c.42

พวกเขา อาจ จะโค่นเหล่าโจรสลัดระดับสูงลงได้ทั้งหมดก็จริง...

แต่การถูกกล่าวโทษจากผลที่ตามมามันช่างเป็นความอัปยศที่ยากจะกลืนลง

นายทหารส่วนใหญ่ในห้อง ต่างก้มหน้ามองไปยังเบื้องหน้าโดยไม่รู้ตัว

ตามคาด...เซนโงคุ ก้าวออกมาเป็นผู้นำ พร้อมกล่าวว่า:

“เราต้องทำให้ฐานทัพเรือทุกแห่งในท้องทะเลแสดงความเคลื่อนไหวอย่างแข็งขันยิ่งกว่าเดิมให้ความสำคัญกับความปลอดภัยของประเทศพันธมิตรเป็นอันดับแรก เพื่อปลอบประโลมบรรดากษัตริย์ให้สงบลงก่อน”

“และหากจำเป็นให้ส่งทหารไปประจำการในท้องถิ่น เพื่อป้องกันความเสียหายของเมืองโดยตรง”

“นายพลผู้เปี่ยมปัญญา” ยังคงสมฉายาเพียงเวลาอันสั้น ก็สามารถเสนอแนวทางแก้ไขอย่างเฉียบแหลมได้ทันที

หากไม่อาจแก้ไขปัญหาได้โดยตรง ก็จงเริ่มต้นจากการจัดการกับคนที่หยิบยกปัญหานั้นขึ้นมาเสียก่อน

แม้แต่อากิระ ก็ไม่อาจหาช่องโหว่ในแผนนี้ได้เลย

ในยุคสมัยที่ผู้คนล้วนหันไปเป็นโจรสลัดกันทั้งโลก การจะสยบความวุ่นวายอย่างรวดเร็วย่อมเป็นไปไม่ได้

ดังนั้น ถ้าจะสร้างผลลัพธ์ที่จับต้องได้จริง สิ่งแรกที่ต้องทำ คือการปกป้องประเทศพันธมิตรที่ทรงอิทธิพลมากที่สุด

เมื่อพวกเขาถูกคุ้มครองแล้ว กองทัพเรือจึงจะมีทั้ง “เวลา” และ “ทรัพยากร” ที่เพียงพอในการจัดการกับภัยอื่น

“เซนโงคุ สถานการณ์มันเลวร้ายกว่าที่พวกเราคิดไว้มาก...เราจะปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปช้าๆ ไม่ได้อีกต่อไปแล้ว”

“ช่วงเวลาที่ผ่านมา ทีมงานของชั้นต้องปิดข่าวจำนวนมาก และคอยเตือนสื่อหนังสือพิมพ์ไม่ให้ตีพิมพ์เนื้อหาบางประเด็นออกไป”

“แต่เพื่อให้ทุกคนเข้าใจถึงความร้ายแรงของสถานการณ์ชั้นได้รวบรวมข่าวทั้งหมดไว้แล้ว...ขอให้ดูด้วยตาตัวเอง”

ในดวงตาของ “สึรุ” ปรากฏแววเศร้าอย่างหาได้ยาก ขณะเดินหลีกไปด้านข้าง แล้วกดอุปกรณ์ฉายภาพขึ้นสู่ผนังห้อง

ข่าวสารที่ไม่เคยถูกเปิดเผยต่อที่ประชุมมาก่อน...ปรากฏสู่สายตาทุกคน

ด่วน!

ฐานทัพเรือทั่วโลกขาดแคลนกำลังพลอย่างรุนแรง จำเป็นต้องเสริมกำลังโดยเร็ว!

ฐานสาขาแห่งหนึ่งในเวสต์บลูถูกกวาดล้างภายในคืนเดียว ผู้บัญชาการถูกสังหารโดยทหารใต้บังคับบัญชาที่แปรพักตร์เป็นโจรสลัด!

ผู้สื่อข่าวของหนังสือพิมพ์ตรวจสอบพบว่า ครอบครัวของทหารที่เสียชีวิตต้องกลายเป็นขอทานริมถนน เพราะเงินชดเชยจากกองทัพเรือไม่เคยถูกจ่ายตามสัญญา!

“แค่เงินเดือนแค่นี้ จะมีชีวิตรอดได้ยังไง?” – บทสัมภาษณ์อดีตทหารหนีทัพ

“กลางวันเป็นทหารเรือ กลางคืนเป็นโจรสลัด!” ฐานทัพสาขาหนึ่งเผยรูปแบบ ‘ความยุติธรรมใหม่’ แห่งยุคสมัยใหม่!

“ตอนเป็นทหารเรือกินแค่ข้าวสามมื้อ แต่พอเป็นโจรสลัด มีปลามีเนื้อให้กินจนอิ่ม!” – บทสัมภาษณ์โจรสลัดหนุ่ม

“ชีวิตแบบนี้แหละที่ตามหามานาน...ไม่ต้องทำงานหนัก แค่ตื่นมาก็ออกปล้นได้เลยนี่แหละคือ ‘วันพีซ’ ของชั้น”  คำกล่าวของประชาชนที่ผันตัวเป็นโจรสลัด

ซู่...

ห้องประชุมเงียบงัน ราวกับถูกดูดกลืนอากาศไว้หมด

เสียงสูดหายใจแรงๆ ดังขึ้นไม่ขาดสาย

เซนโงคุลุกขึ้นพรวด ชี้ไปยังภาพข่าวอย่างตกตะลึง:

“นี่...นี่มัน...นี่มันอะไรกัน?! เรื่องแบบนี้...!”

“ถูกต้องแล้ว”

สึรุตอบเสียงหนักแน่น “กำลังรบของเราทั่วโลกกำลังเสื่อมถอยอย่างรวดเร็วมีทั้งผู้ที่ถูกโจรสลัดสังหาร, ผู้ที่ปลดประจำการเพราะบาดเจ็บ และที่เลวร้ายที่สุด...คือผู้ที่แปรพักตร์ด้วยความเต็มใจ”

“เหล่าโจรสลัดนั้นมากมายราวกับคลื่นสึนามิ ทหารแนวหน้า...ที่ต้องเฝ้าดูเพื่อนพ้องล้มตายทีละคนทีละคนย่อมเป็นพวกแรกที่สิ้นศรัทธาในความยุติธรรม”