ตอนที่ 21 วันหยุดพังไม่เป็นท่า

ตอนที่ 21 วันหยุดพังไม่เป็นท่า

หลินเยว่เดินกลับมาที่โต๊ะทำงานของตัวเองอย่างเงียบๆ

พรุ่งนี้ก็วันหยุดสุดสัปดาห์ ในที่สุดก็ได้หยุดเสาร์อาทิตย์ตามปกติสักที ไหนจะเรื่องที่ประธานเฮ่อต้องไปทำงานต่างเมืองจนถึงสุดสัปดาห์หน้าอีก เท่ากับว่าเธอจะได้หยุดยาวถึง 9 วัน แถมยังได้เงินเดือนเต็มๆ แค่คิดก็ดีต่อใจแล้ว

เลขาหลินจิบน้ำอย่างสบายอารมณ์ ใจก็เริ่มวางแผนว่าจะใช้วันหยุดทั้ง 9 วันยังไงดี เพราะตลอดช่วงทดลองงานที่ผ่านมา เธอไม่ได้หยุดแม้แต่วันเดียว

แต่ระหว่างที่หลินเยว่กำลังเคลิ้มเพลิน เฮ่อหยวนก็เรียกเธอขึ้นมาเสียงหนึ่งว่า “เลขาหลิน มานี่หน่อย”

หลินเยว่รีบลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปทันที

“เมื่อกี้ผู้ช่วยโจวโทรมา บอกว่าแม่เขาเข้าโรงพยาบาล ต้องลางานประมาณหนึ่งสัปดาห์ ส่วนโปรเจกต์ ‘เมืองวัฒนธรรมและการท่องเที่ยว’ ที่เมือง Z วันจันทร์หน้า เปลี่ยนให้เธอไปกับฉันแทน ส่วนเอกสารโครงการ เดี๋ยวโจวอวิ๋นเช่อจะส่งให้เธอในอีกสักครู่ ช่วงสุดสัปดาห์นี้เธอก็เอาไว้อ่านเอกสาร แล้วก็จัดตารางการเดินทางของทริปนี้ให้เรียบร้อยด้วย”

“ค่ะ…”

เสียงตอบของหลินเยว่มีแววสั่นเล็กน้อย

เฮ่อหยวนคิดว่าเธอกังวล เลยพูดปลอบว่า “ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่ด้วย โครงการนี้แม้จะใหญ่มาก แต่ถ้าเธอทำได้ เธอจะได้เรียนรู้อะไรอีกเยอะเลย”

“……”

ที่จริงเธอไม่ได้กลัวเลย การทำงานกับโปรเจกต์ใหญ่แบบนี้ออกจะทำให้รู้สึกตื่นเต้นด้วยซ้ำ มันคือความท้าทายอย่างหนึ่ง เธอแค่กำลังเศร้าที่วันหยุดที่ยังไม่ทันได้ใช้… ก็พังทลายลงไปเสียแล้ว

สุดสัปดาห์สองวันนี้ หลินเยว่ใช้เวลาอยู่กับกองเอกสารและข้อมูลมากมาย

โปรเจกต์นี้เป็นความร่วมมือระหว่างเหิงซิงกรุ๊ปกับธุรกิจท้องถิ่น เป็นโครงการด้านวัฒนธรรมและการท่องเที่ยวโครงการแรกของบริษัท ซึ่งยอดลงทุนรวมทะลุกว่า 15,000 ล้านหยวนไปแล้ว

ตัวโครงการตั้งอยู่ตรงจุดตัดระหว่างแหล่งท่องเที่ยวหลักสามแห่งของเมือง Z รวมถึงการสร้างรีสอร์ท และแหล่งบันเทิงตามธีม เช่น พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำ สวนสนุก

แค่ธีมพาร์กอย่างเดียว พื้นที่ก็เกือบ 100,000 ตารางเมตรแล้ว

ปกติถ้าเฮ่อหยวนต้องไปต่างเมือง เขาก็จะบอกป้าเฉียนไว้ล่วงหน้า นอกจากเสื้อผ้าที่เตรียมเองแล้ว ของอย่างอื่นป้าเฉียนจะจัดให้ทั้งหมด

พอป้าเฉียนรู้ว่าเฮ่อหยวนจะไปทำงานต่างเมืองในวันจันทร์ ก็ถึงกับตบต้นขาดังฉาด แล้วรีบโทรหาเลขาหลิน บอกให้เธอไปแต่เช้าหน่อยเพื่อช่วยจัดกระเป๋า

ความจริงเรื่องแบบนี้ก็อยู่ในขอบเขตงานของหลินเยว่อยู่แล้ว เพียงแต่เฮ่อหยวนเป็นคนใส่ใจ ไม่อยากให้เธอต้องวิ่งไปวิ่งมาให้เหนื่อย

หลินเยว่เองก็แปลกใจนิดหน่อย เพราะตอนเลิกงานวันศุกร์ ก็ตกลงกันแล้วว่าผู้ช่วยอวี่จะขับรถผ่านบ้านพักหมายเลข 3 มารับเธอ แต่ทำไมอยู่ๆ ถึงเปลี่ยนใจขึ้นมา?

อย่างไรก็ตาม เธอก็ไม่ได้คิดมาก แค่เข้าใจไปเองว่านี่คงเป็นคำสั่งของเฮ่อหยวน

เช้าวันจันทร์ ขณะที่ป้าหลัวพาสามีไปโรงพยาบาล ป้าเฉียนก็คว้าคนขับรถไปจ่ายตลาด (แน่นอนว่า ตลาดที่ว่านี้ก็เป็นตลาดเฉพาะสำหรับคนมีเงิน)

หลินเยว่เปิดประตูเข้าบ้านด้วยการสแกนนิ้วและใส่รหัสอย่างคล่องแคล่ว

เธอกวาดตามองไปรอบๆ ไม่เห็นเฮ่อหยวน ก็เลยเดาว่าเขาน่าจะยังไม่ตื่น หลินเยว่จึงเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวเพื่อช่วยเตรียมเสื้อผ้าที่จะใช้ตลอดสัปดาห์ในการเดินทางครั้งนี้

แต่แล้ว เฮ่อหยวนก็เดินเข้ามาพร้อมผ้าขนหนูพันรอบเอว

สายตาทั้งสองสบกันพอดี หลินเยว่ถึงกับเกือบปาลูกเนกไทในมือทิ้ง

ปกติทรงผมของเฮ่อหยวนจะเซ็ตเป็นทรงแสกข้างแบบเป๊ะๆ แม้แต่เช้าๆ ที่หลินเยว่เข้ามาทำงาน ก็ไม่เคยเห็นผมเขายุ่งเลยสักครั้ง

แต่วันนี้กลับไม่เหมือนเคย ผมเปียกๆ ด้านหน้าถูกเสยไปด้านหลังลวกๆ คล้ายทรงปาดหลัง ดูเหมือนไม่ได้เช็ดให้แห้งดีด้วยซ้ำ แค่เป่าพอหมาดๆ แล้วก็เดินออกมาเลย

ร่างท่อนบนเปลือยเปล่า เผยให้เห็นรูปร่างที่ชัดเจน

หลินเยว่ไม่ใช่คนที่ชอบกล้ามอกหรือกล้ามแขนใหญ่ๆ เธอเชื่อว่า “สัดส่วน” สำคัญกว่า

และรูปร่างของเฮ่อหยวนก็ถือว่าสมบูรณ์แบบ ซิกแพ็กแปดก้อนเรียงชัดแต่ไม่ลึกเกินไป เส้นกล้ามด้านข้างเฉียบคม พอดีเป๊ะ ชวนให้สายตาผู้หญิงต้องหวั่นไหว

บางทีเฮ่อหยวนอาจจะสังเกตเห็นแววตาคล้ายจะซูมเข้าของหลินเยว่ เขาจึงกระแอมเบาๆ แล้วเตือนว่า “เลขาหลิน”

หลินเยว่ได้สติทันที รีบเบือนหน้าหนีอย่างกระดาก แล้วก้มศีรษะเล็กน้อย “สวัสดีตอนเช้าค่ะ ประธานเฮ่อ”

“อรุณสวัสดิ์ แล้วทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?”

“ป้าเฉียนให้ฉันมาช่วยเก็บกระเป๋าเดินทางค่ะ”

และอีกอย่าง เธอไม่ได้ตั้งใจมองนะ ก็แค่ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง มองแบบชื่นชมเฉยๆ เท่านั้นเอง

เฮ่อหยวนพยักหน้าทำทีเหมือนใจเย็น “เธอไปรอข้างนอกก่อน ฉันจะเปลี่ยนเสื้อผ้า”

หลินเยว่วางเสื้อในมือลงแล้วเดินออกจากห้องแต่งตัวไป

หลังประตูปิดลง แผ่นหลังที่แข็งเกร็งของเฮ่อหยวนก็ผ่อนคลายลงทันที เขามองตัวเองในกระจกตรงๆ …รูปร่างก็ยังใช้ได้อยู่นะ? เมื่อกี้เลขาหลินเหมือนจะมองนานอยู่เหมือนกัน

เฮ่อหยวนเปลี่ยนเสื้อผ้า เซ็ตผมเรียบร้อยแล้วจึงเดินออกมาที่ห้องนั่งเล่น แต่กลับไม่เห็นเงาของเลขาหลินเลย

เขาเดินออกไปมองตรงระเบียงทางเดินด้านนอก ก็ไม่มีใคร

เฮ่อหยวนจึงเดินกลับเข้ามาอีกครั้ง มุ่งหน้าไปทางห้องรับประทานอาหารเล็กๆ แล้วจู่ๆ ก็เห็นหลินเยว่ผ่านกระจก กำลังยืนอยู่ในห้องครัว สวมผ้ากันเปื้อน

ช่วงเอวเล็กของเธอโดนรัดจนเห็นสัดส่วนอย่างชัดเจน

เฮ่อหยวนเดินเข้าไปถาม “เลขาหลิน ทำไมเธอทำอาหารอยู่ล่ะ?”

หลินเยว่ตกใจเล็กน้อย แต่เธอไม่ใช่คนที่ตกใจแล้วแสดงออกโวยวาย แค่บีบมือที่ถือตะหลิวแน่นขึ้น พอได้ยินคำถามของเฮ่อหยวน เธอก็หันกลับมาตอบว่า

“ป้าเฉียนไปตลาดค่ะ เธอบอกให้ฉันช่วยเตรียมอาหารเช้าให้คุณ”

เฮ่อหยวนยืนอยู่ด้านหลังซ้ายของเธอ ถามต่อว่า “แล้วเธอล่ะ กินรึยัง?”

“ประธานเฮ่อ ฉันกินแล้วค่ะ”

เช้านี้เธอหิวแทบตาย รีบหยิบขนมปังแผ่นนึงมากัด แล้วคว้านมกล่องติดมือออกมาด้วย

วัตถุดิบในครัวล้วนถูกป้าเฉียนจัดเตรียมไว้แล้ว หลินเยว่เลยแค่ทอดไข่กับเบคอน แล้วก็อุ่นนมอีกหนึ่งแก้ว

ขณะที่เฮ่อหยวนนั่งกิน หลินเยว่ก็นั่งตรงข้าม หยิบแผนการเดินทางมาอธิบายให้ฟัง

“ช่วงนี้อากาศที่เมือง Z ร้อนมาก ไม่มีฝน ซีอีโอฝ่ายคู่ค้าคือประธานอวี่จะมาต้อนรับด้วยตัวเอง พักที่โรงแรมอวิ๋นซิง เครื่องบินออกตอนเก้าโมงเช้า ถึงตอนสิบเอ็ดโมง เที่ยงประธานอวี่จองห้องส่วนตัวไว้ที่ภัตตาคารอาหารพื้นเมืองชื่อดัง พอทานเสร็จจะมีเวลาให้พักสองชั่วโมง แล้วช่วงบ่าย…”

“เลขาหลิน” เฮ่อหยวนพูดขัดขึ้นมากะทันหัน “กระเป๋าเดินทางเธออยู่ไหน?”

“อยู่ตรงทางเข้าค่ะ” หลินเยว่ตอบ

เฮ่อหยวนดูนาฬิกาข้อมือแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะ เวลาพอดีแล้ว”

ทั้งสองคนมีกระเป๋ารวมกันสองใบ กระเป๋าของเฮ่อหยวนใบนั้นใหญ่มาก ถ้าให้หลินเยว่ยกคนเดียวคงไม่ไหว โชคดีที่มีอวี่เจาอยู่ด้วย

เฮ่อหยวนเหลือบมองกระเป๋าสีเทาอ่อนใบเล็กของหลินเยว่ แล้วถามว่า “เธอเอาของมาแค่นี้เหรอ?”

“กระเป๋าใบเล็กก็จริงค่ะ แต่เก็บของได้เยอะนะ ของที่ต้องเอามาฉันก็เอามาครบแล้ว”

พวกสกินแคร์กับเครื่องสำอางที่กินที่เยอะ เธอใช้พวกไซซ์ทดลองแทนหมด เสื้อผ้าก็พับประหยัดพื้นที่ ที่จริงมีแค่รองเท้าสองคู่ที่กินที่หน่อย เพราะยังไงก็ต้องเตรียมรองเท้าส้นสูงไว้ใส่ในโอกาสเป็นทางการ

การเดินทางครั้งนี้ใช้เวลาบินประมาณสองชั่วโมง หลินเยว่ไม่เคยนั่งเครื่องบินมาก่อน ครั้งนี้เป็นครั้งแรก เพื่อไม่ให้ประธานจับได้ว่าเธอไม่มีประสบการณ์ เธอจึงเตรียมตัวไว้ล่วงหน้า ศึกษาทุกอย่างมาอย่างดี แล้วก็ดูคนอื่นทำอย่างไรก็ทำตามนั้นเป๊ะ

ตั๋วเครื่องบินไม่ใช่เธอเป็นคนจอง แต่เป็นโจวอวิ๋นเช่อเป็นคนจัดการให้ พอเห็นว่าตัวเองต้องนั่งเครื่องกับประธานเฮ่อในชั้นเฟิร์สคลาส… เธอก็ถึงกับอึ้งพูดไม่ออก

(จบตอน)