บทที่ 42 ฆ่าคนชิงของมาเงินเร็ว กำไรเป็นแสนๆ!

บทที่ 42 ฆ่าคนชิงของมาเงินเร็ว กำไรเป็นแสนๆ!

ตู้ม——!

ถูกล้อมรอบด้วยซอมบี้ยักษ์ทั้งหก เสียเปรียบด้านความเร็ว และไม่มีความสามารถในการบิน ผลลัพธ์ของจางผิงก็ไม่ต้องพูดถึง

เพียงเวลาสั้นๆ จางผิงก็เดินตามรอยนักเวทย์ ถูกซอมบี้ยักษ์ต่อยจนร่างกายระเบิด

แบบนี้ก็เหลือเพียงจ้าวเสียง นักรบเลเวล 25 คนเดียว

หากพูดถึงความสามารถในการต่อสู้ จ้าวเสียงคือคนที่แข็งแกร่งที่สุดในสามคน มีทั้งพลังโจมตีและป้องกัน อุปกรณ์ก็ดีกว่า

แต่ในสายตาของหลิวหยวน ภัยคุกคามของเขายังน้อยกว่านักธนู เพราะความเร็วของเขาช้า ไม่มีโอกาสหลบหนี

มองดูซอมบี้ยักษ์ทั้งหกที่กำลังเดินเข้ามาหา จ้าวเสียงกลืนน้ำลาย รีบขอความเมตตา

“น้องชาย เข้าใจผิด ฉันคิดว่าต้องมีอะไรเข้าใจผิดกันแน่…”

ความแข็งแกร่งของเขาคือคนที่แข็งแกร่งที่สุดในสามคน แต่ภายใต้การโจมตีของซอมบี้ยักษ์สองตัว เขาก็ดูอ่อนแออย่างเห็นได้ชัด

นอกจากตั้งรับสุดกำลังแล้ว เขาก็ทำอะไรไม่ได้ ส่วนการหลบหนี…ไม่มีทาง!

ถ้าซอมบี้ยักษ์อีกหกตัวเข้าร่วมการต่อสู้ เขาคงอยู่ไม่รอดแม้แต่รอบเดียว

เพื่อรักษาชีวิตตัวเอง เรื่องศักดิ์ศรีก็ทิ้งไปได้

ถ้าซอมบี้ยักษ์สองตัวที่อยู่ข้างหน้าไม่หยุดโจมตี เขาคงคุกเข่าขอความเมตตาจากหลิวหยวนแล้ว

น่าเสียดายที่หลักการของหลิวหยวนคือไม่ปราณีปราศรัยกับศัตรู เมื่อเป็นศัตรูกันแล้ว ฆ่าทิ้งจะดีกว่า

ในภาพยนตร์และละครต่างๆ ในชาติที่แล้ว เขาเคยเห็นมากกว่าหนึ่งครั้งที่บอสประมาทศัตรู ส่งลูกน้องไปให้พระเอกเก็บเลเวล หรือปล่อยให้พระเอกหนีไป

ทิ้งภัยร้ายขนาดใหญ่ไว้ สุดท้ายก็เอาชีวิตตัวเองไม่รอด

ในโลกปัจจุบัน ไม่มีกฎหมายที่เข้มงวด

หากปล่อยศัตรูไป อีกฝ่ายไม่เพียงจะไม่ขอบคุณ แต่จะด่าว่า ‘ไอ้โง่’ สุดท้ายก็สร้างปัญหาให้ตัวเอง

เมื่อรู้เช่นนี้แล้ว หลิวหยวนจะทำผิดพลาดระดับต่ำเช่นนี้ได้อย่างไร?

“ฉันบอกแล้วว่าฉันให้โอกาสพวกนายแล้ว แต่น่าเสียดายที่พวกนายไม่เห็นค่ามัน”

หลิวหยวนยิ้มเล็กน้อย ยกมือขวาขึ้นโบกเบาๆ

“ส่งเขาไปลงนรกซะ!”

“กรร———!”

ซอมบี้ยักษ์ทั้งแปดคำราม และเริ่มการโจมตีที่รุนแรงที่สุดใส่จ้าวเสียง

ภายใต้หมัดเหล็กของพวกมัน ดาบยักษ์คุณภาพระดับเงินของจ้าวเสียงถูกทุบจนกระเด็นออกไปในสองหมัด

เมื่อไม่มีอาวุธป้องกันตัว จ้าวเสียงก็ดูยิ่งอ่อนแอ รู้ว่าวันนี้คงหนีไม่พ้น

เขายกศีรษะขึ้น มองผ่านช่องว่างระหว่างซอมบี้ยักษ์ไปยังหลิวหยวนที่อยู่ไม่ไกล ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

“กิลด์เพลิงอัคคีจะไม่ปล่อยนายไว้แน่ คุณชายจะต้องแก้แค้นให้พวกเรา…”

ตู้ม——!

ก่อนที่เขาจะพูดจบ หมัดเหล็กของซอมบี้ยักษ์ตัวหนึ่งก็ฉวยโอกาส ทุบเข้าที่ศีรษะของเขา ทำให้หมวกเหล็กและศีรษะของเขาระเบิด

ต่อมา

หมัดอีกหมัดหนึ่งกระแทกเข้าที่ไหล่ของเขา ทุบแขนข้างหนึ่งและครึ่งหนึ่งของหน้าอกจนแหลก ตามมาด้วยหมัดที่สาม หมัดที่สี่…

ในที่สุด จ้าวเสียงผู้แข็งแกร่งที่สุด ก็ถูกทุบจนกลายเป็นเนื้อบดภายใต้การโจมตีของซอมบี้ยักษ์ทั้งแปด

หลิวหยวนยืนนิ่งอยู่กับที่ มองดูเหตุการณ์นี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ร่างกายของเขามีหมอกดำปกคลุม ประตูดำด้านหลังราวกับสามารถกลืนกินวิญญาณได้

เลเวลต่างกัน 13 เลเวล และจ้าวเสียงทั้งสามคนทำภารกิจเลื่อนขั้นเลเวล 20 สำเร็จแล้ว แต่กลับถูกหลิวหยวนฆ่าตายอย่างง่ายดาย

แม้ว่าการต่อสู้ครั้งนี้จะจบลงอย่างรวดเร็ว แต่หลิวหยวนก็ยังพบข้อบกพร่องของตัวเอง

นั่นคือไม่มีทักษะควบคุม

ถ้าไม่มีอุปกรณ์ปิดบังสถานะ ปกปิดสถานะที่แท้จริงของซอมบี้ยักษ์

หากจ้าวเสียงและพวกเห็นค่าพละกำลังและร่างกายที่สูงถึงห้าพัน พวกเขาก็คงหันหลังหนีทันที

ด้วยความเร็วของซอมบี้ยักษ์ อาจจะไล่ทันนักเวทย์ได้ แต่จ้าวเสียงและจางผิงก็มีโอกาสสูงที่จะหลบหนีไปได้

แต่ถ้ามีทักษะควบคุมก็จะต่างออกไป ไม่ว่าจะเป็นการลดความเร็ว ตรึง หรือยั่วยุ ก็สามารถหลีกเลี่ยงปัญหานี้ได้

“บางทีฉันอาจจะเหมาะกับการเป็นสายสนับสนุนเต็มตัว…”

หลิวหยวนลูบคาง ครุ่นคิด

ผู้อัญเชิญวิญญาณเป็นผู้ครอบครองอาชีพสายวิญญาณ บังเอิญว่าสายวิญญาณมีทักษะควบคุมอยู่ไม่น้อย

นอกจากนี้ เนื่องจาก [พรแห่งเอลฟ์ขั้นสูง] หลิวหยวนยังสามารถเรียนรู้เวทมนตร์ของเผ่าเอลฟ์ได้ ซึ่งก็มีทักษะควบคุมและสนับสนุนอยู่ไม่น้อยเช่นกัน

เท่าที่เขารู้ เผ่าเอลฟ์มีทักษะการรักษาที่มีชื่อเสียงมาก เรียกว่า [บูชายัญ] เป็นหนึ่งในทักษะการรักษาที่แข็งแกร่งที่สุด

ถ้าสามารถเรียนรู้ทักษะนี้ได้ ในอนาคตก็จะสามารถหลีกเลี่ยงการสูญเสียกำลังพลได้ในระดับหนึ่ง

ซอมบี้ยักษ์ตาแดงเข้าสู่สถานะคลั่ง ก็ไม่ต้องกังวลเรื่องบาดเจ็บสาหัสอีกต่อไป

เพียงแต่หนังสือทักษะนี้มีมูลค่าสูง หลิวหยวนเคยถามคาเมรอนที่ตลาดแลกเปลี่ยนของเอลฟ์ [หนังสือทักษะบูชายัญ] มีราคาเกินหนึ่งล้าน และยังหายากอีกด้วย

ด้วยฐานะทางการเงินในปัจจุบันของหลิวหยวน แน่นอนว่าซื้อไม่ไหว แต่ด้วยความเร็วในการฟาร์มดันเจี้ยนของเขา เงินหนึ่งล้านก็ไม่ใช่เรื่องที่ไกลเกินเอื้อม

ก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัยอาจจะซื้อทักษะนี้ไม่ได้ แต่การซื้อทักษะควบคุมทั่วไปก็ไม่ใช่ปัญหา

หลิวหยวนยิ้มเล็กน้อย เดินไปที่ศพของจ้าวเสียงที่ถูกทุบจนเละ

เขาฝืนความขยะแขยง ค้นหากระเป๋าเก็บของจากกองเนื้อบด

“สมกับเป็นคนของกิลด์เพลิงอัคคี รวยจริงๆ!”

หลังจากเห็นสิ่งของในกระเป๋าเก็บของ หลิวหยวนก็ไม่รู้สึกขยะแขยงกองเนื้อบดข้างบนอีกต่อไป

ในกระเป๋าเก็บของนี้ มีเหรียญทองมากกว่าสองหมื่น รวมกับสิ่งของอื่นๆ และอุปกรณ์บนตัวของจ้าวเสียง อย่างน้อยก็ขายได้สามหมื่นเหรียญทอง

นั่นหมายความว่าการฆ่าจ้าวเสียงคนเดียว หลิวหยวนก็ได้รับเหรียญทองประมาณห้าหมื่น!

หลิวหยวนระงับความตื่นเต้น หยิบกระเป๋าเก็บของของนักเวทย์และนักธนูขึ้นมา

หลังจากตรวจสอบคร่าวๆ แล้ว เงินสดในกระเป๋าเก็บของของพวกเขามีประมาณสามหมื่นเหรียญ ส่วนสิ่งของอื่นๆ รวมกันแล้วน่าจะขายได้ประมาณห้าถึงหกหมื่นเหรียญ

รวมทั้งหมดแล้ว จ้าวเสียงทั้งสามคนประเคนหรียญทองให้หลิวหยวนประมาณ 130,000 เหรียญ

“ถ้ามีคนดีๆ แบบนี้มาอีกสักหน่อย ฉันคงหาเหรียญทองได้ครบหนึ่งล้านก่อนสอบเข้ามหาวิทยาลัยแน่ๆ!”

หลิวหยวนรู้สึกเสียใจเล็กน้อยที่น่าจะปล่อยนักธนูไป เพื่อล่อคนของกิลด์เพลิงอัคคีมาเพิ่ม

เพราะความแข็งแกร่งที่เขาแสดงออกมาตอนนี้ เป็นเพียงส่วนเล็กๆ เท่านั้น

ซอมบี้ยักษ์ระดับทองแดงออกมาแค่แปดตัว ซอมบี้พิษและซอมบี้สังเวยยังไม่ออกมา ซอมบี้ยักษ์ตาแดงก็ยังไม่ได้ลงมือ

ด้วยความแข็งแกร่งทั้งหมดในปัจจุบันของเขา แม้ว่าผู้ครอบครองอาชีพเลเวล 30-40 จะมาสักกี่คน เขาก็ไม่กลัว

แต่ในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้แล้ว หลิวหยวนก็ไม่ได้เสียใจมากนัก

หลังจากเก็บกระเป๋าเก็บของทั้งสามใบใส่ในกระเป๋ากางเกงแล้ว เขาก็เดินไปที่ทางเข้าดันเจี้ยน หายไปจากสายตาของทุกคน

จนกระทั่งถึงตอนนี้ ผู้คนรอบข้างถึงเพิ่งได้สติ

“อึก——! ฉันไม่ได้ตาฝาดใช่ไหม เขาฆ่าคนของกิลด์เพลิงอัคคี? ช่างกล้าหาญจริงๆ!”

“ประเด็นมันไม่ใช่ตรงนี้ เขาสามารถเข้าทุ่งหญ้าสีเขียวได้ นั่นหมายความว่าเลเวลของเขาไม่เกินยี่สิบ”

“เลเวลต่างกันห้าเลเวล ยังสู้แบบหนึ่งต่อสาม สุดท้ายยังชนะขาดลอย ฆ่าคนของกิลด์เพลิงอัคคีทั้งสามคนในพริบตา เหลือเชื่อจริงๆ!”

“หนึ่งต่อสาม? ไม่ใช่แปดต่อสามเหรอ?”

“นั่นมันวัตถุอัญเชิญของเขานะ เป็นส่วนหนึ่งของความแข็งแกร่งของเขา เพียงแต่จำนวนและความแข็งแกร่งของวัตถุอัญเชิญมันเหลือเชื่อจริงๆ”

“ฉันจำได้ว่าสิบสองชั่วโมงที่แล้ว ยังมีคนบอกว่าท่านผู้ยิ่งใหญ่นี่แสดงละครอยู่เลย? ทำไมตอนนี้เงียบไปแล้วล่ะ?”

“บ้าเอ๊ย แล้วเงินพนันของฉันล่ะ!”

…

ผู้คนรอบข้างพูดคุยกันจอแจ แต่มีบางคนที่มองด้วยสายตาแปลกๆ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่