ตอนที่ 355 การทดสอบคัดเลือกศิษย์

ตอนที่ 355 การทดสอบคัดเลือกศิษย์

กลางเมืองเมิ่งซาน บนแท่นสูงอันตั้งตระหง่าน

ม่านพลังหลากสีเปล่งประกายระยิบระยับภายใต้แสงตะวัน งามงดดุจอัญมณีแห่งแดนมนุษย์

ชายหนุ่มผู้หนึ่งยืนอยู่ข้างลูกแก้วผลึกกลางแท่น สีหน้าราบเรียบไร้อารมณ์ สายตามองลงไปยังฝูงชนเบื้องล่างที่เบียดเสียดกันแน่นขนัด

แท้จริงแล้ว…การคัดเลือกศิษย์ของสำนักเมิ่งซานหาได้ง่ายดายเยี่ยงนี้ไม่

โดยปกติแล้ว จะต้องผ่านการตรวจสอบอันเข้มงวด ทั้งด้านปัญญา พรสวรรค์ ไปจนถึงจิตใจภายใน

แต่ในช่วงนี้…สำนักกลับประกาศรับศิษย์จำนวนมากกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา มิใช่เพียงเฉพาะในเมืองเมิ่งซาน หากแต่ทุกเมืองใหญ่ใกล้เคียง ล้วนมีผู้คนของสำนักเมิ่งซานอยู่ทั้งสิ้น

ทั้งหมด…ก็เพื่อรับศิษย์ใหม่โดยเฉพาะ!

เมื่อคำประกาศเริ่มทดสอบสิ้นสุดลง ผู้คนมากมายก็กรูกันเข้าไปหมายจะขึ้นสู่แท่น

ทว่ามีทั้งผู้ที่ถูกม่านพลังหลากสีสกัดไว้ภายนอก และผู้ที่สามารถฝ่าขึ้นไปยืนบนแท่นได้

“ข้าสำเร็จแล้ว! ข้าขึ้นมาได้!”

“บัดซบ! ไยข้าถึงถูกสกัดไว้กัน!? ข้าน่ะรูปงามปานนี้เชียวนะ!”

“เดี๋ยวก่อน…พวกเจ้าสังเกตเห็นหรือไม่ ผู้ที่ขึ้นแท่นได้ล้วนเป็นคนหนุ่มสาวทั้งนั้น!”

“ดูท่า…การบ่มเพาะนอกจากจะต้องมีพรสวรรค์แล้ว ยังต้องดู วัยด้วยกระมัง!”

ในที่สุดก็มีผู้ตาไวสังเกตเห็น ทุกผู้ที่สามารถก้าวขึ้นแท่นได้ ล้วนเป็นคนวัยหนุ่มสาวทั้งสิ้น

ส่วนผู้ที่มีอายุสูง ล้วนถูกม่านพลังสกัดไว้โดยสิ้น

ใช่แล้ว แม้สำนักเมิ่งซานจะเปิดกว้างรับศิษย์ในครั้งนี้ แต่มิได้หมายความว่าใครจะผ่านเข้าได้ทั้งสิ้น

ม่านพลังหลากสีนี้ ถูกจัดวางขึ้นเพื่อกีดกันผู้ที่ไม่อยู่ในเกณฑ์ออกจากการทดสอบ

เกณฑ์ที่ว่าก็คือ ผู้มีอายุเกินยี่สิบห้าปี จะถูกปฏิเสธโดยสิ้นเชิง

หลังจากพูดคุยสอบถามกันอยู่ครู่หนึ่ง ผู้คนมากมายก็เข้าใจข้อนี้ จึงค่อยๆถอยหลบออก เปิดทางให้แก่ผู้ที่อายุน้อยกว่า

พร้อมกันนั้นก็ยืนมองผู้ที่อยู่บนแท่นด้วยสายตาเต็มไปด้วยความอิจฉา

เวลานี้มีผู้ผ่านม่านพลังขึ้นมาบนแท่นแล้วกว่าสิบคน ทั้งชายและหญิงปะปนกันอยู่

ขณะเดียวกัน ท่ามกลางฝูงชนเบื้องล่างยังคงมีผู้คนพยายามเบียดเสียดมุ่งหน้ามาไม่หยุด

บรรดาผู้ที่ได้ขึ้นมาแล้ว ต่างยืนอยู่ด้วยสีหน้าตื่นเต้น มองไปยังชายหนุ่มที่เฝ้าอยู่ข้างลูกแก้วผลึกกลางแท่น

หนึ่งในนั้น ผู้ที่ขึ้นมาเป็นคนแรก เอ่ยขึ้นอย่างเคารพ

“ศิษย์พี่…”

“เจ้าหาได้มีคุณสมบัติเรียกข้าว่าศิษย์พี่ไม่! คิดว่าขึ้นมาได้แล้วก็คัดผ่านแล้วหรือ? ข้ายังมิได้กล่าวให้ทดสอบพรสวรรค์เลย!”

ชายหนุ่มกล่าวขัดทันที สีหน้าฉายแววรังเกียจ

แค่คนธรรมดาแท้ๆ ยังกล้าคิดจะเรียกตนว่าศิษย์พี่?

ต่อให้มีพรสวรรค์จริง ก็ต้องเริ่มจากเป็นศิษย์รับใช้เสียก่อน

เว้นแต่ว่ามีพรสวรรค์สูงส่งเกินใคร จึงอาจได้รับการแต่งตั้งเข้าเป็นศิษย์สายนอก หรือศิษย์สายในโดยตรง

“ตอนนี้…พวกเจ้าทั้งหมดจงเข้าแถว ทดสอบพรสวรรค์ของตน!”

“หากมิอาจผ่านเกณฑ์ได้ ก็จงลงไปเสียโดยดี!”

ชายหนุ่มกล่าวเสียงเรียบ ก่อนส่งสัญญาณให้พวกที่อยู่บนแท่นเข้าแถวตามลำดับ

ทั้งสิบกว่าคนไม่มีผู้ใดกล้าขัดคำ ต่างเข้าแถวกันอย่างเรียบร้อย

คนแรกที่พูดขึ้นเมื่อครู่ก้าวไปวางมือบนลูกแก้วผลึกตามคำสั่ง

แต่ผ่านไปครู่หนึ่ง ลูกแก้วกลับ ไม่มีปฏิกิริยาใดๆเลย

“เจ้าปราศจากพรสวรรค์แห่งการบ่มเพาะ ลงไปเถิด”

สิ้นเสียงคำประกาศ ใบหน้าของเขาก็ซีดเผือดทันที

“ศิษย์พี่…ข้ามั่นใจว่าลูกแก้วนี้ต้องเสียแน่! ขอข้าลองอีกคราเถิด!”

“ข้าไม่มีทางไร้พรสวรรค์เป็นแน่! นี่มันเป็นไปไม่ได้!”

เอ่ยจบ เขาก็พยายามจะวางมือลงบนลูกแก้วอีกครั้ง

ปัง!

แต่ยังไม่ทันได้แตะ มือหนึ่งก็ยกขาขึ้นถีบเขาจนลอยกระเด็นออกจากแท่นสูงทันที

ร่างเขาปลิวตกลงไปกระแทกฝูงชนเบื้องล่างอย่างแรง ชนผู้คนล้มระเนระนาดหลายคน

แต่ผู้ที่โดนชน…กลับมิกล้าแม้แต่จะสบถใส่ชายหนุ่มบนแท่นแม้เพียงครึ่งคำ

สิ่งเดียวที่พวกเขาทำได้ คือระบายความโกรธใส่ชายผู้ตกลงมาเท่านั้น

“เจ้าจะขึ้นแท่นให้ได้เพื่ออันใด!? จะลองดีทำไมให้เดือดร้อนคนอื่น!?”

ไม่นานชายผู้นั้นก็ถูกชาวบ้านรุมซัดเสียจนแน่นิ่งไป ไม่อาจเปล่งเสียงใดออกมาได้อีก

“หึ! แค่สามัญชนธรรมดา ยังกล้าทำตัวอวดดีถึงเพียงนี้!”

“พอเถิด! พวกเจ้าคนถัดไป เข้ามาต่อได้แล้ว!”

ชายหนุ่มเบนสายตากลับจากเบื้องล่าง แล้วหันไปยังผู้ที่ยังคงต่อแถวรอทดสอบอยู่

ในขณะนั้น ก็มีผู้คนอีกกลุ่มหนึ่งฝ่าม่านพลังขึ้นมายังแท่นหินได้สำเร็จ

เมื่อได้เห็นเหตุการณ์ก่อนหน้า หลายคนย่อมรู้สึกหวาดกลัวอยู่บ้าง

แต่—ความใฝ่ฝันที่จะได้เป็นผู้บ่มเพาะมีพลังเหนือโลก ก็ผลักดันให้พวกเขาก้าวข้ามความหวาดหวั่นนั้นไปได้

ผู้ที่ทดสอบเป็นคนที่สอง คือหญิงสาวร่างโปร่งในวัยราวยี่สิบปี ใบหน้างดงามสะอาดตา

ตามสามัญแล้ว สตรีวัยนี้ควรเข้าสู่เรือนหอแล้ว ทว่าจากเสื้อผ้าอาภรณ์ที่นางสวมอยู่ คาดว่าชาติกำเนิดของนางน่าจะไม่ธรรมดา

ซึ่งก็คงเป็นเหตุผลที่นางยังมิได้ถูกจับคลุมถุงชนจนถึงบัดนี้

หญิงสาวยกมือขาวสะอาดประดุจหยกอ่อนขึ้นช้าๆ แล้ววางลงบนลูกแก้วผลึกอย่างระมัดระวัง

ขณะเดียวกัน ลมหายใจของนางก็เริ่มรุนแรงไม่สม่ำเสมอ มืออีกข้างกำแน่นจนแทบสั่น แสดงให้เห็นถึงความตึงเครียดในใจ

และในจังหวะที่นางตึงเครียดถึงขีดสุด ลูกแก้วผลึกก็เปล่งแสงสีฟ้าน้ำใสอ่อนออกมาเบาๆ

เพียงแต่ แสงนั้นครอบคลุมไม่ถึงหนึ่งในสิบของลูกแก้ว และรอบข้างยังปรากฏเงาสีอื่นเจือปนอยู่บ้าง

เมื่อเห็นแสงปรากฏ หญิงสาวก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

นางอุตส่าห์อ้อนวอนบิดาจนได้อนุญาตให้มาที่นี่ หากกลับบ้านไปมือเปล่า ก็คงน่าอับอายเกินไป

“รากวิญญาณผสมธาตุน้ำ ระดับต่ำสุด มีคุณสมบัติเป็นศิษย์สำนัก ยืนตรงนี้”

ชายหนุ่มชี้ไปทางซ้ายของตน เพื่อให้นางไปรวมกลุ่ม

หญิงสาวเดินไปยังจุดที่เขาชี้ด้วยความเบิกบานใจ พร้อมโค้งคำนับเบาๆ

“ขอบพระคุณเจ้าค่ะ ศิษย์พี่”

“ไม่เป็นไร แต่อย่าได้คิดว่าการเข้ามาในสำนักแล้วจะได้สบายใจเสมอไป พรสวรรค์ของเจ้าพอรับได้แค่เป็นศิษย์รับใช้เท่านั้น…แต่ก็ใช่ว่าจะไร้ทางพลิกฟื้น”

น้ำเสียงของชายหนุ่มเปล่งวาจาอย่างอ่อนโยน แต่อีกนัยหนึ่งก็คล้ายมีความหมายแฝงบางอย่าง

และเมื่อได้เห็นด้วยตาตนเองว่า “มีคนผ่านจริง” ผู้ที่รออยู่ด้านหลังก็ตื่นเต้นยิ่งขึ้น

แต่ละคนทยอยเดินขึ้นไปวางมือลงบนลูกแก้วผลึก

ทว่า…เมื่อการทดสอบดำเนินไปเรื่อยๆกลับปรากฏว่า ผู้ที่มีพรสวรรค์พอจะเข้าสู่หนทางบ่มเพาะ มีเพียงประมาณหนึ่งในยี่สิบเท่านั้น!

ท่ามกลางฝูงชน ชิวเยว่อิ๋งเฝ้ามองขั้นตอนการทดสอบอย่างตั้งใจ ข้างกายนั้นคือหลินมู่ซีกับผู้ติดตาม

“ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง…เฮอะๆ การตรวจสอบเช่นนี้ หามีทางขวางข้าได้ไม่!”

ชิวเยว่อิ๋งยิ้มบาง พลางก้าวเดินมุ่งหน้าไปยังแท่นทดสอบ

“เยว่อิ๋ง ระวังตัวให้ดีนะ!”

“วางใจเถิด แม่บุญธรรม ข้าย่อมรู้ว่าควรทำสิ่งใด”

ในยามนั้นเอง ฝูงชนทั้งมวลก็เบี่ยงตัวเปิดทางให้นางโดยอัตโนมัติ

เพราะไม่มีใครรู้ว่า คนที่ตนขวางอยู่อาจเป็นผู้มีพรสวรรค์ล้ำค่าก็ได้ หากเกิดโกรธเคืองขึ้นมาในภายหน้า ใครเล่าจะรับผลนั้นได้?

เมื่อชิวเยว่อิ๋งปรากฏกายขึ้น เบื้องหน้าฝูงชน ความสนใจที่เคยมุ่งสู่แท่นทดสอบก็เริ่มแปรเปลี่ยน

แม้นางจะใช้วิธีบางอย่างปิดบังรูปลักษณ์ ทว่าความงามของนางยังคงงามประหนึ่งเซียนจุติ

“นางเป็นใครกัน? เหมือนเซียนสาวจากสวรรค์ยังไงยังงั้น!”

“เหมือนรึ? ข้าว่าใช่เซียนจริงๆเสียด้วยซ้ำ!”

“ดูท่า…เซียนสาวท่านนี้ คงมาทดสอบพรสวรรค์กระมัง?”

“พวกเจ้าว่าอย่างไร พรสวรรค์ของเซียนจะสูงเพียงไหน?”

เสียงซุบซิบดังขึ้นเรื่อยๆจนในที่สุด…แม้แต่เหล่าผู้ที่อยู่บนแท่นทดสอบก็อดหันมามองไม่ได้

แม้แต่ ผู้อาวุโสขอบเขตแปรวิญญาณ ผู้เป็นหัวหน้าการทดสอบ ก็มิอาจละสายตา

และเมื่อเขาได้เห็นชิวเยว่อิ๋งอย่างถนัดตา แววตาก็พลันสว่างวาบ

มิใช่เพราะลุ่มหลงในรูปโฉม หากแต่เพราะเขามองเห็นบางสิ่งที่ผู้อื่นมองไม่เห็น

พลังวิญญาณโดยรอบ กำลังโอบล้อมไหลเวียนรอบกายนางอย่างต่อเนื่อง

[เด็กสาวผู้นี้…พรสวรรค์ยิ่งใหญ่ปานใดกัน!? ดูท่า สำนักเมิ่งซานของข้า จะได้ศิษย์อัจฉริยะระดับตำนานเสียแล้ว!]

แม้ยังมิได้เริ่มบ่มเพาะ พลังวิญญาณโดยรอบก็ยังแทรกซึมเข้าหานางอย่างเป็นธรรมชาติ

หากเป็นผู้มีพลังระดับหนึ่งย่อมสามารถมองเห็นได้โดยง่าย นี่คือพรสวรรค์แท้แน่นอน!

ในพริบตา ร่างของผู้อาวุโสพลันเลือนหาย ปรากฏอีกครั้งเบื้องหน้าชิวเยว่อิ๋ง

“เด็กน้อย…เจ้าสนใจจะรับข้าเป็นอาจารย์หรือไม่?”

(จบตอน)