ตอนที่ 89 ผู้หญิงสามคนดูหนัง

เหตุผลที่ลิงก์เลือกลงทุนใน Blair Witch มีอยู่สามข้อด้วยกัน

ข้อแรก คือเวลาเหมาะสม

ในบทดั้งเดิมของ Blair Witch เหตุการณ์เกิดขึ้นในปี 1994

ตัวละครในเรื่องไม่มีโทรศัพท์มือถือ ใช้ชีวิตในป่าได้อย่างสมจริงแบบไร้การติดต่อ

พอถ่ายในปีนี้ ก็ยังสอดคล้องกับยุคสมัย ไม่ขัดแย้งกันมาก

ข้อที่สอง ตอนเขาโปรโมต Paranormal Activity เขาเคยปั่นข่าว “แม่มดแบลร์” ผ่านสื่อไว้แล้ว

คนจำนวนไม่น้อยจึงคุ้นเคยกับชื่อเรื่องนี้อยู่บ้าง

พอจะโปรโมตอีกครั้ง ก็ถือว่าปูทางไว้ล่วงหน้าแล้ว

และข้อสุดท้าย ซึ่งเป็นเหตุผลหลัก

หลังจากระบบอัปเดตใหม่ ลิงก์ยังไม่แน่ใจว่าระบบจะประเมินหนังยังไงบ้าง

จะดูอะไรเป็นหลัก การคำนวณเงินสนับสนุนจะเปลี่ยนแปลงไปแค่ไหน

ก่อนจะลุยถ่ายหนังทุนสูงอย่าง Final Destination เขาจึงอยากใช้ Blair Witch ซึ่งเป็นโปรเจกต์เล็ก ๆ มาทดลองระบบก่อน

พอเห็นภาพรวมชัดแล้วค่อยตัดสินใจ ว่าจะลุยทำ Final Destination ต่อหรือไปทำโปรเจกต์อื่นที่ให้ผลตอบแทนดีกว่า

ป้องกันไม่ให้เหนื่อยเปล่าแบบไม่มีประโยชน์

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เข้ามา”

ไมเคิล ลีเซน เดินเข้ามาในห้อง

“บอส เรียกผมหรือครับ”

“ไมเคิล ฉันอยากให้คุณติดต่อกับทาง Weekly World News หน่อย

ฉันตั้งใจจะร่วมมือกับพวกเขาในการปั่นข่าว ‘แม่มดแบลร์’ อยากทำให้มันกลายเป็นเรื่องจริงให้ได้”

ลิงก์หยิบหนังสือพิมพ์ Weekly World News ขึ้นมาวางบนโต๊ะ

หนังสือพิมพ์หัวนี้ก่อตั้งในปี 1979 เป็นสื่อสายสาม ซึ่ง “สาม” ในที่นี้หมายถึงเนื้อหาล้วน ๆ

เพราะมันเต็มไปด้วยข่าวลวง ข่าวบิดเบือน เน้นขายเรื่องแปลก เรื่องเหลือเชื่อทั้งหลาย

พูดตรง ๆ คือ ข่าวปลอมล้วน ๆ

ตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมา เคยรายงานข่าวมนุษย์ต่างดาว การเดินทางข้ามเวลา บิ๊กฟุต อสุรกายแห่งทะเลสาบล็อกเนส สามเหลี่ยมเบอร์มิวดา เด็กค้างคาว มาริลิน มอนโรแกล้งตาย หรือฮิตเลอร์ยังไม่ตาย ฯลฯ

หนังสือ 10 ปริศนาโลกที่ยังไม่มีคำตอบ ที่ขายดีทั่วโลก ครึ่งหนึ่งของเนื้อหาก็มาจากหัวหนังสือนี้ทั้งนั้น มีผู้อ่านทั่วโลกรวมกันหลายพันล้านคน

เมื่อเดือนมีนาคมที่ผ่านมา Weekly World News ยังจับมือกับสถานีโทรทัศน์ ออกวิดีโอข่าวเรื่อง “เด็กค้างคาว” โดยเล่าว่านักวิทยาศาสตร์ชื่อ รอน ดิลลอน พบเด็กหน้าตาเหมือนค้างคาวในเวสต์เวอร์จิเนีย และมีวิดีโอที่ถ่ายไว้ แม้จะเบลอก็ตาม

เมื่อวิดีโอออกอากาศ มันก็สร้างกระแสไปทั่วสหรัฐฯ

ยุคหนึ่งในช่วงต้นทศวรรษ 80 ยอดพิมพ์ของหัวหนังสือนี้พุ่งถึง 1.2 ล้านฉบับ

ปัจจุบันอยู่ที่สองถึงสามแสนฉบับต่อสัปดาห์ ก็ยังถือว่ามีอิทธิพลอยู่ไม่น้อย

การใช้ Weekly World News ช่วยปั่นกระแส Blair Witch จึงถือว่าเหมาะมาก

“บอส อยากให้เราปั่นข่าวไปถึงระดับไหนครับ?”

ไมเคิลถามอย่างระมัดระวัง

“ใช้แนวทางเดียวกับที่พวกเขาโปรโมต ‘เด็กค้างคาว’ ก็ได้ ดันกระแสให้ต่อเนื่องอย่างน้อยสองเดือน ไม่ใช่แค่ในหนังสือพิมพ์ แต่ดึงสื่ออื่นมาร่วมด้วย ทั้งวิทยุ ทีวี ใช้ทุกช่องทางให้คนรู้จักเรื่อง ‘แม่มดแบลร์’ มากที่สุด

คุณกับทีมลองทำแผนประชาสัมพันธ์ขึ้นมาชุดหนึ่ง ไว้เรามานั่งคุยกันอีกที”

“ครับ เดี๋ยวผมให้คนไปเก็บข้อมูลดูก่อน ว่ามีจุดไหนบ้างที่สามารถหยิบมาใช้ได้”

ไมเคิลรับคำ แล้วเดินออกไป

ช่วงสี่โมงเย็น ลิงก์ก็เริ่มเก็บของเตรียมเลิกงาน เขาเรียกพี่เสี่ยวลี่มาสั่งงานอีกนิดหน่อย ก่อนจะขับรถกลับคอนโด Golden Oak

ทันทีที่เข้าห้อง เสียงครวญครางจากฝั่งห้องนั่งเล่นก็ดังขึ้นมา

เสียงผู้หญิง…โทนสูง ขึ้นจังหวะอย่างเร้าใจ

ฟังดูคุ้นมาก — เสียงของโมนิก้า เบลลุชชี่แน่นอน

ลิงก์แขวนเสื้อ แจ็กเก็ต แล้วเปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะ เดินไปทางห้องนั่งเล่น

ห้องนั่งเล่นถูกแปลงเป็นโรงหนังส่วนตัว มีเก้าอี้เรียงสามแถว

บาร์เครื่องดื่ม ระบบเสียงและโปรเจกเตอร์ครบชุด

ไฟสลัว ๆ

โซเฟีย คอปโปลา กับ มิลา โจโววิช นั่งดูหนังบนโซฟาแบบไม่กระพริบตา

โมนิก้านั่งตรงกลาง ถูกสองสาวล็อกแขนไว้คนละข้าง

“อย่าดูเลย ฉันว่าได้ยินเสียงลิงก์กลับมาแล้วนะ”

โมนิก้าหน้าแดงหูแดง พูดพลางพยายามจะปิดจอ

“ไม่เป็นไร ดูอีกแป๊บสิ อู้หู…ลิงก์นี่สุดยอดนะ ไม่คิดเลยนะว่าข้างในจะแน่นขนาดนี้ ตอนใส่เสื้อยังดูธรรมดา แต่พอถอดเท่านั้นแหละ กล้ามเป็นมัด ๆ ไม่แปลกใจเลยที่เธอบอกว่าเขาตอบโจทย์ทุกอย่างที่เธอคาดหวังจากผู้ชาย”

โซเฟียพูดทั้งที่ตายังจ้องหน้าจอไม่ละสายตา

ลิงก์มองไปที่จอภาพ ตอนนี้กำลังฉาย Paranormal Activity เวอร์ชันที่ไม่ได้เผยแพร่

มันคือเทปที่เขากับโมนิก้าถ่ายไว้ตอนอยู่ที่วิลล่าที่ซานดิเอโก เป็นฉบับ “ส่วนตัว” ที่มีความยาวราว 80 นาที เล่าเรื่องชีวิตคู่ของพวกเขา ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ ทำอาหาร อาบน้ำ ไปจนถึง…กิจกรรมบนเตียง

เขาเคยตัดต่อเก็บไว้เป็นที่ระลึกถึงช่วงเวลาที่ใช้ชีวิตกับโมนิก้าในซานดิเอโก

บางทีก็หยิบขึ้นมาดูกันสองคน

ไม่คิดว่าโมนิก้าจะหยิบมาเปิดให้โซเฟียกับมิลาดูด้วย

เพื่อไม่ให้ทุกคนเขินกันไปใหญ่ เขาถอยกลับมานั่งที่โซฟาใหญ่ในห้องนั่งเล่น หยิบน้ำดื่ม แล้วตะโกนเข้าไปในโรงหนังเบา ๆ

“โมนิก้า ผมกลับมาแล้วนะ”

“อยู่ตรงนี้ ๆ”

โมนิก้าวิ่งออกมาจากห้อง หน้าสีเดียวกับสตรอว์เบอร์รีบนโต๊ะ

“ทำอะไรอยู่ ทำไมหน้าแดงแบบนั้น?”

“เปล๊า ไม่ได้ทำอะไร”

“จริงเหรอ?”

ลิงก์เอื้อมมือจะล้วงใต้กระโปรงเธอ

“อย่าเล่นสิ!” โมนิก้าคว้าเขามากอดแล้วกระซิบเบา ๆ “เมื่อกลางวันโซเฟียแวะมาหา บอกอยากดูเทปเบื้องหลัง ฉันก็ให้เธอเลือกดูเอง ไม่รู้ทำยังไงไปเจอเทปส่วนตัวเราจนได้

พอฉันเห็น เธอกับมิลาก็ดูกันเพลินแล้ว ไม่ยอมให้ฉันปิดอีกต่างหาก”

ระหว่างนั้น โซเฟียกับมิลาก็เดินออกมาจากโรงหนัง เดินช้า ๆ หน้าแดงก่ำยิ่งกว่าโมนิก้าอีก

มิลายืนหลบอยู่หลังโซเฟีย แวบหนึ่งหันมามองลิงก์ แล้วก็รีบก้มหน้า

ไม่รู้ว่าเขินหรืออายหรือกลัว แต่เพราะเธอตัวสูงกว่าโซเฟีย จะหลบก็หลบไม่มิด

“ว่าไง โซเฟีย มิล่า วันนี้ไม่ทำงานเหรอ?”

“เปล่า ช่วงนี้ไม่มีคิว”

โซเฟียตอบเสียงเรียบ

“เดือนหน้าบริษัทจะเริ่มถ่ายหนังใหม่ ถ้าสนใจจะตามไปดูหน้างานก็ได้นะ”

“หนังใหม่ไม่ใช่จะเริ่มถ่ายปีหน้าเหรอ เดือนหน้าเริ่มอะไรเหรอ?”

“แค่โปรเจกต์เล็ก ๆ งบไม่กี่หมื่น ฉันเป็นคนลงทุนและอำนวยการสร้างเอง”

“โอเค พรุ่งนี้ฉันจะแวะไปที่บริษัท คุยกันอีกที”

โซเฟียรีบดึงมิลาหนีออกจากห้อง

“ฮึ ๆ~”

โมนิก้าหัวเราะเบา ๆ ขณะปิดประตู

“ขำอะไร?” ลิงก์ถามพลางจัดโต๊ะอาหาร

“คุณไม่รู้เหรอว่าโซเฟียชอบคุณ?”

โมนิก้าเดินมาช่วย

“หือ? ไม่รู้สึกเลยนะ”

“จริงนะ ทุกครั้งที่มีงานสังสรรค์ เธอจะพูดถึงคุณก่อนเสมอ

แววตาเธอเวลามองคุณมันชัดมาก คุณไม่ลองเปิดใจหน่อยเหรอ?”

“ไม่เอาดีกว่า ฉันชอบแบบใหญ่กว่านี้ เธอไม่รู้หรือไง?”

ลิงก์บีบแก้มของเธอเบา ๆ

“ฉันพูดจริงจังนะ ถึงฉันจะอายุมากกว่าคุณ แต่ก็พร้อมจะเป็นคนรักของคุณตลอดไป

ขอแค่คุณไม่ผลักฉันออกไป ฉันก็จะอยู่กับคุณเรื่อย ๆ”

โมนิก้ากอดเขาแน่น พูดเสียงนุ่ม

“อย่าคิดมากเลย เธอทั้งสวยทั้งเก่ง ผู้หญิงแบบเธอ ฉันไม่ปล่อยให้หลุดมือแน่”

“พูดจริงนะ?”

โมนิก้ามองเขาอย่างจริงจัง

ลิงก์ไม่ได้ตอบ แต่กดเธอลงบนโต๊ะอาหาร แล้วใช้การกระทำเป็นคำตอบแทน