ตอนที่ 57 กรีดร้องสนั่น

ตอนที่ควินติน ทารันติโนเผลอร้องลั่นออกมา ผู้ชมคนอื่น ๆ ก็มีปฏิกิริยาตามไปด้วย

โปรดิวเซอร์ผู้หญิงหลายคนถึงกับยกมือขึ้นปิดตา แอบมองผ่านซอกนิ้ว

พอเห็นประตูถูกดึงออกก็รีบก้มหน้าหลบภาพทันที

ผู้ชายส่วนใหญ่แม้จะไม่กรี๊ดแบบควินติน ก็พากันขมวดคิ้วหรือเบือนหน้าหลบ

มีไม่กี่คนที่ใจแข็ง พับแขนดูนิ่ง ๆ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

พอได้ยินควินตินร้องโวยก็หันไปมองเขา พร้อมรอยยิ้มขำหรือสีหน้าแสดงความได้เปรียบ

ภาพพวกนั้น โดยเฉพาะปฏิกิริยาของควินติน ถูกกล้องที่ตั้งไว้สองฝั่งของโรงภาพยนตร์จับไว้หมดแล้ว

กล้องพวกนั้นเป็นของทีมงาน Guess Who ที่ลิงก์สั่งให้บันทึกไว้โดยเฉพาะ

เพื่อใช้ในการโปรโมต Paranormal Activity

แผนของลิงก์คือ ไม่ลงโฆษณาทางทีวี ไม่ปล่อยเทรลเลอร์แบบหนังทั่วไป

แต่จะใช้ฟุตเทจจริงของผู้ชมที่กำลังถูกหนังหลอนใส่แทน

อยากรู้ว่าหนังน่ากลัวไหม?

ไม่ต้องอ่านรีวิว ไม่ต้องดูตัวอย่าง แค่มองหน้า “เหยื่อ” ก็พอ

เมื่อคนดูเห็นคนอื่นกลัวจริง พวกเขาก็จะยิ่งอยากพิสูจน์เอง

นี่คือหนึ่งในกลยุทธ์การตลาดที่ลิงก์วางไว้

"อ๊ะ! ไมก้า! รีบมานี่เร็ว!"

เสียงของคาธีดังขึ้นในลำโพง

"ผีเหรอ? กลางวันก็มีงั้นเหรอ สบายมาก ฉันไม่กลัวหรอก"

ควินตินเอนหลังพิงเบาะ ทำตาพร่า ๆ มองจอแบบสบาย ๆ

พระเอกคว้ากล้องรีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ ผลคือ...เป็นแค่แมงมุม

"เล่นอะไรตื้น ๆ แบบนี้ ฉันไม่ตกหลุมหรอก"

ควินตินบ่นเบา ๆ

"แต่นายไม่รู้สึกเหรอว่า บรรยากาศมันเริ่มน่ากลัวขึ้นเรื่อย ๆ? ลิงก์เขาเก่งเรื่องสร้างบรรยากาศอยู่แล้ว ตอนทำ Buried ก็เห็นชัด ๆ คราวนี้ยิ่งเก่งขึ้นไปอีก ไม่มีเลือด ไม่มีเอฟเฟกต์ ไม่มีซาวด์น่ากลัว ใช้แค่กล้องก็เอาอยู่แล้ว"

สตีเวน โซเดอร์เบิร์กเสริม

"ใช่เลย หนังสยองขวัญแต่ก่อนต้องพึ่งเมคอัปกับดนตรีตึงโป๊ะ ลิงก์ไม่ใช่ เขาถ่ายแบบเรียบ ๆ เหมือนชีวิตคนจริง ๆ ดูเรียบง่าย แต่มันมีพลัง ถ้าหนังนี้ทำเงินนะ ฉันวางใจได้เลยว่าจะมีคนเลียนแบบอีกเพียบ"

ลอว์เรนซ์ แบนด์พูด

"พวกนายชมกันเร็วไปไหม? หนังเพิ่งยี่สิบนาทีเองนะ หลายเรื่องก็ดีแค่ต้น ๆ พอท้ายเรื่องพังหมด หวังว่าลิงก์จะไม่เป็นแบบนั้น"

"เงียบก่อน! ผีมาแล้ว"

คืนวันที่ 13

พระเอกนางเอกเข้านอนตามปกติ

ตอนตีสอง เสียง ตึง ตึง ตึง ตึง ตึง... ดังมาจากนอกประตูอีกครั้ง

ควินตินเริ่มขมวดคิ้ว มองผ่านหางตาแทน ไม่กล้าจ้องไปที่ประตู เขาเลือกดูตัวละครบนเตียงแทน จะได้รู้สึกปลอดภัยกว่า

คาธีรู้สึกตัวก่อน มองไปที่ประตู ก่อนที่มีคาจะตื่นตาม ทั้งสองกอดกันแล้วหันไปมองประตูด้วยความหวาดระแวง

คนดูหลายคนเริ่มถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ตัวละครไม่หลับสนิทจนเกินไป

กร๊าซ!!

โครม!

เสียงคำรามปริศนา กับเสียงเหมือนของหนักตกกระแทกพื้นดังขึ้น

ทั้งสองตัวละครตกใจร้องเสียงหลง

"อ๊ากกก!!!"

เสียงกรี๊ดของผู้ชมหลายคนก็ตามมา

"หนังเรื่องนี้มีปัญหารึเปล่าเนี่ย?"

แถวสาม เจอโรม เพรสตันเกาหัวแล้วเบือนหน้าหนี ไม่กล้าจ้องจอเต็ม ๆ

"ปัญหาอะไร?"

วิลล์ รอเจอร์ นักวิจารณ์หนังหันมาถาม

"มันก็แค่ภาพธรรมดา เราเห็นกันทุกวัน แต่พอฉายบนจอใหญ่แล้วมันกลับรู้สึกหลอน ไม่สบายใจสุด ๆ"

เจอโรมขมวดคิ้วพูด

"นั่นแหละคือความฉลาดของลิงก์

เขาใช้มุมกล้องถ่ายประตูห้องที่เปิดอยู่ ซึ่งเป็นสิ่งที่คนทั่วไปมักไม่ทำก่อนนอน

คนส่วนใหญ่จะปิดประตู ล็อกให้แน่น ถึงจะรู้สึกปลอดภัย

การที่เห็นตัวละครนอนโดยเปิดประตูทิ้งไว้แบบนั้น มันทำให้เราไม่สบายใจโดยอัตโนมัติ

เหมือนคนเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำที่เห็นของไม่เป็นระเบียบแล้วรู้สึกรำคาญ

แล้วพอลิงก์ใช้ฟอร์แมตแบบไลฟ์ บรรยากาศมันก็ยิ่งหนักขึ้น ความอึดอัดมันยิ่งเพิ่ม

ต่อให้กล้องนิ่ง ๆ ตั้งไว้เฉย ๆ แค่คอนเซปต์แบบนี้ก็คือสุดยอด

ฉลาดจริง ๆ เป็นผู้กำกับที่มีความคิดสร้างสรรค์มาก"

รอเจอร์อธิบายอย่างจริงจัง

คืนที่ 15

เวลาประมาณตีหนึ่ง คาธีลุกจากเตียงมายืนจ้องมีคาที่กำลังนอนอยู่

"เธอละเมอแน่เลย! ฉันเคยเป็นเหมือนกัน ตื่นมาไม่รู้อะไรเลย"

โปรดิวเซอร์สาวคนหนึ่งพูดขึ้นเสียงตื่น

"แต่ฉันว่าคาธีโดนวิญญาณสิงมากกว่า"

มีคนข้าง ๆ พูดด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ

"แล้วเธอจะทำอะไรต่อเนี่ย?"

"ละเมอทำอะไรแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?"

"น่ากลัวเกินไปแล้ว..."

คาธียืนอยู่ตรงเตียงเกือบสองชั่วโมง แล้วเดินออกจากห้อง

มีคาตื่นตามหาเธอ เจออยู่ข้างล่างแล้วพากลับขึ้นมา ระหว่างจะไปหยิบผ้าห่ม ก็ได้ยินเสียงดัง ปัง! มาจากชั้นบน

เขาสะดุ้ง รีบคว้ากล้องวิ่งกลับขึ้นไป เห็นทีวีถูกเปิดทิ้งไว้

บนจอมีแต่จุดรบกวนขาวดำ เสียงซ่ากระแทกหู

มีคาเดินเข้าไปในห้อง กล้องส่ายไปรอบ ๆ ไม่เจออะไรเลย

แต่พอกล้องหันกลับ...

คาธียืนอยู่ตรงประตู ผมยาวปิดหน้า ยืนนิ่งไม่ไหวติง

"ว้ากกกก!!!"

เสียงตกใจดังลั่นโรง

"ชิบหายแล้ว! พอเถอะ ฉันทนไม่ไหว!"

โปรดิวเซอร์สาวคนหนึ่งลุกขึ้น เดินไปทางทางออก พอเห็นมีอีกคนออกไปด้วย เธอก็รีบตามไป

รอบนี้ออกไปห้าคน

เหลือ 53

"บอส! ฉันบอกแล้วว่าเรื่องนี้มันน่ากลัวเกินไป ถ้าเข้าฉายในโรงคนจะโดนหลอนตายหมด ฉันพูดถูกไหม?"

พี่เสี่ยวลี่กระตุกแขนเสื้อเขาเบา ๆ

"ถูกต้อง คนที่ลุกออกไปเมื่อกี้คือโปรดิวเซอร์จากดิสนีย์

หนังของดิสนีย์ส่วนใหญ่เป็นการ์ตูนกับหนังครอบครัว ไม่สนใจเรื่องนี้ก็ไม่แปลก"

"แล้วถ้าคนอื่นลุกหนีหมดล่ะ?"

"ยิ่งดีใหญ่ แปลว่าหนังเราหลอนจัด ขึ้นโรงเมื่อไหร่ยอดพุ่งแน่นอน"

"คิดบวกเก่งจริงนะคะ"

พี่เสี่ยวลี่เอื้อมมือมาปัดรอยยับบนแขนเสื้อเขา แล้วไปยืนด้านหลัง ไม่กล้ามองจออีกเลย กลัวโดนหลอนเข้า

"อ๊าก!"

“บ้าจริง! มันอะไรเนี่ย?”

"ให้ตายสิ หลอนสุด ๆ!"

เสียงกรีดร้องดังสนั่นอีกระลอก คนดูสิบกว่าคนลุกขึ้นยืนทันที รวมถึงควินตินกับเจอโรมด้วย

"ริชาร์ด เป็นอะไรไหม? เจ็บหน้าอกเหรอ? จะเอายาลดอาการหัวใจไหม?"

สก็อตต์ รูดินที่นั่งหน้า ๆ หันไปถาม ริชาร์ด แซนนัค ที่ตอนนี้กุมอกไว้แน่น

"ไม่เป็นไร ของแค่นี้ยังไม่ถึงกับเล่นงานฉันได้"

แซนนัคโบกมือ หายใจลึกออกมาช้า ๆ

"อย่าฝืนเลย ถ้าเป็นอะไรขึ้นมาจะยุ่ง"

"เงียบหน่อย! ดูหนังไปเถอะ"