ตอนที่ 144: ตีกอล์ฟ

ปัง!

ลูกกอล์ฟสีขาวพุ่งเป็นเส้นโค้งยาวจากท้องฟ้าสีคราม ลอยอยู่ราวสี่ห้าวินาทีก่อนตกลงบนแฟร์เวย์สีเขียวจัด

“ว้าว! ลูกนี้สุดยอด!”

“โห ลิงก์ ตีได้ 240 หลาแล้วนะ ใกล้ระดับโปรแล้วล่ะ!”

ที่สนามกอล์ฟเพลิแกนฮิลล์ในลอสแอนเจลิส เจอโรม เพรสตันมองลูกกอล์ฟที่ยังกลิ้งไปข้างหน้าอยู่ เขายกไม้ขึ้นตบมือตัวเองเบา ๆ อย่างตื่นเต้น

“เล่นกอล์ฟมันนับเป็นแต้มไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมพูดเรื่องระยะทาง?”

“มันก็นับเหมือนกันแหละ กอล์ฟจะตีไกลได้ต้องมีทั้งแรงกับมุมตีที่เหมาะสม นายตีได้ไกลระดับโปรแบบนี้ หมายความว่านายแข็งแรง แถมมีเทคนิคดีอีก ลิงก์ ถ้าไม่ทำหนังแล้ว นายไปลงแข่งกอล์ฟอาชีพได้เลยนะ รายได้นี่ไม่แพ้กันเลย”

เจอโรมหัวเราะ

“พูดอะไรน่ะ เจอโรม” อารอน คูช รองบ.ก. The Hollywood Reporter เสริม “ลิงก์เขาทำหนังแค่ปีเดียวก็ติด Forbes 400 แล้ว นักกอล์ฟอาชีพบางคนยังทำไม่ได้เลยนะ”

“งั้นให้ลิงก์เล่นเป็นอาชีพเสริมก็ได้”

เกรย์เดน คาร์เตอร์ บ.ก. Vanity Fair รับมุกทันที

“แหม... เสริมอาชีพเหรอ? ฉันว่ามันน่าจะอาชีพที่สิบได้แล้วล่ะ อย่าลืมว่าเจ้าหมอนี่เป็นทั้งผู้กำกับ นักเขียน บท นักแสดง ตากล้อง ฯลฯ งานอดิเรกเพียบเลย”

เจอโรมส่ายหน้าเหมือนจะยอมแพ้

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก” ลิงก์ยิ้ม “กำกับหนังนั่นแหละงานหลัก ที่เหลือเป็นแค่งานอดิเรก เหมือนเล่นกอล์ฟนี่แหละ ออกมาหวดเล่นบ้างก็สนุกดี แต่ถ้าให้จริงจังซ้อมทุกวัน ไม่เกินเดือนคงเบื่อแล้ว”

“จริง” อารอนพยักหน้า “ฉันชอบตกปลา ถ้าให้ไปเป็นชาวประมงจริง ๆ วันเดียวก็คงเลิก”

ทุกคนหัวเราะครืน

เกรย์เดนพูดขึ้น “ลิงก์เก่งจริงนะ เป็นผู้กำกับก็ขึ้นแท่นอันดับหนึ่งบ็อกซ์ออฟฟิศ เป็นนักเขียนก็ขายดีอันดับหนึ่ง บทที่เขาเขียนยังดีกว่านักเขียนบทอาชีพบางคน แล้วยังแสดงคนเดียวเกือบทั้งเรื่อง ทำหนังเปิดตัวได้ตั้งเจ็ดสิบล้าน... ถ้าถามฉัน ปีนี้ออสการ์นักแสดงนำชายควรเป็นของนายเลยนะ เพราะในประวัติศาสตร์ ไม่มีใครเล่นหนังคนเดียวทั้งเรื่องได้แบบนายเลย”

“ฮ่าฮ่า เกรย์ ถ้า Vanity Fair แจกถ้วยรางวัลบ้างก็ดีสิ แบบนี้ฉันจะได้มีรางวัลบ้าง”

ลิงก์พูดยิ้ม ๆ

“ขึ้นปกเราก็ไม่ต่างจากได้รางวัลแล้วล่ะ ปีนี้ขึ้นอีกสักรอบสองรอบก็ยังได้นะ”

“อย่าลืมคำนั้นก็แล้วกัน ถ้าไม่มีใครขึ้นปก นายติดต่อฉันได้เลย ฉันไม่ถือเรื่องขึ้นบ่อยหรอก”

เสียงหัวเราะครืนอีกรอบ

พวกเขาเดินไปยังจุดที่ลูกตก ลิงก์วัดระยะทางกับความเร็วลม จากนั้นรับไม้ 3-wood จากแคดดี้มายืนห่างลูกสองฟุต ใช้หัวไม้เล็งด้านข้างของลูก แล้วเหวี่ยงไม้เต็มแรง

ปัง!

ลูกพุ่งออกไปพร้อมเศษดินและหญ้า มุ่งสู่หลุมที่ 6 ห่างออกไปราว 60 เมตร

ลูกกอล์ฟลอยกลางอากาศกว่า 50 เมตร ก่อนตกลงห่างหลุมราว 4 เมตร กระเด้งสองจังหวะ แล้วกลิ้งช้า ๆ ไปข้างหน้า

“ลูกดี!”

“ยังไหวอยู่!”

“Go! Go! Go!”

ทุกคนลุ้นกันเสียงดัง

ลูกกลิ้งไปอีกห้าหกฟุต แล้วก็ ก๊อก... ลงหลุม

“เยสสส!!”

เจอโรม อารอน และเกรย์เดนส่งเสียงเฮลั่น ดีใจกว่าตอนหุ้นขึ้นอีก

ลิงก์เองก็ยกหมัดสะใจ

แม้จะคำนวณไว้ก่อนแล้ว แต่มันก็ยากมากที่จะตีเข้าไปจากระยะนั้น ขนาดบอลยิงครึ่งสนามยังง่ายกว่าเยอะ

ลูกนี้... โคตรเทพ

“ลิงก์ นายควรจริงจังกับกอล์ฟเลยนะ ขนาดโปรบางคนยังไม่แม่นขนาดนี้เลย”

“ไม่หรอก ลูกนี้ฟลุกน่ะ ฉันไม่กล้ารับประกันว่าจะทำได้ทุกครั้ง”

“แต่แบบนี้เพน สจ๊วต แชมป์ยูเอสโอเพ่นบางปียังทำไม่ได้เลย นายมีแววชัด ๆ”

“ต้องเล่นด้วยกันบ่อยขึ้นแล้วล่ะ”

“ใช่เลย ลิงก์ รอบหน้ามีแข่งภายในคลับ นายต้องลงด้วยนะ ให้พวกมันรู้ซะบ้างว่าทีมเราก็เทพ”

“มีลิงก์อยู่ โอกาสชนะสูงแน่นอน”

ทั้งสามคนพูดคุยกันสนุกสนาน

ลิงก์เพียงยิ้มรับ ทุกคำขอเขาก็ตอบตกลงไว้ก่อน ยังไงก็ไม่อยากทำให้เสียบรรยากาศ

ช่วงเช้าเขาเคลียร์งานในบริษัทเสร็จหมดแล้ว ฝากงานอื่นให้ไมเคิล รีสันดูแทน จากนั้นเปลี่ยนเป็นเสื้อโปโล กางเกงขายาวมาลงสนามตามที่เจอโรมชวนไว้

เจอโรมเคยชวนเขาเข้าชมรมกอล์ฟสมัครเล่นชื่อ “White Eagle” ตั้งแต่ก่อนหน้านี้ แต่เขาติดถ่ายหนังกับออกโปรโมต ไม่มีเวลา

ช่วงนี้ก่อนเปิดกล้อง Final Destination มีเวลาว่าง เลยถือโอกาสออกมาหวดไม้บ้าง และใช้โอกาสนี้สร้างคอนเนกชันเพิ่มในวงการด้วย

อย่างอารอน คูช บ.ก.ใหญ่ Hollywood Reporter เล่นด้วยกันแล้วกลายเป็นสนิทกัน ทีนี้ถ้ามีข่าวเสีย ๆ หาย ๆ จะได้รู้ก่อนคนอื่นบ้าง

หรือเกรย์เดนแห่ง Vanity Fair ที่เป็นหนึ่งในนิตยสารบันเทิงที่มีคนอ่านมากที่สุดในอเมริกา ขึ้นปก VF ได้หมายถึงระดับดาวดังตัวจริง

หากมีสายสัมพันธ์ดีพอ เขาอาจช่วยให้โมนิก้าหรือคนอื่น ๆ ได้ขึ้นปกด้วย ส่งผลต่อชื่อเสียงไม่น้อย

นี่แหละ “การทูตกอล์ฟ” ในวงการบันเทิง

ระดับล่างแย่งงานด้วยความสามารถหรือร่างกาย ส่วนระดับกลางขึ้นไปใช้ “แลกเปลี่ยน” และ “สายสัมพันธ์” เป็นหลัก

ลิงก์เองได้ประโยชน์จากเจอโรม เช่นกัน ถ้าวันหนึ่งเจอโรมต้องการความช่วยเหลือ และลิงก์พอช่วยได้ มันก็กลายเป็นการตอบแทนที่เท่าเทียม

ทุกวงการในโลกนี้ล้วนขับเคลื่อนด้วย “คน” และ “ความสัมพันธ์” แบบเดียวกันทั้งนั้น

ใครไม่มีสายสัมพันธ์ก็ยากจะไต่ไปถึงระดับสูงในอเมริกาได้

ลิงก์คือข้อยกเว้น เพราะปีที่แล้วเขา “เปล่งประกาย” มากเกินไป ดังมากเกินไป รายได้พุ่งเร็วเกินไป ทำให้เขามีแต้มต่อพอจะยืนหยัดอยู่ในระดับกลาง–สูงของวงการได้ไม่ยาก

จริง ๆ แค่ทรัพย์สินเขาตอนนี้ก็เพียงพอจะเข้าสู่วงสังคมระดับบนแล้วด้วยซ้ำ

แต่เขาเลือกที่จะยังไม่รีบ เพราะถ้าเข้าไปตอนนี้ อาจต้องเจอกับเจ้าพ่อทุนระดับหมื่นล้าน ซึ่งเขายังรู้สึกว่าตัวเองห่างชั้นอยู่บ้าง

ขออยู่ระดับนี้ก่อน สบายกว่าเยอะ