Royal Roader on My Own – Chapter 2: จุดจบคือการเริ่มต้นใหม่

“อปป้า คุณเป็นคนดีจริงๆแต่ฉันเกลียดทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ มันไม่ใช่ครอบครัวที่ฉันจะรับได้หรอก ฉันคงไม่มั่นใจว่าจะอยู่กับพ่อกับพี่เขยได้”

อย่างที่คาดเอาไว้ เป็นเพราะเรื่องนี้จริงๆ !

ฉันคงได้แต่บอกว่าเห็นด้วย 100% ไม่สิ 200%  แม้ว่าฉันจะเป็นแฮซุคแต่ฉันคงไม่ต้องการที่จะมาอยู่กับครอบครัวแบบนี้

เหี้ย ! แฮซุคทำให้ฉันจำเรื่องแย่ๆในอดีตได้

ชีวิตฉันน่ะบอกได้เลยว่าโดนสาป ตอนอายุได้ 12 บริษัทของพ่อก็ล้มละลาย เขาหนีไปแล้วทิ้งหนี้เอาไว้ ไม่กี่วันต่อมาพี่ฉันก็หนีไปกับพ่อ

ตอนนั้นฉันได้ยินข่าวเกี่ยวกับพ่อและพี่ พ่อน่ะสร้างครอบครัวใหม่ที่พย็องแท็กและพี่น่ะกลายเป็นอันธพาลไป

เมื่อรู้แบบนั้นแล้วไม่แปลกใจเลยว่าทำไมชีวิตฉันถึงได้ลำบาก

ลำบากแค่ไหนน่ะเหรอ ? คนมักจะบอกว่าให้มองข้ามสิ่งพวกนี้ไป ดูพวกคนที่แย่กว่าสิ พวกเขายังอยู่รอดได้เลย

โชคร้ายหน่อยที่ฉันหาคนแบบนั้นไม่เจอ อย่างน้อยรอบๆตัวก็ไม่มีใครที่แย่กว่าฉัน

มีไม่กี่ครั้งที่เรื่องมันเริ่มจะดีขึ้น ตอนฉันอยู่มัธยมปลาย ฉันทำเงินได้จาก Royal Roader ฉันจ่ายค่าห้องได้และเราก็ออกจากบ้านโทรมๆหลังเก่าได้

วันที่เราย้ายไปห้องใหม่ แม่และน้องมินจี เราสามคนน่ะมีงานเลี้ยงที่สนุกสนานกัน

ฉันคิดว่านั่นคือความสุขที่สุดในชีวิต

แต่ความสุขน่ะมักจะจบลงอย่างรวดเร็ว  เพราะการป่วยของแม่ ครอบครัวฉันเลยต้องรับเข็มขัดกันอีกรอบ  มันเป็นเหมือนเดิมในตอนที่ฉันกลับมาจากกองทัพ  ฉันทำงานที่ร้านล้างรถหรูที่ได้เงินเกือบ 3 ล้านวอนแต่หลังจากที่จ่ายค่าเช่าและค่ายาให้แม่แล้วก็แทบไม่มีอะไรเหลือเลย มันเป็นเพราะแบบนี้ ฉันคงเกลียดแฮซุคไม่ได้แม้ว่าเธอจะพูดมันออกมาทั้งหมดก็เถอะ

ฉันอยากจะบอกเธอแต่ฉันไม่มีหน้าที่จะทำแบบนั้นได้ มันไม่ใช่ว่าเธอไม่ได้เปิดโอกาสให้ฉันทำสักหน่อย

“และก็อย่างที่คุณพูดตะกี้ ฉันเจอคนใหม่แล้ว ตอนนี้ฉันจะไปเจอเขาเพื่อที่จะได้แต่งงานกับเขา ดังนั้นเราควรที่จะเลิกรู้จักกันได้แล้ว”

แม้ว่าฉันอยากพูดบางอย่างออกมาแต่มันก็ไม่อาจที่จะทำได้

แฮซุคหยุดพูดแล้วยื่นขึ้น

“ได้โปรดอย่าโทรมาอีก ไม่สิ ลบเบอร์ฉันทิ้งไปเลย ฉันเองก็จะลบเบอร์ของคุณไปด้วย วันนี้คุณไม่ต้องเดินไปส่งหรอก”

หลังจากที่พูดจบ  แฮซุคได้ยืนอยู่นิ่งๆสักแป๊ปก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว

ถ้าฉันซื่อสัตย์กับเธอ ฉันก็มักที่จะกังวล ฉันมักคิดเสมอว่าแฮซุคคงทิ้งฉันเข้าสักวัน ไม่มีทางที่ผู้หญิงจะมาแต่งงานกับคนแบบฉัน บางทีนี่เป็นเหตุผลอยู่แล้วที่ฉันเตรียมตัวที่จะบอกเลิก ฉันต้องการที่เจ็บน้อยที่สุดในตอนที่ฉันโดนทิ้งแบบนี้

“ไม่เป็นไร ! ไม่ได้เจ็บซะหน่อย !”

ฉันทำท่าว่ามันไม่เป็นอะไรพร้อมกับลุกขึ้นเดินอกมาแต่ก็อย่างที่คาดไว้ ฉันหมดเรี่ยวแรง ฉันรู้สึกสิ้นหวัง

ส่วนที่แย่ที่สุดคือตอนนี้ฉันหิวอีก ท้องบ้านี่กินวันละสามมื้ออีกต่างหาก คนอื่นเขาเป็นแบบนี้กันรึเปล่า ?

บางทีอาจเป็นเพราะกลิ่นอาหารที่ลอยมา มันมีร้านอาหารอยู่ข้างทางตรงหน้าโกชิวอนและรสชาติมันก็ถือว่ายอดเยี่ยมเลยทีเดียว

‘  ฉันควรซื้อสักจานดีมั้ย แต่ฉันไม่อยากเปลืองเงิน  ตอนี้ฉันมีเงินนเหลืออยู่ราวๆ 400,000 วอน หลังจากที่หักค่าเช่าแล้ว ฉันจะเหลืออยู่ 250,000 วอน ซึ่งหมายความว่าฉันมีเงินประมาณ 8,000 วอนต่อวัน  ต้องขอบคุณที่ฉันสามารถเดิน 3 กม.เพื่อไปยังร้านล้างรถและประหยัดค่าเดินทางได้และสามารถกินข้าวเที่ยงที่ร้านได้อีก ฉันไม่ได้ดื่มเหล้าหรือสูบบุหรี่ ฉันไม่เคยสูบบุหรี่และเหล้านั่นก็แพง ฉันไม่เคยเสียเงินตัวเองเพื่อซื้อเหล้ากินเลย  ปัญหาคือค่าเน็ตและโทรศัพท์ 6,000 วอน แต่เพราะ Royal Roader กำลังจะปิดให้บริการ ฉันเลยไม่มีเหตุผลที่จะใช้เน็ตต่อ ด้วยการทำแบบนั้นจะประหยัดเพิ่มขึ้น 3,000 วอน ในที่สุดฉันก็พอยืดหยุ่นได้บ้างแต่หัวฉันไม่อยากให้มีร้านนี้อยู่ใกล้ๆบ้านเลย

‘ ฉันจะกินในวันแบบนี้ทั้งๆที่รู้สึกแย่แบบนี้เนี้ยนะ ?  มันคงไม่ได้อร่อยเท่าไหร่หรอก ไปหากินอย่างอื่นดีกว่า ‘

สุดท้ายแล้วฉันก็ซื้อข้าวปั้นจากร้านสะดวกซื้อมากินแทนแล้วกลับไปที่ห้อง มันคือข้าวบันโกกิ ปกติแล้วฉันจะกินคิมบับ 2,000 วอนแต่บางครั้งกฉันก็ต้องกินอาหารอย่างอื่นแบนบนี้ แพราะฉันได้ทิปทุกวัน ฉันเดาว่าฉันคงสามารถให้รางวัลเล็กๆกับตัวเองได้สำหรับการทำงานหนัก

‘ ฉันควรกินก่อนที่มันจะเย็น ‘

ข้าวปั้นนั้นรสชาติอร่อยอย่างมากในคำแรกที่กิน  แต่หลังจากที่กินมันบ่อยแล้ว ตอนนี้ฉันเริ่มชินกับมัน ฉันยังคงปลอบตัวเองว่ามันอร่อยๆและเคี้ยวมันช้าๆ แต่เมื่อไม่คิดอะไรฉันก็เริ่มกินเร็วขึ้นๆ  สมองบอกกับตัวเองว่าฉันต้องรีบกิน ดังนั้นจะได้รีบไปเล่น Royal Roader เป็นครั้งสุดท้าย ในตอนที่มองไปที่นาฬิกา ตอนนี้ก็ได้เวลา 2 ทุ่มแล้ว

เนื่องจากพวกเขาบอกว่าจะปิดให้บริการตอน 4 ทุ่ม ฉันยังมีเวลาเหลือราวๆ 2 ชม.

‘ มาทำให้มันเป็นความทรงจำที่ยิ่งใหญ่ ‘

ฉันวางจานข้าวลงและนั่งตรงหน้าคอม มันก็ไม่ได้มีอะไรมากหลังจากที่ตัดสินใจจะเล่นแต่มีอย่างหนึ่ง สิ่งสุดท้ายที่เหลืออยู่คือการลงโทษบอส Demon Heros ที่อยู่ใน Blood Field ที่ผ่านทาง Western Mines ไป

มันเป็นบอสที่แข็งแกร่งที่สุดที่ฉันเคยทำการล่ามา

สำหรับการเล่นครั้งสุดท้ายนี้ ฉันขอเข้าไปล่ามอนเตอร์ตัวนั่นแค่ตัวเดียว จากนั้นจะออกมาโดยไม่มีอะไรติดค้าง ฉันล็อคอินเข้าไปในเกมทันทีและมุ่งหน้าไปยัง Blood Field

ฉันมักจะเล่นคนเดียว มันไม่ใช่ว่าฉันไม่มีคนมาช่วย เพราะเป็นหนึ่งในตัวละครระดับท็อป ฉันเลยมักจะต้องเดินทางข้ามทวีปและเคลียร์เควสต่างๆและนั่นทำให้มีผู้ติดตามมากมาย มีบางคนเป็นนักรบที่เก่งด้วยก็มี ฉันขอให้สมาคมนักเวทย์นั้นรวบรวมทุกคนไปยัง Blood Field

มีผู้ติดตามกว่าสองแสนคนที่ตอบรับ พวกเขาคือคนมีชื่อเสียงในแต่ละที่ ฉันเองก็มีทาสที่แข็งแกร่ง พวกมันจะอยู่ละตายขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของฉัน

ฉันยืนอยู่ตรงหน้า ผู้ติดตามกลายมาเป็นปีกทางซ้ายและขวาให้กับฉันและทาสนั้นก็ได้สร้างแรงสนับสนุนอันยิ่งใหญ่จากข้างหลังให้ เราเข้าไปยังศูนย์กลางของ Blood Field ในรูปแบบการยืนนั้น

แม้ว่าฉันจะต้องเสียสละผู้ติดตามและทาสมากมายแต่มันก็ทำให้ความแข็งแกร่งของบอสลดลง และในที่สุดการต่อสู้กับ Demon Heros ก็เริ่มขึ้น ! มันเป็นการต่อสู้ระหว่างฝ่ายที่แข็งแกร่งที่สุดที่ไม่มีใครเข้ามายุ่งได้ มันเป็นการต่อสู้แบบ 1 ต่อ 1 ระหว่าง Demon Heros กับฉัน

แน่นอนว่า Demon Heros น่ะแข็งแกร่ง ฉันต้องกดคีย์ลัด Q เพื่อให้ตัวเองกินยากแล้วทำการโจมตีต่อ แต่สุดท้ายฉันก็ได้ชัยชนะ หลังจากที่ปล่อยการโจมตีด้วยการเอาตัวเองไปเสี่ยง ฉันก็ทำคอมโบ 36 ครั้งติดและดาเมจนั้นก็ทำให้ฉันเอาชนะบอสมาได้

ไอเท็มเป็นตันๆหล่นลงมา แน่นอนว่าไม่มีสักชิ้นที่มีความหมายเพราะเกมส์จะปิดตัวลงไปแต่ตาของฉันนั้นไปเห็นไอเทมพิเศษ

< ติ๊ง คุณได้รับ Marble of Wishes โปรดบอกคำขอของคุณ >

มีพื้นที่ว่างให้ใส่คำขอ

‘ ใครจะไปอยากใส่คำขอเมื่อเกมส์จะปิดตัวลงอยู่แล้ว ? ! ‘

ถ้ามันมีปุ่มให้กดทำต่อ ฉันคงกดไปแล้วแต่ฉันต้องพิมพ์ลงไปก่อน มันน่ารำคาญจริงๆ ฉันพยายามจะข้ามแล้ว ‘ โอ้ มันไม่มีปุ่มให้กดข้ามไปด้วย ‘

ฉันข้ามมันไม่ได้ มันไม่มีปุ่มไหนให้กดเลยและไม่มีปุ่มปิดด้วย มันทำมาเพื่อให้คุณไม่สามารถเดินหน้าต่อได้จนกว่าจะกรอกช่องว่างนี้

ฉันมั่นใจว่าถ้าลองหาดู อาจจะเจอวิธีแต่กรอกไปลงไปดีกว่า มันน่าจะง่ายกว่าถ้าพิมพ์ไปไม่กี่คำ

‘ ได้ ฉันจะตอบ

ฉันกำลังจะพิมพ์มั่วๆก่อนที่จะเริ่มสงสัย

‘ ฉันควรพิมพ์สิ่งที่อยากได้จริงๆลงไปมั้ย ?  งั้นบางทีมันอาจดูน่าสนใจขึ้นมาก็ได้

ฉันไม่มีอะไรจะเสียอยู่แล้ว ตอนนี้ฉันมีความหวังแค่อย่างเดียว คือการเปิดใหม่ของ Royal Roader

ถ้ามันเป็นความหวังนี้จริงๆ แม้แต่ผู้สร้างก็คงอาจจะยอมรับมันได้ พวกเขาอาจจะให้ของขวัญเล็กๆน้อยๆกับฉันก็ได้

ในอีกด้านฉันถึงกับจินตนาการว่า Royal Roader นั้นจะกลายเป็นจริงขึ้นมาและฉันน่ะจะได้เป็นตัวละครหลักของมัน

มันไม่มีอะไรเจ๋งไปกว่านั้นอีกแล้ว

ฉันเขียนลงไปตลกๆ

[ Royal Roader เป็นจริงขึ้นมา ]