บทที่ 27 จิตวิญญาณอันสูงส่ง

บทที่ 27 จิตวิญญาณอันสูงส่ง

แค่เลือดของปีศาจ? ง่ายดายเช่นนั้น!?

ในที่สุดรอยก็ได้ยินข้อมูลสำคัญนี่เป็นแรงจูงใจหลักในการตามหาแดร็กคูล่า

แม้ว่าแดร็กคูล่าจะกลายเป็นแวมไพร์และสามารถสร้างความหายนะให้กับเมืองเล็กๆเมืองนี้ แต่พลังของเขาก็เพียงพอที่จะจัดการกับมนุษย์ธรรมดาเท่านั้น แดร็กคูล่าก็เข้าใจดีว่าแท้จริงแล้วพลังของตัวเขาเองนั้นไม่ได้มีมากมายอะไร มิฉะนั้นเขาคงไม่เสียเวลากว่าสี่ร้อยปีเพื่อปกครองเมืองเล็กในชนบทที่ห่างไกลริมฝั่งยุโรปตะวันออกโดยไม่ขยายอาณาเขตได้อย่างไร?

กระเทียม น้ำมนต์ศักดิ์สิทธิ์ แร่เงินปลกุเสก และ ความกลัวต่อแสงอาทิตย์ ก็เป็นส่วนที่อาจเป็นอันตรายต่อแวมไพร์ แดร็กคูล่าเป็นเพียงแวมไพร์ที่แปลงร่างจากเลือดของปีศาจระดับต่ำและมีจุดอ่อนโดยกำเนิดในสายเลือดของเขา

รอยไม่ได้คาดหวังว่าปีศาจระดับต่ำที่ไม่สามารถใช้พลังเวทได้จะสามารถใช้เลือดของปีศาจในการมอบพลังพิเศษกับมนุษย์ได้นี่มันคาดไม่ถึงจริงๆ

แต่หลังจากที่ได้ยินแดร็กคูล่าพูดแบบนี้รอยก็รู้สึกว่านี่เป็นเรื่องธรรมชาติ คุณสามารถมองไปที่ปีศาจระดับต่ำที่อาศัยอยู่ในนรกชั้นบนแล้วคุณจะเข้าใจ เลือดปีศาจดูเหมือนจะมีความเข้ากันได้ที่แข็งแกร่งมากและสามารถรวมเข้ากับสายเลือดประเภทใดก็ได้ถึงขนาดที่ไม่สนใจความแตกต่างของสายพันธุ์ แม้แต่ปีศาจประเภทแมลงผสมกับปีศาจประเภทนกก็ยังพบเห็นได้บ่อย แล้วเมื่อเทียบกับสิ่งนี้การรวมกันกับสายเลือดของมนุษย์นั้นจะไม่ง่ายกว่าอีกหรือ?

บางทีสายเลือดของเผ่าพันธ์ุขั้วตรงข้ามอย่างเหล่านางฟ้าก็อาจเป็นไปได้ รอยเคยได้ยินเกี่ยวกับตำนานมากมายของลูกผสมที่เกิดจากปีศาจและนางฟ้า

ปีศาจมีความแข็งแกร่งโดยธรรมชาติ เมื่อเลือดปีศาจผสมกับเลือดของมนุษย์เลือดปีศาจจะทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในร่างกาย อย่างไรก็ตามมีความแตกต่างกันไปว่าพวกเขาจะกลายเป็นสัตว์ประหลาดประเภทไหน เนื่องจากเป็นเพราะสายเลือดที่ซับซ้อนของปีศาจที่ให้คุณลักษณะสุดท้ายของมนุษย์จึงมีความแตกต่างกัน

นี่เป็นวิธีการที่ดีมากสำหรับรอยเพราะเขาไม่อยากใช้จ่ายวิญญาณของตัวเองเพื่อตอบสนองความปรารถนาของผู้อื่น สำหรับรอยวิญญาณมีความสำคัญต่อเขามากมาย ไม่เพียงแต่เขาจะสามารถใช้มันแลกเปลี่ยนกับระบบเพื่อพัฒนาตัวเอง แต่เขายังสามารถกลืนกินวิญญาณเพื่อเพิ่มพลังงานเวทย์มนตร์ของเขาได้อีก จากการกินและใช้จ่ายวิญญาณที่ผ่านมาก็ทำให้รอยรู้สึกว่าคงไม่มีวันเพียงพอและการใช้จ่ายวิญญาณเพื่อทำตามสัญญาจะเป็นความสูญเปล่า

ตอนนี้สิ่งต่างๆจะง่ายขึ้นเมื่อรอยรู้ว่าเลือดปีศาจมีประโยชน์เช่นไร

มีเพียงไม่กี่สิ่งที่ผู้อัญเชิญต้องการ : อาจมีไม่มมากที่จะเรียกปีศาจมาช่วยพวกเขาต่อสู้ สำหรับคนเหล่านี้ที่ต้องการพลังอำนาจและความเป็นอมตะ รอยเพียงแค่ให้เลือดปีศาจของแก่พวกเขาเพียงเล็กน้อยเพื่อทำตามสัญญา ในอนาคตด้วยวิธีนี้เขาก็ไม่จำเป็นต้องเสียวิญญาณอีกต่อไป

หลังจากค้นพบสิ่งที่เขาต้องการทราบแวมไพร์ผู้โชคร้ายผู้นี้ก็ไร้ประโยชน์สำหรับรอย รอยไม่สนใจชีวิตของผู้ที่ไร้วิญญาณไปแล้วดังนั้นเขาจึงพูดว่า

“ไม่ต้องกังวลไปคนที่เรียกตัวข้ามาไม่ใช่คนจากตระกูลวิลลิสและข้าไม่ได้มีเจ้าเป็นเป้าหมาย!”

จากนั้นรอยก็กระโดดตรงไปที่ชั้นสองของห้องโถงและบินไปที่ขอบหน้าต่างรูปโดมเพื่อจะออกไป

เมื่อเห็นว่ารอยกำลังจะจากไปแล้ว แดร็กคูล่าก็ตะลึงและรีบตะโกน

“เดี๋ยวรอก่อน! ท่านจะจากไปแบบนี้เลยหรือ”

“ถ้าไม่แล้วข้าจะอยู่ที่นี่เพื่ออะไร” รอยไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง

“เดี๋ยวก่อนท่าน.. หยุดก่อนท่านปีศาจ!” แดร็กคูล่ารีบพูดว่า

“กรุณารอสักครู่! ไม่ว่าใครจะเป็นผู้เรียกท่านมาแต่ท่านสามารถเซ็นสัญญากับข้าได้อีกใช่หรือไม่”

รอยหยุดฟังและหันกลับมามองแดร็กคูล่า

"สัญญา? เจ้าต้องการเซ็นสัญญาอะไรคงไม่ใช่การฟื้นฟูร่างกายมนุษย์ใช่หรือไม่”

"ไม่ไม่อย่างแน่นอน!" แดร็กคูล่าพูดอย่างช่วยไม่ได้

“ก่อนหน้านี้ข้าเพิ่งบอกไปว่าข้าสูญเสียความรู้สึกและหัวใจของข้าก็หยุดเต้นไปนานแล้ว สิ่งที่ข้าเป็นอยู่ช่วยรักษาให้ข้ายังคงมีชีวิตอยู่ข้าจะตายไปจริงๆถ้าหากฟื้นฟูร่างกายมนุษย์กลับมา”

“โอ้? ดูเหมือนว่าแวมไพร์เข่นเจ้าจะไม่โง่เกินไปนัก” รอยหัวเราะเบาๆ

“และสัญญาที่ข้าต้องการเซ็นกับท่านไม่เกี่ยวข้องกับข้า” แดร็กคูล่ากล่าว

“มันเกี่ยวกับทายาท..ลูกๆของข้า อาจเป็นเพราะพวกเราคือผู้ไร้ชีวิตภรรยาของข้าจึงไม่สามารถให้กำเนิดทารกที่ยังมีชีวิตอยู่ได้พวกเขาเสียชีวิตทั้งหมด ข้าได้ลองค้นหาวิธีการมากมายนับไม่ถ้วนในช่วงสองสามร้อยปีที่ผ่านมาแต่ก็ไม่เป็นประโยชน์ เนื่องจากท่านเป็นปีศาจที่มาจากนรกอเวจีท่านอาจจะช่วยในเรื่องนี้ได้ ถ้าเลือดปีศาจสามารถชุบชีวิตข้าได้ดังนั้นก็ควรปล่อยให้ลูกๆที่น่าสงสารของข้ากลับมามีชีวิตด้วยเถอะ!”

หางของรอยสั่นโดยไม่รู้ตัวเขารำพึงเล็กน้อยก่อนที่จะถามว่า“แล้วมูลค่าของสิ่งดังกล่าวมากเพียงใด? เคานท์แดร็กคูล่าแวมไพร์เช่นเจ้าจะสามารถจ่ายสิ่งใดได้บ้าง”

“ข้าสามารถหาให้ท่านได้ทุกสิ่ง!” แดร็กคูล่ารู้สึกตื่นเต้นเมื่อรับรู้ว่ารอยเริ่มสนใจ

“ดวงวิญญาณ เลือดเนื้อ ไม่ว่าจะต้องสิ่งใดจำนวนเท่าใดข้าก็เต็มใจที่จะจ่าย!”

“วิญญาณ? เจ้ายังมีวิญญาณอยู่อีกหรือ” รอยแสยะยิ้มอย่างเย็นชา

“จงรู้ไว้ว่าวิญญาณของเจ้าได้เสนอให้กับปีศาจตนนั้นไปนานแล้ว”

“แล้วถ้าอย่างนั้นวิญญาณดวงอื่นละท่านสามารถรับวิญญาณของผู้อื่นแทนได้ใชไหม!” แดร็กคูล่าถามเสียงดัง

“หากท่านต้องการข้าสามารถสังหารมนุษย์ทั้งเมืองและมอบวิญญาณพวกนั้นให้แก่ท่านได้!”

"ฮ่าๆๆๆ!" รอยระเบิดเสียงหัวเราะอย่างช่วยไม่ได้เมื่อได้ยินคำตอบนี้

“สิ่งนั่นมันเป็นไปไม่ได้สำหรับเจ้า! เคานท์แดร็กคูล่าเจ้าไม่รู้เลยหรือว่าตลอดเวลากว่าสี่ร้อยปีที่ผ่านมานั้น เหล่ามนุษย์ทั้งหมดที่เจ้าฆ่ารวมถึงผู้คนที่เจ้าเปลี่ยนให้กลายเป็นแวมไพร์พวกมันทั้งหมดล้วนแล้วแต่ไร้ซึ่งวิญญาณ!”

ใช่รอยค้นพบมานานแล้วว่าไม่เพียงแต่แดร็กคูล่าเท่านั้นแต่ยังรวมถึงแวมไพร์ทั้งหมดที่อยู่ที่นี้วิญญาณของพวกเขาล้วนแต่เป็นโทนสีขาวดำขาวพวกเขาสูญเสียความเปล่งประกายของจิตวิญญาณไปแล้ว

มันจะสมเหตุสมผลถ้าหากว่ามีเพียงแดร็กคิวล่าเท่านั้นที่ไร้ซึ่งวิญญาณเพราะเขาคือผู้ทำสัญญากับปีศาจ แต่ก็น่าคิดว่าทำไมแวมไพร์ตนอื่นทั้งหมดถึงเป็นเช่นเดียวกันพวกเขาไร้ซึ่งจิตวิญญาณที่เป็นสิ่งมีชีวิตไม่ต่างไปจากซากศพ พวกเขายังคงมีชีวิตอยู่ได้เนื่องจากสัญญาผูกมัดกับปีศาจตนนั้น!

จากการคาดเดารอยพบว่านั้นแดร็กคูล่าถูกหลอกในตอนที่เขาเซ็นสัญญากับปีศาจ เพราะนอกเหนือไปจากการเปลี่ยนแดร็กคูล่าให้กลายเป็นแวมไพร์และพรากเอาวิญญาณไปแล้ว ปีศาจตนนั้นยังแก้ไขสัญญาให้ดวงวิญญาณทุกดวงของผู้ที่ถูกฆ่าโดยแวมไพร์จะถูกส่งต่อให้แก่ปีศาจตนนั้นโดยตรง

กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือปีศาจแปลกหน้าตัวนั้นได้ร่างสัญญาขูดรีดแดร็กคูล่าจนถึงที่สุด แดร็กคูล่าเปรียบได้กับเป็นหุ้นตัวหนึ่งและตราบใดที่ถือหุ้นตัวนี้ทำงานนี้มันก็จะให้ผลตอบแทนอย่างต่อเนื่อง ดูเหมือนปีศาจตนนั้นแม้จะมีระดับต่ำ แต่ก็กล่าวได้ว่าเขาเป็นปีศาจที่ชาญฉลาดเลยที่เดียว

แล้วภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ที่แดร็กคูล่ารวมถึงแวมไพร์ตนอื่นๆภายใต้เขาล้วนไม่ต่างจากทาสที่ทำงานฟรีๆ พวกเขาจะมีความสามารถที่จะจัดหาวิญญาณมามอบให้กับรอยได้อย่างไร? แม้ว่ารอยจะเซ็นสัญญาขึ้นใหม่ แต่ในเมื่อสัญญาเก่ายังไม่จบลงสัญญาก็จะให้ความสำคัญกับสัญญาปีศาจก่อนหน้านี้

สำหรับความคิดที่จะให้คนรับใช้ที่เป็นมนุษย์ของเขาทำงานแทนนั้นเป็นเรื่องที่น่าหัวเราะยิ่งกว่า มนุษย์เหล่านั้นไม่ได้ทำสัญญากับรอยดังนั้นรอยจะไม่สามารถรับวิญญาณจากคนที่พวกเขาฆ่าได้

ดังนั้นในความเห็นของรอย แดร็กคูล่าจึงไม่สามารถทำสัญญาปีศาจครั้งที่สองได้ มิฉะนั้นเขาสามารถเรียกปีศาจตัวอื่นมาเพื่อตอบสนองความปรารถนาของเขาแทนที่จะรอจนกว่ารอยจะปรากฏตัว

เป็นการยากที่จะบอกได้ว่าแดร็กคูล่าต้องการหลอกล่อปีศาจให้มอบสิ่งที่เขาต้องการหรือไม่ หากรอยไม่ทราบดีว่าและทำสัญญากับเขาจะให้ผลประโยชน์ได้หรือไม่ รอยจะไม่ยอมให้เลือดปีศาจของเขาเสียไปโดยเปล่าประโยชน์เพราะเขาจะไม่ได้รับวิญญาณตอบแทนแม้แต่ดวงเดียว

ตอนนี้รอยไม่คิดที่จะใช้เจตนาชั่วร้ายที่ยิ่งใหญ่ที่สุดอีกต่อไปเพื่อเดาจิตใจของผู้อัญเชิญเหล่านี้

เช่นเดียวกับที่รอยคิดว่าแดรกคิวล่าก็เข้าใจดีเกี่ยวกับสถานการณ์ของเขา แต่ต่อมาแดร็กคูล่ายังคงเต็มไปด้วยความมั่นใจขณะที่ให้ข้อเสนอต่อรอย

“ไม่ท่านปีศาจผู้สูงศักดิ์ ข้ามีวิธีเสนอวิญญาณให้แก่ท่านนอกจากนี้สิ่งนั้นยังเป็นจิตวิญญาณที่สูงส่ง!”

“โอ้? เมื่อครู่เจ้าว่ายังไงนะ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้รอยก็แสดงความสนใจต่อมันทันทีและกระโดดลงไปยืนตรงหน้าของแดร็กคูล่า

“วิญญาณที่สูงส่ง? แวมไพร์ชั้นต่ำเช่นเจ้ามีวิธีการจริงๆเหรอ?”

วิญญาณอันสูงส่ง นี่คงหมายถึงวิญญาณคุณภาพสูง…หรือว่ามันคืออะไรที่ดีกว่า??

วิญญาณที่ตกต่ำกับวิญญาณที่สูงส่ง  ทั้งสองสิ่งฟังดูเหมือนอยู่ในมาตรฐานเดียวกัน รอยเคยได้กลิ่นหอมของวิญญาณที่กำลังตกต่ำของลูเซียส เช่นนั้นวิญญาณที่สูงส่งชื่อที่น่าดึงดูดนี้จะมีรสชาติน่าอัศจรรย์ขนาดไหน?

การมีเจตนามุ่งร้ายและเสื่อมทรามจะทำให้จิตวิญญาณตกต่ำลง แล้วจิตวิญญาณอันสูงส่งก่อตัวได้อย่างไร?

เมื่อเห็นว่ารอยให้ความสนใจ แดร็กคิวล่าจึงอธิบายต่ออย่างตื่นเต้น

“มันเป็นจิตวิญญาณของลูกหลานจากตระกูลวิลลิส ทายาทตระกูลวิลลิสที่เหลืออยู่มีเพียงสองคน คนหนึ่งเด็กสาวนามแอนนาส่วนอีกคนคือไวเคนพี่ชายของเธอ ซึ่งตอนนี้ไวเคนอยู่ในกำมือของข้า เขาถูกหมาป่ากัดและกำลังจะกลายเป็นมนุษย์หมาป่า ข้าสามารถล่อลวงแอนนาโดยใช้ไวเคนพี่ชายของเธอได้ บอกเธอว่าตราบใดที่เธอเสียสละตัวเองข้าจะปล่อยพี่ชายของเธอไป จากความเข้าใจของข้าเกี่ยวกับแอนนาเธอมีแนวโน้มที่จะทำเช่นนั้นอย่างแน่นอน ในขณะที่เธอเสียสละตัวเองวิญญาณที่สูงส่งจะถือกำเนิดขึ้น!”

“ท่านคิดว่าอย่างไรท่านปีศาจผู้สูงศักดิ์” แดร็กคูล่าถามอย่างกระตือรือล้น

“วิญญาณที่สูงส่งเช่นนี้จะเกิดในคนที่ใจดีและบริสุทธิ์ด้วยการเสียสละตัวเองของเธอจึงมีโอกาศเป็นไปได้อย่างมาก เธอไม่เคยถูกแตะต้องจากข้าและวิญญาณของเธอยังคงไม่ถูกเสนอให้กับปีศาจตนอื่น และที่สำคัญที่สุดเป็นเพราะบรรพบุรุษของตระกูลวิลลิสในอดีตพวกเขาได้สาบานเอาไว้ว่าก่อนที่พวกเขาจะฆ่าข้าลงได้ลูกหลานของวิลลิสจะไม่ได้รับอนุญาตให้ขึ้นสู่สวรรค์ สวรรค์จึงไม่สามารถยอมรับวิญญาณที่สูงส่งที่สุดไปได้และสุดท้ายวิญญาณที่สูงส่งเช่นนั้นจะยังอยู่ในโลกนี้ต่อไป เมื่อถึงเวลาท่านเพียงแค่ปรากฏตัวและรับวิญญาณที่สูงส่งของเธอไป!”

แดร็กคูล่าคิดว่าหลังจากที่เขาอธิบายรอยจะรู้สึกมั่นใจและเห็นด้วยกับตน แต่โดยไม่คาดคิดรอยกลับปฏิเสธออกมาแทน

“ไม่!” รอยส่ายหัว

“ถ้าคำสาบานของตระกูลวิลลิสเป็นความจริงก็ไม่ต้องพูดถึงจิตวิญญาณอันสูงส่ง และเมื่อเจ้าตายในวันหนึ่งสวรรค์จะต้องรับวิญญาณตระกูลวิลลิสทั้งหมดกลับไป และอาจรวมถึงวิญญาณทั้งที่เจ้าได้เสนอให้กับปีศาจตนนั้นด้วยฉันอาจจะต้องคายวิญญาณพวกนั้นออกมาเมื่อถึงเวลานั้น!”

“สิ่งนั้นจะไม่เกิดขึ้น! หลังจากที่แอนนาตายข้าจะสังหารไวเคนและสุดท้ายครอบครัววิลลิสจะถูกทิ้งไว้โดยไม่มีลูกหลานพวกเขาจะไม่สามารถปฏิบัติตามคำสาบานได้อีกต่อไป ซึ่งมันจะไม่ส่งผลกระทบต่อคุณในการรับวิญญาณ!” แดร็กคูล่ายิ้ม

“นอกจากนี้สมาชิกในครอบครัววิลลิสบางคนก็ไม่สามารถไปสู่สวรรค์ได้ อย่างน้อยก็คือข้าและอีกคนหนึ่งที่ได้ทำสัญญากับปีศาจและกลายเป็นมนุษย์หมาป่า ถึงมันจะมาและสังหารข้าได้ในที่สุดแต่พวกเขาก็ไม่ถือว่าทำตามสัญญาที่ให้ไว้ได้สำเร็จ พระเจ้าจะต้องไม่ยอมให้ใช้อำนาจของปีศาจในการทำตามคำสาบานของบรรพบุรุษตระกูลวิลลิสที่สาบานต่อสวรรค์ คำสาบานของพวกเขามีช่องโหว่!”

"จริงเช่นนั้นหรือ?" รอยถามอย่างเกียจคร้าน

“รอจนกว่าเจ้าจะทำตามแผนสำเสร็จ เวลานี้ไม่มีประโยชน์ที่เจ้าจะพูดอะไรอีกต่อไป”

จากนั้นรอยก็บินขึ้นไปบนชั้นสองอีกครั้งเพื่อเตรียมตัวออกไป

“ท่านปีศาจแล้วข้าจะหาท่านเจอได้อย่างไร” แดร็กคูล่าถามอย่างรวดเร็ว

“ไปหานายกเทศมนตรีของทรานซิลเวเนียเขาคือคนที่เรียกข้าออกมา!” รอยไม่ลังเลที่จะเอ่ยชื่อลูเซียสออกไป!

แดร็กคิวลามองเงาที่จากไปของรอยและตะโกนแสดงความมุ่งมั่นของเขา

“ข้าจะทำและต้องทำได้แน่นอน ข้าสาบาน!”