บทที่ 41 ปลูกสร้างมังกร

คนอื่นต่างรีบวิ่งวุ่นด้วยความร้อนรน ทิ้งให้อังก์ได้ใช้เวลาสงบพักใจ

เขาหยิบเกล็ดมังกรทองสัมฤทธิ์ขึ้นมาแล้วเอ่ยถามว่า “จะใช้อย่างไร?”

“ใช้อย่างไรอะไร? เจ้าคิดจะใช้เกล็ดของข้าไปทำอะไร! บดเป็นผงชงน้ำดื่มหรือทำเป็นแผ่นติดผนัง!” ไนเกรสคำรามด้วยความโศกเศร้าและโกรธเกรี้ยว

ไม่มีสิ่งใดที่เจ็บปวดไปกว่าการได้ “เห็นกับตา” ว่าร่างของตนเองแปรสภาพเป็นเศษชิ้นส่วน และยิ่งเศร้าสลดเมื่อชิ้นส่วนนั้นมีเพียงน้อยนิดจนไม่อาจบอกได้ว่าอีกส่วนหนึ่งหายไปไหนแล้ว และเมื่อเหลือเพียงเศษเล็กน้อยเช่นนี้ อังก์กลับยังคิดจะ “ใช้” มันอีกหรือ!

“อ้อ” อังก์หันหลังไปหาอ่างใบหนึ่งมาแล้ววางเกล็ดมังกรทองสัมฤทธิ์ลงในนั้น

ไนเกรสยิ่งโกรธจนแทบคลั่ง “คว่าบาดา! ข้าก็แค่พูดลอย ๆ เจ้าคิดจริงจังถึงขนาดจะชงน้ำดื่มเลยหรือ!”

อังก์เทของเหลวซึ่งเป็นสารสกัดศักดิ์สิทธิ์ชั้นดีลงในอ่างจนปกคลุมเกล็ดมังกรอย่างพอดี จากนั้นเขานั่งลงข้างอ่างแล้วจ้องดู

“ช่างสิ้นเปลืองเสียจริง ใช้สารสกัดศักดิ์สิทธิ์แช่เกล็ดมังกร แค่ครั้งเดียวก็เทียบเท่ากับผลึกเวทมนตร์นับพันสลายหายไป” ไนเกรสกล่าวด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน พลางมองอังก์ที่กำลังทดลองกับเกล็ดของเขา

แต่จะให้เขาเข้าใจคำเย้ยหยันนั้นคงยาก อังก์เฝ้าสังเกตอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ไม่พบความเปลี่ยนแปลงใด ๆ จึงหยิบเกล็ดขึ้นมาแล้วฉายแสงศักดิ์สิทธิ์เพื่อชำระล้าง แต่กลับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

อังก์ครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะใช้เวทมนตร์ชำระล้างอีกครั้ง แต่คราวนี้เป็นเวทมนตร์ที่ผ่านการปรับปรุงโดยลิซ่า ซึ่งเรียกว่า "พิธีกรรมล้างสิ่งโสมม"

ไนเกรสเริ่มเข้าใจว่าอังก์ไม่ได้คิดจะชงน้ำเกล็ดมังกรดื่ม แต่กำลังทดลองอะไรบางอย่างอยู่

“เจ้า…คิดจะทำอะไรกันแน่?”

อังก์ชี้ไปยังโครงกระดูกเทวทูตที่อยู่ใกล้ ๆ แล้วกล่าวว่า “ปลูกสร้าง”

ไนเกรสเบิกตากว้างเมื่อเข้าใจความหมาย “เจ้าคิดจะใช้เกล็ดมังกรของข้าให้เหมือนกับกระดูกเทวทูต เพื่อให้มันสร้างร่างกายขึ้นมาใหม่?”

“เจ้าเพ้อฝันไปแล้วหรือ! ข้าไม่ใช่เทวทูต จะมาฉายแสงศักดิ์สิทธิ์แล้วฟื้นคืนได้อย่างนั้นหรือ?” ไนเกรสรู้สึกว่าแนวคิดของอังก์นั้นเหลือเชื่อเกินไป

“การฟื้นคืนด้วยแสงศักดิ์สิทธิ์เป็นเรื่องของเทวทูต เทวทูตนั้นไม่ใช่สิ่งมีชีวิตตามธรรมชาติ แต่เป็นอาวุธสงครามที่สร้างขึ้นโดยเทพเจ้าจากวิหารแห่งแสงเพื่อทำลายพวกนอกรีต เจ้าจะเอาเกล็ดมังกรหนึ่งชิ้นมาทำให้ฟื้นขึ้นใหม่ มันไม่ต่างจากการพยายามปลุกคนจากเถ้ากระดูก…เอ๊ะ…”

ขณะที่ไนเกรสกำลังพร่ำบ่นอยู่ จู่ ๆ เกล็ดมังกรก็ปรากฏสิ่งบางอย่างงอกขึ้นมาอย่างบางเบา

“อะไรกัน! แบบนี้ก็ได้หรือ? สิ่งนั้นคืออะไร?” ไนเกรสร้องออกมาด้วยความตกใจ

อังก์ยังคงใช้แสงศักดิ์สิทธิ์ฉายไปยังเกล็ด สิ่งที่งอกขึ้นมาก็เริ่มหนาขึ้นเรื่อย ๆ จนมีความหนาประมาณหนึ่งมิลลิเมตร

“แม้มันจะบาง แต่ก็ชัดเจนว่านั่นคือเกล็ดมังกร! คว่าบาดา! เจ้าทำให้ผิวหนังของข้าฟื้นกลับมาจากเกล็ดมังกรแค่ชิ้นเดียวได้อย่างไร? นี่มันเป็นไปไม่ได้ ไม่มีเหตุผล ไม่มีหลักการทางทฤษฎี! หรือว่ายังมีสิ่งที่ข้าไม่รู้อีก? เป็นไปไม่ได้! ข้าคือเทพแห่งปัญญา!”

ปรากฏการณ์แปลกประหลาดนี้ทำให้ไนเกรสรู้สึกสั่นสะท้านในความเชื่อมั่นของตัวเองจนถึงขั้นพร่ำเพ้อไม่หยุด

เมื่อเกล็ดมังกรงอกจนหนาขึ้นถึงสามมิลลิเมตร โครงสร้างที่ดูเหมือนเนื้อเยื่อของผิวหนังก็เริ่มก่อตัวขึ้นมา

“ข้ารู้แล้ว! มันเป็นเพราะพลัง ‘ศักดิ์สิทธิ์’ จากเจ้า แสงศักดิ์สิทธิ์ที่เจ้าปลดปล่อยนั้นบรรจุเจตจำนงของเจ้าอยู่ด้วย จึงสามารถทำให้กระบวนการฟื้นฟูนี้เกิดผลในสิ่งมีชีวิตธรรมดาได้” ไนเกรสครุ่นคิดอยู่นานก่อนจะเข้าใจ หรืออย่างน้อยก็คิดหาเหตุผลที่เป็นไปได้มาอธิบาย

พลังแห่งแสงศักดิ์สิทธิ์มีความหมายถึงเจตจำนงของเทพเจ้า ดังเช่นวิหารแห่งแสงที่ใช้มันทำลายสิ่งมีชีวิตนอกรีตอย่างอันเดด แต่เมื่ออังก์ใช้พลังเดียวกันนี้ กลับสามารถทำให้ลิชมีผิวพรรณงดงามขึ้นมาได้

อังก์เองมีดวงจิตเครือข่ายและพลังศรัทธา ซึ่งเป็นพื้นฐานของพลัง ‘ศักดิ์สิทธิ์’ เวทมนตร์ล้างสิ่งสกปรกของลิซ่าจำเป็นต้องอาศัยพลังจากอังก์ จึงจะเกิดผลในลักษณะของความศักดิ์สิทธิ์ได้

เมื่ออังก์เชื่อว่าเกล็ดมังกรสามารถปลูกสร้างมังกรได้ แสงศักดิ์สิทธิ์ก็จะปฏิบัติตามเจตจำนงของเขา

นี่เป็นคำอธิบายที่ไนเกรสคิดขึ้นมาได้ แม้จะยังไม่มั่นใจว่าถูกต้องหรือไม่ แต่ก็ถือว่าเป็นเหตุผลที่ฟังดูสมเหตุสมผล จึงเก็บไว้พิสูจน์ในภายหลัง

ใต้เกล็ดมังกรนั้น มีเกล็ดบาง ๆ เคลือบอยู่ ชั้นของสารเคราติน ผิวหนังชั้นนอก ชั้นแท้ ค่อย ๆ เติบโตขึ้นทีละชั้นจนหนาถึงสองนิ้ว แต่ไม่ว่าพยายามแค่ไหน มันกลับเติบโตต่อไม่ได้ และพื้นที่ที่เคยเติบโตยังมีทีท่าจะหดตัวลง

ไนเกรสรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงแฝงความเยาะเย้ยว่า “เห็นไหม ข้าก็ว่าแล้ว มันไม่เป็นไปตามที่เจ้าคิดหรอก จะหวังให้มังกรทั้งตัวฟื้นขึ้นมาจากเกล็ดมังกรชิ้นเดียว เป็นได้แค่ฝัน”

แต่อังก์กลับไม่ย่อท้อ เขานำเกล็ดมังกรและชิ้นเนื้อมังกรที่กำลังหดตัวลงไปแช่ในสารสกัดศักดิ์สิทธิ์ หลังจากแช่อยู่ครู่หนึ่ง บริเวณที่เคยหดตัวก็กลับคืนสภาพเดิม

อังก์ยังคงใช้เวทมนตร์ชำระล้างต่อไป และเกล็ดมังกรก็เริ่มเติบโตขึ้นอีกครั้ง

ไนเกรสไม่รู้จะพูดอะไร เขาอดคิดไม่ได้ว่าเหตุใดตัวเขาเองถึงไม่เคยคิดวิธีเช่นนี้

ในอดีต หากบาดแผลของแขนขาที่ถูกตัดขาดได้รับการแช่ในสารสกัดศักดิ์สิทธิ์ มันก็สามารถฟื้นตัวได้ตามทฤษฎี และหากนำแขนขาที่ขาดนั้นไปแช่ในสารสกัดนี้ มันก็ควรจะสร้างร่างกายใหม่ได้ เพียงแต่ไม่มีใครเคยมีสารสกัดศักดิ์สิทธิ์มากพอที่จะลองทำเช่นนั้น

แต่แค่มีสารสกัดศักดิ์สิทธิ์อย่างเดียวก็ไม่พอ หากต้องการให้เติบโตต่อไป จำเป็นต้องใช้เวทมนตร์ชำระล้างอย่างต่อเนื่อง และต้องเป็นเวทมนตร์ชำระล้างที่บรรจุเจตจำนงของอังก์ด้วยเท่านั้น หากเป็นลิซ่ามาทำแทน คงจะไม่ได้ผล

ในขณะที่อังก์ใช้เวทมนตร์ชำระล้างอยู่ จู่ ๆ แสงของเวทมนตร์นั้นก็สว่างเจิดจ้าขึ้นหลายเท่า เปลี่ยนเป็นเวทมนตร์ชำระล้างขนาดใหญ่

“นี่คือ…การพัฒนา? เป็นไปได้หรือที่เวทมนตร์ชำระล้างจะมีระดับที่สอง?” ไนเกรสรู้สึกอยากพุ่งตัวออกมาจากร่างของอังก์เพื่อศึกษาพลังเวทมนตร์ที่แปลกใหม่นี้ด้วยตัวเอง

เวทมนตร์ชำระล้างถือเป็นเวทมนตร์ศักดิ์สิทธิ์ระดับหนึ่ง ไม่มีเวอร์ชันที่สองโดยตรง ระดับที่สูงกว่ามีเพียงเวทมนตร์ชำระล้างแบบกลุ่มและแสงศักดิ์สิทธิ์สาดส่อง

ตามทฤษฎี แสงศักดิ์สิทธิ์สาดส่องคือการพัฒนาสูงสุดของเวทมนตร์ชำระล้าง แต่สิ่งที่อังก์ทำอยู่นั้นแตกต่างออกไป มันยังคงเป็นเวทมนตร์ชำระล้าง แต่ความเข้มข้นและพลังของแสงศักดิ์สิทธิ์เพิ่มขึ้นหลายเท่า

เวทมนตร์ชำระล้างระดับที่สองช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการเติบโตของเกล็ดมังกร ทำให้มันเติบโตเร็วขึ้นอย่างมาก ครึ่งวันก็มีขนาดเท่ากำปั้น หนึ่งวันโตเท่าลูกแตงโม และภายในสองวัน ร่างกายของมันเริ่มเป็นรูปร่างสมบูรณ์

ในเวลาเดียวกัน สารสกัดศักดิ์สิทธิ์ทั้งยี่สิบลิตรก็ถูกใช้จนหมดสิ้น

สิ่งที่วางอยู่ตรงหน้าอังก์คือมังกรทองสัมฤทธิ์ขนาดครึ่งเมตร มันดูเหมือนรูปปั้นโลหะทองสัมฤทธิ์ แต่สิ่งที่ชัดเจนคือมันไม่ใช่มังกรที่มีชีวิตจริง หัวใจไม่เต้น เลือดไม่ไหล เป็นเพียงซากที่มีรูปลักษณ์เหมือนมังกร

ไนเกรสไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป อังก์สามารถสร้างมังกรออกมาได้จริง แต่ผลลัพธ์กลับไม่เหมือนที่คาดไว้ มันไม่ใช่มังกรทองสัมฤทธิ์ไนเกรสตัวเดิม แต่เป็นมังกรทองสัมฤทธิ์ตัวเล็กที่ดูเหมือนว่าจะเป็นแบบเดียวกับตัวเขาในวัยเยาว์

“จะทำอย่างไรต่อดี? ลองใช้ไฟฟ้าช็อตมันดูไหม?” ไนเกรสเสนอแนะ

“ไฟฟ้า?” อังก์เอียงคอด้วยความสงสัย “จะทำให้สุกหรือเปล่า?”

“สุกหัวเจ้าเถอะ! ไฟฟ้าจะทำให้กล้ามเนื้อหดตัวและกระตุก หากกล้ามเนื้อหัวใจถูกช็อต อาจมีโอกาสที่มันจะกลับมาเต้นได้ ลองช็อตมันดูที่ตำแหน่งหัวใจ” ไนเกรสกล่าว แม้วิธีนี้จะดูสิ้นหวัง แต่ก็ดีกว่าการปล่อยให้มังกรตัวนี้เป็นเพียงซากไร้ชีวิต

สารสกัดศักดิ์สิทธิ์ยี่สิบลิตร หากเทียบกับราคาของโลกมนุษย์ เท่ากับผลึกเวทมนตร์สองแสนชิ้น ซึ่งเพียงพอจะซื้อได้ทั้งมังกรยักษ์โตเต็มวัย