(ฟร๊) บทที่ 90 ก้าวแรกสู่มหาวิทยาลัยเฉินเซี่ย (ฟรี)

บทที่ 90 ก้าวแรกสู่มหาวิทยาลัยเฉินเซี่ย

เมืองเซี่ยจิง

ประตูวาร์ปฝั่งตะวันออกของเมือง

แสงสีขาววาบผ่าน ชายหนุ่มผมดำตาคม ใบหน้าหล่อเหลา สวมเสื้อผ้าเรียบง่าย ปรากฏตัวขึ้นที่ใจกลางประตูวาร์ป

ชายคนนี้คือหลิวหยวน

เนื่องจากอาณาจักรเฉินเซี่ยมีอาณาเขตกว้างใหญ่ไพศาล เป็นหนึ่งในห้ามหาอำนาจของมนุษย์

แม้ว่าจะวาร์ป ก็ยังต้องใช้เวลาสักพัก

ยิ่งไปกว่านั้น นี่เป็นครั้งแรกที่หลิวหยวนใช้ประตูวาร์ประยะไกล ทำให้เขารู้สึกวิงเวียนศีรษะ ไม่ค่อยสบายตัว

"อย่ายืนนิ่งอยู่แบบนั้น รีบลงมา!"

ในขณะที่หลิวหยวนกำลังตกตะลึง เสียงตะโกนของเจ้าหน้าที่ก็ดังขึ้นข้างๆ

หลิวหยวนยิ้มขอโทษ ก่อนจะเดินออกจากประตูวาร์ป

เขาไม่ใช่คนไร้เหตุผล จึงไม่ถือสาเรื่องน้ำเสียงของเจ้าหน้าที่

ท้ายที่สุดแล้ว เขายืนอยู่ที่ใจกลางประตูวาร์ป คนข้างหลังก็ไม่สามารถวาร์ปมาได้

ก็เหมือนกับการจอดรถขวางถนน ถือว่าไม่มีมารยาท

จากนั้น หลิวหยวนก็เรียกรถแท็กซี่ข้างทาง มุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยเฉินเซี่ย

ตอนนี้เขาก็พอมีฐานะแล้ว คงไม่ทรมานตัวเองด้วยการไปเบียดเสียดบนรถเมล์

ไม่นานหลังจากที่หลิวหยวนจากไป เจ้าหน้าที่ประตูวาร์ปก็บังเอิญเห็นรายชื่อผู้สอบที่ทางการอาณาจักรเฉินเซี่ยเพิ่งประกาศออกมา

เมื่อเขาเห็นรูปของคนที่ได้อันดับหนึ่ง ก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง

"หลิวหยวนคนนี้... ไม่ใช่ไอ้หนุ่ม... น้องชายคนนั้นเมื่อกี้เองเหรอ?!"

นึกถึงน้ำเสียงของตัวเองเมื่อครู่ เขาก็อดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนสีหน้า

ผู้มีคะแนนสูงสุดในการสอบของอาณาจักรเฉินเซี่ย ตราบใดที่ไม่เสียชีวิตกลางคัน ก็สามารถกลายเป็นบุคคลสำคัญที่มีชื่อเสียงโด่งดังในอาณาจักรเฉินเซี่ยได้

หากอีกฝ่ายเป็นคนใจแคบ พฤติกรรมของเขาเมื่อครู่อาจถูกอีกฝ่ายจดจำเอาไว้

นี่ไม่ใช่ว่าเขากลัว แต่เป็นเรื่องที่เกิดขึ้นจริง และยังเกิดขึ้นบ่อยครั้ง

แต่เมื่อนึกถึงท่าทางที่เป็นมิตรของหลิวหยวนเมื่อครู่ เขาก็รู้สึกว่าครั้งนี้อาจเป็นข้อยกเว้น บางทีผู้มีคะแนนสูงสุดในการสอบคนนี้อาจเป็นคนใจกว้างก็ได้

เพื่อที่จะได้รู้เรื่องของหลิวหยวนมากขึ้น ในขณะที่ทำงาน เขาก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา พิมพ์คำว่า 'หลิวหยวน' จากนั้น...

โทรศัพท์มือถือของเขาก็ร่วงลงพื้น "เพล้ง!" ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกใจ

"ปีศาจแห่งหุบเหวนรกระดับยี่สิบกว่า ๆ หนึ่งหมื่นสามพันตัว บวกกับร่างแยกของราชาปีศาจระดับ 42 ต้องใจเย็นแค่ไหน ถึงจะสามารถบัญชาการผู้เข้าสอบสามพันกว่าคน ให้อยู่รอดได้นานห้านาที..."

ในความคิดของเขา ความแข็งแกร่งต่างกันมากขนาดนี้ แม้ว่าในห้านาทีนี้ ปีศาจแห่งหุบเหวนรกจะใช้เวลาเดินทางมากกว่าสามนาทีก็ตาม

เวลาต่อสู้จริง ๆ มีเพียงหนึ่งนาทีกว่า ๆ ก็เป็นการต่อสู้แบบขาดลอย ไม่ต้องใช้เวลาถึงหนึ่งนาที ผู้เข้าสอบสามพันกว่าคนก็จะกลายเป็นศพทั้งหมด

ผลปรากฏว่า ภายใต้การบัญชาการของหลิวหยวน ผู้เข้าสอบสามพันกว่าคนนี้ไม่เพียงแต่ต้านทานการโจมตีของศัตรูได้เท่านั้น แต่ยังไม่มีใครเสียชีวิตอีกด้วย

นี่เป็นปาฏิหาริย์ ปาฏิหาริย์ที่ทุกคนจินตนาการไม่ถึง!

ในสงครามขนาดใหญ่ แน่นอนว่าความแข็งแกร่งของแต่ละคนมีความสำคัญ แต่ผู้บัญชาการที่ยอดเยี่ยมก็สามารถเอาชนะศัตรูที่แข็งแกร่งกว่าได้ พลิกสถานการณ์ได้

แน่นอนว่า ถ้าพวกเขารู้ความจริง

รู้ว่าหลิวหยวนสามารถเอาชนะร่างแยกของราชาปีศาจและปีศาจแห่งหุบเหวนรกกว่าหนึ่งหมื่นสามพันตัวด้วยตัวคนเดียว พวกเขาคงยิ่งไม่อยากจะเชื่อ

ถึงกระนั้น ก็ยังทำให้ทุกคนที่เห็นข่าวนี้เบิกตากว้าง

แค่บริเวณประตูวาร์ป ก็มีคนหลายร้อยคนทำโทรศัพท์มือถือหล่นพื้น "เพล้ง!" ประตูวาร์ปขนาดใหญ่ตกอยู่ในความเงียบสงัดอย่างน่าประหลาด

บนอินเทอร์เน็ตยิ่งเกิดการโต้เถียงกันอย่างดุเดือด หลิวหยวนได้รับแฟนคลับจำนวนมากโดยไม่รู้ตัว

ชื่อของเขาดังไปทั่วอาณาจักรเฉินเซี่ย ถึงจะไม่ถึงกับเป็นที่รู้จักในทุกครัวเรือน แต่ก็มีชื่อเสียงไม่น้อย

เพียงแต่หลิวหยวนไม่รู้เรื่องเหล่านี้ ต่อให้เขารู้ เขาก็ไม่ได้สนใจ

ในเวลานี้ เขากำลังนั่งรถแท็กซี่ มาถึงหน้าประตูมหาวิทยาลัยเฉินเซี่ย

ถึงแม้ว่ามหาวิทยาลัยเฉินเซี่ยจะเป็นเพียงมหาวิทยาลัย แต่พื้นที่ของมันกลับกว้างใหญ่มาก เรียกว่าเป็นเมืองในเมืองก็ไม่ผิด

แค่กำแพงรอบนอก ก็สูงกว่าร้อยเมตร แถมยังไม่ได้สร้างด้วยอิฐธรรมดา แต่ใช้วัสดุระดับสูง

แม้ว่าซอมบี้ยักษ์ตาแดงจะเข้าสู่สถานะโทสะโลหิต และใช้ทักษะโจมตีอย่างบ้าคลั่ง ก็ไม่สามารถสร้างความเสียหายให้กับกำแพงนี้ได้

นอกจากนี้ หลิวหยวนยังสัมผัสได้ถึงอันตรายอย่างมากจากกำแพงนี้

เขามีลางสังหรณ์ว่า หากโจมตีกำแพงนี้โดยประมาท จะต้องถูกโจมตีกลับอย่างรุนแรง

"สมกับเป็นมหาวิทยาลัยเฉินเซี่ย"

หลิวหยวนละสายตา เดินไปที่ประตูที่เปิดอยู่

ในขณะที่เขาก้าวเข้าไปในประตู ก็รู้สึกได้ถึงพลังงานบางอย่างจับจ้องมาที่เขา

ความรู้สึกนี้คล้ายกับเวทมนตร์ตรวจสอบ แต่ไม่ได้รุนแรงขนาดนั้น คล้ายกับเป็นมาตรการตรวจสอบตัวตนมากกว่า

เมื่อพลังงานนี้หายไป หลิวหยวนก็เข้าไปในมหาวิทยาลัยเฉินเซี่ยได้อย่างราบรื่น

มหาวิทยาลัยเฉินเซี่ยดูเงียบสงบ มองไปทางไหนก็ไม่เห็นผู้คน

แต่ความจริงแล้วไม่ใช่ หลิวหยวนรู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า มีพลังงานผันผวนเป็นระยะ ๆ จากทุกทิศทุกทางของมหาวิทยาลัยเฉินเซี่ย

เห็นได้ชัดว่า นักเรียนกำลังฝึกฝนทักษะ หรือไม่ก็กำลังฝึกฝนการต่อสู้จริง

มหาวิทยาลัยเฉินเซี่ยกว้างใหญ่มาก หลิวหยวนเดินตามแผนที่นานกว่าครึ่งชั่วโมง จึงมาถึงจุดลงทะเบียนสำหรับนักศึกษาใหม่

เพียงแต่ ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลาลงทะเบียน จึงไม่มีผู้คน

มีเพียงนักศึกษาหญิงอายุไล่เลี่ยกับหลิวหยวน นอนคว่ำหน้าอยู่บนโต๊ะอย่างเบื่อหน่าย เล่นมีดสั้นอยู่ในมือ

เมื่อเห็นหลิวหยวนเข้ามา เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะจับมีดสั้นด้วยมือกลับ ถามว่า

"นายคือ... นักศึกษาใหม่? มาลงทะเบียนเหรอ?"

"ใช่ครับ"

หลิวหยวนยิ้มเล็กน้อย หยิบการ์ดที่ยู่หานเซิงให้มา ยื่นให้นักศึกษาหญิง

"แปลกจัง เมื่อวานเพิ่งสอบเสร็จ เขาเอาบัตรประจำตัวมาจากไหน?"

นักศึกษาหญิงรู้สึกงงงวย แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ คิดว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นญาติของอาจารย์บางคน อยากมาสัมผัสชีวิตในมหาวิทยาลัยเฉินเซี่ยล่วงหน้า

ถึงแม้ว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นน้อย แต่ก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยเกิดขึ้น เพียงแต่การสอบเมื่อวาน แล้ววันนี้มาลงทะเบียน ถือเป็นกรณีแรก

เนื่องจากบัตรประจำตัวนี้ยู่หานเซิงเป็นคนมอบให้ด้วยตัวเอง ทุกอย่างจึงถูกจัดเตรียมเรียบร้อยแล้ว นักศึกษาหญิงแค่รูดบัตรบนเครื่อง ก็เสร็จสิ้นขั้นตอนการลงทะเบียน

"สวัสดีน้องหลิวหยวน พี่ชื่อฉื่อเมิ่งยู่ เป็นนักศึกษาปีสอง ตอนนี้พี่จะพาเธอไปเลือกที่พัก"

ระหว่างที่พูด ฉื่อเมิ่งยู่ก็พาหลิวหยวนไปด้านข้าง หยิบสมุดออกมาสี่เล่ม ยื่นให้พร้อมกับแนะนำว่า

"นักศึกษาของมหาวิทยาลัยเฉินเซี่ยทุกคน สามารถเลือกหอพักได้เอง"

"มีหอพักแบบสี่คน สองคน หนึ่งคน และบ้านเดี่ยวให้เลือก"

"โดยหอพักแบบสี่คน เดือนละห้าร้อยคะแนน หอพักแบบสองคน เดือนละหนึ่งพันคะแนน หอพักแบบหนึ่งคน เดือนละสองพันคะแนน บ้านเดี่ยวจะแตกต่างกันไปตามสถานที่ เดือนละหนึ่งหมื่นถึงห้าหมื่นคะแนน"

"ถ้าน้องมีผลการเรียนดี ได้คะแนนในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเยอะ ก็ลองพิจารณาหอพักแบบสองคนดู"

"ส่วนหอพักแบบหนึ่งคนกับบ้านเดี่ยว ไม่จำเป็นต้องเสียคะแนนเยอะขนาดนั้น ในมหาวิทยาลัยเฉินเซี่ย มีหลายอย่างที่ต้องใช้คะแนน"

ฉื่อเมิ่งยู่ทำงานอย่างมีความรับผิดชอบ ให้คำแนะนำที่เป็นกลางที่สุดกับหลิวหยวน

หลิวหยวนไม่ได้รังเกียจที่จะอยู่ร่วมห้องกับคนอื่น แต่ปัญหาคือ เขามีคะแนนตั้งสองแสนคะแนน มันจะไปมากมายอะไร?