บทที่ 31 พายุใกล้เข้ามา รับสมัครผู้อยู่อาศัย

ผู้คนที่อยู่นอกที่หลบภัยต่างรอคอยให้ฟ้าสางอย่างเงียบๆ ส่วนภายในที่หลบภัย

คนส่วนใหญ่เลิกงานแล้ว กินอาหารเย็นเสร็จเรียบร้อย บางคนกำลังเล่นโทรศัพท์มือถือ บางคนกำลังเดินเล่นอยู่ในที่หลบภัย ไปยังทุกที่ที่สามารถไปได้จนทั่ว

พวกเขาที่ใช้ชีวิตอย่างสบายๆ ถึงกับไม่รู้เลยว่าเมื่อครู่นี้เจียงอวี่และคนของเขาออกไปล่าซอมบี้มา

หลังจากกลับมาถึงที่หลบภัย เจียงอวี่ก็นำคริสตัลซอมบี้กลับไปที่ห้องของเขา ส่วนเหล่ามนุษย์เทียมก็กำลังจัดการเรื่องที่ตามมา

“จาร์วิส พอจะตรวจสอบได้หรือไม่ว่าซอมบี้กลุ่มนี้เมื่อตอนกลางคืนมาจากไหน”

เมื่อกลับมาถึงที่หลบภัย เจียงอวี่ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกไม่ถูกต้อง นี่เพิ่งจะวันที่สองเท่านั้น ทำไมถึงมีซอมบี้จำนวนมากขนาดนี้มายังที่รกร้างห่างไกลแบบนี้ได้ ตามหลักแล้ว อย่างน้อยต้องรอให้ผ่านฝูงซอมบี้ระลอกใหญ่ในอีกไม่กี่วันไปก่อน ฝูงซอมบี้ถึงจะออกจากเมืองและมุ่งหน้าไปยังที่อื่น

“ท่านครับ จากการเปรียบเทียบข้อมูล ดูเหมือนว่าพวกมันจะมาจากหมู่บ้านแห่งหนึ่งที่อยู่ห่างจากที่นี่ประมาณสิบกิโลเมตรครับ”

“หมู่บ้านที่อยู่ห่างออกไปสิบกิโลเมตร?”

เจียงอวี่มองภาพจากกล้องวงจรปิดในคอมพิวเตอร์ อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแน่น

“ซอมบี้ฝูงนี้เหมือนกับกำลังอพยพอย่างมีเป้าหมาย แค่ไม่รู้ว่าเป้าหมายที่แท้จริงของพวกมันคือที่ไหน...”

“จาร์วิส ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป ให้จับตาดูการเคลื่อนไหวของซอมบี้ทุกฝูงที่เคลื่อนย้ายเป็นกลุ่มในรัศมีสองร้อยกิโลเมตรอย่างใกล้ชิด หากมีการเคลื่อนย้ายครั้งใหญ่อย่างเช่นครั้งนี้เกิดขึ้นอีก ให้รีบรายงานและติดตามทันที”

ในรัศมีสองร้อยกิโลเมตร ซึ่งเป็นระยะครอบคลุมของเสาสัญญาณของที่หลบภัยพอดี ในขอบเขตนี้ จาร์วิสถือว่าไร้เทียมทาน สามารถจับตาดูร่องรอยทุกอย่างได้ตลอดเวลา

“ได้ครับ ท่าน!”

จาร์วิสรับคำ หลังจากนั้นเจียงอวี่ก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง เล่นเกมอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ดึงผ้าห่มคลุมโปงนอนหลับไปอย่างสนิท

วันรุ่งขึ้น เจียงอวี่ตื่นจากการหลับใหล อย่างแรกเขาทำการเช็คอินตามปกติ

“ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ ท่านได้รับสายการผลิตหัวกระสุนเจาะเกราะทรงพลัง!”

หลังจากอ่านคำอธิบายคร่าวๆ เจียงอวี่ก็พยักหน้าเบาๆ อืม ก็ไม่เลว ผลิตจำนวนน้อยๆ ไปก่อนแล้วกัน ไม่อย่างนั้นคริสตัลซอมบี้สองเม็ดต่อหนึ่งหน่วย คงจะไม่ไหว!

จากนั้น เจียงอวี่ก็มาถึงห้องควบคุม

เขาดูตัวชี้วัดต่างๆ ของที่หลบภัยคร่าวๆ แล้วก็ดูกล้องวงจรปิดในที่ต่างๆ

แผงแลกเปลี่ยนของที่หน้าประตูก็ถูกตั้งขึ้นแล้ว

ทุกคนต่างก็ทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง

เจียงอวี่ที่เห็นภาพทั้งหมดนี้ก็พยักหน้าเบาๆ

“อืม ชีวิตในที่หลบภัยที่สงบสุข ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆ ก็คงจะดี...”

เจียงอวี่พึมพำ

‘แต่จะเป็นไปได้ยังไง ในอีกห้าวันจะมีพายุซอมบี้ระลอกแรกพัดถล่มเข้ามา ถึงตอนนั้นถ้าฝ่าด่านไม่สำเร็จ ก็คงจะเกมโอเวอร์จริงๆ นั่นแหละ!’

เจียงอวี่กล่าวด้วยใบหน้าขมขื่น

ดังนั้นเจียงอวี่จึงตระหนักได้ว่า การรับสมัครทีมพิทักษ์เป็นเรื่องเร่งด่วนแล้ว แค่ลำพังมนุษย์เทียมไม่กี่ร้อยคนนั้นเป็นไปไม่ได้ที่จะผ่านพายุซอมบี้ครั้งนี้ไปได้ เพราะคนน้อยเกินไป

ดังนั้นยังคงต้องรับสมัครคนจำนวนมากและเป็นวงกว้าง

“จาร์วิส ตามที่ฉันเคยบอกนายไว้คราวก่อน ประกาศรับสมัครคนเข้าที่หลบภัยได้เลย...”

“ครับท่าน เขียนเสร็จเรียบร้อยแล้ว จะให้ประกาศเลยหรือไม่ครับ”

“ประกาศเลย!”

“ติ๊ง...”

เมื่อจาร์วิสประกาศออกไป เหล่าผู้รอดชีวิตที่เข้าร่วมฟอรั่มซินหัวก็ได้เห็นข้อมูลการรับสมัครของที่หลบภัยซินหัว

[สวัสดีครับทุกคน ที่นี่คือที่หลบภัยซินหัว ด้วยหลักการสืบทอดเปลวไฟแห่งมนุษยชาติให้คงอยู่ต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง ตอนนี้เราจะเริ่มรับสมัครผู้อยู่อาศัยในที่หลบภัยเป็นวงกว้าง โดยมีเงื่อนไขการรับสมัครดังต่อไปนี้ ผู้ที่มีคุณสมบัติตรงตามเงื่อนไขกรุณากรอกแบบฟอร์มรับสมัครด้านล่างของหน้านี้ ทิ้งข้อมูลและตำแหน่งที่อยู่ปัจจุบันของท่านไว้ เมื่อเราตรวจสอบและอนุมัติแล้ว จะส่งคนไปรับท่านโดยเฉพาะ!]

[หนึ่ง: เพศชายอายุต่ำกว่าสี่สิบปี สุขภาพแข็งแรง และสามารถสืบพันธุ์ได้ตามปกติ, เพศหญิงอายุต่ำกว่ายี่สิบห้าปี หน้าตาระดับปานกลางขึ้นไป สุขภาพแข็งแรง ยังไม่เคยมีบุตร และสามารถมีบุตรได้!]

[สอง: ผู้มีความสามารถพิเศษเฉพาะทางที่มีทักษะพิเศษอย่างน้อยหนึ่งอย่าง!]

[สาม: ทหารผ่านศึกหรือทหารประจำการ!]

[สี่: ผู้ที่ผ่านเงื่อนไขข้อใดข้อหนึ่งข้างต้น สามารถนำสมาชิกในครอบครัวติดตามมาได้สองคน!]

เงื่อนไขเหล่านี้ถือว่าเรียบง่ายอย่างยิ่งแล้ว ในยุคก่อนวันสิ้นโลก ตราบใดที่ไม่ใช่พวกไร้ประโยชน์ที่เอาแต่กินแล้วรอวันตาย อย่างไรก็ต้องมีทักษะติดตัวบ้าง ส่วนพวกที่อายุถึงสี่สิบแล้วยังไม่มีทักษะอะไรเลย บางคนถึงขั้นมีปัญหาในการเอาชีวิตรอด รู้จักแค่ใช้ชีวิตไปวันๆ ก็รอวันตายไปได้เลย

ที่หลบภัยซินหัวไม่ใช่ประเทศชาติ เจียงอวี่ไม่มีหน้าที่ต้องเลี้ยงดูพวกหนอนบ่อนไส้ ภารกิจของเขาคือการปกป้องเมล็ดพันธุ์แห่งอารยธรรมมนุษย์ให้คงอยู่ต่อไป ไม่ใช่การเป็นผู้กอบกู้โลก!

และหลังจากที่ข้อมูลการรับสมัครนี้ถูกโพสต์ลงบนฟอรั่ม ก็ทำให้เกิดความโกลาหลครั้งใหญ่ในทันที

ผู้คนนับไม่ถ้วนต่างแย่งกันกรอกข้อมูลและที่อยู่ปัจจุบันของตนลงในแบบฟอร์มรับสมัครที่ด้านล่างของหน้าเว็บด้วยใบหน้าที่ตื่นเต้น

ก็ไม่น่าแปลกใจที่พวกเขาจะตื่นเต้นกันขนาดนี้ เพราะนี่คือที่หลบภัยซินหัวเชียวนะ

นับตั้งแต่ที่ได้เห็นภาพอาหารที่ถูกโพสต์ในส่วนความคิดเห็นเป็นครั้งคราว ก็ทำให้ผู้คนจำนวนไม่น้อยอิจฉาตาร้อนกันแล้ว

ในฟอรั่มถึงกับมีคนคาดเดาว่าอาหารในที่หลบภัยแห่งนี้มีมากพอให้คนหลายแสนคนกินได้เป็นปีก็ยังไม่หมด และตามข้อมูลที่คนในฟอรั่มเปิดเผยออกมา การใช้ชีวิตข้างในนั้นสุขสบายอย่างยิ่ง

ภายในที่หลบภัยใช้ระบบการทำงานหกวันแปดชั่วโมงอย่างสมบูรณ์แบบ และงานส่วนใหญ่ก็สบายมาก สภาพแวดล้อมในการใช้ชีวิตก็ดีเยี่ยม แม้จะอยู่ใต้ดิน แต่กลับไม่รู้สึกอึดอัดเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม ถ้าไม่มีใครพูดถึง ก็คงจะคิดว่าอยู่บนพื้นดิน

และเพียงแค่ได้เข้ามาที่นี่ ไม่เพียงแต่จะหมดกังวลเรื่องเสื้อผ้าอาหาร แต่ระดับคุณภาพชีวิตยังสามารถฟื้นฟูกลับไปเป็นเหมือนก่อนวันสิ้นโลกได้ในทันที

ที่หลบภัยที่ราวกับสวนอีเดนเช่นนี้ ย่อมเป็นที่ปรารถนาของผู้คนนับไม่ถ้วนอย่างแน่นอน แม้แต่ในยุคก่อนวันสิ้นโลก ก็คงมีคนอยากเข้าร่วมมากมายนับไม่ถ้วน

“ฮ่าฮ่า!! ฉันสมัครผ่านแล้ว เดี๋ยวก็จะมีคนมารับฉันเข้าไปแล้ว!”

“ยินดีด้วยๆ ฉันก็ผ่านเหมือนกัน อดอยากมาหลายวัน ในที่สุดก็พ้นทุกข์ซะที”

แต่ในเมื่อมีคนที่สมัครผ่านด้วยความดีใจ ก็ย่อมมีคนที่สมัครด้วยความหวังเต็มเปี่ยมแล้วต้องผิดหวังปรากฏขึ้นเช่นกัน

“ให้ตายสิ อายุฉันจะสี่สิบแล้วยังไม่ให้เข้าอีกเหรอ?! ที่หลบภัยห่วยแตกอะไรวะ แก่แล้วสมควรไปตายหรือไง?”

“นั่นสิ พวกเราอายุสี่สิบแล้วมันทำไมกัน ฉันจะห้าสิบแล้วก็จริง แต่ใจฉันยังอายุแค่ยี่สิบกว่าๆ กำลังหนุ่มกำลังแน่นเลยนะ!”

“ทำไมผู้ชายรับถึงอายุสี่สิบ แต่ผู้หญิงรับแค่อายุต่ำกว่ายี่สิบห้าล่ะ แถมยังต้องหน้าตาดีอีกด้วย เพื่อให้พวกหัวหน้าในที่หลบภัยของแกเอาไปทำมิดีมิร้ายได้สะดวกหรือไง”

“แล้วยังต้องไม่เคยมีลูกและมีลูกได้อีก ล้อกันเล่นหรือเปล่า ถึงฉันจะเคยทำแท้งมาสองสามครั้ง แต่ถ้าจะพูดจริงๆ ก็คือยังไม่เคยคลอดลูกออกมานะ ทำไมฉันถึงไม่ได้ล่ะ”

“ดูท่าแล้วก็คงอยากให้ผู้หญิงเข้าไปเป็นเครื่องผลิตลูกนั่นแหละ พี่น้องทั้งหลายฟังฉันนะ อย่าเข้าไปเด็ดขาด เข้าไปแล้วพวกเธอจบเห่แน่...”

“ใช่แล้ว ถึงตอนนี้เจ๊จะสี่สิบแล้ว แต่ถ้าอยากมีลูกมันจะไปยากอะไร หาผู้ชายสักคนเจ๊ก็มีให้ได้เหมือนกัน...”

ในชั่วพริบตา ในฟอรั่มของที่หลบภัยก็เต็มไปด้วยเสียงด่าทอและเสียงแสดงความโกรธเกรี้ยวนับไม่ถ้วน

แน่นอนว่า เสียงเหล่านี้ล้วนมาจากคนที่สมัครไม่ผ่าน แล้วมาโหมกระพือไฟในส่วนความคิดเห็น พยายามใช้วิธีนี้เพื่อให้ที่หลบภัยยอมอ่อนข้อและยอมให้พวกเขาเข้าไป...

[จบบท]