู่แข่งที่ใหญ่ที่สุดของเรา เราจึงต้องเอาชนะพวกเขาในแง่ของการปฏิบัติต่อผู้เขียน จากนั้นเราจะสามารถดึงดูดผู้เขียนได้มากขึ้น แผนของผม คือ ให้เว็บไซต์ของเราแบ่งกำไร 40% สำหรับเว็บไซต์ และ 60% สำหรับผู้แต่ง และรางวัลรายเดือน 200 หยวน หากพวกเขาสามารถเขียนนิยายเพิ่ม โดยกำหนดข้อบังคับต้องพิมพ์ 6,000 ตัวอักษรต่อวัน "

ผู้จัดการทั่วไปรู้สึกอยากจะเตะจางเหวินหยาง คนบ้านี้! เขาจะรู้บ้างไหมว่าตอนนี้เรากำลังขาดทุนอยู่ แล้วรู้บ้างไหมว่าเราจะต้องรักษาระดับให้อยู่ระดับเดียวกันนะเห้ย? ถ้าเราเพิ่มค่าใช้จ่ายและมอบเงินสวัสดิการให้แก่นักเขียน เราจะเสียเงินมากเท่าไหร่กัน?

หงต้าหลี่หัวเราะออกมาและพูดว่า " ดีมาก ฉันชอบความคิดของนาย! ฉันไม่ได้วางแผนที่จะทำเงินอยู่แล้ว เราจะทำตามแผนของนาย นายมีข้อเสนอแนะอื่น ๆ อีกไหม? "

จางเหวินหยาง กล่าวต่อ " จากนั้นเราจะต้องทำโฆษณาอีกด้วย จะต้องมีโฆษณาของเว็บไซต์ของเราไปทุกที่ ตราบใดที่มีคนอ่าน พวกเขาก็จะต้องตระหนักรู้ถึงเว็บไซต์ของเรา แม้ว่าพวกเขาจะไม่เคยได้ยินเกี่ยวกับร้านหนังสือตุรกี แต่พวกเขาจะต้องรู้จักเว็ปไซต์จงเตียนอย่างแน่นอน! "

ผู้จัดการฝ่ายทรัพยากรบุคคลไม่สามารถทนฟังได้อีกต่อไป " ท่านนายน้อย ท่านมีความคิดว่าเราจะต้องใช้เงินเท่าไหร่? อย่างน้อยก็หลายล้านเลยนะครับ! ใครบ้างล่ะที่จะสามารถจ่ายเงินได้มหาศาลเช่นนั้น? "

" แล้วไง! " หงต้าหลี่เพิกเฉยต่อผู้จัดการฝ่ายทรัพยากรบุคคลและตัดสินใจทันที " นี่แหละคือความคิดที่ฉันชอบที่สุด! "

เสียงโกรธเคืองมาจากพนักงานต่างแซ่ซ้องกันไปทั่ว ธุรกิจของบริษัทในตอนแรกเองก็ยังไม่สูงอยู่แล้ว ดังนั้นอนาคตพวกเขาจะต้องขาดทุนอย่างแน่นอน ถ้าพวกเขาทำตามแผนของจางเหวินหยาง มันคงจะได้กลายเป็นแผนการระยะสั้น จากนั้นบริษัทคงขาดทุนย่อยยับ แม้ว่าหงต้าหลี่จะมีเงิน แต่เขาก็คงต้องเสียเงินไปมากแน่ ๆ การโฆษณานั้นต่างจากการลงทุนอื่น ๆ โดยสิ้นเชิง เพราะการโฆษณามันไม่มีจำกัดเงิน

หลังจากที่จางเหวินหยางพูดจบประโยคก่อนหน้าของเขา เขาก็หยุดชั่วครู่ก่อนจะสรุปว่า: " ขณะนี้ยังไม่ถึงเวลาที่ดีที่สุดในการเริ่มทำโฆษณาครับ นวนิยายและความบันเทิงนั้นมีความคล้ายคลึงกัน ซึ่งคุณค่าของทั้งคู่ขึ้นอยู่กับคุณภาพของพวกมันด้วย นางฟ้าลี่เนียนเหว่ยจะไม่สามารถมีชื่อเสียงในคอนเสิร์ตเดียวได้ ถ้าเธอไม่ได้มีความสามารถสูงในตอนแรก หากหานักร้องหน้าใหม่เข้ามาแทนที่เธอ ไม่ว่าเงินและทรัพยากรจะใช้ไปเพื่อสนับสนุนเธอเท่าไหร่ก็ตาม มันก็จะไร้ประโยชน์และมันจะไม่มีความหมายเลย "

" อืม นายพูดถูก " หงต้าหลี่พยักหน้า " จากนี้ไป เริ่มทำตามแผนในตอนนี้ เริ่มต้นจากการยกระดับให้ผู้เขียน โอ้ ใช่แล้ว อย่าทำ 4 - 6 หรือ 3 - 7 เราจะเอากำไรเพียง 30% เท่านั้น "

" สิ้นเปลือง ช่างสิ้นเปลืองอะไรขนาดนี้ ... " ผู้จัดการทั่วไปได้แต่กุมขมับ " เราจะทำกำไรได้ยังไงเนี่ย ในเมื่อ..? " แน่นอนว่าเขาไม่กล้าพูดออกมาดัง ๆ

" เอาล่ะ ผู้จัดการทั่วไป นายถูกไล่ออก! โอ้ ใช่ บรรณาธิการหันหลังกลับมาก่อน ฉันมีคำถามที่อยากจะถามก่อน " หงต้าหลี่โบกมือของเขา " พวกนายที่ไม่เหลืออะไรให้ทำก็สามารถกลับบ้านได้แล้ว "

ในไม่ช้าผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องก็ออกจากห้องประชุม ตอนนี้มีเพียงหงต้าหลี่ ผู้ติดตามทั้งเก้าคนของเขาและมีบรรณาธิการอีก 10 คนที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

หงต้าหลี่ถามว่า " ฉันมีคำถามหนึ่งข้อที่อยากจะถาม ฉันวางแผนที่จะค้นหานักเขียนบางคน พวกนายช่วยดูซิว่าเคยเจอนักเขียนเหล่านี้มาก่อนหรือเปล่า? "

" ท่านนายน้อยโปรดบอกชื่อนักเขียนคนนั้นด้วยครับ " บรรณาธิการหัวล้านถามท่ามกลางฝูงชน

" ฉันต้องการนักเขียนที่มีแนวเขียนเกี่ยวกับการต่อสู้และการฆ่า ประมานว่า 'ถ้าแกจ้องที่ฉัน ฉันจะฆ่าแก ถ้าแกทำลายมัน ฉันจะฆ่าครอบครัวของแกทิ้งซะ' อะไรประมานนี้ นักเขียนที่เขียนประมานแบบนี้ มีไหม? " ตาของหงต้าหลี่เกือบเปล่งประกายแวววาวเสมือนกับหลอดไฟ 200 วัตต์  เขาอยากที่จะหานิยายแนวนี้อ่านมาก ๆ ในช่วงเวลาคาบเรียนของเขา

" นี่ ... นี่ ... " บรรณาธิการต่างก็เช็ดเหงื่อและจ้องมองกันและกัน ในที่สุดบรรณาธิการหัวล้านก็พูดอย่างหงุดหงิดว่า " ผมเคยพบนักเขียนประเภทนี้มาก่อน ผมเองก็จำชื่อของพวกเขาได้ เพราะความแปลกใหม่ของเนื้อหานวนิยายของพวกเขา ... "

" จริงหรอ?! " ในที่สุด ตาของหงต้าหลี่ก็เปล่งประกายอีกครั้ง " ตำแหน่งของคุณในบริษัทตอนนี้คืออะไร? "

บรรณธิการหัวล้านได้ตอบว่า " ท่านนายน้อย ในตอนนี้ผมเป็นบรรณาธิการหลักของกลุ่มหนึ่ง ผมชื่อ ถังจิงหุย ครับ "

หงต้าหลี่หักนิ้วของเขา และพูดว่า " จากนี้ไปนายจะเป็นหัวหน้าบรรณาธิการ! " เมื่อได้ยินคำพูดของหงต้าหลี่ ชายวัยกลางคนที่ยืนอยู่ด้านข้าง ๆ ก็ตัวสั่น ไม่จำเป็นต้อบอกเลยว่าเขาจะต้องเป็นหัวหน้าบรรณาธิกาอย่างแน่นอน

" นักเขียนพวกนี้ที่นายบอกว่ารู้จักนะ แนะนำพวกเขาให้ฉันฟังทีซิ " หงต้าหลี่พูดอย่างจริงจัง      " ให้ฉันดูซิว่าพวกเขาจะทำให้ฉันพึงพอใจได้หรือเปล่า "