ตอนที่ 6 ทรราชในห้องแชท

ตอนที่ 6 ทรราชในห้องสด

ของขวัญซุปเปอร์คาร์มีราคา 100 หยวนต่อชิ้น

[นายมีสิทธิมาสั่งให้ฉันสุภาพด้วยเหรอ นายน่าจะเป็นจางฮุยหรือลู่หยวนสินะ] ปีศาจน้อยจินหลิงตอบกลับด้วยข้อความที่หยิ่งผยอง

แต่ความหยิ่งผยองนั้นยังมีคนที่หยิ่งยโสกว่า

"วายร้ายจินหลิงส่งซุปเปอร์คาร์!"

"วายร้ายจินหลิงส่งซุปเปอร์คาร์!"

"วายร้ายจินหลิงส่งซุปเปอร์คาร์!"

"วายร้ายจินหลิงส่งซุปเปอร์คาร์!"

"วายร้ายจินหลิงส่งซุปเปอร์คาร์!"

5 ชิ้นต่อเนื่องราคารวม 500 หยวน

"วายร้ายจินหลิงคือใครกันนะ?" หยินยี่พูดอย่างยั่วยวนเมื่อเห็นการกระทำของวายร้ายจินหลิง

[หลี่หงเฟย] วายร้ายจินหลิงพิมพ์ตอบ

“มันก็แค่ซุปเปอร์คาร์เอง” ซงชุนส่งเสียงครวญคราง

หลี่หงเฟยเป็นลูกชายของครอบครัวที่ค่อนข้างรวย เขามีนิสัยเอาแต่ใจ

"อ้าวว หลี่หงเฟยนั่นเอง!"

หยินยี่พูดอย่างมีความสุข "ขอบคุณซุปเปอร์คาร์ 5 คันจากหลี่หงเฟยด้วยนะคะ"

"แม่วัวเธอก็พูดขอบคุณทุกคนที่ส่งของขวัญให้เธอทุกคนเท่านั้นแหละ" ซงชุนพูดอย่างไม่พอใจ

ความรู้สึกปลื้มใจที่หยินยี่ขอบคุณตอนที่เขาให้ของขวัญได้หมดไป

"มันเป็นเรื่องปกติ" จางฮุยปลอบใจ "ถ้านายจ่ายเงินให้เธอ 500,000 หยวนเธอก็คงพร้อมที่จะเรียกนายว่าสามี"

[อ้าว ซงชุนนายไม่ส่งของขวัญให้เธอแล้วเหรอ?] วายร้ายจินหลิงพิมพ์อย่างเย้ยหยัน

"วายร้ายจินหลิงส่งซุปเปอร์คาร์!"

"วายร้ายจินหลิงส่งซุปเปอร์คาร์!"

"วายร้ายจินหลิงส่งซุปเปอร์คาร์!"

"วายร้ายจินหลิงส่งซุปเปอร์คาร์!"

"วายร้ายจินหลิงส่งซุปเปอร์คาร์!"

หน้าจอ Live มีแจ้งเตือนขึ้นมารัวๆ อีกครั้ง

หลี่หงเฟยส่งของขวัญรถซุปเปอร์คาร์มาอีก 5 คัน

"อาา~ ขอบคุณมากพี่เฟย พี่สุดยอดมาก!" หยินยี่มีความสุขมาก เธอแสดงท่าทีออดอ้อนทุกรูปแบบ

[หลี่หงเฟย นายสุดยอดมาก]

[ใช่ๆ ครอบครัวของพี่เฟยนั้นร่ำรวยมาก ถ้าเป็นฉันคงต้องอดอาหารเช้าทั้งอาทิตย์เพื่อแลกกับการส่งของขวัญ]

นักเรียนในห้องส่วนใหญ่ล้วนอยู่ในชั้นเรียน พวกเขาจึงรู้จักหลี่หงเฟยทั้งหมด

หลายคนเริ่มเยินยอทันที

[ฉันชอบนัดเจอกับพวกเพื่อนๆ ที่ Lamborghini บาร์ หยินยี่มีเวลาก็แวะมาได้เลยนะ ที่นี่มีการประมูลรถอยู่บ่อยๆ เผื่อน้องจะสนใจ] ข้อความนี้แสดงถึงความขี้อวดของหลี่หงเฟย

[ระบบแจ้ง : วายร้ายจินหลิงได้รับการอัพเกรดเป็นผู้ดูแลห้องถ่ายทอดสด]

"พี่เฟย ฉันอัพเกรดให้พี่เป็นผู้ดูแลระบบ ได้โปรดดูแลฉันด้วยนะคะ" หยินยี่ยิ้มอย่างเบิกบาน

[ได้เลย!] หลี่หงเฟยพิมพ์ตอบ

[ถ้าพี่ว่างก็จะเข้ามาส่งซุปเปอร์คาร์ให้น้องบ่อยๆ ไม่เหมือนกระดาษชำระ1แผ่น ที่โดเนทให้แค่ผ้าพันคอเท่านั้น] หลี่หงเฟยกล่าว

"ไอ้บ้านี่มันหมายถึงฉัน" ซงชุนรู้สึกโมโห ใบหน้าของเขาเริ่มแดงก่ำ

“ผู้หญิงหน้าเงิน!” จางฮุยกล่าว

มองดูกลุ่มคนใน Live ที่กำลังยกย่องหลี่หงเฟย

ทำให้จางฮุยและซงชุนรู้สึกอิจฉาขึ้นมา

"สโนว์แมนส่งเรือยอร์ช!"

"ห๊ะ! มีคนส่งเรือยอร์ชให้หยินยี่? นั่นมันราคาอันละตั้ง 1,000 หยวนเลยนะ นี่มันบ้าเกินไปแล้ว!" ซงชุนพูดอย่างตกใจและจ้องมองไปที่โทรศัพท์มือถือ

"เขาคือใครกัน ไม่น่าจะอยู่ในชั้นเรียนเดียวกับเรา เพราะไม่มีใครที่ร่ำรวยไปกว่าหลี่หงเฟย!" จางฮุยพูดอย่างสงสัย

ตอนนี้ในห้องแชทได้ระเบิดขึ้นอีกครั้ง

[สโนว์แมนคือใครกัน]

[โอ้โห เรือยอร์ชมันแพงมากๆ เลยนะนั่น]

[ใช่คนในชั้นเรียนเดียวกับเราหรือเปล่า? เขาอาจจะไม่เปิดเผยตัวก็ได้]

[แฟนของหยินยี่หรือเปล่า?]

[ไร้สาระน่า หยินยี่ยังไม่มีแฟน!]

ในวิดีโอถ่ายทอดสดหยินยี่ดูประหลาดใจ

แม้กระทั่งตอนนี้หยินยี่ก็ลืมที่จะกล่าวขอบคุณ

เธอแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง

เรือยอร์ชราคาตั้ง 1,000 หยวนเลยเชียวนะ!

"ขอบคุณนะพี่ชาย ขอบคุณมากพี่สโนว์แมนขอบคุณ... " ในตอนนี้หยินยี่ไม่เพียงกล่าวแค่คำขอบคุณเหมือนก่อนหน้านี้ แต่เธอดูเหมือนว่าจะทำตัวไม่ค่อยถูก

อาจเป็นเพราะว่าตอนนี้เธอกำลังพยายามสร้างความประทับใจให้กับสโนว์แมนอยู่ เธอจึงค่อนข้างไม่เป็นธรรมชาติ

"สโนว์แมนส่งเรือยอร์ช!"

"สโนว์แมนส่งเรือยอร์ช!"

"สโนว์แมนส่งเรือยอร์ช!"

"สโนว์แมนส่งเรือยอร์ช!"

"สโนว์แมนส่งเรือยอร์ช!"

"สโนว์แมนส่งเรือยอร์ช!"

"สโนว์แมนส่งเรือยอร์ช!"

"สโนว์แมนส่งเรือยอร์ช!"

"สโนว์แมนส่งเรือยอร์ช!"

"สโนว์แมนส่งเรือยอร์ช!"

ใน Live มีข้อความแจ้งเตือนขึ้นอย่างรวดเร็วและบ้าคลั่ง

“เฮ้ยย!!” จางฮุยและซงชุนกระโดดขึ้นและพูดพร้อมกันว่า "ลู่หยวน,พี่ลู่ ได้ดู Live ของหยินยี่อยู่หรือเปล่า? มีคนโดเนทให้เธอถึง 10,000 หยวน โอ้พระเจ้า!"

เวลานี้ห้องอื่นๆ ในหอพัก ก็ส่งเสียงกรีดร้องเช่นกัน

หอพักแห่งนี้เป็นหอพักของนักเรียนชั้นเรียนเดียวกับลู่หยวน

ห้องแชทระเบิดยิ่งกว่าเดิม

[บ้าไปแล้ว!! หมื่นหยวน]

[โอ๊ยย หัวใจจะวาย]

[สโนว์แมนได้เรียนที่เดียวกับเราเปล่า เผื่อว่าอนาคตฉันจะชวนนายไปกินข้าว]

[ต้องไม่ใช่คนในชั้นเรียนของเราแน่ แต่น่าจะเป็นเพื่อนที่ดีของหยินยี่ และความสัมพันธ์ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ ไม่งั้นคงไม่กล้าโดเนทมากถึงขนาดนี้!]

"โอ้โหพี่สโนว์แมน หยินยี่คนนี้รู้สึกขอบคุณพี่มากจริงๆ อยากจะเข้าไปกอดพี่สโนว์แมนจริงๆ เลย"

ในตอนนี้ดวงตาของหยินยี่เปล่งประกายอย่างเห็นได้ชัด เมื่อมองไปที่กล้องเธอดูน่ารักมากๆ เหมือนลูกแมวน้อยที่พร้อมจะขดตัวอยู่ในอ้อมแขน

[หยินยี่ บอกหน่อยสิว่าสโนว์แมนคือใคร]

[ใช่ๆ บอกพวกเราหน่อย!]

“ฉันก็ไม่รู้ว่าพี่สโนว์แมนคือใคร หากใครรู้จักเขาช่วยบอกเขาทีว่าฉันอยากจะชวนเขาไปทานข้าวเย็น” หยินยี่ก็อยากรู้เช่นกัน

[อ่าว หยินยี่ไม่ได้รู้จักกับเขาเหรอ??]

[ไม่เป็นไรหรอก นี่เป็นเพียงของขวัญเล็กๆ น้อยๆ เท่านั้น] ในที่สุดสโนว์แมนก็พิมพ์ขึ้นมา

[ฉันแค่อยากจะบอกกับทุกคนว่า การที่ร่ำรวยอยู่แล้วนั้น ไม่ได้หมายความว่าไม่มีคนที่รวยกว่าคุณ จำไว้ว่าอย่ารังแกเด็กและคนที่ยากจนและอย่าดูถูกใคร] สโนว์แมนพิมพ์อย่างต่อเนื่อง

"พูดได้ดีมาก!" จางฮุยและซงชุนตบต้นขาของพวกเขาด้วยความตื่นเต้น

"สโนว์แมนคนนี้เป็นรุ่นที่สองที่ร่ำรวยอย่างแท้จริง! ไม่เหมือนคนรวยบางคนที่ชอบดูถูกคนอื่น อย่างเช่นหลี่หงเฟย" จางฮุยพูดแบบใส่อารมณ์

"ใช่ๆ สโนว์แมนคือไอดอลของฉัน เขาเท่มาก" ซงชุนก็รู้สึกตื่นเต้นมากเช่นกัน

สิ่งที่สโนว์แมนทำราวกับว่าเขาจ่ายเงิน 10,000 หยวนเพียงเพื่อต้องการที่จะบอกกับทุกคนว่าอย่าดูถูกคนอื่น

ในช่องแชทตอนนี้มีแต่คนกล่าวชมเชย

[พี่ชาย พูดได้ดีมาก]

[ใช่ๆ พี่ชาย ต้องเป็นลูกหลานของตระกูลชนชั้นสูงแน่ๆ ไม่อย่างนั้นคงไม่สามารถทำแบบนี้ได้]

[พี่เขาต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ]

หลังจากที่หลี่หงเฟยเงียบไปเป็นเวลานาน

"เกิดอะไรขึ้นเหรอหยินยี่ ฉันได้ยินมาว่ามีคนให้ของขวัญ?"

ทันใดนั้นเองก็มีผู้หญิงอีกคนเข้ามาในวิดีโอถ่ายทอดสด

เธอเป็นเด็กผู้หญิงที่หุ่นดีเหมือนกันและเธอก็สวยมากด้วย

แต่ว่าความสวยของผู้หญิงคนนี้ต่างจากหยินยี่

หยินยี่ดูน่ารักน่าทะนุถนอม แต่ผู้หญิงคนนี้ตัวเล็กกว่าท่าทางดูตุ้งติ้ง

"นั่นมันหลี่เมิ่งเหยานี่!" ทันทีที่จางฮุยเห็นหญิงสาวเขาก็พูดเสียงดังขึ้นมา

ใช่แล้ว ผู้หญิงคนนี้คือหลี่เมิ่งเหยาแฟนเก่าของลู่หยวน

หลี่เมิ่งเหยาและหยินยี่อาศัยอยู่ในหอพักเดียวกัน

ในตอนแรกของการถ่ายทอดสดของหยินยี่ หลี่เมิ่งเหยาไม่ได้สนใจ แต่เพราะตอนนี้มีคนมากมายดูการถ่ายทอดสดนี้อยู่

และเมื่อเธอได้ยินหยินยี่กล่าวคำขอบคุณสโนว์แมนอย่างต่อเนื่อง หลี่เมิ่งเหยาก็อยากรู้อยากเห็นและโน้มตัวเข้ามา

"โอ้โห ใครกันที่ส่งเรือยอร์ชให้เธอตั้ง 11 ลำ"

ใบหน้าของหลี่เมิ่งเหยาเปลี่ยนไปทันทีแสดงให้เห็นถึงความประหลาดใจและความอิจฉา

“เรือยอร์ช 11 ลำ มีมูลค่ามากถึง 11,000 หยวนเชียวนะ!”

"พี่สโนว์แมนของฉันไงล่ะ" นิ้วชี้ของหยินยี่ชี้แก้มทั้งสองของเธอพร้อมโยกตัวไปมาอย่างน่ารัก

"สโนว์แมนคือเพื่อนคนไหนงั้นเหรอ?" หลี่เมิ่งเหยาอดไม่ได้ที่จะถาม

หลี่เมิ่งเหยาคิดว่าสโนว์แมนคือเพื่อนของหยินยี่ เพราะถ้าไม่ใช่เพื่อนกัน เขาคงไม่กล้าที่จะโดเนทเยอะขนาดนี้

จริงๆ แล้วนี่เป็นการ Live ครั้งแรกของหยินยี่เป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีคนแปลกหน้าจะมาส่งของขวัญที่มีมูลค่ามากมายขนาดนี้

“ฉันเพิ่งเจอพี่สโนว์ครั้งแรก” หยินยี่ตอบตามความจริง

"ห๊ะ?!"

ทันใดนั้นหัวใจของหลี่เมิ่งเหยาก็เต้นรัว

ให้ 11 เรือยอร์ชกับคนที่เพิ่งเจอ? สโนว์แมนนี่รวยหรือโง่กันแน่!

“พี่สโนว์แมนยังอยู่ไหมคะ”

จู่ๆ หลี่เมิ่งเหยาก็ถามกล้อง

ในช่องแชทสโนว์แมนเงียบอยู่เป็นเวลานาน

"อยู่" ในที่สุดสโนว์แมนก็ตอบกลับมา

"อา พี่สโนว์แมนคุณกลับมาหาฉันแล้ว ดีใจจังเลย!" หลี่เมิ่งเหยา จับมือของเธอไว้ที่หน้าอกเธอดูมีความสุขมากและพูดว่า "พี่สโนว์แมนถ้าฉันเปิด Live ด้วยคุณจะเข้ามาดูช่องของฉันไหม"

"หลี่เมิ่งเหยา ยัยนั่นต้องการที่จะหลอกเงินสโนว์แมนแน่ๆ!" ซงชุนพูดอย่างโกรธๆ

"ลู่หยวน นายโชคดีมากที่แยกทางกับคนอย่างเธอไป!" จางฮุยกล่าวอย่างขุ่นเคือง

ในช่องแชทสโนว์แมนไม่ได้ตอบอะไร

[คุณมีแฟนหรือยัง] สโนว์แมนถามอย่างกะทันหัน

"อา?"

หลี่เมิ่งเหยาอึ้งกับคำถาม หลังจากนั้นก็ส่ายหัวพร้อมกับแสดงรอยยิ้มที่ดูไร้เดียงสาออกมา "ฉันยังไม่มีแฟนหรอกพี่ชาย"

"หลี่เมิ่งเหยาทำไมเธอถึงได้ตอบว่าไม่มีแฟนล่ะ เธอเพิ่งทิ้งลู่หยวนไปคบกับตู้เหลียงไม่ใช่เหรอ?!" หยินยี่ดูเหมือนจะไม่พอใจ

ผู้หญิงมักเป็นแบบนี้ บางทีก็ไม่ชอบใจกัน

หยินยี่ฟังหลี่เมิ่งเหยาพูดแล้วรู้สึกไม่พอใจ เธอโกหกว่าเธอไม่มีแฟนหวังที่จะหลอกลวงสโนว์แมน เธอตั้งใจพูดออกไปแบบนั้นเพื่อที่จะหักหน้าหลี่เมิ่งเหยา

ท้ายที่สุดแล้วมิตรภาพที่แท้จริงระหว่างเด็กผู้หญิงก็หาได้น้อยมาก

"อ้อ ฉันกับตู้เหลียงเราเพิ่งรู้จักกันน่ะและเราก็เป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น ส่วนลู่หยวนคนนั้น ฉันเลิกกับเขาตั้งนานแล้ว!" หลี่เมิ่งเหยาหน้าแดงและรีบอธิบาย

ตอนนี้เธอรู้สึกอายที่ถูกหยินยี่เปิดเผย เธอจึงหันกล้องกลับไปที่หยินยี่เช่นเคย

“พี่สโนว์แมนยังอยู่ไหมคะ?”

ในช่องถ่ายทอดสดหยินยี่ตะโกนว่า "ไม่นะ! เขาออฟไลน์ไปแล้ว!!"

ตอนนี้ในหอพักชายห้อง 306 ลู่หยวนโยนโทรศัพท์มือถือ oppo ของเขาทิ้งและนอนหงายอยู่บนเตียง เขารู้สึกเจ็บที่หัวใจอย่างอธิบายไม่ถูก