บทที่ 6 การปรากฏตัวของผู้ฝึกยุทธ์นิรนาม

“ดูเหมือนหวังจื้อผิงจะมีศัตรูเยอะเกินไป เฮ้อ..ก็ดี ถือว่าไม่เปลืองแรงข้า”

อันจิงลอบออกจากเรือนสีชาดเข้าไปในตรอกเปลี่ยว เขาเปลี่ยนชุดรัดกุมสีดำกลับมาเป็นชุดชาวบ้านธรรมดาตามเดิม

เจ้าของชายเสื้อสีดำที่เผชิญหน้ากับพระภิกษุหน้าผีมาเมื่อครู่ไม่ใช่ใครอื่น เป็นอันจิงนั่นเอง

ตอนแรกเขาคิดกำจัดหวังจื้อผิงเพราะหากปล่อยไว้อาจกลายเป็นภัยคุกคามต่อฮูหยินของเขาได้ แต่ปรากฏว่ามีคนชิงตัดหน้าเขาไปก่อน

อย่างไรก็ตามศัตรูของหวังจื้อผิงผู้นี้ดูเหมือนจะมีความสามารถมากทีเดียว พระภิกษุที่หน้าตาน่าเกลียดน่ากลัวผู้นั้นมองครู่เดียวก็รู้ว่ามาจากฝ่ายธรรมะแต่กลับมีกลิ่นอายของมารรุนแรง พลังภายในทั้งสองสายผสานกันทำให้ฝีมือของเขาห่างไกลจากผู้ฝึกยุทธ์ในยุทธภพเจียงหูหลายระดับ

ยิ่งไปกว่านั้นหญิงงามที่มีพลังยุทธ์แข็งแกร่งที่ลงมือปลิดชีพหวังจื้อผิงนั้นมีพลังที่เหนือกว่าสมาชิกของพรรคเฉาเป็นอย่างมาก พวกนางได้รับการฝึกฝนมาอย่างดีและมีทักษะในการซ่อนพลังของตัวเองเอาไว้ พวกนางย่อมมาจากที่เดียวกัน คนพวกนี้เป็นใครกันแน่?

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทำไมเขาถึงไม่เคยสังเกตเห็นพวกนางมาก่อน? อันจิงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแต่ไม่สามารถหาคำตอบได้จึงหยุดคิดเรื่องนี้ ถึงอย่างไรคนพวกนี้ก็ไม่มีทางมาเกี่ยวข้องกับเขาได้ แล้วทำไมจะต้องกังวลด้วย ตราบใดที่พวกเขาไม่มารบกวนชีวิตอันสงบสุขของเขา นั่นก็เพียงพอแล้ว

“ถังหูลู่จ้า ถังหูลู่หวานอร่อยจ้า!”

“หมั่นโถร้อนๆจ้า!”

“บะหมี่เนื้อเป็ดอร่อยๆจ้า!”

ถนนยังคงพลุกพล่านไปด้วยผู้คน

“พ่อค้า ถังหูลู่ขายอย่างไร?”

อันจิงโบกมือเรียกพ่อค้าเร่ขายถังหูลู่

“นายท่าน ถังหูลู่ของข้าเปรี้ยวอมหวาน อร่อยอย่าบอกใครเชียว! ไม้ละ 3 อีแปะเท่านั้น! ถ้าไม่อร่อยข้ายินดีคืนเงินขอรับ!” พ่อค้ารีบปรี่มาหาอันจิง

“ข้าขอสองไม้”

อันจิงยื่นเงิน 6 อีแปะให้พ่อค้าพร้อมรอยยิ้ม อันจิงรู้สึกอบอุ่นเมื่อนึกถึงภรรยาที่แสนดีและงดงามที่รออยู่บ้าน

.

.

.

ตลาดสด เมืองหยู

จ้าวชิงเหมยถือตะกร้าใบโตและมองดูแผงขายผักที่เรียงรายอยู่สองข้างทาง

“นั่นไม่ใช่ฮูหยินของหมออันหรอกหรือ?”

มีแม่ค้ามองเห็นจ้าวชิงเหมยพอดี ดวงตาของนางเป็นประกาย “ฮูหยินอันมาซื้อผักหรือเจ้าคะ นี่ๆข้าเพิ่งได้เจวี่ยนซินไช่*หัวโตๆมาเมื่อเช้านี่เอง”เมื่อพูดจบ แม่ค้าก็ยัดเจวี่ยนซินไช่ลงในตะกร้าของจ้าวชิงเหมย

“ท่านป้าราคาเท่าไหร่หรือเจ้าคะ” จ้าวชิงเหมยส่งยิ้มอ่อนโยนให้อีกฝ่าย

“ไม่ต้องๆ คราวที่แล้วหมออันก็ไม่คิดเงินค่ายาของหลานชายข้าแค่เจวี่ยนซินไช่หัวเดียวยังเทียบค่ายาไม่ได้ด้วยซ้ำ” แม่ค้าจับมือจ้าวชิงเหมยเอาไว้ “หมออันเป็นคนดี เรารู้สึกขอบคุณเขามากแต่ไม่มีโอกาสได้ขอบคุณเขาเลย” มือของแม่ค้าหยาบกร้าน เต็มไปด้วยรอยด้าน เสื้อผ้าของนางซีดเก่าและเต็มไปด้วยรอยปะชุน

จ้าวชิงเหมยยิ้มเต็มใบหน้า ท่าทางของนางเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและสุภาพ

“ข้ามีไก่อยู่ตัวหนึ่ง ฮูหยินเอากลับไปทำน้ำแกงไก่ให้หมออันด้วยนะเจ้าคะ”

“หมออันดูแลพวกเราดีมาก ท่านไม่ต้องสุภาพกับเราขนาดนี้หรอกเจ้าคะ”

“หมออันโชคดีจริงๆที่ได้ฮูหยินงามดั่งเทพธิดาเช่นนี้”

“ใช่ๆ เป็นคู่ที่เหมาะสมกันมากทีเดียว”

เหล่าพ่อค้าแม่ค้า บ้างก็หยิบผักหรือเนื้อสัตว์ใส่ตะกร้าให้จ้าวชิงเหมย แม้นางจะพยายามจ่ายเงินมากเพียงใดแต่ก็ไม่ประสบผลสำเร็จ เมื่อจ้าวชิงเหมยและทันหยุนก้าวออกจากตลอด ตะกร้าที่หอบหิ้วมาก็แทบล้น

พวกเขาเดินมาถึงซอยเล็กๆ ทันหยุนจึงเอ่ยกับจ้าวชิงเหมย “คุณหนู ในตลาดคนมากเกินไป ครั้งหน้าเราสั่งให้คนไปส่งวัตถุดิบให้เราถึงบ้านดีกว่าเจ้าคะ”ทันหยุนกล่าวด้วยความรู้สึกขยะแขยงที่ต้องเดินฝ่าฝูงชนที่สกปรกพวกนั้น

ในขณะที่จ้าวชิงเหมยมองวัตถุดิบในตะกร้าว่าจะทำอาหารอะไรให้อันจิงทานดี

“ท่านประมุข!”

มีเสียงเรียกดังขึ้น เป็นเสียงของพระภิกษุหน้าผีนั่นเอง

“จัดการเรียบร้อยแล้วรึ” จ้าวชิงเหมยเอ่ยถามเสียงเย็น

พระภิกษุ โค้งคำนับพลางกล่าว “เรียบร้อยแล้วขอรับ แต่ว่า...”

“แต่ว่าอะไร” ท่าทีของจ้าวชิงเหมยไม่เปลี่ยนไปเพียงแต่โทนเสียงสูงขึ้นเล็กน้อย

พรึ่บ!

แม้โทนเสียงของจ้าวชิงเหมยจะสูงขึ้นเพียงเล็กน้อยแต่ทั่วทั้งซอย ดูเหมือนจะเปลี่ยนจากฤดูร้อนเข้าสู่ฤดูหนาวอย่างกะทันหัน รังสีอำมหิตที่แผ่ออกมานั้นทำให้พระภิกษุหน้าผีสั่นสะท้านด้วยความกลัว

“ข้าได้พบกับปรมาจารย์นิรนามที่เรือนสีชาด”

“รายละเอียดของเขาล่ะ?”

“ยังไม่ชัดเจนขอรับ คนผู้นี้ปิดบังใบหน้าเอาไว้แต่เขาสามารถมองทะลุวิชาไร้รูปของข้าได้ ถ้าเขาไม่มีตาทิพย์ตั้งแต่กำเนิด เขาก็ต้องมีพลังยุทธ์ราวๆระดับ 2”

ผู้ฝึกยุทธ์ในระดับ 2 นับเป็นระดับชั้นนำของยุทธภพเจียงหู ผู้ฝึกยุทธ์ระดับหัวกะทิไม่ได้ปรากฏตัวในยุทธภพมากนัก ในยุทธภพอันกว้างใหญ่นี้มีบุคคลที่อยู่ในระดับสูงนับคนได้ ผู้ฝึกยุทธ์ระดับ 5 สามารถรับมือกับผู้ฝึกยุทธ์ระดับต่ำกว่าได้ครั้งละหลายคน ในขณะที่ระดับ 2 สามารถอยู่ใน 50 อันดับแรกของรายชื่อพยัคฆ์หมอบซ่อนมังกรซึ่งสามารถปลุกคลื่นลูกใหญ่ให้เกิดขึ้นในยุทธภพได้

บุคคลดังกล่าวไม่น่าจะปรากฏในรายชื่อพยัคฆ์หมอบซ่อนมังกรได้

ทันหยุนขมวดคิ้วมุ่น “เมืองหยูเป็นเมืองหลักในมณฑลเจียงหนาน เป็นเรื่องปกติที่ผู้ฝึกยุทธ์จะอาศัยอยู่แถวนี้กันส่วนใหญ่ แม้แต่ประมุขสาขาของพรรคเฉาส่วนใหญ่ก็เป็นเพียงผู้ฝึกยุทธ์ระดับ 3 เท่านั้น คนผู้นี้หน้าไม่ปรากฏ ชื่อไม่ปรากฏ เขาค่อนข้างลึกลับและระวังตัวเป็นอย่างดีหรือเขามีจุดประสงค์บางอย่าง?”

“คนผู้นี้น่าสงสัยมาก เราต้องสืบถึงที่มาของเขาให้ชัดเจน” พระภิกษุหน้าผีไม่ได้พูดอะไรเลย เขาปล่อยให้ทันหยุนพูดจนจบแสดงว่าเขาเห็นด้วยกับนาง

จ้าวชิงเหมยหรี่ตาครุ่นคิด “ข้าต้องการข้อมูลของผู้ฝึกยุทธ์ในเมืองหยูทั้งหมด”

“ขอรับ!”

พระภิกษุหน้าผีรู้สึกหนาวสั่น เขาวางมือแตะหน้าอกอย่างรับคำสั่ง “ข้าจะระดมคนของเราทั้งในเมืองหยูและมณฑลเจียงหนานทั้งหมดเพื่อสืบเรื่องของเขา”

พรรคมารแบ่งออกเป็น 3 เครือข่ายย่อยคือเครือข่ายสวรรค์ เครือข่ายโลกและเครือข่ายมนุษย์ โดยเครือข่ายมนุษย์จะรับผิดชอบในการปล้น การอำพราง การหลบหนีและหาข่าวกรอง พวกเขามักจะปฏิบัติการในเงามืด คอยสอดแนมและปลอมตัวสืบข่าวไปทุกที่ทั่วแคว้นหรือนอกแคว้น สามารถพบสมาชิกเครือข่ายมนุษย์ได้ทุกที่เพียงแต่เราไม่ทราบการมีอยู่ของพวกเขาเท่านั้น

มีการกล่าวว่าฝีมือของสมาชิกเครือข่ายมนุษย์สังกัดพรรคมารเป็นคู่แข่งกับหน่วยข่าวกรองของแค้วนได้เลย ซึ่งนับเป็นองค์กรลับสำหรับการรวบรวมข่าวกรองที่ขึ้นตรงกับฮ่องเต้ การเปรียบเทียบความสามารถของทั้งสองทำให้เห็นถึงประสิทธิภาพของพรรคมารเป็นอย่างยิ่ง และพระภิกษุหน้าผีก็เป็นหนึ่งในผู้นำของเครือข่ายมนุษย์นั่นเอง

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เจ้าก็ไปจัดการธุระต่อได้” จ้าวชิงเหมยโบกมือให้อีกฝ่ายไปปฏิบัติหน้าที่ต่อทำให้พระภิกษุหน้าผีชะงักเมื่อนึกอะไรขึ้นได้

“เมื่อวานนี้เหล่าผู้อาวุโสในพรรค รวมทั้งผู้คุมกฎฝ่ายขวาติดต่อมาหาข้าน้อยว่าท่านประมุขจะให้ส่งคนมาเพิ่มหรือไม่ หากคนอื่นในยุทธภพทราบว่าท่านประมุขอยู่ในมณฑลเจียงหนานอาจเกิดแรงสั่นสะเทือนได้ พวกเขากังวลว่า..”

“ไม่จำเป็น ยิ่งมีผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูงเพิ่มขึ้น ยิ่งดึงดูดความสนใจของคนอื่นๆมากเท่านั้น”

“ขอรับ” พระภิกษุหน้าผีประสานมือคำนับๆและค่อยหายไปจากระยะสายตาของหญิงทั้งสอง

จ้าวชิงเหมยก้มมองตะกร้าในมือ ทำให้ทันหยุนเอ่ยเสียงเหี้ยมขึ้น “ชาวบ้านพวกนั้นจะมากเกินไปแล้ว ข้าจะไปตัดมือพวกเขาเดี๋ยวนี้”

ทันหยุนคิดว่าจ้าวชิงเหมยโกรธที่พวกชาวบ้านมอบข้าวของให้นางจำนวนมากจนล้นตะกร้าเช่นนี้ การเห็นนายตัวเองหอบหิ้วของหนักโดยไม่ได้ร้องขอทำให้นางรู้สึกขัดเคืองใจ ดวงตาของทันหยุนวาวโรจน์และเตรียมเดินออกไปทำตามอย่างที่ตนเอ่ย

“กลับมา”

จ้าวชิงเหมยเอ่ยด้วยน้ำเสียงขึงขัง

“คุณหนู มีคำสั่งอื่นหรือเจ้าคะ?” ทันหยุนชะงักฝีเท้าและมองกลับมาที่ท่านประมุข

“เอาเงินไปให้พวกเขา ไม่ว่าจะเท่าไหร่ก็จ่ายให้พวกเขาไป” จ้าวชิงเหมยโยนถุงเงินให้ทันหยุน

“อ่า..เจ้าคะ” ทันหยุนตอบด้วยอาการเก้อเขินที่ตัวเองเข้าใจผิด

**เจวี่ยนซินไช่ คือ กะหล่ำปลี**