บทที่ 29 ฉันจะเริ่มต่อสู้แล้ว!

สถาบันหลิงเจียง

“เร็วเข้า! สร้างแนวป้องกันรอบสถาบัน!”

“รายงาน! ตรวจพบสัตว์อสูรประมาณสามร้อยตัวกำลังมุ่งหน้ามาทางสถาบัน!”

“ข่าวจากคฤหาสน์เจ้าเมือง! คาดว่าจะมีสัตว์อสูรระดับหัวหน้าสามตัว บุกมาทางทิศเหนือของสถาบันภายในสามนาที!”

“รายงาน! เหนือท้องฟ้าสถาบันปรากฏรอยแยกสัตว์อสูรห้าแห่ง หนึ่งในนั้นตรงกับตำแหน่งหอพักนักเรียนพอดี!”

ไม่เพียงแค่ตัวเมืองหลิงเจียงเท่านั้น แม้แต่ภายในสถาบันหลิงเจียงเองก็จมอยู่ในความโกลาหลอย่างหนัก

ที่เห็นได้ชัดคือ สัตว์อสูรจำนวนมากไม่เลือกโจมตีบ้านเรือนของชาวเมือง แต่พุ่งเป้ามาที่สถาบันหลิงเจียงโดยตรง!

“ฉันคือผู้อำนวยการสถาบันหลิงเจียง ติงชุนชิว

ขณะนี้ ฉันขอประกาศให้สถาบันหลิงเจียงเข้าสู่ภาวะสงครามฉุกเฉิน อาจารย์และเจ้าหน้าที่ทุกคนต้องปฏิบัติตามคำสั่งควบคุมโดยไม่มีเงื่อนไข

หนึ่ง: ผู้ที่ไม่ได้เป็นทหารและประมาจารย์เกราะให้รีบอพยพไปยังที่หลบภัย หากไม่สามารถอพยพได้ ให้หาที่ซ่อนทันที

สอง: ปรมาจารย์เกราะฝึกหักและปรมาจารย์เกราะหนึ่งดาวให้รีบไปยังจุดรวมพลที่กำหนดในแต่ละที่หลบภัย และปฏิบัติตามการสั่งการของผู้รับผิดชอบพื้นที่นั้น

สาม: แต่ละชั้นเรียนให้จัดทีมต่อสู้ตามชั้นเรียนเดิม ปฏิบัติตามการจัดการของอาจารย์ประจำชั้น และเข้าร่วมการป้องกันในแต่ละพื้นที่

จำไว้ให้ดี! ต้องรักษาความปลอดภัยของตัวเองเป็นอันดับแรก!”

เสียงของผู้อำนวยการติงดังสะท้อนก้องไปทั่วสถาบันหลิงเจียง

“อาจารย์หยาง! นักเรียนคลาสพิเศษห้องหนึ่งทั้งแปดคนมาพร้อมแล้ว!” นักเรียนชายคนหนึ่งรายงานที่หน้าลานฝึกของคลาสพิเศษห้องหนึ่ง

นักเรียนทั้งแปดคนเตรียมพร้อมเต็มที่ รวมถึงเจียงลี่ลี่ ศัตรูตัวฉกาจของเจิ้งเย่เย่ด้วย

ทั้งหมดต่างเป็นปรมาจารย์เกราะระดับสามดาวขึ้นไป และมีถึงสองคนที่เป็นระดับสี่ดาว!

พวกเขาถือเป็นทีมที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดานักเรียนของสถาบันหลิงเจียง

“คลาสพิเศษห้องสองอยู่ไหน?” หยางเทียนเฉิงขมวดคิ้ว และมองไปยังลานข้างๆ ที่ว่างเปล่า

“ไม่ทราบครับ คลาสพิเศษห้องสองออกไปตั้งแต่เช้าตรู่ทุกวัน กว่าจะกลับก็มืดค่ำ” นักเรียนคนหนึ่งตอบ

หยางเทียนเฉิงสีหน้าเข้มขึ้น “สถานการณ์แบบนี้แทนที่จะรีบนำลูกศิษย์กลับมา อาจารย์ฉินนั่นกำลังทำอะไรอยู่กันแน่!”

“อาจารย์ครับ อย่าไปสนใจคลาสพิเศษห้องสองเลย

พวกเขาทำตัวลึกลับมาตลอดเดือนครึ่งที่ผ่านมาอยู่แล้ว ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือการต้านทานสัตว์อสูร!”

นักเรียนเหล่านี้แทบจะรอไม่ไหวที่จะต่อสู้กับสัตว์อสูรพวกนั้น!

“ไป! เรามุ่งหน้าไปประตูทิศใต้ก่อน!” หยางเทียนเฉิงไม่ใส่ใจเรื่องคลาสพิเศษห้องสองอีก และรีบพาลูกศิษย์ของเขาตรงไปที่ประตูทิศใต้

เจียงลี่ลี่วิ่งตามมาติดๆ ในฐานะนักเรียนใหม่ที่เพิ่งเข้าคลาสพิเศษห้องหนึ่ง เธอไม่มีสิทธิ์ออกความเห็นอะไร และทำได้เพียงเชื่อฟังคำสั่งของอาจารย์และรุ่นพี่เท่านั้น

ขณะวิ่ง เธอเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยควันปืนและแสงระเบิด

รอยแยกสีดำเหล่านั้นยังคงคายสัตว์อสูรออกมาไม่หยุด แต่ในสถาบันก็เตรียมการป้องกันไว้อย่างแน่นหนา ทั้งปืนต่อต้านอากาศยานและป้อมปืนกลที่สาดกระสุนขึ้นฟ้าไม่ขาดสาย

แต่ถึงอย่างนั้น ก็ยังมีสัตว์อสูรบางส่วนหลุดเข้าในสถาบัน และระหว่างทางพวกเธอก็เจอพวกมันอยู่หลายครั้ง

โชคดีที่มันเป็นเพียงสัตว์อสูรระดับมอนสเตอร์ ภายใต้การนำของอาจารย์หยาง พวกเธอสามารถจัดการพวกมันได้ภายในไม่กี่กระบวนท่า

ทันใดนั้น อาจารย์หยางก็หยุดฝีเท้า เงาของเกราะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์โผล่มาจากด้านหลังของเขา

“เกราะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์!”

ร่างยักษ์สูงกว่า 30 เมตร ปรากฏขึ้นตรงหน้าเหล่านักเรียน ราวกับป้อมปราการมีชีวิตที่ขวางกั้นเส้นทางเอาไว้

ตู้ม!

ลูกไฟขนาดมหึมาพุ่งลงมาตรงทางที่พวกเธอต้องผ่าน คลื่นความร้อนที่เกิดจากการระเบิดเกือบทำให้เจียงลี่ลี่เสียสมดุล

"เร็วเข้า! สวมเกราะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์!" รุ่นพี่ข้างๆ ตะโกนเตือนเจียงลี่ลี่

เจียงลี่ลี่จึงรีบเรียกเกราะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ออกมา

นักเรียนทั้งแปดคนของคลาสพิเศษห้องหนึ่งต่างสวมเกราะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์พร้อมรบ

แต่เมื่อเทียบกับร่างยักษ์ที่สูงตระหง่านกว่า 30 เมตรของอาจารย์หยาง พวกเขากลับเหมือนเพียงเด็กตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างผู้ใหญ่

เกราะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ที่สูงที่สุดในหมู่นักเรียนก็ยังไม่ถึง 10 เมตรด้วยซ้ำ

“ระวัง มีการซุ่มโจมตี!” เสียงเตือนจากอาจารย์หยางดังขึ้น

นักเรียนคลาสพิเศษห้องหนึ่งทุกคนมองไปรอบๆ อย่างระมัดระวังทันที

ควันระเบิดค่อยๆ จางลง เผยให้เห็นเกราะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของอาจารย์หยางเต็มตา

เจียงลี่ลี่ถึงกับตกตะลึง แม้จะเคยได้ยินชื่อเสียง และเคยเห็นภาพจากข่าวมาก่อน

แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นเกราะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของอาจารย์หยางด้วยตาตัวเอง

ยักษ์ดาบคลั่ง

เกราะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ระดับปฐพีชั้นต่ำ เน้นการต่อสู้ระยะประชิด อาวุธหลักคือดาบยักษ์ในมือ แต่ยังมีอาวุธระยะกลางและระยะไกลเสริมอีกเล็กน้อยด้วย

ถึงจะเป็นเกราะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์รุ่นผลิตจำนวนมาก แต่ก็มีข่าวลือว่าผลิตออกมาเพียงสามล็อตเท่านั้น และในปัจจุบันจำนวนรวมทั้งหมดก็มีไม่ถึง 30 ตัว ถือเป็นเกราะที่หายากและทรงพลัง

ตอนนี้ ยักษ์ดาบคลั่งของอาจารย์หยางปักดาบยักษ์ลงกับพื้น คมดาบยังคงมีไอร้อนพวยพุ่ง

ร่องรอยไหม้เกรียมบนพื้นแสดงให้เห็นว่าเมื่อครู่อาจารย์หยางเพิ่งใช้ดาบต้านลูกไฟที่ถล่มลงมา

หากไม่ได้เขาขวางไว้ สภาพของนักเรียนคลาสพิเศษห้องหนึ่งคงไม่ต้องคิดต่อให้ยาก

“โอ้โห เด็กๆ ของเราคงกลัวกันหมดแล้วสิ

ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหม ว่าไม่ควรใช้วิธีเอิกเกริกแบบนี้ มันเสียมารยาท” เสียงหยอกล้อดังมาจากยอดไม้ทั้งสองฝั่งถนน

เจียงลี่ลี่เงยหน้ามองทันที

มีคนสามคนยืนอยู่บนยอดไม้ แต่ละคนสวมเสื้อคลุมลวดลายประหลาด ปกปิดทั้งศีรษะและเรือนร่าง มีเพียงหน้ากากประหลาดเท่านั้นที่เผยออกมา ไม่มีผิวหนังโผล่มาให้เห็น

เครื่องแต่งกายนี้ นักเรียนทุกคนจำได้ขึ้นใจ

“เป็นพวกโบสถ์พิพากษา!” เจียงลี่ลี่ร้องออกมา

วันนี้มีเรื่องใหม่ๆ เกิดขึ้นมากมาย แถมยังเป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นเหล่าคนที่เล่าลือกันมานานว่าเป็นพวกนอกรีต ‘โบสถ์พิพากษา’!

ในยุคมหาภัยวิบัติ มีคนบางกลุ่มลุกขึ้นต่อต้านการรุกรานของสัตว์อสูร และปกป้องบ้านเมืองของพวกเขา

แต่ย่อมมีพวกทรยศปรากฏตัวขึ้นเช่นกัน พวกเขาสร้างความสัมพันธ์กับสัตว์อสูรด้วยวิธีการบางอย่าง ซึ่งสามารถหลีกเลี่ยงการถูกโจมตีจากสัตว์อสูรได้

ขณะเดียวกัน พวกเขายังสามารถยืมพลังจากสัตว์อสูรมาทำลายเมืองมนุษย์ด้วยกันเองอีกด้วย

เหล่าคนทรยศเช่นนี้ ถูกเรียกรวมๆ กันว่า ‘ลัทธินอกรีต’ โดยเมืองต่างๆ ในพันธมิตร

และในบรรดาทั้งหมด องค์กรที่ชั่วร้ายเลื่องชื่อที่สุดก็คือ โบสถ์พิพากษา!

“ระวัง! การโจมตีเมื่อครู่เป็นการยิงจากระยะไกล ไม่ใช่ฝีมือสามคนตรงหน้านี้ ที่ไกลออกไปยังมีปรามาจารย์เกราะอีกคนที่ใช้เกราะสายยิงระยะไกล!” รุ่นพี่คนหนึ่งเอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงตึงเครียด

“น่าจะอยู่ทางทิศนั้น” รุ่นพี่อีกคนชี้ไปยังทิศที่ลูกไฟพุ่งมา

นอกเมืองทางนั้นมีภูเขาลูกเล็ก ซึ่งอยู่ห่างจากจุดที่พวกเขายืนไม่ต่ำกว่าห้ากิโลเมตร!

บนยอดเขา เกราะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ตีนตะขาบยืนอยู่บนนั้น

ทั้งตัวของมันมีอาวุธเพียงชิ้นเดียว คือปืนใหญ่ที่ยาวกว่าตัวมันเอง และที่ปากกระบอกปืนยังมีควันดำพวยพุ่งออกมา

“อาจารย์คนนั้นไวใช้ได้ ระยะขนาดนี้ยังสัมผัสได้อีก” เสียงไม่พอใจดังออกมาจากเเกราะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ที่ใช้ปืนใหญ่

“อย่าประมาท ยังไงเขาก็เป็นปรามาจารย์เกราะเจ็ดดาว ในขณะที่นายเพิ่งหกดาวเท่านั้น

รอให้นายถึงเจ็ดดาว หากเขารับลูกปืนใหญ่นี้เข้าไป ถึงไม่ตายก็ต้องบาดเจ็บสาหัสแน่” เสียงอีกคนดังขึ้นจากร่มเงาใต้ต้นไม้ใกล้ๆ

ภายในสถาบัน

“เสี่ยวซุน! พาคนที่เหลือถอยออกไปเดี๋ยวนี้!” เสียงอาจารย์หยางดังออกมาจากร่างยักษ์ดาบคลั่ง

รุ่นพี่ซุนที่ถูกเรียกขานพูดอย่างกังวลใจทันทีว่า “อาจารย์! พวกเราจะไม่ทิ้งอาจารย์ไว้ที่นี่คนเดียว!”

“ทั้งสามคนตรงหน้าล้วนเป็นปรมาจารย์เกราะเจ็ดดาว และยังมีหนึ่งคนเป็นปรมาจารย์เกราะหกดาวสายปืนใหญ่คอยยิงสนับสนุนจากระยะไกล!

พวกเธออยู่ที่นี่ก็เป็นเพียงภาระ ปฏิบัติตามคำสั่ง!” เสียงดุดังออกมาจากยักษ์ดาบคลั่ง

รุ่นพี่ซุนกัดฟันแน่น แม้เขาจะไม่เต็มใจ แต่รู้ว่านี่คือการต่อสู้ที่พวกเขาไม่สามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวได้

“นักเรียนคลาสพิเศษห้องหนึ่ง ตามฉันมา!”

เหล่านักเรียนหันกลับไปมองอาจารย์หยางด้วยความอึดอัด ทุกคนยังอยากอยู่ช่วย แต่ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากถอยออกไป

“ช่างเป็นอาจารย์ที่แสนกล้าหาญ และเอาใจใส่ลูกศิษย์ซะจริง

ถ้าฉันเชือดลูกศิษย์ของแกทีละคนต่อหน้าแก หน้าตาของแกจะเป็นยังไงกันนะ… คิกคิกคิก…” เสียงหัวเราะแหลมเล็ดลอดจากปากสมาชิกหญิงของลัทธิโบสถ์พิพากษา

อาจารย์หยางจ้องเขม็งไปยังคนทั้งสาม และเกราะวิญญาณศักดิ์สิทธิ์ของพวกมันก็ปรากฏขึ้นทีละคน

เขารีบใช้เครื่องมือสื่อสารรายงานว่า "ฉัน หยางเทียนเฉิง ตอนนี้กำลังถูกสมาชิกลัทธิโบสถ์พิพากษาสามคนซุ่มโจมตีที่ตึกเรียนเจ็ด

ศัตรูทั้งสามล้วนเป็นปรมาจารย์เกราะเจ็ดดาว และที่ภูเขาทางทิศตะวันตกซึ่งห่างออกไปห้ากิโลเมตร ยังมีอย่างน้อยหนึ่งคน เป็นปรมาจารย์เกราะหกดาวสายปืนใหญ่คอยยิงสนับสนุนจากระยะไกล

เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ ฉันได้สั่งให้นักเรียนทั้งหมดถอนกำลังแล้ว

จบการรายงาน

ตอนนี้...ฉันจะเริ่มต่อสู้แล้ว!”

ยักษ์ดาบคลั่งยกดาบขนาดมหึมาขึ้น และพุ่งทะยานเข้าหาศัตรูทั้งสามอย่างไม่ลังเล!