บทที่ 130 สัมภาษณ์

หลังรายได้สัปดาห์ที่สองถูกเปิดเผย เหล่าสื่อและบรรดาสตูดิโอภาพยนตร์ต่างพร้อมใจกันคลั่ง

ไม่เข้าใจเลยว่า... คนดูในอเมริกากำลังคิดอะไรอยู่?

ทั้งที่ช่วงเดือนกุมภาพันธ์ถึงมีนาคมมีหนังคุณภาพดีให้ดูตั้งมากมาย

ทำไมคนถึงแห่กันไปดู Blair Witch Project?

ใช่ มันดูแปลกใหม่พอควร และตอบสนองความอยากรู้อยากเห็นของผู้คนเกี่ยวกับเรื่องลึกลับเหนือธรรมชาติ

แต่หลังหนังฉาย บรรดาสื่อก็พยายามเตือนกันแล้วว่า “ทั้งหมดมันคือการจัดฉาก”

เป็นแค่การตลาดลวงโลกของค่ายหนังที่ตั้งใจปั่นกระแสให้คนหลงกลไปซื้อตั๋วดูของไม่จริง

พวกเขาเขียนบทความกันแทบทุกฉบับ

เหลือแค่ยังไม่ได้เขียนว่า “คนดู Blair Witch คือคนโง่” เท่านั้น

แล้วทำไมโรงหนังยังเต็ม?

นักข่าวหลายสำนักจึงลงพื้นที่ สัมภาษณ์คนดูถึงหน้าโรงเลยทีเดียว ถามแบบตรง ๆ ว่า

“ทำไมถึงมาดู Blair Witch Project? อะไรที่ดึงดูดคุณ?”

คำตอบที่ได้มีหลากหลาย บางคนบอกว่า “มันน่าสนใจ” “ได้เรียนรู้เรื่องแม่มดแบลร์มากขึ้น” หรือ “ทำให้รู้สึกว่าโลกแห่งความจริงอาจมีสิ่งลึกลับแฝงอยู่จริง”

ผู้สื่อข่าวพยายามอธิบายว่า Blair Witch คือเรื่องโกหกทั้งหมด แม่มดไม่มีอยู่จริง

นักศึกษาที่ว่าหายตัวไปก็แค่ดารารับจ้าง

ทั้งหมดเป็นเรื่องที่บริษัท Triangular Entertainment “แต่งขึ้น” เพื่อใช้โปรโมตหนังเท่านั้น

ผู้สื่อข่าวถามต่อว่า “รู้อย่างนี้แล้ว ทำไมยังอยากดู?”

ผู้ชมแต่ละคนก็มีคำตอบของตัวเอง

บางคนตอบว่า “สื่อก็มีอคตินี่นา”

พวกเขาไม่เชื่อว่าแค่ข่าวไม่กี่ชิ้นจะสามารถยืนยันได้ว่าแม่มดไม่มีอยู่จริง หรือทุกอย่างคือเรื่องแต่ง พวกเขาเชื่อว่าพวกสื่อทั้งหลายแค่หมั่นไส้ที่ Blair Witch ทำรายได้ดีกว่าหนังของสตูดิโอใหญ่

เสียงตอบแบบนี้ทำให้ผู้สื่อข่าวอย่าง แอล ไซมอนส์ ของ Los Angeles Times ถึงกับอยากเอาไมค์ทุบหัวคนให้รู้แล้วรู้รอด!

บางคนก็บอกว่า “ใช่! ดูแล้วรู้ว่าโดนหลอกจริง ๆ”

แอลรีบดีใจใหญ่ รีบถามต่อว่า “ถ้ารู้ว่าโดนหลอก แล้วจะไปดูทำไม?”

คนดูทำหน้าแบบ นายเพิ่งลงจากดาวไหนมาเหรอ แล้วตอบกลับว่า

“ไม่เข้าไปดู แล้วจะรู้ได้ยังไงว่าโดนหลอก?”

...

แอล ไซมอนส์กำไมค์แน่นจนแทบหัก พูดอะไรไม่ออก

ทันใดนั้น ตากล้องก็สะกิดเขาแล้วพูดว่า:

“แอล ดูนั่น! ใช่โรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์ กับคีเฟอร์ ซัทเธอร์แลนด์หรือเปล่า? ไปสัมภาษณ์มั้ย?”

“แน่นอนอยู่แล้ว!”

แอลพุ่งเข้าไปทันที ยื่นไมค์ขอสัมภาษณ์ทั้งคู่ คีเฟอร์ทำท่าจะปฏิเสธ แต่โรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์ กลับพยักหน้าอย่างยินดี

แอลถามคำถามแรกว่า “คุณได้ดู Blair Witch หรือยัง และคิดยังไงกับหนังเรื่องนี้?”

“สนุกมากครับ” ดาวนีย์ตอบ “เป็นหนึ่งในหนังสยองขวัญลึกลับที่น่าสนใจที่สุดที่ผมเคยดูมาในช่วงนี้”

แอลแทบล้ม ทั้งตกใจ ทั้งงง

เพราะนี่ไม่ใช่คำตอบจากคนดูธรรมดา แต่จากนักแสดงระดับท็อป ผู้ที่เพิ่งได้เข้าชิงรางวัลลูกโลกทองคำและออสการ์ แถมเคย ออกมาด่า Paranormal Activity ว่าเป็นหนังห่วยที่ทำลายวงการ

แต่ตอนนี้เขากำลังชมหนังที่ห่วยยิ่งกว่าอย่าง Blair Witch แบบออกสื่อ!

เขาเอาแต่จ้องหน้าดาวนีย์เหมือนจะมั่นใจว่าใช่ตัวจริงแน่รึเปล่า?

ชายหนุ่มในสูทหรู ใส่นาฬิกาทอง ใบหน้าซีดเซียวกับเคราสั้น ๆ ใช่เลย โรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์ ของแท้

แอลจึงถามต่อว่า “อะไรที่คุณชอบในหนังเรื่องนี้?”

ดาวนีย์ตอบยาวเหยียด พูดถึงเนื้อเรื่อง เทคนิคถ่ายทำ ไปจนถึงความหมายทางศิลปะอย่างไหลลื่น เขายังชมผู้กำกับ “เอ็ด เมอริก” อย่างล้นฟ้า

พร้อมพูดอีกว่า “คนที่ไม่ชอบหนังเรื่องนี้ ก็เพราะพวกเขาไม่เข้าใจศิลปะของมัน”

ตอนนี้ไม่ใช่แค่แอลที่งง คีเฟอร์ ซัทเธอร์แลนด์ข้าง ๆ ก็อึ้ง

...โรเบิร์ตเอาจริง?

หลังสัมภาษณ์จบ คีเฟอร์ถามทันที

“เฮ้ โรเบิร์ต ทำไมถึงชมหนังกับผู้กำกับขนาดนั้น?”

โรเบิร์ตหัวเราะร่วน แล้วพูดว่า

“นายลองคิดดูสิ คีเฟอร์... คนที่อารมณ์เสียกับความสำเร็จของ Blair Witch ที่สุดคือใคร?”

คีเฟอร์คิด

“ริชาร์ด เกียร์? จูดี้ ฟอสเตอร์? หรือสตูดิโอ Warner?

ได้ยินมาว่ารายได้ Sommersby ดรอปเพราะเรื่องนี้ พวกเขาคงเซ็งสุด ๆ”

โรเบิร์ตส่ายหน้า

“ไม่ใช่เลย—คนที่หัวร้อนที่สุดคือ... ลิงก์”

“หือ? ลิงก์?”

“ใช่!” โรเบิร์ตยิ้มเจ้าเล่ห์ “Blair Witch มันเลียนแบบ Paranormal Activity แทบทุกอย่าง

ตั้งแต่การถ่ายทำยันกลยุทธ์การตลาด ทุกดอลลาร์ที่หนังเรื่องนี้หาได้

ล้วนมาจากโมเดลของลิงก์ (ใจเย็นเฮีย)

แต่เขาไม่ได้อะไรเลยแม้แต่เซ็นต์เดียว!”

คีเฟอร์เริ่มเข้าใจ

“อืม... ถ้าเป็นฉัน ฉันก็คงโมโหเหมือนกัน”

โรเบิร์ตพูดต่อ

“และตอนนี้ไม่ใช่แค่ลิงก์อีกแล้ว เพราะ Blair Witch ก็พิสูจน์แล้วว่า ‘โมเดลนี้’ ใช้ได้ผลจริง

คนในวงการจะเริ่มลอกกันเป็นแถว

วันหนึ่ง วิธีนี้จะไม่ใช่ของลิงก์คนเดียวอีกต่อไป

มันจะกลายเป็นของทุกคน

และนั่นแหละจะเป็นจุดจบของเขา”

คีเฟอร์มองเพื่อนด้วยแววตานับถือ

“นายมันคนฉลาด โรเบิร์ต”

“ฮ่าๆๆๆๆ!”

โรเบิร์ต ดาวนีย์ จูเนียร์ หัวเราะลั่นรถไปตลอดทาง

—

แอบไม่ชินกับดาวนีย์ในนิยายเรื่องนี้ แต่สนุกดี 55555 (จำได้ว่าช่วงที่นางพึ่งแสดง Chaplin นางติดเหล้ากับมีข่าวเรื่องยาด้วยป่ะ นิสัยน่าจะแนว ๆ นี้ ผิดกับช่วงปี 2000 ที่เริ่มแสดงไอรอนแมน)