บทที่ 25 บังคับด้วยคุณธรรม ทหารระดับพระกาฬ
บทที่ 25 บังคับด้วยคุณธรรม ทหารระดับพระกาฬ
เมื่อเวลาผ่านไป ชั่วพริบตาก็ถึงเวลาเย็น ผู้คนที่มาแลกของยังคงหลั่งไหลมาไม่ขาดสาย
พวกเขาต่างเข้าแถวต่อคิวกันยาวเหยียดหน้าจุดแลกเปลี่ยนอย่างเป็นระเบียบ
“ช้าจัง! ทำไมคนเยอะขนาดนี้! ทำไมเปิดแค่จุดแลกเปลี่ยนเดียวล่ะ ทำไมไม่เปิดเพิ่มอีกสักสองสามจุด? หรือกลัวว่าพวกเราจะไปปล้นหรือไง?”
“นั่นสิ ระบบราชการจ๋าชัด ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะไม่มีที่อื่นให้ซื้อของ ฉันไม่มีทางวิ่งมาหลายกิโลเมตรเพื่อมาแลกของที่นี่เด็ดขาด!”
“.....”
“ทำไมจะแลกไม่ได้?! นี่มันเงินไม่ใช่หรือ? ทำไมเงินถึงแลกไม่ได้? พวกเธอไม่รู้หรือว่าการปฏิเสธการรับเงินตรามันผิดกฎหมาย?”
เสียงของป้าคนหนึ่งดังขึ้นมาจากแถวหน้า
เมื่อได้ยินเสียงนี้ ทุกคนก็ตื่นตัวขึ้นมาทันที ต่างพากันมองไปข้างหน้า อยากจะเห็นว่าเกิดอะไรขึ้น
ไม่ว่าจะยุคไหนสมัยไหน การมุงดูเรื่องชาวบ้านก็เป็นงานอดิเรกและสันดานอย่างหนึ่งของมนุษย์เสมอ
พวกเขาชอบดูเรื่องสนุกทุกประเภท ไม่ว่าจะเป็นสัตว์ผสมพันธุ์กัน, การตัดกีบม้า, การซักพรม, การดูรถขุดดินทำงาน และอื่น ๆ...
ตราบใดที่เรื่องวุ่นวายนั้นไม่เกี่ยวกับตัวเอง มันก็คือสิ่งที่ดีที่สุด
“คุณป้าครับ กฎการแลกเปลี่ยนของเราบอกไว้ชัดเจนแล้วว่ารับแลกเฉพาะคริสตัลซอมบี้เท่านั้น เงินแบบนี้คุณป้าคิดว่ามันยังมีประโยชน์อยู่อีกเหรอครับ? รีบเก็บไปเถอะ อย่ามาทำให้คนอื่นเสียเวลาแลกของเลย!”
มนุษย์เทียมที่รับผิดชอบการแลกเปลี่ยนขมวดคิ้วแล้วพูดขึ้น
ถ้าไม่ใช่เพราะเจียงอวี่สั่งไว้ว่าห้ามลงมือก่อน เขาก็อยากจะต่อยป้าคนนี้ให้กระเด็นไปแล้ว
“ฉันไม่สนกฎเกณฑ์อะไรของแกทั้งนั้น! ยังไงซะฉันก็จะเอาเงินซื้อของของแก! ถ้าแกไม่ขาย แกก็ทำผิดกฎหมาย! ฉันสามารถ..”
“งั้นก็แจ้งตำรวจสิ! ดูสิว่าพวกเขาจะมาไหม!”
มนุษย์เทียมหัวเราะ
“.....”
“พวกแกเคารพผู้ใหญ่รักเด็กกันแบบนี้เหรอ? ผู้ใหญ่ของพวกแกไม่ได้สอนหรือไงว่ามารยาทคืออะไร?”
คุณป้ารีบเปลี่ยนเรื่องแล้วตะโกนเสียงดัง
ราวกับว่าใครเสียงดังกว่าคนนั้นก็ถูก
“มารยาท? มารยาทน่ะมันก็ต้องดูด้วยว่าใช้กับใคร สำหรับคนอย่างคุณป้าแล้ว ไม่ต้องมีมารยาทยังจะดีซะกว่า!”
มนุษย์เทียมกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
จากนั้นเขาก็ตะโกนไปทางด้านหลังของคุณป้า
“วันนี้ถ้าป้าคนนี้ยังไม่ไป พวกเราจะหยุดแจกจ่ายเสบียง! รอจนกว่าป้าแกจะไป ถึงจะเริ่มแลกเปลี่ยนต่อ!”
พูดจบ บรรยากาศของกลุ่มคนที่อยู่ด้านหลังคุณป้าก็เริ่มไม่สู้ดีขึ้นมาทันที
พวกเขาเปลี่ยนจากฝูงชนที่มุงดูเรื่องสนุกกลายเป็นต้นเหตุของความวุ่นวายซะเอง
คุณป้าที่ได้ยินคำพูดนั้นก็ถึงกับตะลึงไปชั่วขณะ แต่พอคิดถึงสถานะของตัวเองขึ้นมาได้ ก็กลับมาไม่เกรงกลัวอะไรอีก
ฉันเป็นใครกัน ฉันเป็นคนแก่นะ! แค่ฉันล้มตัวลงนอนกับพื้น ใครจะกล้าทำอะไรฉัน?
“นี่คุณป้า เงินน่ะใคร ๆ ก็มี ถ้ามันใช้แลกได้พวกเราก็เอามาใช้ไปนานแล้ว ต้องรอให้คุณป้าเอามาใช้ก่อนหรือไง? มีแต่คุณป้าที่ฉลาดคนเดียวหรือไง?”
“ใช่ ๆ คนบางคนนี่พอแก่ตัวลงก็ยิ่งหน้าด้านขึ้นนะ!”
“ไม่มีน้ำใจกันบ้างเลยหรือไง? พวกผู้ชายตัวโต ๆ มาพูดกับคนแก่แบบนี้มันน่าสนุกนักหรือไง?”
“เฮ้อ แต่คิดดูดี ๆ นะ เขาก็เป็นแค่คนแก่คนหนึ่ง ที่หลบภัยของพวกคุณมีของตั้งเยอะแยะ แบ่งให้เธอสักหน่อยจะเป็นไรไป? ก็ไม่ได้ทำให้พวกคุณเดือดร้อนอะไรนี่!”
“นั่นสิ คุณธรรมอันดีงามเรื่องการเคารพผู้ใหญ่รักเด็กถูกพวกเขาโยนทิ้งไปหมดแล้ว!”
เสียงวิพากษ์วิจารณ์ดังขึ้นมาจากในฝูงชน มีทั้งเสียงต่อว่า เสียงเห็นด้วย และเสียงที่แสดงความไม่พอใจต่อการกระทำของที่หลบภัยและเข้าข้างหญิงชรา
เมื่อคุณป้าได้ยินว่ามีคนสนับสนุนตัวเอง ก็ดีใจขึ้นมาทันที
รีบล้มตัวลงนอน
“โอ๊ย! ฉันไปทำกรรมอะไรมานักหนาเนี่ย! แค่เอาเงินมาซื้อของก็ยังซื้อไม่ได้ โอ้สวรรค์ ท่านจะมีความสุขก็ต่อเมื่อบีบให้ฉันตายใช่ไหม? ที่บ้านฉันยังมีหลานอีกหลายคนรอข้าวกินอยู่นะ!”
พอคุณป้าล้มตัวลงนอน ก็เริ่มร้องห่มร้องไห้โวยวายทันที
พลางคร่ำครวญถึงความทุกข์ยากของตัวเองไป พลางร้องไห้เสียงดังขึ้นเรื่อย ๆ แถมยังแกล้งปาดน้ำตาเป็นพัก ๆ
เมื่อเห็นคุณป้าน่าสงสารขนาดนั้น ท่าทีของคนหนุ่มสาวส่วนใหญ่ก็เปลี่ยนไปทันที พวกเขามองคุณป้าด้วยความเป็นห่วง เด็กสาวสองสามคนถึงกับแอบปาดน้ำตา...
“คุณป้าน่าสงสารจจัง! ไม่คิดเลยว่าเขาจะต้องเลี้ยงดูคนเยอะขนาดนี้...”
“เฮ้อ ก็แค่ให้ของเธอไปหน่อยสิ! น่าสงสารจะตาย แกนี่มันไม่ใช่คนจริง ๆ! แกไม่มีพ่อไม่มีแม่หรือไง? ถ้าแม่ของแกน่าสงสารแบบนี้แกจะคิดยังไง?”
“เฮ้อ จิตใจคนสมัยนี้ไม่เหมือนเก่าแล้ว ยุคสมัยนี้ถูกกำหนดให้เป็นยุคที่เห็นแก่ตัวมากขึ้นเรื่อย ๆ! นึกถึงสมัยก่อนสิ ตอนนั้นพวกเราช่วยเหลือซึ่งกันและกันอย่างแท้จริง!”
แต่ถึงแม้เสียงของคนที่ต่อคิวจะดังขึ้นเรื่อย ๆ และน้ำเสียงจะรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
มนุษย์เทียมสองสามคนที่รับผิดชอบการแลกเปลี่ยนเสบียงก็ทำราวกับไม่ได้ยินอะไรเลย เริ่มพูดคุยเกี่ยวกับแผนการทำงานต่อไป
เมื่อเห็นว่าผู้รับผิดชอบเลือดเย็นขนาดนี้ ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนองใด ๆ ในทันใดนั้น ฝูงชนก็โกรธขึ้นมา
“วันนี้ถ้าพวกแกไม่ช่วยเหลือคุณป้าที่น่าสงสารคนนี้ พวกเราก็จะไม่แลกเหมือนกัน! พวกแกอยากได้คริสตัลซอมบี้ไม่ใช่เหรอ? เอ๊ะ ฉันไม่ให้ ไม่แลก! ฉันจะดูซิว่าพวกแกจะทำยังไง!”
“ใช่ ถูกต้อง! ทุกคนรวมใจเป็นหนึ่งเดียว ตราบใดที่พวกเรารวมใจกัน เราจะสามารถทวงความยุติธรรมให้คุณป้าได้แน่นอน!”
“ใช่ ถูกต้อง!”
“.....”
ในฝูงชนนั้น มีทั้งแม่พระตัวจริงอยู่ไม่น้อย และแน่นอนว่าก็มีบางส่วนที่อยากจะฉวยโอกาสดูว่าที่หลบภัยจะจัดการอย่างไร ถ้าหากได้ของฟรีจริง ๆ โอกาสที่จะใช้ประโยชน์ในอนาคตของพวกเขาก็จะมากขึ้น
และในขณะที่ทุกคนกำลังโต้เถียงกัน ชายร่างใหญ่ที่ต่อคิวอยู่ข้างหลังคุณป้าก็ผลักคุณป้าออกไป แล้ววางคริสตัลซอมบี้ห้าเม็ดลงบนโต๊ะ
“เธอไม่แลก ฉันแลก!”
ชายร่างใหญ่กล่าวด้วยเสียงดังกังวานราวกับฟ้าร้อง
“แกอยากตายเหรอ! กล้าผลักฉันเหรอ? เชื่อไหมว่าฉันจะ....”
คุณป้าเห็นว่ามีคนกล้าผลักตัวเอง กำลังจะอ้าปากด่า แต่ในวินาทีต่อมาก็เห็นชายร่างใหญ่สูงกว่าสองเมตร รูปร่างกำยำล่ำสันกำลังจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาเย็นชา
“ในเมื่อเธอไม่แลก ก็อย่ามาขวางทางคนอื่น สุภาษิตว่าไว้ว่าหมาดีไม่ขวางทาง อายุขนาดนี้แล้ว ไม่รู้หรือไงว่าอย่าสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่น?”
ชายร่างใหญ่กล่าวด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“แก....”
คุณป้าคิดจะพูดอะไรต่อ แต่พอเห็นคราบเลือดแห้งกรังและกล้ามเนื้อบนตัวของชายร่างใหญ่ รวมถึงแววตาที่ดุร้ายราวกับเสือ
ถึงแม้จะเป็นคุณป้าก็ยังรู้ว่าคนคนนี้ไม่ใช่คนที่จะไปหาเรื่องได้ จึงได้แต่เดินไปข้างหลังเขาพลางบ่นพึมพำ
“สมองทื่อ แขนขาใหญ่โต....”
“มาคนเดียวเหรอครับ?”
มนุษย์เทียมมองดูชายร่างใหญ่ มองดูคริสตัลซอมบี้ที่เปื้อนเลือด และแววตาที่ร้อนรนของเขา ถอนหายใจเฮือกหนึ่งแล้วเก็บคริสตัลซอมบี้ไป ก่อนจะเอ่ยถาม
“ยังมีลูกของผมอีกสองคน..”
ชายร่างใหญ่กล่าว
“งั้นผมแนะนำให้คุณแลกอาหารเสริมสองชุด คุณหนึ่งชุด ลูกสองคนของคุณหนึ่งชุด ไม่ต้องห่วง อาหารเสริมของเราปริมาณเยอะมาก เด็กคนเดียวกินไม่หมดแน่นอน จากนั้นก็แลกยาหนึ่งคริสตัลซอมบี้ เด็ก ๆ ร่างกายอ่อนแอ ต้องป้องกันไว้ก่อน ส่วนที่เหลืออีกสองอันก็แลกเป็นแท่งพลังงานสองชุด รวมทั้งหมดห้าคริสตัลซอมบี้ คุณตกลงไหมครับ?”
มนุษย์เทียมครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว
“ได้ งั้นก็รบกวนคุณด้วย!”
ชายร่างใหญ่ไม่ลังเล ตอบตกลงทันที เพราะเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ลูก ๆ ของเขาไม่ได้กินอะไรมาสองวันแล้ว คนอื่นแม้จะมีเสบียงสำรองอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีที่ไหนที่สามารถแลกเปลี่ยนได้แบบที่นี่.....
[จบบท]