ตอนที่ 244 – สัมภาษณ์ออกทีวี

“ลิงก์ รู้สึกยังไงบ้างที่โดนหาว่าเป็นฆาตกร? พอจะเล่าให้ผู้ชมฟังได้ไหมครับ”

ในสตูดิโอของสถานีโทรทัศน์เทอร์เนอร์ ผู้ดำเนินรายการ บิลลี่ คริสตัล หัวเราะพลางยิงคำถามอย่างอารมณ์ดี

ลิงก์ยักไหล้ ทำหน้าเหนื่อยใจ “บิลลี่ เรื่องนี้ไม่น่าจะเอามาล้อเล่นได้นะ”

“ก็จริง เรื่องของซิมป์สันมันเป็นโศกนาฏกรรม ไม่ควรเอามาเป็นเรื่องตลก”

คริสตัลพยักหน้า

“แต่สิ่งที่เกิดกับคุณน่ะ มันเหมือนหนังคอมเมดี้เลยนะ เดือนก่อน Se7en เข้าฉายแล้วโดนหนังใหญ่หลายเรื่องกลบ แทบไม่มีใครคิดว่าจะไปได้ไกล แล้วจู่ ๆ ก็เกิดคดีฆาตกรรมขึ้น แถมยังโยงเข้ากับเนื้อหาหนังพอดี

สื่อเล่นข่าวกันใหญ่ ตอนนี้ Se7en กลายเป็นหนังที่ใคร ๆ ก็พูดถึง แถมยังขึ้นแท่นอันดับหนึ่งของบ็อกซ์ออฟฟิศไปถึงสองสัปดาห์ติด เบียดบรรดาหนังบล็อกบัสเตอร์ในช่วงซัมเมอร์ร่วงหมด

ถือว่าเป็นหนึ่งในเส้นทางสู่แชมป์ที่ระทึกที่สุดตั้งแต่ต้นปีมาเลยนะ เหมือนหนังชีวิตที่เอาชนะได้ทุกอุปสรรค!”

เสียงปรบมือกึกก้องจากแฟน ๆ ของ Se7en ที่นั่งอยู่ในสตูดิโอ

ลิงก์ยิ้มบาง ๆ โบกมือขอบคุณ แล้วหันไปตอบพิธีกร

“คุณเล่าได้เวอร์ซะจนผมยังแอบทึ่งเลยนะ แต่เอาจริง ๆ ก็ไม่ได้ดราม่าอะไรขนาดนั้นหรอก Se7en ตอนเปิดตัวสามสัปดาห์แรกทำรายได้ไปเกือบ 70 ล้านเหรียญ อัตราการลดลงของรายได้ต่อสัปดาห์ก็ถือว่าต่ำมาก

กระแสปากต่อปากก็ดีเยี่ยม สำหรับหนังแนวศิลปะเชิงจิตวิทยาแบบนี้ ถือว่าประสบความสำเร็จมากแล้ว ถึงไม่มีคดีเกิดขึ้น ผมมั่นใจว่ารายได้ในอเมริกาก็จะทะลุ 100 ล้านได้อยู่ดี และมีลุ้นถึง 200 ล้าน เรื่องที่เกิดขึ้นแค่มาเร่งจังหวะเท่านั้นเอง ไม่ใช่จุดพลิกชะตาหรอก”

“ได้ยินแบบนี้แล้ว แปลว่าคุณมั่นใจในหนังมากเลยสินะ?”

“แน่นอน ก็มันเป็นหนังที่ดีนี่ครับ จริงไหม?”

“จริงเลย Se7en สุดยอดมาก! ตั้งแต่ภาษาภาพ มุมกล้อง การจัดแสง ไปจนถึงงานศิลป์ ทุกอย่างจัดวางได้อย่างประณีต โดยเฉพาะช่วงท้าย ยิ่งเกินคำว่าประทับใจ

สามนักแสดงประชันบทกันในรถแบบไม่มีใครยอมใคร พอถึงจุดหักมุม โอ้โห ผมถึงกับอ้าปากค้าง มันเต็มไปด้วยแรงอัดทางอารมณ์และยังให้ข้อคิดลึกซึ้ง เป็นหนังฮอลลีวูดที่...ไม่เหมือนหนังฮอลลีวูดเลย”

บิลลี่พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“คุณรู้ไหม มาร์ติน สกอร์เซซีถึงกับบอกว่า หนังเรื่องนี้ควรได้รางวัลปาล์มทองคำ ผมก็เห็นด้วยเต็มที่เลยนะ”

“นั่นแหละเหตุผลที่ผมมั่นใจไง” ลิงก์ยักไหล้ยิ้ม “ในเมื่อคุณยังชอบ แล้วทำไมผมจะไม่มั่นใจล่ะ?”

“แต่อีกด้านหนึ่งก็มีเสียงวิจารณ์ว่า หนังคุณส่งเสริมความรุนแรง เป็นแรงจูงใจให้คนก่ออาชญากรรม เหมือนอย่างที่เกิดขึ้นในคดีของซิมป์สัน คุณมองเรื่องนี้ยังไง?”

ลิงก์นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“คำถามนี้ต้องย้อนกลับไปที่คำว่า ‘ภาพยนตร์’ คืออะไร ถ้ามองจากมุมผู้ชม มันก็แบ่งง่าย ๆ ระหว่าง ‘หนังดี’ กับ ‘หนังห่วย’ คือถ้าคุณดูจบแล้วรู้สึกคุ้มกับค่าตั๋ว มันก็คือหนังดี แต่ถ้าออกมางง ๆ ว่าดูอะไรไป นั่นก็หนังห่วย

แต่ถ้ามองในมุมของคนทำหนัง หนังดีคือหนังที่มีความหมาย

ส่วนหนังห่วยคือหนังที่กลวง ไม่มีอะไรให้จดจำ”

ลิงก์เริ่มอธิบายอย่างเป็นระบบ

“ปัจจุบันหนังฮอลลีวูดส่วนใหญ่เน้นความบันเทิงเป็นหลัก ไม่ว่าจะเป็นคอมเมดี้ หนังสยองขวัญ หรือแอนิเมชัน คนดูหัวเราะกันลั่น หรือกรี๊ดกันจนตัวงอ ได้ปลดปล่อยความเครียด นั่นก็เป็นคุณค่าของหนังเหมือนกัน

แต่ถ้าทุกเรื่องมีแค่ความบันเทิงอย่างเดียว แล้ววันหนึ่งคนดูอิ่มกับมันล่ะ? เกม วีดีโอ หรือความบันเทิงแบบอื่นก็เข้ามาแทนได้หมด

จุดแข็งของหนังมันอยู่ที่มันสามารถเป็นมากกว่าความบันเทิง มันสามารถสื่อสารบางอย่างกับคนดู ให้ข้อคิด สะท้อนสังคม ถ่ายทอดวัฒนธรรม หรือกระตุ้นให้เกิดการเปลี่ยนแปลงได้”

เสียงในห้องส่งเงียบกริบ ลิงก์ยังคงพูดต่อด้วยน้ำเสียงมั่นคง

“ถ้ามอง Se7en ผ่านเลนส์นี้ คุณจะเห็นว่ามันไม่ใช่หนังที่ยกย่องความรุนแรง แต่มันกำลังชี้ให้เห็นโรคร้ายในสังคมของเรา สิ่งที่เรามองข้าม ละเลย หรือแม้กระทั่งยอมรับให้มันเป็นแบบนั้น

การหยิบยกสิ่งเหล่านี้ขึ้นมา ไม่ใช่การทำให้มันรุนแรงขึ้น แต่คือการชี้ให้เห็นว่ามันมีอยู่ และต้องมีคนจัดการก่อนจะสายเกินไป

ในแง่นี้ Se7en คือมีดผ่าตัด ที่เปิดแผลให้เราเห็นเชื้อโรค เพื่อจะได้รักษาอย่างถูกจุด ไม่ใช่หนังที่สร้างความรุนแรง แต่มันกระตุ้นให้คนตั้งคำถามกับความรุนแรงในชีวิตจริง”

เสียงปรบมือดังกระหึ่ม ผู้ชมในห้องส่งลุกขึ้นยืนปรบมือให้ลิงก์อย่างไม่หยุด บิลลี่ คริสตัลเองก็ลุกขึ้นปรบมือพร้อมรอยยิ้ม

“ดูสิ ฉันพูดตั้งนานยังไม่มีคนลุกแบบนี้เลย” เควนตินนั่งดูอยู่ที่บ้านบ่นขึ้น

“เขาพูดดีจริง ๆ นี่นา” โรเบิร์ต รอดริเกซยิ้ม

“เพราะหนังมันดังต่างหาก” เควนตินเบ้ปาก “ถ้าเจ๊งก็ไม่มีใครฟังหรอก”

“พ่อ! ลิงก์พูดได้ดีมากเลยนะ” โซเฟียมองหน้าจอด้วยแววตาเป็นประกาย

ฟรานซิส ฟอร์ด คอปโปลาตอบแบบไม่ใส่ใจ

“ก็แค่พูดซ้ำ ๆ เรื่องเดิม ๆ ไม่มีอะไรใหม่”

“แล้ว Se7en ล่ะ ถือว่าเป็นหนังดีไหม?” โซเฟียถามกลับ

“ก็พอใช้ได้ บทดี ถ้าให้คนอื่นกำกับก็ทำออกมาได้ดีเหมือนกัน

จากมุมมองทางเทคนิค เขาเป็นผู้กำกับที่ใช้ได้…แต่ยังไม่ถึงกับโดดเด่น”

โซเฟียเบ้ปาก “หนูว่า พ่ออิจฉาเขามากกว่า”

“ฮึ! ฉันเนี่ยนะอิจฉา? เขาเคยกำกับ The Godfather เหรอ? เขาเคยได้ออสการ์มั้ย?”

“เขาอายุแค่ 22 เองนะ พ่ออายุเท่านี้ยังเป็นลูกมืออยู่เลย!”

คอปโปลาอ้าปากจะเถียง แต่พูดไม่ออก

ใช่…ถ้ามองในแง่เทคนิค ลิงก์คือผู้กำกับระดับแนวหน้าของฮอลลีวูดแล้วก็ว่าได้

แต่ในสายตาคนเป็นพ่อ เขาไม่อยากยอมรับผู้ชายที่กำลังทำให้ลูกสาวของเขาเคลิ้มได้ถึงขนาดนี้หรอก

เขาหันไปหยิบรีโมตจะเปลี่ยนช่อง แต่โดนภรรยาสะกิดเบา ๆ “จะทำอะไร ลิงก์พูดดีออก”

โซเฟียก็หันมามองอย่างสงสัย

คอปโปลาถอนหายใจแล้ววางรีโมตลง สายตายังจ้องไปที่หน้าจออย่างเคือง ๆ

บนหน้าจอ บิลลี่ คริสตัลเปลี่ยนเรื่องถามว่า

“ลิงก์ มีนักวิจารณ์บางคนตั้งข้อสังเกตว่า ตัวละครหลักใน Se7en ล้วนแต่เป็นคนดี แต่สุดท้ายกลับไม่มีใครได้จบแบบแฮปปี้เอนดิ้งเลย มันดูสิ้นหวังเกินไปหน่อย คุณคิดว่ามันสมเหตุสมผลไหม?”

ลิงก์คิดครู่หนึ่งก่อนตอบ “ในชีวิตจริง คนแบบนั้นมีอยู่มากมาย เพียงแต่ในหนัง ผมเลือกดึงพวกเขาเข้ามาอยู่ในพื้นที่เดียวกัน และให้พวกเขาต้องเผชิญหน้ากัน นั่นแหละครับคือเสน่ห์ของภาพยนตร์

และพวกเขาไม่มีใครได้จบดี เพราะพวกเขาต่างก็เป็นพวกที่ยึดมั่นในความสมบูรณ์แบบ หรือพูดอีกแบบคือเป็นพวกอุดมคติ”

“ยังไง?” คริสตัลถาม

“ลองดูแต่ละคนสิครับ วิลเลียม ตำรวจรุ่นใหญ่ ฉลาด เป็นคนดี แต่ไม่ยอมประนีประนอม ไม่เข้าระบบ ไม่ตามน้ำ ทั้งชีวิตเลยไม่ก้าวหน้า

หรือมิลส์ ตำรวจหนุ่มไฟแรง กล้าหาญ มีอุดมการณ์ ถ้าเขาไม่ทะเยอทะยาน ไม่ย้ายจากเมืองเล็กมาเมืองใหญ่ เขาคงไม่ต้องเจอกับเรื่องเลวร้ายแบบนั้น

ภรรยาของเขาเองก็เหมือนกัน เธออ่อนโยน จงรักภักดี เข้มแข็ง แต่ก็ยอมเสียสละตามสามีมาอยู่ในเมืองที่ไม่ใช่ของตัวเอง ทั้งที่ลึก ๆ ก็อึดอัด

สุดท้ายคือจอห์น โด เขาคงเป็นนักข่าวที่ดีได้ ถ้าไม่ยึดมั่นในอุดมคติจนสุดโต่งแบบนั้น

พวกเขาทุกคนเป็นคนดี แต่ต่างก็เลือกจะไม่โอนอ่อน ไม่ยอมปรับตัว สุดท้ายเลยไม่มีใครได้จุดจบที่ดี”

“คุณกำลังจะบอกว่า การเป็นคนดีเกินไปอาจจะไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป?”

“ผมว่ามันไม่ใช่เรื่องดีหรือร้าย แต่เป็นเรื่องของ ‘การเลือก’ มากกว่า เหมือนกับผู้กำกับบางคนเลือกจะทำหนังศิลป์บริสุทธิ์ ไม่แคร์ตลาด บางคนเลือกจะทำหนังตลาดให้คนดูสนุก หาเงิน สร้างชื่อ ทั้งหมดคือทางเลือก ไม่ใช่เรื่องของดีหรือแย่”

เสียงหัวเราะกับเสียงปรบมือดังกระหึ่มอีกครั้ง

ลิงก์ยิ้มรับ พูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเรียบง่ายแต่หนักแน่น

“ในหนังของผม ทุกคนเลือกในสิ่งที่เชื่อ และผลลัพธ์ที่ตามมา ก็คือราคาที่ต้องจ่ายจากสิ่งที่พวกเขาเลือก”