บทที่ 34 การต่อสู้ระหว่างศัตรูเก่า

บทที่ 34 การต่อสู้ระหว่างศัตรูเก่า

แวนเฮลซิ่งกำอาวุธในมือไว้แน่นและเรียกความกล้าเพื่อก้าวออกไปเผชิญหน้ากับศัตรูด้านในปราสาท

แม้ว่าในอดีตเขาจะเคยจัดการกับสัตว์ประหลาดมามากมาย แต่จะเป็นในสถานการณ์ที่พวกมันอยู่ตัวเดียวเป็นส่วนใหญ่ แต่กับสถานการณ์ในปัจจุบันพูดตามว่าเขาไม่มีความมั่นใจเลย

เพราะนอกจากแวมไพร์อายุสี่ร้อยปีแล้วยังคงมีปีศาจปริศนาตนนั้นที่ซุ่มซ่อนอยู่ในความมืด และดูเหมือนสัตว์ประหลาดทั้งสองยังยากที่จะรับมือพอๆกัน

เขาไม่รู้ว่าผลจะเป็นอย่างไรในการต่อสู้ครั้งนี้เขาจึงตั้งใจไปคนเดียวโดยไม่ได้บอกเรื่องอะไรกับคาร์ล แวนเฮลซิ่งขอเพียงอย่างคือหวังให้คาร์ลตามสืบเรื่องราวต่อจากนี้เมื่อเวลาผ่านไป จากนั้นคาร์ลจะต้องแจ้งให้คริสตจักรทราบเกี่ยวกับเรื่องราวทั้งหมดหากเขาตาย

อย่างไรก็ตามหลังจากเข้าไปในปราสาทแล้วสีหน้าของแวนเฮลซิ่งก็ตึงเครียดทันที เขาก็ตระหนักว่าเรื่องต่างๆนั้นร้ายแรงกว่าที่คิดมากเขาได้เห็นร่างไร้วิญญาณของสมาชิกของครอบครัววิลลิส เขารู้สึกโทษตัวเองเพราะในสองชั่วโมงที่เขาล่าช้าแอนนาและพี่ชายของเธอไวแคนได้ถูกสังหารไปเสียแล้ว!

ท่ามกลางเสียงฟ้าร้องและสายฝนที่เริ่มตกลงมาแวนเฮลซิ่งรู้สึกกดดันอย่างมาก มันดูเหมือนท้องฟ้ากำลังโศกเศร้าพร้อมกับแสดงความพิโรธออกมา

ในปราสาทแดร็กคูล่ารู้สึกโกรธมาก เขาเปิดฉากโจมตีรอยแต่กลับถูกเหวี่ยงออกไปอีกครั้งอย่างง่ายดาย เมื่อแดร็กคิวล่าปีนขึ้นมาจากกองชิ้นส่วนเศษหินก็พบว่ารอยหายตัวไปแล้ว แต่เขาจะยังคงได้กลิ่นอายออร่าของปีศาจได้ชัดเจนซึ่งแสดงให้เห็นว่ารอยยังคงอยู่ในปราสาทแห่งนี้ แดร็กคูล่ารู้สึกไม่สบายใจกับการกระทำที่ผิดปกติของปีศาจตนนี้

และในเวลาเดียวกันนี้เองแวนเฮลซิ่งก็ปรากฏตัว ทันทีที่เห็นแวนเฮลซิงแดรกคิวลาก็จำศัตรูเก่าของเขาได้ในทันที ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่ารอยกำลังจะปล่อยให้ตนจัดการกับแวนเฮลซิ่ง!

“ในที่สุดเราก็ได้พบกันอีกครั้งกาเบรียล!” แดร็กคูลาไม่ได้ตกใจกับการปรากฏตัวของอดีตเพื่อนแต่อย่างใดขณะที่เขายิ้มให้แวนเฮลซิงอย่างสุภาพ

โดยปกติแล้วคนอย่างแดร็กคิวล่าผู้ที่ทำข้อตกลงกับปีศาจและกลายเป็นสัตว์ประหลาดเช่นเขาจะกล้าพูดกับหัวหน้าทูตสวรรค์กาเบรียลในตำนานด้วยน้ำเสียงเช่นนี้ได้อย่างไร? แดร็กคูล่าไม่ได้แสร้งทำตัวกล้าหาญ เขาทราบดีเกี่ยวกับภูมิหลังของแวนเฮลซิ่งว่าถึงแม้เขาจะเป็นร่างจุติของอัครทูตสวรรค์กาเบรียล แต่แวนเฮลซิ่งก็เป็นเพียงชาติกำเนิดที่อ่อนแอ

มิฉะนั้นแดร็กคูล่าจคงจะตายไปตั้งแต่เมื่อสี่ร้อยปีก่อนแล้ว

“แกเรียกฉันว่าอะไร?” แวนเฮลซิงสับสนเนื่องจากเขาจำตัวตนดั้งเดิมของเขาไม่ได้

แดร็กคูลาบอกแวนเฮลซิงเกี่ยวกับประสบการณ์ชีวิตและต้นกำเนิดที่แท้จริงของเขา แวนเฮลซิ่งคือร่างจุติของเทวทูตที่สูญเสียปีก

อย่างไรก็ตามแวนเฮลซิ่งไม่สนใจทราบตัวตนที่แท้จริงของเขา แต่เขาเดินไปที่ร่างของแอนนาและเอื้อมมือมาปิดตาของเธออย่างอ่อนโยนก่อนจะถามแดร็กคูล่าอย่างเย็นชา

“แกฆ่าพวกเขาทั้งคู่เหรอ?”

"ไม่ ไม่ ไม่!" แดร็กคูล่าส่ายนิ้ว

“ข้าจะไม่ยอมรับสิ่งที่เป็นผลงานของผู้อื่น ซึ่งผู้ที่สังหารพวกเขาอย่างโหดเหี้ยมคือปีศาจที่แท้จริง! เจ้าควรจะรับรู้ได้ว่ามีปีศาจใกล้ๆและเขากำลังสังเกตพวกเราอยู่ที่ไหนซักแห่ง..”

เมื่อพูดถึงรอยแดร็กคูล่าก็รู้สึกหดหู่ใจมากยิ่งขึ้น รอยเป็นปีศาจที่แปลกประหลาดที่สุดที่เขาเคยเห็น! หากเป็นปีศาจตนอื่นที่รับรู้เกี่ยวกับวิญญาณที่สูงส่งพวกเขาจะสามารถยับยั้งความโลภและอดทนรอ พวกเขาจะไม่มีทางลงมือจบชีวิตแอนนาได้ง่ายๆเช่นนี้

และตอนนี้ปีศาจปริศนาตนนี้ก็ยังคงซ่อนตัวโดยไม่ได้ทิ้งคำพูดอะไรไว้เลยและปล่อยให้ตนเผชิญหน้ากับแวนเฮลซิง แดร็กคิวล่าไม่สามารถหยั่งรู้ได้เลยว่าปีศาจตนนี้ต้องการจะทำอะไร การกระทำของเขาลึกลับมาก

แวนเฮลซิ่งสัมผัสกลิ่นอายปีศาจอย่างระมัดระวังในอากาศ แต่น่าเสียดายที่ฝนที่เทลงมาจากด้านนอกพร้อมกับลมแรงที่พัดเข้ามาทำให้กลิ่นอายเจือจางลง สิ่งที่เขาสัมผัสได้คือกลิ่นอายปีศาจจางๆ ที่แผ่ออกมาจากเศษหินตรงมุมห้อง

มันคือร่างของลูเซียสผู้โชคร้ายที่โดนแดร็กคูล่าโจมตีตอนที่ถูกรอยเหวี่ยงมา

ปีศาจที่ซ่อนตัวอยู่ในความมืดทำให้แวนเฮลซิ่งหนาวสันหลังเขาทำได้เพียงสูดหายใจเข้าลึกๆ ทันใดนั้นเขาก็ดึงหน้าไม้ที่ซ่อนอยู่ด้านหลังออกมาและลอบยิงใส่แดร็กคูล่า!

ฟุบ! ลูกศรหน้าไม้สีเงินบินตรงไปที่แวมไพร์แดร็กคิวล่าอย่างรวดเร็ว แวนเฮลซิ่งปรับหน้าไม้หันตามแดร็กคูล่าอย่างต่อเนื่องในขณะที่เขาบินไปรอบๆ แต่เขามักจะเคลื่อนไหวช้าไปเล็กน้อยจนลูกศรส่วนใหญ่ยิงพลาดในแต่ละครั้ง

หลังจากนั้นไม่นานหน้าไม้ในมือของเขาก็ส่งเสียงคลิก ลูกศรหมด! แวนเฮลซิ่งขว้างหน้าไม้ออกไปและชักปืนออกมายิงแทน!

แดร็กคิวล่าที่บินอยู่กลางอากาศถูกกระสุนของแวนเฮลซิ่งเจาะร่างกาย กระสุนจากแร่เงินบริสุทธิ์จมลงในร่างกายของแวมไพร์ทำให้แดร็กคูล่าคำรามด้วยความเจ็บปวด แต่ในขณะเดียวกันแวมไพร์ก็เข้าประชิดตัวและปัดปืนพกของแวนเฮลซิ่งออกจากมือ

กระสุนเงินที่จมเข้าไปในร่างกายของแวมไพร์ค่อยๆถูกขับออกอย่างช้าๆ แดร็กคูล่าใช้กรงเล็บบีบคอของแวนเฮลซิงและดึงเขาขึ้นมาต่อหน้า

“กาเบรียลเจ้าคิดว่าครอบครัววิลลิสไม่เคยลองใช้สิ่งเหล่านี้หรือ? ช่างน่าขันเสียจริง!”

หลังจากนั้นแวมไพร์ก็รวบรวมพละและเหวี่ยงแวนเฮลซิงออกไป!

แดร็กคิวล่าอาจจะเทียบชั้นกับความแข็งแกร่งกับรอยไม่ได้ แต่อย่างไรก็ตามเมื่อต้องเผชิญหน้ากับ มนุษย์อย่างแวนเฮลซิ่งความแข็งแกร่งของสัตว์ประหลาดเช่นแวมไพร์ก็นับว่าน่าหวาดหวัน นี่คือความแตกต่างที่มากมายระหว่างสัตว์ประหลาดและมนุษย์

แวนเฮลซิ่งถูกแรงเหวี่ยงจนกระแทกกับผนังหินบริเวณมุมห้อง

ในขณะที่ฝุ่นละอองฟุ้งกระจายไปทั่วอากาศ แวนเฮลซิ่งรู้สึกเพียงว่ากระดูกในร่างกายของเขาเจ็บปวดอย่างไรก็ตามเขาต้องประหลาดใจที่เห็นว่ายังมีคนอื่นเจ็บปวดมากกว่าเขา!

ก่อนที่แวนเฮลซิ่งจะยืนขึ้นเขาได้ยินเสียงที่ร้องที่อ่อนแอ

“ช่วย…ช่วยฉันด้วย…”

เมื่อหันหัวไปก็พบนายกเทศมนตรีลูเซียส สภาพปัจจุบันของลูเซียสไม่สู้ดีนักหน้าอกด้านขวาของเขายุบและซี่โครงหักจนแทงทะลุปอดของเขา ฟองเลือดไหลออกมาจากปากของเขาอย่างต่อเนื่อง

เมื่อได้ยินลูเซียสร้องขอความช่วยเหลือแวนเฮลซิงก็ขมวดคิ้วและไม่สนใจเขา มีเหตุผลอะไรทำไมเขาต้องช่วยคนที่ทำเกี่ยวข้องกับปีศาจ?

แวนเฮลซิ่งปีนขึ้นไปจากกองหินและหยิบใบมีดรูปล้อออกมาจากกระเป๋าซึ่งมีสัญลักษณ์ของอัศวินแห่งภาคีศักดิ์สิทธิ์สลักไว้ ใบมีดรูปวงล้อเริ่มหมุนเมื่อเขาถือมันไว้ในมือขณะที่พุ่งเข้าหาแดร็กคิวล่าอีกครั้ง

แวนเฮลซิ่งวาดแขนโจมตี แดร็กคูล่าที่จับตามองดาบเล่มนั้นอยู่ขยับหลบไปสองครั้งก่อนที่จะถูกฟันบริเวณท้องโดยไม่ตั้งใจ

แต่นั่นคือทั้งหมดที่แวนเฮซิ่งทำได้ แม้ว่าแดร็กคูล่าจะได้รับบาดเจ็บแต่แวนเฮลซิ่งก็ถูกทุบตีอย่างโหดร้ายก่อนจะถูกเตะจนลอยออกไป

บาดแผลที่หน้าท้องเริ่มหายช้าและด้วยรอยยิ้มที่โหดร้ายแวมไพร์แดร็กคูล่าค่อยๆเดินไปหาแวนเฮลซิ่ง

นักล่าปีศาจแวนเฮลซิ่งกำลังนอนงอตัวพร้อมกับไอออกมาอย่างรุนแรง แต่เมื่อแดร็กคิวล่าเข้ามาใกล้ทันใดนั้นเขาก็เอาไม้กางเขนออกมาและกดมันเข้ากับหน้าอกของแวมไพร์ ทันทีที่สัมผัสกับไม้กางเขนทั่วร่างของแดร็กคูล่าก็ถูกเปลวไฟเข้าปกคลุม ช่วงเวลาที่เปลวไฟปะทุขึ้นแผดเผาทั้งร่างของเขาทำให้แดร็กคูล่ากรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

ในขณะที่เปลวไฟที่เกิดจากไม้กางเขนค่อยๆสลายไป แต่แดร็กคิวล่ายังคงลุกขึ้นมาได้ด้วยดวงตาที่ชั่วร้ายของเขาจ้องมองแวนเฮลซิ่งด้วยความเกลียดชัง

เครื่องมือล่าปีศาจที่ใช้กันทั่วไปเหล่านี้สามารถสร้างความเจ็บปวดให้กับสัตว์ประหลาดเช่นแวมไพร์ได้มากที่สุด แต่การใช้เครื่องมือเหล่านี้เพื่อฆ่าแวมไพร์เช่นแดรกคิวลานั้นไร้เดียงสาเกินไป

แดร็กคิวล่ายื่นกรงเล็บออกมาอย่างช้าๆ กรงยาวแหลมคมแทงทะลุหัวไหล่ของแวมเฮลซิ่งอย่างง่ายดายและกดตัวเขาเข้ากับกำแพง

“ฮ่าๆๆ ในที่สุดความปรารถนาอันยาวนานสี่ร้อยปีของข้าก็เป็นจริงในวันนี้!” แดร็กคูลาพูดกับแวนเฮลซิงว่า

“ข้าบอกว่าในซักวันหนึ่งเจ้าจะต้องตกตายด้วยน้ำมือของข้ากาเบรียล!”

รอยที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดกลอกตาทันทีเมื่อได้ยินคำพูดยืดยาวของแดร็กคูล่า หากคุณสามารถจัดการเขาได้ก็อย่ารอช้า! ตัวร้ายที่เสียชีวิตเพราะพูดมากเกินไปมีมากมาย หรือคุณไม่เคยเรียนรู้จากบทเรียนของพวกเขา?

และก็เป็นไปตามที่รอยคาดไว้ เพราะเมื่อแดร็กคิวล่ายื่นใบหน้าของตนเข้าใกล้กับแวนเฮลซิ่งมากเกินไป ทางนักล่าปีศาจซึ่งยังคงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดเมื่อครู่จู่ๆก็หยิบบางสิ่งออกมาด้วยมืออีกข้างของเขาแล้วยัดเข้าไปในปากที่เปิดกว้างของแวมไพร์แดร็กคูล่า

ซึ่งสิ่งนั้นมันคือขวดน้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ!