ตอนที่ 7 - ไม่น่าเลย (2)

*ก่อนจะอ่านนิยาย โปรดตรวจสอบว่าท่านได้อยู่ในสถานที่ที่มีแสงเพียงพอ หรือถ้าท่านอ่านในความมืดก็อย่าลืมเปิด Night Mode หรือจอส้ม เพื่อป้องกันการปวดหัวและสายตาสั้นด้วยนะครับ*

--------------------------------------------------------------------------------------------

พอเสียงทุ้มสุดแมนของเขาไปถึงหูเธอ เอมิเลียก็หันควับมาทางเขาทันที “ป่าวโว้ย! ชั้นก็แค่กำลังคิดว่าน่าจะปล่อยให้นายตายที่ตรอกนั่นก็ดี!”

เจ้าเอล์ฟแสยะ, สายตาของเขาเริ่มเดือดขึ้นมาขณะที่ตอบกลับไปว่า “เออ ชั้นก็ไม่ได้ขอให้เธอช่วยชั้นไว้หนิ ใช่ปะ?”

จากที่เขาดูแล้ว ยัยบ้าคนนี้หัวร้อนมาก่อนที่จะเข้ามาที่นี่แล้ว บางทีเธอน่าจะไปอารมณ์เสียมาจากข้างนอก พอมาเจอเขา เธอเลยมาระบายใส่.

ยัยนี่ช่างหยาบคายและเน่าเฟะจากภายในจริงๆ เหมือนๆกับกลิ่นแห่งแสงที่โชยออกมาจากตัวเธอ.

เขาอยากจะด่าเพิ่ม, ปากของเขานั้นเตรียมพร้อมจะพ่นคำด่าใส่เธอ, ดวงตาของเขาก็แดงเดือดขึ้นเพราะความโมโห แต่เขาก็กัดปากห้ามใจเอาไว้ก่อนจะหันหน้าหนีเอมิเลีย.

เอมิเลียที่เดือดขีดสุดอยู่แล้วก็ยิ่งโกรธมากขึ้นไปอีก. ภาพต่างๆเริ่มผุดขึ้นมาในหัวเธอจนเธอเริ่มสงสัยในสิ่งที่เธอตัดสินใจทำลงไป ก่อนจะพูดขึ้นมาเบาๆว่า “นายฆ่าใครรึป่าว?”

ทั้งสองคนเงียบใส่กันพักหนึ่งจนเหลือแต่เสียงหายใจเบาๆของทั้งคู่ที่ดังไปทั่วห้องใต้ดิน.

เทียนเล่มนั้นก็ยังคงส่องแสงออกมาอย่างริบหรี่อยู่เรื่อยๆ. แสงสว่างทำให้ใบหน้าของเจ้าเอล์ฟเปล่งปลั่งอย่างสลัวๆ, ขนตายาวสีดำของเขาทอดเงาไปที่กำแพงข้างๆเขา.

เขานั่งเงียบ.

เอมิเลียมองไปที่ดวงตาของเขาท่ามกลางความมืด เธอเห็นว่าเขาค่อยๆหลับตาลงอย่างช้าๆ. หลังจากนั่งนิ่งอยู่พักหนึ่งเขาก็ตอบ “ชั้นจำไม่ได้”

เอมิเลียลืมไปเลยว่าเขาสูญเสียความทรงจำ เพราะเขาทำตัวฉลาดอย่างปากว่าอยู่ตลอดเวลา. เขาทั้งหัวดื้อหัวรั้น - ปฏิเสธความช่วยเหลือจากเอมิเลียอยู่ตลอด. เขาเป็นผู้ชายที่มีแต่เสี้ยนหนาม คอยทิ่มแทงคนที่กล้าเข้ามาใกล้อยู่เสมอ.

เขาหยิ่งเกินไปสำหรับคนที่เพิ่งบาดเจ็บเจียนตายมา, หยิ่งยโสมากๆด้วย.

เอมิเลียรู้สึกถึงความอึดอัดไม่สบายใจจากเสียงของเจ้าเอล์ฟและรู้ตัวว่าเธอถามแรงไป “โทดที” เอมิเลียพึมพำเบาๆแล้วไปหยิบถาดมาจากโต๊ะมาวางไว้ด้านหน้าของเขา “นายกินซะ ชั้นจะออกไปแล้ว”

เอมิเลียหมุนส้นสูงเธอแล้วเดินออกไปจากห้อง ประตูด้านหลังเธอปิดเสียงดัง.

เขาลืมตาขึ้นมามองอาหารธรรมดาๆตรงนั้นแล้วยิ้มแสยะออกมา.

วังที่เหล่าเซ้นต์พักอาศัยอยู่นั้นจะถูกจัดให้พวกนางตามเกรด. ยิ่งได้เกรดดี วังที่อยู่ก็จะยิ่งใกล้ใจกลางเมืองมากเท่านั้น.

และด้วยเกรดครึ่งๆกลางๆของเอมิเลีย, วังของเธอจึงอยู่ห่างจากตัวเมืองมาก ไม่มีฝูงชนเซ็งแซ่เลย คนที่ผ่านมาก็มีไม่กี่คนเท่านั้น.

ดังนั้น คนที่มาหาเธอเป็นคนที่สองในวันนั้นทำให้เอมิเลียประหลาดใจมากโดยเฉพาะคนคนนั้นเป็นเดบรา.

เอมิเลียเปิดประตูออกแล้วเชิญเธอเข้ามา.

เธอมาทำอะไรที่นี่?

เอมิเลียพยายามรักษาระยะห่างจากเดบราอยู่ตลอด. แค่เธอเห็นหน้าก็ไม่พอใจแล้ว เธอไม่หลงกลไปกับรอยยิ้มและท่าทีเสแสร้งนั่นหรอก. แถมเอมิเลียก็ยังนึกย้อนไปตอนที่เดบราเปิดโปงริต้าต่อหน้าทุกคนด้วย.

เดบราเป็นคนที่เลวร้ายมาก, โหดร้ายโดยสันดานเลย.

เอมิเลียยืดอก “มีอะไรให้ชั้นช่วยงั้นหรอ?”

เดบรายิ้ม เธอกวาดสายตาไปรอบๆวังของเอมิเลีย “ไม่มีอะไรค่ะ. ดิชั้นแค่มาที่นี่เพราะเรื่องวิชาสอบสวนน่ะค่ะ ตอนนี้ท่านก็เป็นหัวหน้าแล้ว. ดิชั้นจึงนำของมาให้”

ก็ไม่เลวหนิแต่เอมิเลียก็ยังไม่วางใจ “เธอเอาอะไรมาให้งั้นหรอ?”

“กุญแจห้องทรมาณน่ะค่ะ” เดบรากล่าวแล้วหยิบกุญแจทองเหลืองออกมาจากกระเป๋าเธอจากนั้นก็วางใส่มือของเอมิเลีย “ตอนนี้ท่านคือหัวหน้าแล้วดังนั้นก็โปรดทำตัวให้เป็นตัวอย่างแก่ทุกคนด้วยนะคะ. ท่านจะเป็นผู้นำทุกคนในวิชาสอบสวน. ท่านจำได้ใช่มั้ยคะว่าหนังสือกล่าวอย่างไรบ้าง” เดบราถามแล้วยิ้มให้เอมิเลียพร้อมกับกวาดสายตามองไปมา.

“แน่นอน” เอมิเลียกล่าว พยายามทำเสียงให้นิ่งไว้.

เดบราเริ่มยิ้มมากขึ้น รอยยิ้มกว้างๆของเธอดูน่ากลัวแปลกๆ “ดีค่ะ. ดิชั้นจะรอดูนะคะว่าท่านจะทำอะไรได้บ้าง”

เดบรากล่าวอำลาแล้วออกจากวังของเอมิเลียไป. แม้เดบราจะไปแล้วแต่เอมิเลียก็ยังรู้สึกถึงตัวตนที่น่าขนลุกของเธออยู่ในห้องนั่น ราวกับว่าเธอยังอยู่ต่อหน้าอยู๋เลย.

เอมิเลียปิดประตูด้วยความไม่สบอารมณ์.

ในคืนนั้นก่อนจะเข้านอน เอมิเลียก็เปิดหนังสือออกมาอ่าน ตาเธอมองไปทีละบรรทัดแล้วอ่านออกมาเบาๆ.

“เก้าอี้ทรมาณนั้นจะมีหนามแหลมอย่างน้อย2พันดอกปกคลุมอยู่พร้อมกับสายคาดตรงกลาง เอาไว้พันธนาการเหล่าคนบาป. คนผู้นั้นจะได้รับโอกาสให้พูดและถ้าหากยังดื้อดึงอยู่ ก็จะถูกนำไปวางไว้บนกองไฟให้เปลวไฟแผดเผาผิวหนังจนร้องโหยหวนออกมาด้วยความเจ็บปวด”

(ตอนนี้สั้นเพราะผมต้องจัดให้ตรงกับตอนต้นฉบับนะครับ)