บทที่ 1 ถนนคร่าชีวิต
บทที่ 1 ถนนคร่าชีวิต
สายไฟที่พันกันยุ่งเหยิงราวกับใยแมงมุมสาดประกายไฟสว่างจ้า ส่องให้เห็นใบหน้าที่ทั้งสกปรกและซีดขาว
“พี่ฉง ไอ้เด็กนี่คงไม่ตายไปแล้วใช่ไหม หัวหน้าฟางบอกว่าตระกูลตี้อู่ดูเหมือนจะเป็นตระกูลที่ไม่ธรรมดานะ”
เจ้าลิงผอมที่โหนกแก้มสูงและแก้มตอบซูบดูดซอกฟัน พลางขยับเข้าไปใกล้เด็กหนุ่มบนพื้นแล้วพูดขึ้น
“เหอะ”
ชายร่างใหญ่หัวล้านจัดปกเสื้อของตน สร้อยคอทองคำเส้นหนาหนักส่งเสียงดังกร๊องแกร๊ง
“ตระกูลบ้าบออะไรกัน ก็แค่หมาหัวเน่าตัวหนึ่งเท่านั้นแหละ”
เขาถ่มน้ำลายลงพื้นแล้วเงยหน้ามองท้องฟ้าที่ฝนเริ่มโปรยปรายลงมา
“ไปกันเถอะ หัวหน้าฟางต้องต้อนรับแขกสำคัญ เขาไปเอาตัวคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์มาจากเมืองชั้นบน ถ้าโชคดีอาจจะได้ของเหลือสักสองคน อยู่ในเมืองชั้นล่างแบบนี้ไม่มีทางได้สัมผัสผิวเนียนนุ่มแบบนั้นหรอก”
เจ้าลิงผอมที่เดิมทีตั้งใจจะเข้าไปอังจมูกดูว่ายังมีลมหายใจหรือไม่พลันหยุดชะงัก ดวงตาทั้งสองข้างทอประกายขณะหันไปถาม
“จริงเหรอ”
พี่ฉงเหลือบมองรูเข็มที่หนาแน่นเหมือนรอยยุงกัดบนแขนของเขา
“ต่อให้หาผู้หญิงมาให้แกอีกคน แกก็จะอายุสั้นเหมือนไอ้เด็กนี่นั่นแหละ”
ทว่าเจ้าลิงผอมกลับเลียริมฝีปาก
“ฉันอายุ 36 แล้ว ถือว่าอายุยืนมากแล้ว”
“จะตายก็ขอตายอย่างมีความสุข”
........
จินฉวนตื่นขึ้นเพราะความเจ็บปวดแสบร้อน ผิวหนังทั่วร่างรู้สึกร้อนผ่าวราวกับถูกเข็มนับไม่ถ้วนทิ่มแทง เขาพลันลืมตาโพลง
เขาดิ้นรนลุกขึ้นจากพื้นตามสัญชาตญาณ กวาดสายตามองไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว พื้นสกปรกส่งกลิ่นปัสสาวะและกลิ่นเน่าเหม็นคละคลุ้ง แสงไฟนีออนที่สีกะดำกะด่างอยู่ไกลออกไปส่องแสงหลากสีสันในม่านฝน
“ฉัน... ไม่ใช่ว่าตายไปแล้วหรอ”
เขาจำจุดจบของตัวเองในฐานะพิกัดมนุษย์ได้อย่างชัดเจน นั่นคือระเบิดไฮโดรเจนที่มีอานุภาพหลายสิบล้านตัน
จากนั้นความเจ็บปวดราวกับถูกทิ่มแทงก็โจมตีเขาอีกครั้ง เขาสัมผัสผิวหนังที่แดงก่ำของตัวเองแล้วเงยหน้ามองท้องฟ้า ทันใดนั้นน้ำฝนก็สาดเข้าตาของเขา
ในชั่วพริบตา ความเจ็บปวดอย่างรุนแรงก็แล่นปราดเข้าสู่ดวงตาทั้งสองข้าง ริมฝีปากรับรู้ได้ถึงรสขมจัด
“นี่มันฝนกรด ฝนกรดที่มีฤทธิ์กัดกร่อนรุนแรงขนาดนี้เลยเหรอ”
เขารีบคลานเข้าไปใกล้กับมุมกำแพง แต่ฝนกรดมาพร้อมกับลม ชายคาที่ยื่นออกมาเล็กน้อยไม่อาจป้องกันฝนกรดที่สาดซัดเข้ามาได้เลย
สายฟ้าแลบแปลบปลาบเป็นรูปกิ่งไม้บนท้องฟ้า ตามมาด้วยเสียงฟ้าร้องคำรามลั่น
“ไม่ได้การแล้ว เจ็บขึ้นเรื่อย ๆ ต้องหาที่หลบฝน”
เขาเอาเสื้อแจ็กเกตสีเทาบนตัวมาคลุมศีรษะ แล้วรีบวิ่งออกจากซอยมืดเล็ก ๆ นี่คือถนนที่ค่อนข้างกว้างขวาง เพียงแต่ในเวลานี้กลับไร้ซึ่งผู้คน ร้านค้าทุกร้านปิดประตูม้วนลงสนิท
นอกจากโฆษณาและภาพวาดกราฟฟิตีที่แปะอยู่เต็มไปหมดแล้ว ก็ไม่มีแม้แต่กันสาดให้หลบเลยสักอัน
จินฉวนเริ่มร้อนใจขึ้นมาทันที เขามั่นใจว่าหากต้องแช่อยู่ในฝนกรดระดับนี้ทั้งคืน กระดูกของเขาคงได้มีฟองผุดขึ้นมาแน่
เขายังคงเดินอย่างรวดเร็วต่อไป ผ่านซอยแล้วซอยเล่า ซึ่งทุกแห่งล้วนเงียบสงัด เมืองนี้ใหญ่มาก แต่ในตอนนี้กลับราวกับเป็นเมืองมรณะ
ขณะที่จินฉวนกำลังคิดจะทุบประตูม้วนเข้าไป ลำแสงยาวที่แหลมคมดุจสว่านก็ตัดผ่านซอยเล็ก ๆ ทั้งซอย สาดแสงเรืองรองคล้ายควันในม่านฝน
จินฉวนรู้สึกยินดีขึ้นมาทันที
แสงแบบนี้ จะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อมีแสงไฟจากในอาคารส่องลอดออกมาจากประตูที่แง้มอยู่เท่านั้น
เป็นไปตามคาด เมื่อเขาวิ่งไปข้างหน้าอีกหน่อย ก็พบกับประตูโค้งเล็ก ๆ บานหนึ่งแง้มอยู่ แสงไฟสีเหลืองนวลช่วยเพิ่มความอบอุ่นให้กับค่ำคืนที่หนาวเย็นและเงียบเหงา
ในที่สุดก็ไม่ต้องค้างคืนท่ามกลางฝนกรดที่แผดเผาผิวหนังนี้แล้ว
“มีใครอยู่ไหม” จินฉวนรีบผลักประตูที่แง้มอยู่นั้นเข้าไป
แต่ขณะที่เขากำลังจะก้าวเข้าไปข้างใน เพื่อหาที่หลบฝนก่อนแล้วค่อยคุยกับเจ้าของบ้านให้ละเอียด ร่างเงาเลือนรางร่างหนึ่งก็พุ่งเข้าใส่เขาอย่างรวดเร็ว
ร่างนั้นสูงใหญ่กำยำ โดยไม่มีเวลาให้ได้ทันตั้งตัว ทั้งสองก็ชนเข้ากันอย่างจัง
ในชั่วพริบตานั้น จินฉวนรู้สึกราวกับว่าตัวเองถูกรถเก๋งที่วิ่งมาด้วยความเร็วสูงชนเข้าที่ศีรษะ
ทั้งร่างของเขากระเด็นออกจากประตู ปลิวไปตามวิถีโค้งแล้วตกลงกลางซอย น้ำโคลนสกปรกสาดกระเซ็นไปทั่ว
จินฉวนฝืนทนความเจ็บปวด เงยหน้ามองไปที่ประตูด้วยความตกตะลึง
ชายร่างกำยำที่เพิ่งหยุดลงเพราะชนเข้ากับเขา ในวินาทีที่หยุดนิ่ง ศีรษะของเขาก็ระเบิดออก
เลือดสด ๆ พุ่งออกจากลำคอราวกับน้ำพุ สาดกระจายไปทั่วบริเวณประตู
“พี่คะ!!”
ในขณะที่ชายวัยกลางคนคนนั้นเสียชีวิต เสียงร้องโหยหวนของผู้หญิงก็ดังมาจากด้านข้างของจินฉวน
จินฉวนรีบหันไปมอง แต่บนถนนนอกจากสายฝนที่เทกระหน่ำแล้ว ก็ไม่มีเงาของใครเลย ราวกับเสียงร้องอันน่าเวทนานั้นเป็นเพียงภาพหลอนของเขา
เขาฝืนทนความเจ็บปวด พยายามยันตัวขึ้นมา แต่แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยเมื่อยกฝ่ามือที่ถูกกัดกร่อนจนเปื่อยยุ่ยขึ้นมา
กล่องสี่เหลี่ยมใบเล็กปรากฏขึ้นในมือของเขา
รอยเลือดที่เปรอะเปื้อนในน้ำฝนลากยาวจากกล่องใบนั้นไปยังศพไร้หัว
“นี่มันอะไรกัน”
แต่ยังไม่ทันได้คิดอะไรมาก เขาก็รีบลุกขึ้นแล้ววิ่งสุดชีวิตไปยังทิศทางที่มาของเสียงเมื่อครู่
นั่นเป็นเพราะตอนที่เขากระเด็นออกไป เขาได้เห็นสิ่งที่ทำให้หัวของชายร่างกำยำระเบิด
มันคือกระดาษแผ่นหนึ่ง หรือควรจะบอกว่าเป็นยันต์ที่วาดอักขระไว้เต็มแผ่น มันพุ่งเข้าแปะที่ท้ายทอยของชายร่างกำยำด้วยความเร็วสูง จากนั้นทั้งศีรษะก็ระเบิดออก
หากสิ่งที่ระเบิดหัวเมื่อครู่เป็นปืนไรเฟิลซุ่มยิง เขาคงไม่ตื่นตระหนกและวิ่งหนีอย่างหัวซุกหัวซุนเช่นนี้ บางทีอาจจะใช้ความรู้ความเชี่ยวชาญหาที่กำบังหลบได้
แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับเป็นยันต์ เป็นอาวุธที่ไม่รู้จักซึ่งอยู่นอกเหนือความรู้ทั้งหมดตลอดชีวิตการเป็นทหารหลายสิบปีของเขา
แม้จะเจ็บปวดไปทั่วร่าง แต่เขาก็ยังคงวิ่งสุดชีวิตท่ามกลางสายฝน
เขาวิ่งออกไปได้หลายสิบเมตรแล้วหันกลับไปมอง ก็เห็นว่าที่หน้าประตูมีเงาร่างสองร่างปรากฏขึ้น สวมชุดคลุมยาวสีดำสนิทเหมือนกัน และสวมหน้ากากกะโหลกสีขาวโพลน
“มีหนูสกปรกกล้าฉวยโอกาสออกมาขโมยของในช่วงฤดูฝนทมิฬด้วยเหรอเนี่ย” เสียงอันเย็นเยียบดังไปทั่วทั้งถนน
เขาโบกมือครั้งหนึ่ง แสงสีเขียวก็สว่างวาบ เคียวยักษ์ยาวประมาณสองเมตรก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่า ชายชุดคลุมสะบัดพริ้วไหวราวกับยมทูตที่มาคร่าชีวิต
จินฉวนเพียงแค่เหลือบมองก็รู้สึกขนลุกซู่
“บ้าเอ๊ย ยมบาลเอาไปรอบหนึ่งแล้ว ยมทูตยังจะมาเอาไปอีกรอบเหรอ”
อะดรีนาลีนพลุ่งพล่านในทันที ความเร็วในการวิ่งของเขาเพิ่มขึ้นอีกครั้ง
ในจังหวะที่คนสวมหน้ากากกะโหลกพุ่งออกจากประตู ศพไร้หัวบนพื้นก็พลันส่องแสงสีแดงออกมา
“ตูม!” เกิดเสียงระเบิดดังสนั่น เศษอิฐเศษหินกระเด็นไปทั่ว
คนสวมหน้ากากถูกแรงระเบิดซัดจนกระเด็นกลับเข้าไปข้างใน
และการระเบิดครั้งนี้เองที่ทำให้จินฉวนมีเวลาพอที่จะวิ่งไปถึงปากซอยที่ได้ยินเสียงเมื่อครู่
เสียงที่มาจากมุมที่ต่างกันจะเข้าสู่หูแตกต่างกันไป การฟังเสียงเพื่อระบุตำแหน่งเป็นทักษะที่จำเป็นสำหรับทหารที่ต้องต่อสู้ในตรอกซอกซอยทุกคน และเสียงเมื่อครู่นั้นดังขึ้นมาจากใต้ดิน
“ช่วยฉันด้วย ไม่งั้นพี่ชายเธอก็จะตายเปล่า!”
จินฉวนแทบจะไถลเข่าไปตามพื้นน้ำฝนเพื่อเลี้ยวเข้าซอย เขาหมอบลงที่ฝาท่อระบายน้ำแห่งหนึ่งแล้วพูดเสียงต่ำ
แต่ฝาท่อตรงหน้าเขากลับไม่ขยับเลย จินฉวนหันกลับไปมอง เสียงฝีเท้าที่ย่ำน้ำบนถนนใกล้เข้ามาทุกที ราวกับว่าวินาทีต่อมาอีกฝ่ายจะโผล่ออกมาจากหัวมุมแล้วใช้เคียวตัดศีรษะของเขา
เขาสะบัดน้ำฝนออกจากมือ แล้วล้วงเข้าไปในกระเป๋าด้านในของเสื้อแจ็กเกตเพื่อหยิบกล่องประหลาดใบนั้นออกมาพลางหอบหายใจแล้วพูดว่า
“นี่เป็นของพี่ชายเธอ ฉันนับสามวิ ถ้าเธอไม่เปิด ฉันจะโยนมันทิ้งซะ”
“สาม!”
เป็นไปตามคาด ทันทีที่จินฉวนหยิบกล่องใบนี้ออกมา ก็มีเสียงเฟืองหมุนดังมาจากใต้ฝาท่อ
“ปัง” เสียงหนึ่งดังขึ้น ฝาท่อเด้งเปิดออก เมื่อเทียบกับยมทูตที่อยู่ข้างหลัง การเจรจาต่อรองโดยมีของในมือเป็นเดิมพันเช่นนี้ย่อมเป็นประโยชน์กับเขามากกว่า
เขาก้มตัวลงแล้วมุดผ่านช่องฝาท่อเข้าไปทันที
ช่องนั้นลึกมาก แต่กลับแห้งสนิท ไม่ใช่ท่อระบายน้ำเสีย แต่ดูเหมือนอุโมงค์ที่ขุดขึ้นมามากกว่า เขาคว้าหมุดที่ตอกอยู่บนผนังทั้งสองข้างแล้วไต่ลงไปอย่างรวดเร็ว
ไม่นานจินฉวนก็ลงมาถึงด้านล่าง แต่ทันทีที่เท้าทั้งสองข้างของเขาแตะพื้น เขาก็ค่อย ๆ ยกมือทั้งสองข้างขึ้นเหนือศีรษะ
ปืนลูกโม่สีเงินขาวกระบอกหนึ่งกำลังจ่ออยู่ที่ท้ายทอยของเขา
“ตอนนี้เราลงเรือลำเดียวกันแล้ว มีหลายเรื่องที่เราคุยกันได้” จินฉวนรีบพูดขึ้น
เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ เสียงแหบพร่าของผู้หญิงก็ดังมาจากด้านหลัง
“นายเป็นใคร มาจากกลุ่มไหน ทำไมต้องขวางทางพี่ชายฉันด้วย”
จินฉวนกะพริบตาแรง ๆ เพื่อบรรเทาอาการแสบตา
“ผมชื่อจินฉวน”
จากนั้นก็ส่ายหน้าอย่างขมขื่น “ขอโทษจริง ๆ ผมไม่ได้ตั้งใจจะขวางพี่ชายคุณ ผมแค่ต้องการหาที่หลบฝน”
แต่ทันทีที่เขาพูดจบ ปืนลูกโม่ที่ท้ายทอยของเขาก็จ่อเข้ามาใกล้กว่าเดิม
จินฉวนทำได้เพียงยกมือให้สูงขึ้นอีกเล็กน้อย
“คุณอาจจะไม่เชื่อ แต่ผมลืมตาขึ้นมาก็มานอนอยู่บนถนนข้างบนนั่นแล้ว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าที่นี่คือที่ไหน แล้วก็ไม่ได้สังกัดกลุ่มไหนทั้งนั้น”
“ของล่ะ” เสียงแหบพร่านั้นรออยู่ครู่หนึ่งแล้วถามขึ้นอีกครั้ง
“อยู่ในอกเสื้อผม”
“ถอดเสื้อออกซะ”
จินฉวนไม่ลังเลเลย เขายักไหล่แล้วค่อย ๆ ถอดเสื้อแจ็กเกตออกจากตัว
ขณะที่เขาขยับตัว หยดน้ำฝนบนร่างกายก็หยดลงบนพื้นไม่หยุด เกิดเป็นเสียงติ๋ง ๆ ทำให้ทั่วทั้งใต้ดินเงียบสงัดอย่างยิ่ง
ในขณะที่เสื้อแจ็กเกตกำลังจะถูกถอดออก
“โครม! แคร่ก!”
เสียงดังสนั่นดังมาจากด้านบน ตามมาด้วยเสียงโลหะถูกตัด
ทันทีที่เสียงดังขึ้น จินฉวนก็รู้สึกถึงความเย็นเยียบยะเยือกที่ท้ายทอย นี่คือสัญชาตญาณแห่งอันตรายที่เขาฝึกฝนมาจากการอยู่ในสนามรบมานานหลายปี
แทบจะเป็นไปตามสัญชาตญาณ เขาหันศีรษะและบิดตัวอย่างรวดเร็ว พร้อมกับประกายไฟที่สว่างวาบผ่านหน้าไป เขาก็กระชากข้อมือของคนที่อยู่ข้างหลังไว้
จากนั้นก็ทุ่มข้ามไหล่อย่างรวดเร็ว พร้อมกับบิดปืนออกจากมืออีกฝ่าย ใช้เข่าข้างเดียวกดหน้าอกไว้ เกร็งกล้ามเนื้อแล้วง้างหมัดลงไป
แต่ในจังหวะที่หมัดกำลังจะกระทบใบหน้าของคนคนนั้น เขาก็ชะงักมือไว้ทันที
การทุ่มข้ามไหล่ครั้งนี้เบาเกินไป แม้แต่ทหารใหม่ที่ฝึกท่าปลดอาวุธแบบนี้เป็นครั้งแรก โดยมีทหารผ่านศึกคอยแสดงเป็นคู่ซ้อมให้ ก็ยังไม่สามารถทุ่มได้ง่ายดายขนาดนี้
ฝาท่อด้านบนถูกคนสวมหน้ากากกะโหลกฟันจนเป็นช่อง แสงริบหรี่สายหนึ่งสาดส่องลงมาจากเหนือศีรษะของพวกเขา
นั่นคือใบหน้าของเด็กสาวที่อ่อนเยาว์และมอมแมม ในดวงตาสุกใสของเธอมีน้ำตาคลออยู่
สำหรับจินฉวนที่คลุกคลีอยู่ในพื้นที่อันตรายต่าง ๆ มาตลอดทั้งปี เขาไม่ได้เห็นใบหน้าในวัยนี้มานานมากแล้ว
คงจะเป็นช่วงก่อนที่เขาจะเข้ารับราชการทหาร ที่มองผ่านกระจกรถบัสขณะผ่านหน้าโรงเรียนมัธยม
เขาเงยหน้ามองฝาท่อด้านบน ก็มีเสียงแคร่กดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับประกายไฟจากการตัดโลหะ ฝาท่อถูกฉีกออกเป็นรอยยาวอีกครั้ง
แสงสว่างส่องลงมา ราวกับไม้กางเขนสีขาวที่มาเพื่อปลดเปลื้องความทุกข์ทรมาน
เขาคว้าข้อมือของเด็กสาวบนพื้นไว้
“พี่ชายเธอรู้ว่าเขาต้านคนข้างบนไม่ไหว เขาไม่ได้คิดที่จะรอดชีวิตเลย”
“เขาวางระเบิดเวลาไว้ในตัว!”
“การระเบิดนั่นก็เพื่อให้เธอมีเวลาหนี!”
จินฉวนจ้องมองเข้าไปในดวงตาของเด็กสาวอย่างไม่วางตา
“เขาต้องมีแผนสำรองแน่ บอกฉันมา เราจะได้รอดชีวิตออกจากที่นี่ไปด้วยกัน!”
[จบบท]