บทที่ 26 ผู้ที่ถูกหลอกอีกครั้ง

บทที่ 26 ผู้ที่ถูกหลอกอีกครั้ง

ปีศาจที่ถือกำเนิดในหุบเหวไร้ก้นบึ้งที่เป็นดินแดนแห่งลาวาสภาพแวดล้อมที่เต็มไปด้วยเปลวเพลิงซึ่งทุกลมหายใจร้อนแผดเผา เป็นธรรมดาที่รอยจะมีกลิ่นกำมะถันติดตัวมาตามธรรมชาติ

ทว่ากลิ่นนี้ไม่ใช่อะไรพิเศษปีศาจทั้งหมดจากก้นบึ้งของโลกปีศาจล้วนมีกลิ่นอายนี้เช่นเดียวกัน ดังนั้นในขณะที่รอยปรากฏตัวแดร็กคูล่าเกือบจะเข้าใจผิดว่ารอยคือปีศาจที่เคยเขาทำสัญญากับตนในอดีตปรากฏตัวออกมาอีกครั้ง

แต่เมื่อมองอย่างใกล้ชิดแล้วแดร็กคูล่าก็พบความจริงว่าปีศาจตรงหน้าเขาไม่ใช่ตนเดียวกับในอดีต ทั้งสองแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ปีศาจที่เซ็นสัญญากับแดร็กคูล่านั้นตัวเล็กกว่ามาก ทั้งมันมีรูปร่างที่น่าเกลียดเหมือนสัตว์ประหลาดมากกว่าปีศาจที่ดูคล้ายมนุษย์เช่นนี้ ทว่าปีศาจที่ยืนอยู่ต่อหน้าเขานั้นไม่เพียงแต่ตัวสูงใหญ่แข็งแกร่งเท่านั้น  แต่ยังเต็มไปด้วยกลิ่นอายที่อันตรายและดวงตาปีศาจคู่นั้นยังฉายแววของสิ่งมีชีวิตระดับสูง

นี่น่าจะเป็นปีศาจทว่าเขาดูแข็งแกร่งและชาญฉลาดกว่าปีศาจตัวนั้นมาก! แดร็กคูล่าคิดในใจ

แต่ถึงกระนั้นแดร็กคูล่าจะสามารถพูดอะไรเกี่ยวกับสถานการณ์เช่นนี้ได้ เขาระเบิดความโกรธออกมาและโดยอ้าแขนและคำรามก่อนจะเงยหน้าขึ้นเพื่อเผชิญหน้ากับรอยโดยตรง

“เจ้าเป็นใครแล้วผู้ใดเรียกเจ้ามาที่นี้?! ปีศาจเช่นเจ้ามาที่ปราสาทของข้าทำไมกันหรือมีใครทำข้อตกลงกับเจ้าให้มาสังหารข้า?!”

รอยมองต่ำลงไปทางเคานท์แวมไพร์แดร็กคูล่า เนื่องจากรอยมีส่วนสูงถึงสองเมตรกว่าซึ่งเมื่อยืนเผชิญหน้ากันรอยจึงจ้องก้มหัวลงสายตาของรอยสังเกตุท่าทางของแดร็กคูลาอีกครั้ง เขามั่นใจว่านี่เป็นครั้งแรกที่เขาเคยพบกับแวมไพร์ตนนี้ ปัญหาคือแล้วเหตุใดทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้ระเบิดอารมณ์ออกมาในเมื่อเขากับรอยเพิ่งเคยพบหน้ากันเป็นครั้งแรก?

รอยสามารถเดาได้จากน้ำเสียงของแดร็กคูล่าว่าเขามีความรู้สึกมากขนาดไหน แวมไพร์ตนนี้กำลังคร่ำครวญ

ใช่เขาคร่ำครวญออกมา เพื่อนคนนี้เหมือนกำลังระบายกับรอยด้วยความเสียใจอย่างมาก น้ำเสียงนั้นฟังดูเหมือนกับเด็กที่ถูกพ่อแม่ทอดทิ้ง..

ฮี่ ฮี่ นี่มันน่าสนใจ! รอยก้มหน้าเพิ่งสำรวจแดร็กคูล่าอีกครั้งก่อนจะพบว่า เขามีแต่กลิ่นเหม็นเน่า เมื่อรอยจ้องมองไปยังจิตวิญญาณของแดร็กคูล่าที่ไร้สีสันมันซีดจนไม่ต่างจากสีขาวดำ

สิ่งนี้เกิดขึ้นเนื่องจากความสามารถปีศาจโดยกำเนิดของรอยทักษะ โซลเพียร์ ในสายตาของเขาเห็นว่าจิตวิญญาณของแดร็กคิวล่าได้สูญเสียดวงวิญญาณของเขาไปเสียแล้ว!

กล่าวอีกนัยหนึ่งคือแดร็กคูล่าเป็นร่างที่ไร้วิญญาณ…. เขาตายไปแล้ววิญญาณของเขาถูกพรากไปนานแล้ว!

รอยแสยะยิ้มออกมาและด้วยรูปลักษณ์ของเขาจึงค่อนข้างดูน่ากลัว

“แวมไพร์.. เจ้าตะโกนใส่ข้าเพราะคุณอยากระบายความโกรธออกมาใช่หรือไม่?”

"ใช่!" แดร็กคูล่ายื่นมือออกมาและชี้มายังรอย

“ข้าผิดหรือที่จะระบายความโกรธใส่ปีศาจเช่นเจ้า! ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นเพราะปีศาจอย่างพวกเจ้าที่พรากเอาวิญญาณของข้าไปแต่ไอ้ปีศาจสารเลวนั้นมันกลับสาปให้ข้าต้องทนมีชีวิตอยู่! เจ้า..ปีศาจเจ้ารู้ไหมว่าความรู้สึกเช่นนี้มันเจ็บปวดเพียงใด”

แดร็กคูล่าก้มศีรษะมองฝ่ามือของตัวเอก่อนจะวางมือทาบอก

“หัวใจดวงนี้ไม่ขยับอีกต่อไป! ไร้ซึ่งความอบอุ่น! สัตว์ประหลาดอย่างข้าต้องดื่มกินเลือดสดๆเพื่อความอยู่รอด ซึ่งแม้แต่รสชาติของเลือดอาหารเพียงหนึ่งเดียวข้าก็ยังไม่สามารถบ่งบอกรสชาติของมันได้ ข้าไม่เห็นเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก! ตัวข้าไม่ได้เป็นสิ่งใดเลยนอกจากความตาย!”

“และเจ้าปีศาจเช่นเจ้าทำให้เกิดเรื่องบัดซบทั้งหมดนี้!” แดร็กคูล่าคำรามขณะใช้มือชี้หน้ารอยอีกครั้ง

อย่างไรก็ตามในครั้งนี้เกิดการตอบสนองจากหางแกร่งของรอยที่โบกสะบัดกระแทกเข้ากับหน้าท้องของแวมไพร์แดร็กคูล่า จนเขากระเด็ดลอยห่างออกไปหลายสิบเมตรทั้งยังกวาดเอาทุกสิ่งที่ขวางทางลอยตามไปด้วย หางที่ทรงพลังส่งร่างของแดร็กคูล่ากระแทกเข้ากับผนังห้องโถง ฉากนี้ทำให้แวมไพร์คนอื่นๆในห้องกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว

รอยร้องเหอะก่อนจะเปิดปากออกมาหลังจากที่ใช้หางของเขาฟาดแดร็กคูล่าจนตัวปลิว

“นี่เป็นเรื่องตลกอะไรกัน! เจ้ากล้าระบายความคับข้องใจกับปีศาจได้อย่างไรหลังจากที่ได้ทำข้อตกลงกับปีศาจไปแล้ว”

รอยเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับแดร็กคูล่าเขาอาจถูกหลอกโดยปีศาจที่เขาทำสัญญาในอดีต ดังนั้นเมื่อเขาได้เห็นปีศาจอีกครั้งเขาจึงระบายความเสียใจที่อัดอั้นไว้ตลอดในช่วงหลายร้อยปีที่ผ่านมากับรอย

แต่รอยไม่ใช่พ่อของเขาแล้วเขาจะสนใจเรื่องน่าสงสารของคนอื่นไปทำไม? ดังนั้นรอยจึงบินไปหาแดร็กคูล่าเพื่อปลุกเขาให้ลุกขึ้นมาพูดคุยต่อ

แดร็กคูล่าตกลงมาจากกำแพงทว่าแม้ว่าเขาจะถูกโจมตีอย่างหนักแต่ก็ไม่มีความเสียหายใดๆมากนัก เขาอ้าปากเผยให้เห็นเขี้ยวอันแหลมคมและเริ่มกลายร่าง

สีผิวของแวมไพร์แดร็กคูล่าเริ่มซีดจนเกือบเป็นสีน้ำเงิน ตัวของเขาขยายขนาดใหญ่ขึ้นและดูทรงพลังยิ่งกว่าแวมไพร์สาวคนก่อนหน้านี้มาก ปีกแวมไพร์ของเขายังดูคล้ายกับปีกปีศาจ แดร็กคูล่าคำรามออกมาและกระพือปีกบินไปหารอยก่อนจะยื่นกรงเล็บเพื่อหมายจะสังหารเขา

ในเวลาเดียวกันรอยก็พุ่งไปข้างหน้าและคว้าจับหัวของแดร็กคูล่าด้วยมือข้างเดียวก่อนจะทุบตีเขากับพื้นจนเกิดเสียงดังโครมครามซึ่งทำให้เกิดรอยแตกอีกนับไม่ถ้วนบนพื้นห้องโถง

แดร็กคูล่าเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่ถูกสร้างขึ้นด้วยน้ำมือของปีศาจ แล้วสิ่งมีชีวิตเช่นนั้นจะสามารถต่อกรกับปีศาจที่แท้จริงเช่นรอยได้อย่างไร?

แม้แต่ปีศาจระดับต่ำก็ยังถูกนับให้เป็นสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งของโลกใบนี้ ซึ่งถ้ารอยมีคุณสมบัติด้านพละที่เจ็ดสิบ แดร็กคิวล่าก็มีอย่างมากที่สุดเพียงแค่สี่สิบเท่านั้นรอยสามารถบดขยี้เขาได้โดยตรง

แดร็กคูล่าถูกกดลงกับพื้นด้วยมือข้างเดียวของรอย แวมไพร์แดร็กคูล่ายังไม่ยอมแพ้และยื่นกรงเล็บออกมาเพื่อพยายามหาทางหลุดออกจากการจับกุมของรอย วินาทีต่อมารอยใช้มืออีกข้างจับไปที่ปีกข้างหนึ่งของแดร็กคูล่าก่อนจะฉีกมันออกอย่างแรง!

แม้ว่าจะไม่มีเลือดไหลออกมาแต่แดร็กคูล่ายังคงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด

“ดูเหมือนว่าเจ้าจะไร้ความรู้สึกทว่าอย่างน้อยเจ้าก็ยังคงรู้สึกเจ็บปวดได้?” รอยเย้ยหยัน

ในห้องจัดงานเหล่าแวมไพร์ตนอื่นรวมถึงแวมไพร์สาวที่เป็นภรรยาของแดร็กคูล่า ยังคงตัวสั่นด้วยความกลัวและถอยห่างออกไปที่มุมหนึ่งของห้อง

การต่อสู้ครั้งนี้จบลงอย่างเรียบง่าย

นอกเหนือจากนั้นเมื่อตระหนักถึงความแข็งแกร่งที่แตกต่างกันอย่างมาก ในที่สุดแดร็กคูล่าก็ยอมแพ้เขาหยุดดิ้นรนและร้องขอให้รอยเมตตาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

" ข้าขอโทษจริงๆปีศาจได้โปรดปล่อยข้าไป”

“ฮึ่ม!” รอยตะคอกอย่างเย็นชา แต่ก็ยังคงปล่อยเขาให้เป็นอิสระ

การฟื้นตัวของแดร็กคูล่านั้นรวดเร็วมาก ปีกที่ถูกฉีกออกไปครึ่งหนึ่งนั้นงอกออกมาอย่างรวดเร็ว เมื่อฟื้นฟูอาการบาดเจ็บเสร็จแล้วแดร็กคูล่าก็กลับคืนร่างมนุษย์ เขาลุกขึ้นจากพื้นตบฝุ่นออกจากเสื้อพ้าพร้อมกับก้มหน้าลงและไม่กล้าพูดอะไร

“เมื่อเซ็นสัญญาผูกมัดกับปีศาจแล้วข้อตกลงจะต้องถูกดำเนินการจนจบ เนื้อหาของสัญญาตรงกับความต้องการของเจ้าและเจ้าไม่อาจปฏิเสธมันได้!” รอยบอกเขาอย่างเย็นชา

“แวมไพร์.. เจ้าร้องขอชีวิตอมตะและได้รับมันมาในสุดท้ายเจ้ากลายเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่ตาย เรื่องนี้จะโทษใครได้อีกในเมื่อทุกสิ่งเป็นไปตามข้อตกลง”

“ไม่ เรื่องที่ข้าโกรธแค้นมันไม่ได้เกี่ยวข้องกับสัญญาครั้งแรกของข้า!” แดร็กคูล่าปฏิเสธอย่างฉุนเฉียวเมื่อได้ยินสิ่งที่รอยพูด

“มันมีการทำสัญญาปีศาจอีกครั้ง!”

" แวมไพร์เจ้ากำลังพูดถึงเรื่องอะไร? เจ้าทำธุรกรรมกับปีศาจถึงสองครั้งเลยหรือ” รอยประหลาดใจ

“ไม่ คนที่ทำสัญญาไม่ใช่ข้า!” แดร็กคูล่าจัดการร่างกายของเขาก่อนจะพูดต่อ

“ในปี 1462 ข้าถูกฆาตกรรม ก่อนที่จะตายข้าได้ขายวิญญาณให้กับปีศาจเพื่อแลกกับการฟื้นคืนชีพ ปีศาจตัวนั้นรับวิญญาณไปและเปลี่ยนให้ข้ากลายเป็นแวมไพร์ สุดท้ายแล้วนี่เป็นความปรารถนาของตัวข้าเองและไม่อาจกล่าวโทษใครได้ ข้าขออภัยที่ขาดสติเมื่อได้พบกับท่านแต่ทว่าสิ่งที่ข้าต้องการบอกคือหลังจากเวลาผ่านไปเกือบหนึ่งร้อยปีที่ตระกูลของข้าพยายามที่จะกำจัดแวมไพร์ลง แต่แล้วตระกูลวิลลิสที่กำลังหมดสิ้นหนทางในท้ายที่สุดพวกเขากลับหันไปขอความช่วยเหลือจากปีศาจ!”

แดร็กคูล่าเงยหน้าขึ้นและมองรอย “ไม่ว่ายังไงตลอดมาข้าก็เชื่อถือในคำพูดของปีศาจแต่นี่คือวิธีที่ปีศาจเช่นพวกท่านปฏิบัติต่อผู้ทำสัญญาด้วยเช่นนั้นหรือ? ปีศาจท่านรู้หรือไหมว่าตอนนั้นข้าเกือบจะถูกฆ่าด้วยน้ำมือของปีศาจอย่างพวกท่าน”

“นี่มันเรื่องอะไรกัน?” เมื่อได้ฟังสิ่งนี้รอยก็งงงวย

“เจ้าหมายถึงมีใครบางคนเรียกปีศาจออกมาและพยายามใช้พลังของปีศาจมากำจัดแวมไพร์ใช่หรือไม่?”

"ถูกตัอง!" แดร็กคูล่ากล่าวอย่างไม่พอใจ

“ลูกหลานของตระกูลวิลลิสขอให้ปีศาจตนนั้นมอบพลังที่สามารถสังหารแวมไพร์เช่นข้าได้และสุดท้ายปีศาจตนนั้นก็ได้เปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็นมนุษย์หมาป่า พิษในตัวของมนุษย์หมาป่าสามารถยับยั้งพลังฟื้นฟูของแวมไพร์ได้ ในอดีตด้วยเหตุบังเอิญข้าเกือบต้องตายจากการทดสอบพวกมัน ในครั้งนั้น ถ้าข้าไม่รีบฉีกมือซ้ายที่ถูกกัดออกเพื่อป้องกันไม่ให้พิษแพร่กระจายไปทั่วร่างกายเช่นนั้นข้าคงตายไปนานแล้ว…”

“นั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น!”

ในที่สุดรอยก็เข้าใจว่าทำไมแดร็กคูล่าจึงบันดาลโทสะออกมาเมื่อเจอกับรอยและถามว่ารอยมาเพื่อฆ่าเขาหรือไม่ แดร็กคูล่าเคยมีประสบการณ์ที่คล้ายกันมาก่อน

“มาพูดถึงตอนที่เจ้าทำสัญญากับปีศาจตนนั้นบอกข้ามาว่าเจ้ากลายเป็นแวมไพร์ได้อย่างไร  แล้วมนุษย์หมาป่าตนนั้นล่ะเป็นเช่นเดียวกันใช่ไหม?” รอยถามอย่างเงียบ ๆ

" ใช่พวกมันและข้าควรจะเป็นเหมือนกัน." แดร็กคูล่ามองไปที่ รอยสายตาของเขาจับจ้องไปที่บริเวณลำคอของรอย

“มันคือของเลือดปีศาจข้าได้รับมันตอนที่ข้ากำลังจะตาย มันเป็นเลือดสีแดงอมม่วง.. ตลอดมาข้าไม่มีวันลืมว่าสิ่งนั้นมันมีลักษณะเป็นเช่นไร!”